Ο Ισπανός «πειρατής» του Αιγαίου ,ο Ρόμελ και το ναυάγιο στη Σέριφο video

Εδώ και 82 χρόνια, στον βυθό νοτιοδυτικά της Σερίφου, «κοιμάται» λαβωμένος από εχθρικά πυρά, ένας «πειρατής» του Αιγαίου που με τον μανδύα του ουδέτερου, μετέφερε πυρομαχικά και εφόδια στην στρατιά του Ρομελ στην Αφρική.

Κυνηγήθηκε άγρια από τα συμμαχικά υποβρύχια και από το Υ/Β ΚΑΤΣΩΝΗΣ (κυβερνήτης Βασίλης Λάσκος), αλλά κατέληξε στον υγρό του τάφο τον Μάιο του 1943, από πυρά βρετανικού αεροσκάφους που το αναζητούσε επί αρκετό χρονικό διάστημα στις Κυκλάδες, τα Δωδεκάνησα και την Κρήτη!

https://giannisserfanto.blogspot.com/2020/08/blog-post_56.html

 

Πηγή : https://www.militaire.gr/

Διαβάστε Περισσότερα

Σέριφος Πολύτιμες μαρτυρίες

Στην Κυριακάτικη Αυγή...Είναι πολύτιμες μαρτυρίες δύο ανθρώπων απ'την Σέριφο για τις συνθήκες εργασίας στα Μεταλλεία του νησιού που έκλεισαν το 1964.Ο ένας ήταν ανήλικος εργάτης και η δεύτερη κόρη του προέδρου του σωματείου και γυναίκα ενός 20 χρόνου τότε εργάτη που τραυματίστηκε..Η ματωμένη απεργία τον Αύγουστο του 1916 στην Σέριφο με νεκρούς εργάτες και χωροφύλακες καθιέρωσε στην Ελλάδα το 8ωρο εργασίας . Γιατί μέχρι τότε δούλευαν από ήλιο σε ήλιο.. Είναι λίγοι πια όσοι ζουν,τους βρήκα στην Σέριφο,θα ξανασυναντήσω άλλους τρεις σε λίγες ημέρες ( αγωνιώ μη και πεθάνουν)και με την συνδρομή του Μπελαβίλα (ΕΜΠ) και του Ματθαίου Φραντζεσκάκη θα γίνουν βιβλίο ( Εκδόσεις Πυξίδα της Πόλης) για να μην ξεχαστεί η ιστορία της Βιομηχανικής Επανάστασης στην Ελλάδα και του εργατικού κινήματος.Ολα ξεκίνησαν όταν διάβασα έναν αστερίσκο στο τέλος του δίτομου βιβλίου της Μαίρης Κόντζογλου (Απο ήλιο σε ήλιο) ότι ακόμη και σήμερα κάποιοι που εμφανίζονται ως επίγονοι του Γερμανού ιδιοκτήτη διεκδικούν 3.000 στρέμματα γης που κάποτε με εκβιασμό και χωρίς χαρτιά αγοραπωλησίας τους τα έκλεψαν για να τους προσλάβουν στα μεταλλεία.Βρεθηκα στο νησί,μπήκα στις στοές, μίλησα με εργάτες που τότε ήταν παιδιά και όλοι έχουν μια ιστορία τραυματισμού , αναπηρίας και θανάτου να θυμηθούν..Ποιόν να ευχαριστήσω;Τα βιβλία για τους δρόμους που μου ανοίγουν,την συγγραφέα για την συμβολή της στην ιστορική μνήμη,τα παιδιά του Πολιτιστικού Συλλόγου του νησιού που παρά τις απειλές δεν μασάνε,το Πολυτεχνείο και τον Νίκο Μπελαβίλα,τον Ματθαίο Φραντζεσκάκη για την νέα πρόκληση να μετατραπούν οι μαρτυρίες σε βιβλίο..Όλα είναι δρόμος

Πηγή :  Alexandra Christakaki

Διαβάστε Περισσότερα

Δήμος Σερίφου Μία συνολική πρόταση για τη διάσωση και ανάδειξη των μεταλλείων Σερίφου.

Μία συνολική πρόταση για τη διάσωση και ανάδειξη των μεταλλείων Σερίφου.

Η επιστημονική ομάδα του Εργαστηρίου Αστικού Περιβάλλοντος του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου καταθέτουμε, για λογαριασμό του Δήμου Σερίφου, τη συνολική πρόταση για τη διάσωση, αποκατάσταση και ανάδειξη των μνημειακών εγκαταστάσεων και τοπίων των μεταλλείων Σερίφου. Η μελέτη συντάχθηκε από έμπειρους καθηγητές των σχολών αρχιτεκτόνων και πολιτικών μηχ του ΕΜΠ, από ακαδημαϊκούς ερευνητές αναστηλωτές, ιστορικούς και πολεοδόμους. Δίνει απαντήσεις για το μέλλον του πλούσιου σε Ιστορία νοτιοδυτικού τμήματος του νησιού, του Μεγάλου Λειβαδιού και του Κουταλά.

Χρειάστηκαν τρεις δεκαετίες έως ότου γίνει συνείδηση στην τοπική κοινωνία και την αυτοδιοίκηση, ο άμεσος κίνδυνος αμετάκλητης καταστροφής του συγκλονιστικού αποτυπώματος των τεχνικών και του ανθρώπινου μόχθου αιώνων επάνω στα ακρωτήρια και τις πλαγιές της Σερίφου. Το πανέμορφο νεοκλασικό διοικητήριο των μεταλλείων στο Μέγα Λειβάδι κάηκε - ευτυχώς τώρα επισκευάζεται. Η εμβληματική σκάλα φόρτωσης κινδυνεύει με άμεση κατάρρευση. Kτίρια και λιμενικές εγκαταστάσεις έχουν ήδη γκρεμιστεί ενώ ο διάσπαρτος μηχανολογικός εξοπλισμός σε μεγάλο βαθμό, όπως και το μεγαλύτερο τμήμα των ιστορικών αρχείων, λεηλατήθηκε.

Επίδοξοι «επενδυτές» ζήλεψαν την τύχη της Μυκόνου, της Σαντορίνης, της Ίου, και ετοιμάζουν τουριστικά καταλύματα και κατασκευές παντός τύπου στην αδόμητη πλευρά της Σερίφου. Μαζί με τα υπόλοιπα Κυκλαδονήσια, το νησί των μεταλλείων βρίσκεται σήμερα στο όριο μίας καταστροφικής, άναρχης ανάπτυξης κερδοσκοπικών χρήσεων τουρισμού και αναψυχής. Καταστροφικών τόσο για το τοπικό κλίμα, την οικολογία της Σερίφου, το περιβάλλον και το τοπίο όσο και για τα ίχνη της ιστορίας, τα οποία παρέμειναν ανεξίτηλα.

Διαθέτοντας την διεθνή και ελληνική εμπειρία της ανάπτυξης ιστορικών τόπων και ευαίσθητων μνημείων και τοπίων, με σεβασμό και μέτρο, προτείνουμε ένα ολοκληρωμένο σενάριο για τη Σέριφο του 21ου αιώνα. Αυτό το οποίο ήδη έχει πετύχει σε δεκάδες περιοχές αρχαίων και νεότερων μεταλλείων, στην Αγγλία, στη Γαλλία, στην Ισπανία, στην Γερμανία, στην Πολωνία, στη Σλοβενία, αλλά και στη δική μας Λαυρεωτική, μπορεί να εφαρμοστεί και να στεριώσει στη Σέριφο. Ένα μοναδικό, νησιώτικο σύμπλεγμα κλειστών και ανοικτών υπαίθριων μουσείων, ένα μεγάλο πάρκο τοπίου το οποίο θα μπορέσει να προσελκύσει και να απορροφήσει επισκέπτες και ντόπιους, να μετατρέψει το ιστορικό απόθεμα των εγκαταστάσεων σε πλεονέκτημα για τη Σέριφο.

Πιστεύουμε ότι οι τοπικοί φορείς, οι σύλλογοι, οι εθελοντές επιστήμονες του πολιτισμού, της αρχαιολογίας και της αρχιτεκτονικής, τόσο οι κάτοικοι όσο και οι «ξένοι» που αγάπησαν και κατοίκησαν τον τόπο, ο Δήμος Σερίφου, υιοθετώντας ένα ολιστικό βιώσιμο σενάριο για τα μνημεία και το τοπίο, δρομολογούν ένα νέο μέλλον για το νησί. Ένα σχέδιο το οποίο μπορεί να γίνει πραγματικότητα, αποτελώντας πρότυπο και για άλλα νησιά του αρχιπελάγους.

Πηγή : Nikos Belavilas

Διαβάστε Περισσότερα

“Θαλής ο Μιλήσιος”;Το θρυλικό πλοίο που έστρωσε με καλώδια όλο το Αιγαίο και ένωσε την Ελλάδα (VIDEO)

Γνωρίζετε πως κοντά στο Θωρηκτό Αβέρωφ στο Τροκαντερό βρίσκεται το μεγαλύτερο σε ηλικία και με τεράστια ιστορία πλοίο “Θαλής ο Μιλήσιος”;Μα θα αναρωτηθείτε και τι είναι αυτό το πλοίο που στέκει έτσι σκουριασμένο και που το προσπερνούν όλοι δίχως να του δίνουν σημασία;Πρόκειται για το πρώτο καλωδιακό πλοίο στην ιστορία της Ελλάδας ηλικίας 120 ετών και είναι αυτό που ένωσε με τηλεπικοινωνίες την Ηπειρωτική με την Νησιωτική Ελλάδα.

Η ιστορία του συναρπαστική.Ναυπηγήθηκε το 1909 στα Ναυπηγεία NEWPORT NEWS SHIPBUILDING & DRYDOCK CO., VIRGINIA, ΗΠΑ με το αρχικό όνομα “JOSEPH HENRY” για λογαριασμό της Αμερικανικής Κυβερνήσεως. Μεταβιβάστηκε από την Αμερικανική Κυβέρνηση στην Ελλάδα το 1947, παραδόθηκε στον ΟΤΕ και μετονομάστηκε σε “Θαλής ο Μιλήσιος”.

Υπήρξε το πρώτο καλωδιακό ελληνικό πλοίο που ανέλαβε υπηρεσία για την πόντιση και συντήρηση τηλεφωνικών καλωδίων μεταξύ των ελληνικών νησιών. Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του έως το 1983, οπότε και παροπλίστηκε, πόντισε 140 νέα καλώδια και εξετέλεσε επισκευές σε περισσότερες από 630 γραμμές παλαιότερων καλωδίων. Ο “Θαλής ο Μιλήσιος” είναι το παλαιότερο καλωδιακό πλοίο στον κόσμο, το οποίο διατηρεί μέχρι σήμερα το αρχικό του μηχανοστάσιο με τις 2 πρωτότυπες ατμομηχανές προώσεως. Είναι ακόμα το παλαιότερο πλοίο καταχωρημένο στα Ελληνικά Νηολόγια με υψηλής στάθμης τεχνικές προδιαγραφές.

Ο “Θαλής ο Μιλήσιος” έχει την ιδιαιτερότητα να είναι αυτό καθεαυτό ένα Πλωτό Τηλεπικοινωνιακό Μουσείο, διότι, εκτός της παλαιάς κατασκευής του, που αντικατοπτρίζει την τεχνολογία της εποχής του, εξακολουθεί να έχει μέχρι σήμερα άθικτο τον ατμοκίνητο μηχανισμό της ποντίσεως καλωδίων. Πέρα από αυτό, επάνω στο πλοίο υπάρχουν και εκθέματα που αναφέρονται στην εξέλιξη των τηλεπικοινωνιών από τις αρχές του αιώνα μας, καθώς και διάφορα σχετικά όργανα όπως οπτικοί τηλέγραφοι, ραντάρ, κλπ.

Kύρια χαρακτηριστικά

• Χρόνος καθελκύσεως: 30/12/1908
• Χρόνος παραδόσεως: 31/03/1909
• Mήκος: 51.26 μ.
• Πλάτος: 10.34 μ.
• Βάθος: 6.66 μ.
• Bύθισμα: 5.18 μ.
• Πρόωση: Διά 2 παλινδρομικών ατμομηχανών, συνδεδεμένων

κατΆευθείαν διά 2 ελίκων

• Ιπποδύναμη: 1.006
• Tαχύτητα: 11.3 ν.μ.

Στις αρχές Ιουνίου του 1991 παραχωρήθηκε στο Ναυτικό Μουσείο Αιγαίου, το οποίο ανέλαβε την επισκευή και αποκατάστασή του ώστε να γίνει “Πλωτό Μουσείο για Πολιτιστικούς, Εκπαιδευτικούς και Επιστημονικούς Σκοπούς”. Αμέσως μετά την παραλαβή του πλοίου, σχηματίστηκε ομάδα εμπειρογνωμόνων με σκοπό να καταγράψει λεπτομερώς τις φθορές και ζημιές και να προγραμματίσει τις εργασίες, ώστε το πλοίο όχι μόνο να αποκατασταθεί στην αρχική του μορφή, αλλά και να καταστεί αξιόπλοο.

Ο “Θαλής ο Μιλήσιος” βρίσκεται ελλιμενισμένος στο Παλαιό Φάληρο (Μαρίνα Φλοίσβου, Τροκαντερό) δίπλα στο θωρηκτό “Αβέρωφ”, στο θαλάσσιο χώρο του ¶λσους Ελληνικής Ναυτικής Παράδοσης. Είναι ανοικτός καθημερινά τα πρωινά για μαθητικές επισκέψεις όλων των βαθμίδων, και Δευτέρα-Τετάρτη-Παρασκευή από τις 17:00 – 19:00, καθώς και Σαββατοκύριακα από τις 11:00 – 15:00 για το κοινό. Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Δείτε το βίντεο και μάθετε την πραγματικά εντυπωσιακή ιστορία αυτού του ιστορικού πλοίου.

Πηγή : https://www.notia.gr/

Διαβάστε Περισσότερα

Κατερίνα Κόπακα Τι είναι νησί; Έννοιες,σημασίες,αμφισημίεςτων νησιωτικών τόπων

 

φωτοhttps://www.gastronomos.gr/: Νίκος Κόκκας
Οι σκέψεις που ακολουθούν εγγράφονται σε ένα ευρύτερο προβληματισμό για τους πο- λιτισμούς των νησιών που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1990, με αφορμή την αρχαιολογική και διεπιστημονική έρευνα του Πανεπιστημίου Κρήτης στη Γαύδο. Ευχαριστώ τους συνεργάτες της έρευνας αυτής, και ιδιαίτερα τον Γιώργη Νικολακάκη, που μοιράστηκε μαζί μου πολλές ανθρωπολογικές εμπειρίες του για τις νησιωτικές κοινωνίες. Ευχαριστώ, επίσης, τους προ- πτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές που συμμετέχουν ενεργά, χρόνια τώρα, στο πεδίο και στη μελέτη του υλικού της Γαύδου, όσο και στις παραδόσεις και στα σεμινάριά μου για τα νησιά του Αιγαίου και της Μεσογείου

UBI DUBIUM IBI LIBERTAS 

 ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΡΗΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΜΗΜΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑΣ Τιμητικός Τόμος για τον Καθηγητή Νικόλα Φαράκλα  

Επιμέλεια: Χρήστος Λούκος 

 Ναπολέων Ξιφαράς 

 Κλεάνθη Πατεράκη 

 ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ ΡΕΘΥΜΝΟ 2009 

Διαβάστε παρακαλώ την συνέχεια στον παρακάτω σύνδεσμο

https://www.academia.edu/24851551/

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Μετάλλων Tόποι: Σταυροδρόμια Πολιτισμού στην Α. Μεσόγειο-Από την Κύπρο…στις Κυκλάδες [video]

Μια συνεργασία των νήσων Σίφνου, Σερίφου, Κύθνου και της Κοινότητας Ασγάτας, περιοχών εξέχουσας -αλλά ελάχιστα γνωστής έως σήμερα- τεχνολογικής κληρονομιάς με μεταλλευτικά-μεταλλουργικά κατάλοιπα ηλικίας άνω των 3500 ετών. Βασικός στόχος του προγράμματος που ολοκληρώθηκε πριν 3 χρόνια περίπου είναι η ανάδειξη αυτής της πανευρωπαϊκής σημασίας κληρονομιάς παράλληλα με την προώθηση νέων θεματικών μορφών τουρισμού, προσβλέποντας στη βιώσιμη ανάπτυξη και την αειφορία.

Διαβάστε περισσότερα για το πρόγραμμα ΕΔΩ

Από το πρόγραμμα αυτό προέκυψε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον βίντεο, ένα οδοιπορικό από την Ασγάτα της Κύπρου μέχρι την Σίφνο, την Σέριφο και την Κύθνο, μια πολιτιστική διαδρομή με μοναδικά στοιχεία, μια οπτική διαφορετική για τον επισκέπτη που βλέπει μια άλλη πλευρά των νησιών από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα. Μια διαδρομή που στοχεύει στον τουρισμό, μέσα από την βιώσιμη ανάπτυξη ενδυναμώνοντας περαιτέρω την πολιτιστική κληρονομιά, υπερπηδώντας γεωγραφικά όρια και σύνορα.

Η Ζώζη Παπαδοπούλου, τμηματάρχης της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κυκλάδων λέει χαρακτηριστικά στο μίνι ντοκιμαντέρ “Μετάλλων τόποι”: “Η ιδέα αυτή ξεκίνησε από την συνεργασία της Εφορείας Αρχαιοτήτων στις δυτικές Κυκλάδες με τον Γιάννη Μπασιάκο και το ερευνητικό κέντρο του “Δημόκριτου”. Στην συνεργασία αυτή οδηγηθήκαμε μετά από κάποια πολύ σημαντικά ευρήματα που προέκυψαν στα νησιά αυτά.

Όλα αυτά έδειξαν την μεγάλη σημασία που είχαν οι δυτικές Κυκλάδες στην Αρχαιομεταλλουργία και αυτό θελήσαμε να δείξουμε μέσα απ’ αυτή την έρευνα και στο ευρύ κοινό. Σιγά-Σιγά μέσω των προγραμμάτων αυτών αποκτούμε αφ’ ενός καλύτερη γνώση για την ίδια την παραγωγή στην αρχαιότητα, από την άλλη, τεκμηριωμένα πια, φέρνουμε στοιχεία στους επισκέπτες, ούτως ώστε να γνωρίσουν καλύτερα αυτούς τους τόπους, στο γιατί υπήρξαν τόσο σημαντικοί στην αρχαιότητα και ουσιαστικά να προτείνουμε έναν εναλλακτικό τρόπο τουρισμού και μια πραγματικά πιο βιώσιμη ανάπτυξη για τα νησιά μας τα οποία σήμερα κινδυνεύουν από καταστροφή μ’ αυτό που συμβαίνει.Οι Κυκλάδες, εμείς το βλέπουμε εδώ από την έντονη οικοδομική δραστηριότητα που αντιμετωπίζουμε μέσα σ’ αυτόν τον κυκεώνα υποθέσεων…πραγματικά, αν δεν υπάρξει και ένας διαφορετικός τρόπος επίσκεψης στα νησιά, κινδυνεύουν να αλλοτριωθούν πλήρως”.

Πηγή: Εφορία Αρχαιοτήτων Κυκλάδων, INTERREG V-A Ελλάδα-Κύπρος 2014-2020, archaiologia.gr

.

Διαβάστε Περισσότερα

Σέριφος Ιεροψάλτες του χθές και του σήμερα

Ο Γιώργος Μαγουλάς ειναι στην Μέση 

Παραδοσιακά τραγουδια της Σερίφου 

https://giannisserfanto.blogspot.com/2021/09/video.html

Η τέχνη είναι ένα μέσο για να δοξαστεί ο Θεός», Οι ψάλτες είναι οι, συνήθως, «δευτεραγωνιστές» της Θείας Λειτουργίας, ασκώντας την τέχνη τους με κίνητρο μόνο την αγάπη τους για αυτή. 

 Ειδικότερα, στην Ελλάδα υπάρχουν περίπου 5.500 ναοί, και περίπου 10.000 ιερείς. Ωστόσο, ένας κόσμος ολόκληρος βρίσκεται πίσω από τον ιερέα που λειτουργεί στον ναό. Ψάλτες, νεωκόροι και βοηθητικό προσωπικό, που εργάζονται περισσότερες ημέρες από ό,τι φαντάζεται ο πολίτης που δεν έχει εντρυφήσει στα της Εκκλησίας. 

 Οι ιεροψάλτες πηγαίνουν στην εκκλησία 286 φορές τον χρόνο, σε γιορτές και αργίες που εφημερεύουν μόνον οι γιατροί και τα μέσα μαζικής μεταφοράς. 

Η παρανόηση συμβαίνει διότι δεν θυμόμαστε το εορτολόγιο. Οι ναοί λειτουργούν κανονικά για τον όρθρο και τον εσπερινό και για τα μυστήρια», οι αμοιβές είναι χαμηλές, οι περισσότεροι είναι συνταξιούχοι που το κάνουν για ένα… χαρτζιλίκι αυτη ειναι η εικονα για την Σέριφο 

 Απο όλους τους επίδοξους σημερινούς ιεροψάλτες που βοηθούν ο καθένας όπως μπορεί ένας απο τους πιο αξιόλογους ιεροψάλτες ειναι Ο Γιώργος Μαγουλάς διακονεί απο μικρός σε τουτο το πόστο εχει εξαιρετική φωνή και ειναι ο μεγάλος δευτεραγωνιστής των ημερών του Πάσχα στην Μητρόπολη του αγίου Αθανασίου 

 Εννοείται φωνή,έχει υπομονή και ταπεινό φρόνιμα. Επιπλέον, διάθεση για συνεχή μελέτη και επίγνωση του τι μαθαίνει και τι ερμηνεύει ναι πιστευω ότι κλίνει προς αυτην την κατέυθυνση . Δεν είναι τυχαίο που όσοι έχουν σπουδάσει βυζαντινή μουσική είναι καλά κουρδισμένοι Δεν γνωρίζω βέβαια αν Ο Γιώργης εχει σπουδάσει Βυζαντινή μουσική απο οτι ξέρω αυτοδίδακτος είναι Πάντως ο Γιώργης τα καταφέρνει πολύ καλά και στα παραδοσιακά τραγούδια της Σερίφου .

Επειδή τον Γιώργη τον ξέρω απο μικρό ανηκει στους ψάλτες της γενιάς μου και έτσι μπορώ να μιλήσω βιωματικά τον θυμάμαι απο μικρό λοιπόν στα ξωκλήσια να συμμετέχει αν και τότε ενα μεροκάματο ηταν και εφευγε τρέχοντας να προλάβει και το άλλο μεροκάματο .Μεγαλώνοντας αλλαξε και η φωνή του και η στάση του απεναντι σε αυτα εγινε πιο πνευματικός και ποιο ταπεινός αυτό που παρατηρώ είναι ότι ερμηνεύει αποδίδοντας σύμφωνα με τη βιωματική γνώση που προαπαιτείται και το ύφος που σε εμπνέει η ίδια η βυζαντινή μουσική να ψάλλεις και βεβαίως το Χριστοκεντρικό περιεχόμενο της . Γενικά, η έμπνευση αυτή – ως κινητήριος δύναμη – θεωρώ ότι υφίσταται και στο παραδοσιακό τραγούδι, κοινώς σε εμπνέει να εκφραστείς βιωματικά γιατι δεν μπορείς αλλιώς, αν δεν το ζήσεις δεν μπορείς να το ερμηνεύσεις. 

Δεν μπορείς να ψάλλεις το «Σημερον κρεμάται επί ξύλου» δίχως να έχεις ζήσει μέσα σου το Χριστοκεντρικό αυτό δράμα και μαρτύριο, δεν μπορείς να πεις ενα τραγούδι – ας πούμε το «Τζιβαέρι» – χωρίς να έχεις ενστερνιστεί τον πόνο και το παράπονο της μάνας, που έστειλε το παιδί της στη ξενιτιά και το χρεώνει στον εαυτό της… Θεωρώ, λοιπόν ότι το κοινό τους σημείο είναι η βιωματική τους προσέγγιση. 

Στη μια μεν περίπτωση εκφράζεσαι βιωματικά με «προσευχητικό» να μου επιτραπεί ο όρος τρόπο εξ ονόματος πολλών και στη δεύτερη περίπτωση του τραγουδιού εκφράζεσαι πάλι βιωματικά μεταφεροντας στον κόσμο την ιστορία, τον πολιτισμό, το ύφος, τη ντοπιολαλιά, τις συνήθειες γιατί οχι και τον πόνο που κρύβει ενα τραγούδι.

 Όμως, οφείλω να συμπληρώσω ότι στο παραδοσιακό τραγούδι απλά χρησιμοποιείς άλλα υλικά, άλλες τεχνικές ύφους και ερμηνείας, είναι σαφώς διαφορετικά τα κείμενα και διαφορετικά θα ψαλλεις και αλλιως θα τραγουδήσεις.

Η πίστη στη διαιώνιση του ανθρώπου ανήκει κυρίως τους καλλιτέχνες του νησιού . Γιατί μόνον αυτοί βασίζονται τόσο πολύ στη δύναμη της φαντασίας τους . Σήμερα, ωστόσο, ακόμη και εκείνων η πίστη στον εαυτό τους έχει καμφθεί. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει κατά πόσον η ψυχή είναι ικανή να αντισταθεί, όταν ενώ θέλει να ζήσει στο έπακρο τη στριμώχνουν σ’ έναν χώρο στενό για να περάσει εκεί τον καιρό της, με πολλές προφυλάξεις, καχύποπτη ακόμα και για ό,τι μέσα της ξυπνά, μερικές στιγμές, από μια νοσταλγία για το αύριο. Δεν γνωρίζουμε αν από την τέχνη θα ακουστεί και πάλι ένας αναστάσιμος τόνος. Η ανάσταση απέχει αρκετά από την ανάταση. Ας αρκεστούμε προς το παρόν στην τελευταία. Μπορούμε να πάρουμε ζωτική ενέργεια ακούγοντας ξανά τις μεγαλόπρεπες μελωδίες τις αφιερωμένες στο μοιρολόι της Παναγιάς ακουγωντας το Το Ω γλυκύ μου έαρ Το κατανυκτικό κείμενο του ύμνου αποδίδει τον πόνο της Παναγίας για τον επίγειο θάνατο του μοναδικού υιού της. Είναι ένα μοιρολόι, μεγάλο θρησκευτικό τραγούδι στην Αποκαθήλωση του Εσταυρωμένου και στην Ακολουθία του Επιταφίου. Εξιστορεί την σταύρωση του Ιησού και εκφράζει τον πόνο της Αγίας του Μητέρας.Απο τον Γιώργη τον Μαγουλά 

Αν ταξιδέψουμε στο παρελθόν με την πένα του Θοδωρή Λιβάνιου Λαογράφου του νησιού μας θα γνωρίσουμε εναν άλλο  εξαιρετικό ιεροψάλτη πιο μεγάλου διαμετρήματος τον Νικόλαο Αντωνάκη Καμπανάκης 

Δυστυχώς δεν βρήκα καποια φωτο δεν πειράζει ας τον γνωρίσουμε 

Σέριφος- Σχέδιο του Φώτη Κόντογλου (1924)
Δημοσιεύτηκε στο άρθρο του Σίμου Μ. Συμεωνίδη "Σχολείο στη Σέριφο τον 17ο αι." - Περιοδικό "Κυκλαδικά Θέματα", τεύχος Γ'15 (1986)

Ο Πλωτάρχης εα Νικόλαος Αντωνάκης Καμπανάκης  απο την Σέριφο ενας απο τους καλύτερους ιεροψάλτες στην Ελλάδα 

Στις 12 Oκτωβρίου 2012, αποδήμησε εις κύριο στα Σελήνια της Σαλαμίνας όπου και ετάφη, ο Πλωτάρχης Nικόλαος Aπ. Aντωνάκης 94 ετών. O εκλιπών ήταν ένας από τους μεγαλύτερους και καλύτερους ιεροψάλτες που ανέδειξε η Eλλάδα στον 20ό αιώνα. Γεννήθηκε στη Σέριφο την 1-1-1918 από φτωχή οικογένεια. Ήταν το πρώτο παιδί της Σουλτάνας και του Aπόστολου Aντωνάκη (παραδοσιακού λαουτιέρη της Σερίφου). 

Mεγάλωσε στην απομακρυσμένη περιοχή του Σκλαβογιάννη και πήγαινε ξυπόλυτος κάθε πρωί στη Xώρα (2 ώρες δρόμο) για να μάθει γράμματα από τον αείμνηστο δάσκαλο Tσακιρίδη. Παράλληλα η βαθιά θρησκευόμενη μητέρα του όπως μας αφηγήθηκε, τον ώθησε να πάρει τα πρώτα μαθήματα ψαλτικής σε ηλικία 8 μόλις ετών, από τον ιερέα Παπά Aναστάση Eυγένιο που λειτουργούσε στο Mητροπολιτικό ναό του Aγίου Aθανασίου στη Xώρα της Σερίφου. 

Tο 1939 και ενώ υπηρετεί τη θητεία του στο τότε Bασιλικό Nαυτικό όπως μας τόνισε, έδωσε εξετάσεις και μονιμοποιήθηκε ως δίοπος διαχειριστής, όπου πέρασε 1ος ανάμεσα σε τετρακόσιους υποψήφιους! Tο 1942 παντρεύτηκε στη Σαλαμίνα τη Mαλακουτιανού Mαρία, με την οποία απέκτησε 2 κόρες, τη Σουλτάνα και τη Mάρθα. Παράλληλα, ασχολήθηκε με πάθος και κατάνυξη με την ψαλτική, τόσο στον Άγιο Nικόλαο του Nαυστάθμου, όσο και στο Mητροπολιτικό Nαό του Aγίου Mηνά της Σαλαμίνας. Eκεί διέκρινε τις δυνατότητες που είχε στην ψαλτική, ο μεγάλος δάσκαλος ιστορικός και λαογράφος Nικόλαος Σαλτάρης και τον δίδαξε Bυζαντινή μουσική. 

Eπειδή όμως οι ικανότητες του αείμνηστου πια N. Aντωνάκη ήταν τεράστιες, ενδιαφέρθηκε ο N. Σαλτάρης και έφερε στη Σαλαμίνα μεγάλους δασκάλους της Bυζαντινής μουσικής για να τον διδάξουν, όπως τους: Bλαχόπουλο, Σίρκα, Kαραμάνη, Γρηγοριάδη, αλλά και τον Θρασύβουλο Στανίτσα από τα Πατριαρχεία όπως μας αφηγήθηκε με υπερηφάνια! 

Διδαχθείς όλα τα παραπάνω, και αποδίδοντας κάθε είδους ψαλμό με την ιδιαίτερη φωνητική του ικανότητα, έγινε γνωστός σε όλη την Eλλάδα, για να φθάσει η χάρη του το 1969 στο Άγιον Όρος, όπου έψαλλε στο Πρωτάτο!!! Eκεί του πρότειναν και τον παρακάλεσαν να ψάλλει εκτός των άλλων και το: «Δύναμης» του Δειλαίους, το χερουβικό και τον... «Tρίτο του Φωκαέως»! Mάλιστα ο αείμνηστος Aντωνάκης, μου τόνισε με έμφαση: «Aυτή η ημέρα Θεόδωρε, είναι χαραγμένη τόσο βαθιά στη μνήμη μου, γιατί είχα την υψίστη τιμή να ψάλλω εις το Πρωτάτο του Aγίου Όρους και παρακλητικός».

 Ήταν τόση μεγάλη η φήμη του, που τον προσκαλούσαν συχνά να ψέλνει σε διάφορες μητροπόλεις. Xαρακτηριστική ήταν η αφήγησή του όταν τον προσκάλεσε στη Σύρο ένας μεγάλος ιεροψάλτης, ο Θεόφιλος Mπάιλας και συλλειτούργησαν, τόσο στον ιερό ναό του Aγίου Nικολάου, όσο και στη Mεταμόρφωση του Σωτήρος. Παράλληλα ήταν από τα ιδρυτικά μέλη στη χορωδία της Σαλαμίνας και αργότερα Διευθυντής της, αλλά και δημιουργός της χορωδίας του Nαυστάθμου (στην οποία υπήρξα μέλος της κι εγώ από το 1968 έως το 1971) όπου διετέλεσε επί δεκαετίες Διευθυντής και δάσκαλος.

 Aπό τον ιερό ναό του Aγίου Nικολάου στο Nαύσταθμο, είχε ψάλει σε πολλές ραδιοφωνικές και αργότερα τηλεοπτικές αναμεταδόσεις της θείας λειτουργίας από την τότε YENEΔ και ειδικότερα, κάθε M. Tρίτη για να ακουστεί το τροπάριο της Kασσιανής του Mαντζάρου, η οποία είναι στη φα ματζόρε γραμμένη και γι’ αυτό την προτιμούσε από εκείνη του Πολυκράτη, όπως μας είχε τονίσει με έμφαση. Yπήρξε όμως και αθλητής στο στίβο, στους δρόμους ταχύτητας, αλλά και στο άλμα εις μήκος με πολλές πρώτες νίκες στους παναυτικούς αγώνες. 

Yπήρξε βετεράνος του B' Παγκοσμίου Πολέμου. Aποστρατεύτηκε το 1972 με το βαθμό του Πλωτάρχη. H αναφορά μας στον αείμνηστο N. Aντωνάκη, ήταν επιβεβλημένη, καθώς υπήρξε εξέχουσα προσωπικότητα. Mάλιστα σε πρόσφατη συνομιλία που είχα με το Σεβασμιότατο Mητροπολίτη Δωρόθεο B' των Kυκλάδων, εξετάσαμε την περίπτωση να πραγματοποιήσουμε εκδήλωση στην ιδιαίτερη πατρίδα του τη Σέριφο προς τιμή του, για να ακουστούν και να προβληθούν αποσπάσματα από μοναδικές καταγραφές που έχω πραγματοποιήσει, τόσο από θρησκευτικές όσο και από λαογραφικές παραδόσεις. Θερμά συλλυπητήρια στις κόρες του και στον εγγονό του Nίκο που τόσο πολύ αγαπούσε. Aς είναι ελαφρύ το χώμα και αιωνία του η μνήμη.

Επικήδειος για τον Πλωτάρχη εα Νικόλαο Αντωνάκη Καμπανάκη  ΠΝ Από τον Θεόδωρο Γ. Λιβάνιο, Aνθυποπλοίαρχο εα Δημοτικό Σύμβουλο Eρευνητή – Λαογράφο και Πρόεδροτων Πολιτιστικών του Δήμου Σερίφου 

Πηγή : https://eaan.gr/-Εφημερίδα η Σέριφος   

Διαβάστε Περισσότερα

Ειρήνη Κ. Βλαστάρη Κύθνος ξημερώνοντας 21η Απριλίου 1967

ΞΗΜΕΡΩΝΟΝΤΑΣ 21 ΑΠΡΙΛΊΟΥ 1967

Ήμουν 13 χρονών, περίμενα να περάσουν οι ημέρες να αρχίσουν οι διακοπές του Πάσχα για να φύγουμε για τα Θερμιά. .Μέναμε στο Περιστέρι. Μαζί μας τότε συγκατοικούσε και ο θείος Πέτρος Φίλιππας, που δούλευε στην οικοδομή με τον πατέρα μου Κωνσταντή Βλαστάρη.

Πρωί πρωί χαράματα φεύγανε για το μεροκάματο , ετοιμάζανε το κολατσιό τους και άνοιγαν πάντα το ραδιόφωνο για να ακούσουν μουσική. Μα αντί για μουσική είχε εμβατήρια. Ήταν 6.30 το πρωί της Παρασκευής. Θα κλείναμε για τις διακοπές του Πάσχα.

«΄Εγινε πραξικόπημα» , είπαν τρομοκρατημένοι ξύπνησαν τη μάνα μου Μοσχούλα. Ξυπνήσαμε κι εμείς, εγώ και ο αδερφός μου Αντώνης. Παραξενευτήκαμε που ο πατέρας και ο θείος Πέτρος δεν είχαν φύγει για δουλειά. Το ραδιόφωνο συνέχιζε να παίζει εμβατήρια , τα οποία βέβαια εμείς τα ακούγαμε μόνο τις εθνικές γιορτές.

«Δε θα πάτε σχολείο, έχουμε πραξικόπημα» είπε φοβισμένος ο πατέρας. «Κι ούτε θα βγείτε έξω για παιχνίδι. Απαγορεύεται η κυκλοφορία»

-Τι είναι πραξικόπημα , πατέρα , ρώτησα απορημένη και κρύβοντας τη χαρά μου που δεν θα είχαμε σχολείο.

-Κατάργηση της δημοκρατίας, οι στρατιωτικοί πήραν την εξουσία με τα όπλα. Έχουμε δικτατορία.

Ένας φόβος απλώθηκε στο σπίτι.

-Πάμε Πέτρο κάτω στο Γιώργη. Φοβάμαι ότι γίνονται συλλήψεις. Το ράδιο είπε για κουμουνιστικό κίνδυνο, είπε ο πατέρας στο θείο Πέτρο και έφυγαν για το σπίτι του θείου Γιώργη.

Τηλέφωνο δεν είχαμε ακόμη στο σπίτι , οπότε δε γνωρίζαμε ότι τα τηλέφωνα είχαν κοπεί.

Ο θείος Γιώργης Βλαστάρης, έμενε τέσσερα στενά πιο κάτω . Εκεί ήταν και το μαραγκούδικό του που το δούλευαν με τον αδερφό του Γιάννη.

Ο θείος Γιώργης ήταν οργανωμένος αριστερός.

Επέστρεψαν σε λίγες ώρες πολύ φοβισμένοι .

-Δύσκολα τα πράγματα. Όλη τη νύχτα έκαναν συλλήψεις. .Ο Γιώργης είναι καλά , αλλά περιμένει αστυνομική επίσκεψη. Έχει ήδη κρύψει βιβλία και δίσκους. Το βράδυ θα μείνει μαζί μας ο Αντώνης. Είναι γραμμένος στους Λαμπράκηδες και κινδυνεύει με σύλληψη.

Ο ξάδερφός μου ο Αντώνης ήταν φοιτητής στη Μαθηματική σχολή.

-Πού τα΄κρυψε τα βιβλία,ρώτησε ανήσυχη η μάνα .

-Έχει προνοήσει. Έχει κατασκευάσει μια καταπακτή στο μαγαζί. Από πάνω υπάρχει η κορδέλα και γύρω –γύρω πριονίδια, είπε χαμηλόφωνα ο πατέρας. Κι εσύ Μοσχούλα να μιλάς σιγά. Γύρω μας κατοικούν αστυνομικοί. Και μην ετοιμάζεστε για Θερμιά. Δε θα πάμε πουθενά.

Η μέρα πέρασε και όλοι ήταν κολλημένοι στο ραδιόφωνο. Ένα διάγγελμα από τη συχνότητα του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας ενημερώνει τον ελληνικό λαό πως το δικτατορικό καθεστώς, «λόγω της εκδήλου απειλής κατά της δημοσίας τάξεως και ασφάλειας της χώρας εξ εσωτερικών κινδύνων», αναστέλλει μια σειρά άρθρων του Συντάγματος. Παράλληλα, επιβάλλει στρατιωτικό νόμο. Μετά τη δύση του ηλίου οποιοσδήποτε κυκλοφορεί στον δρόμο «θα πυροβολείται άνευ προειδοποιήσεως»! Απαγορεύεται επίσης πάσα συνάθροιση ή συγκέντρωση σε κλειστό χώρο ή την ύπαιθρο. «Πάσα τοιαύτη θα διαλύεται διά των όπλων» αναφέρει ο εκφωνητής εν μέσω εθνικών εμβατηρίων.

Ταυτόχρονα, οι δυνάμεις ασφαλείας θα έχουν το δικαίωμα συλλήψεως και φυλακίσεως παντός προσώπου «άνευ τηρήσεως οιασδήποτε διατυπώσεως, ήτοι άνευ εντάλματος της αρμοδίας αρχής και χωρίς να συντρέχει αυτόφωρος κατάληψις»,

Το βράδυ είχαμε στο σπίτι μας τον Αντώνη το μεγάλο, όπως τον λέγαμε , γιατί ήταν ο πρώτος από τους τέσσερις Αντώνηδες που είχε το Βλασταρέικο.

Ήταν ένα φρικτό βράδυ , που δεν το είχα ξαναζήσει. Ακούγονταν αστυνομικές σειρήνες, τα σκυλιά ούρλιαζαν, κατά διαστήματα πυροβολισμοί, μέσα σε μια ανοιξιάτικη εφιαλτική νύχτα με το νυχτολούλουδο της αυλής μας να μοσχομυρίζει.

Κάποια στιγμή ακούστηκαν ουρλιαχτά μιας γυναίκας . Συνέλαβαν τον άντρα της στο διπλανό δρόμο. Οι δικοί μου βγήκαν σιγά-σιγά στην αυλή , τοίχο-τοίχο πλάτη για να δουν τι γίνεται …..Κι εγώ τραβούσα τον ξάδερφο από το σακάκι να μπεί μέσα στο σπίτι . Όλη τη νύχτα έμεινα ξάγρυπνη με το φόβο της σύλληψης. Κι αυτός ο φόβος έχει καταγραφεί βαθιά στη ψυχή και το μυαλό.

Δεν έγινε σύλληψη εκείνο το βράδυ, ούτε το θείο Γιώργη συνέλαβαν εκείνες τις μέρες. Η σειρά τους ήρθε αργότερα….

Η πολύπαθη χώρα μας μόλις είχε μπει σε νέες περιπέτειες.

Ειρήνη Κ. Βλαστάρη

21 του Απρίλη 2024

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Σύρνα: το μικρονήσι του Αιγαίου με τις συγκινητικές ιστορίες – Από τον Βρετανό τραυματία πιλότο στους 800 ναυαγούς

Νίκος Τζιανίδης

Σύρνα, το μικρονήσι του Αιγαίου που 'χει να διηγηθεί ιστορίες, που σ' αρπάζουν τον λαιμό ένα γύρω και σε κάνουν να βουρκώσεις· για τον Βρετανό πιλότο που έφτασε μισοπεθαμένος στο νησάκι, για τους 800 ναυαγούς, τους Εβραίους..  

Η Σύρνα θαλασσοδέρνεται μονάχη κι έρημη πια, καταμεσής του Καρπάθιου πελάγους· από μακριά «βλέπει» την Αστροπαλιά και βαριαναστενάζει. Εκείνη, δεν το ‘χε να ‘ναι νησί πολύβουο, να παίζουν στο ακροθαλάσσι της παιδιά και να σεργιανίζουν οι μεγάλοι στα πλακόστρωτά της. Γιατί η Σύρνα, ούτε πλακόστρωτα έχει κι ούτε οι μεγάλοι την καταδέχονται πια… Κάτι κατσίκια την πατούν κι ένας βοσκός που τ' αχολογάει.

Κι η Σύρνα, βουλιάζει στην ιστορία της, σφουγγίζει δάκρυα και ξεροκαταπίνει του πελάγου τα δρολάπια…

Η Σύρνα, περίπου 8.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, είναι το μεγαλύτερο νησί του νησιωτικού συμπλέγματος μικρονήσων που «βλέπουν» την Αστυπάλαια· δεν την λένε «βραχονησίδα» γιατί έχει υφαλοκρηπίδα και είναι ανεξάρτητη οικονομική ζώνη… Και πάνω στη Σύρνα περνάνε πουλιά για να ξαποστάσουν, κι άλλα φωλιάζουν, κι οι άνθρωποι δεν την πατάνε πια… Κάποτε ζούσαν στη Σύρνα πολλοί. Μη φαντάζεστε και χωριό ολόκληρο… «Πολλοί» θα πει δέκα άνθρωποι από την ίδια οικογένεια.Κι η θάλασσα ένα γύρω, πότε στρωτή σαν απαλό μετάξι, πότε ταραγμένη να λαμποκοπάει... Η ιστορία της Σύρνας γοητεύει όσους την ακούνε και μολογούν: τόσος μικρός τόπος με τόση ιστορία; Ναι! Τότε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα πολεμικά συμμαχικά καράβια κρύβονταν από τους Γερμανούς. Και τα υποβρύχια έβγαζαν από τα σπλάχνα τους αντάρτες που θα πολεμούσαν τους κατακτητές. Και οι Γερμανοί μια μέρα «έπιασαν» τα συμμαχικά καράβια στον ύπνο και τούς ναύτες τους αιχμαλώτους.

Δυο εκκλησάκια είναι χτισμένα στο νησάκι: ο Άι Γιώργης κι ο Άι Γιάννης. Από κει πάνω, στο ύψωμα με το ξωκλήσι είδαν τον μισοπεθαμένο ναυαγό μέσα στο σωσίβιό του να τον φέρνει το κύμα στη Σύρνα…

Η τύχη τον έβγαλε στη Σύρνα

Ήταν τότε πάλι, στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο: ένας Βρετανός πιλότος, ο Τζον Φόστερ βρήκε καταφύγιο, τέτοιες μέρες πριν από 80 χρόνια ακριβώς, 11 Απριλίου του 1944. Ο Φόστερ υπηρετούσε στην Βασιλική Αεροπορία στη Λιβύη· απογειώθηκε από την Αφρική και πέταξε προς τη Σάμο αναζητώντας εχθρικά υποβρύχια. Και χτυπήθηκε το αεροπλάνο του Φόστερ κι ο Βρετανός πιλότος, τραυματισμένος χώθηκε σε ένα σωσίβιο κι άρχισε να κατευθύνεται προς την Αστυπάλαια, ακούγοντας πίσω του τη σβησμένη φωνή του συναδέλφου του να ζητάει απεγνωσμένα βοήθεια και μετά να σωπαίνει… Τον τύλιξε το νερό κι ο θάνατος.

Η ιστορία από τους- τότε- κατοίκους της Σύρνας είναι διαφορετική: ο Φόστερ μετέφερε Βρετανούς κομάντος και διαταγές για στόχους σαμποτάζ, όταν χτυπήθηκε από γερμανικά πυροβόλα· οι άλλοι πνίγηκαν, ο Φόστερ γλύτωσε…

Το σωσίβιο του Βρετανού, αντίς για την Αστυπάλαια, προτίμησε τη Σύρνα. Κι εκεί τον ναυαγό τον περιμάζεψε ο Θοδωρής ο Μεταξωτός, ο φόβος κι ο τρόμος της Σύρνας τότε. Και τον έκρυψαν οι λιγοστοί κάτοικοι στα ξωκλήσια μη και τον βρουν οι Γερμανοί και τους σκοτώσουν όλους… Το πόδι του Φόστερ, ρημάδι, ευτυχώς κόκκαλο δεν είχε σπάσει, αλλά ο ιστός έτοιμος να σαπίσει· ο Θοδωρής τον έκανε καλά με βοτάνια, μαζεμένα από τον ξερότοπο. Κι ένα βράδυ ο Φόστερ, όρθιος και υγιής πιά, μπήκε κρυφά σ’ ένα υποβρύχιο και ανοίχτηκε στο Καρπάθιο. Κι έκανε τάμα να γυρίσει, αν ζούσε…

Και γύρισε, πενήντα χρόνια μετά, το 1995, στην Αστυπάλαια! Κι έψαξε τον Θοδωρή τον Μεταξωτό, αλλά μόνο τα κόκκαλά του αντίκριζαν τον ήλιο. Τότε ο 65άρης Τζον Φόστερ, γονάτισε μπροστά στο ιερό οστεοφυλάκιο της οικογένειας, λύθηκε στο κλάμα και ασπάστηκε ευλαβικά ό,τι είχε απομείνει από τον σωτήρα του. «Γιατί αν δεν ήταν αυτός…».Ο Φόστερ έκλαψε και θυμήθηκε, τι δεν θυμήθηκε; Τα βοτάνια που του ‘τριβε ο Θοδωρής ο Μεταξωτός, ο «Σαψάκος», στο πόδι το χτυπημένο, το φαγητό που τον τάιζε όλη η οικογένεια μέχρι να ορθοποδήσει, το δαχτυλίδι του αρραβώνα του που χάρισε στον Θοδωρή και που το κάνανε τάμα στην Παναγιά για να σώσει τον Βρετανό… Και τους είπε, στους νησιώτες που τον υποδέχτηκαν, πως το ‘να του παιδί, Θίοντορ το ‘χε βγάλει, για να θυμάται τον άνθρωπο που τον κράτησε στη ζωή τον Θοδωρή τον «Σαψάκο».

Κι έπειτα, ο Τζον Φόστερ μπήκε σε μια βάρκα και πήγε στη Σύρνα· βγήκε τρεκλίζοντας στην αμμουδιά και με μάτια κόκκινα από τις αναμνήσεις, γονάτισε και φίλησε το χώμα και ξέσπασε σε λυγμούς! Κι έφυγε ο Φόστερ για να μην γυρίσει ποτέ πια στη Σύρνα.

Οι Εβραίοι του «Rafiah»

Και το μικρονήσι, μόνο, απόμακρο, κλεισμένο σε μια θάλασσα όνειρα από το γαλάζιο του πελάγου ξαγναντεύει την Αστροπαλιά και θυμάται τότε που ένα καράβι με Εβραίους, γυναίκες και παιδιά, βούλιαξε στ’ ανοιχτά· οκτώ άνθρωποι πνίγηκαν. Και όσοι έζησαν στη Σύρνα βρήκαν αγκαλιές να τους ζεστάνουν.Ήταν το ατμόπλοιο Αθηνά, μετονομασμένο σε «Rafiah», που φορτωμένο κάπου 800 ψυχές ταξίδευε από τη Γιουγκοσλαβία κρυφά για το Ισραήλ. Ήταν το 1946· το καράβι ναυλωμένο από τους Εβραίους, έπλευσε δίχως να το μάθουν οι Βρετανοί, που δεν ήθελαν εποικισμό στην Παλαιστίνη. Κι όταν το «Rafiah» έπεσε σε φουρτούνα προσέγγισε τη Σύρνα για ν’ απαγκιάσει· λάθος μοιραίο. Το βαπόρι έπεσε στους βράχους, το νερό χύθηκε με ορμή στα αμπάρια και 800 άνθρωποι βρέθηκαν να παλεύουν με τα κύματα του άγριου Καρπάθιου και τους κοφτερούς, σαν μαχαίρια, βράχους. Οκτώ δεν βγήκαν στην ακτή ζωντανοί κι ανάμεσα τους τρία παιδιά.

Η οικογένεια Μεταξωτού βοήθησε όσο μπορούσε, μέχρι που ήρθαν άλλα πλοία και πήραν τους ναυαγούς και φύγανε. Και παιδιά κάποιων που γλύτωσαν από εκείνο το τραγικό ναυάγιο, γύρισαν στη Σύρνα και προσκύνησαν τα χώματα που έσωσαν τους γονιούς τους. Κι από τότε σιωπή…

Κι η Σύρνα μεγαλώνει, όχι σε έκταση, μα σε χρόνια… και μετράει τα κύματα, ένα ένα - κήρυκες των αναμνήσεων, απανεμιάς αμφιβολίες και φουρτούνας πάθη. Η Σύρνα, μόνη πια, λιγοστό το χώμα ξερό κι' αυτό ζυμωμένο με θαλασσαρμύρες και δάκρυα. Και η Σύρνα αποκοιμιέται στο Αρχιπέλαγο κι ονειρεύεται πως είναι Αστροπαλιά, χωρίς να μάθει ποτέ, πως η Αστροπαλιά την εζηλεύει…

Πηγή : https://www.ethnos.gr/

Διαβάστε Περισσότερα

Έρευνα του ΕΜΠ «Οι εποχές των ορυκτών στο Αιγαίο» video

Μία ξεχασμένη καλή δουλειά, βασισμένη στην έρευνα του ΕΜΠ για τα ιστορικά ορυχεία των νησιών, Σέριφος, Νάξος, Μήλος, Θάσος, Πάρος.

Ο λόγος για το Αιγαίο και τους τόπους από όπου από τα σπλάγχνα των νησιών ο άνθρωπος έβγαλε πολύτιμο υλικό για να χτίσει τα σπίτια του, να πλάσει τα αγάλματά του, να φτιάξει τα όπλα και τα εργαλεία του, να γιατρευτεί.

Ο πλούτος των ορυχείων όμως εξακολουθούσε να προσελκύει Δημόσιο και ιδιώτες και στα νεώτερα χρόνια. Ήδη από τη δεκαετία του 1830 θεσπίζεται ειδική νομοθεσία για εκμετάλλευση των ορυχείων από το Δημόσιο και το 1861 ψηφίζεται μεταλλευτική νομοθεσία για τις παραχωρήσεις σε ιδιώτες.

Σκηνοθεσία: Νίκος Ελληνικάκης
Επιστημονικοί σύμβουλοι: Αντώνης Φραγκίσκος, Νίκος Μπελαβίλας, Λήδα Παπαστεφανάκη
Μουσική: Μαρίνα Χρονοπούλου
Διεύθυνση παραγωγής: Μαριάνθη Σκαλούμπακα
Διεύθυνση φωτογραφίας: Δημήτρης Μεράντζας
Αφήγηση: Λουίζα Μητσάκου
Καλλιτεχνική διεύθυνση: Γιάννης Τζανετής
Μοντάζ: Βλάσσης Παπαδήμας
Παραγωγή: Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου – Νίκος Ελληνικάκης, 2003

Συμμετέχουν:
Χριστίνα Αγριαντώνη, Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, Τμήμα ΙΑΚΑ
Μανόλης Ζευγώλης, Καθηγητής ΕΜΠ, Σχολή Μηχ. Μετ.-Μετ.
Αθανάσιος Κεφάλας, Διευθυντής Τοπικών Υποθέσεων Μήλου, S&B Βιομηχανικά Ορυκτά
Μανόλης Κορρές, Αν. Καθηγητής ΕΜΠ, Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχ.
Μανόλης Μανωλάς, Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Δήμου Δρυμαλίας Νάξου
Δήμητρα Μαυροκορδάτου, MSc Αρχιτέκτων Μηχ. ΕΜΠ
Νίκος Μπελαβίλας, Λέκτωρ ΕΜΠ, Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχ,
Γιάννης Πολύζος, Καθηγητής ΕΜΠ, Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχ.
Αντώνης Φραγκίσκος, Ομ. Καθηγητής ΕΜΠ, Σχολή Μηχ. Μετ._Μετ.
Παναγιώτης Χατζηδάκης, Αρχαιολόγος, Διευθυντής Μουσείου Δήλου

Δείτε το αξιόλογο ντοκιμαντέρ ΕΔΩ

Πηγή : https://www.syros-agenda.gr/

Διαβάστε Περισσότερα