Θα τη θυμόμαστε πάντα τη θεία Άννα

γράφει ο  Manos Peponakis

Με το ταξίδι της θείας Άννας, του Λευτέρη κλείνει ο κύκλος των Αδελφών Μποφίλιων και των ανδρών/γυναικών τους. Ανάμεσα τους κι ο παππούς μου. Υποδείγματα ανθρώπων με όλα τα γράμματα κεφαλαία.

Δημήτρης "Μήτσος" Μποφίλιος (ήρωας πολέμου, στο πλήρωμα του Υποβρυχίου Παπανικολής. Γύρισε από την Αίγυπτο με παράσημο από τον βρετανικό στρατό)

Ελένη Μποφιλίου και Αλκιβιάδης Χαρτοφύλακας

Λευτέρης Μποφίλιος (συνδικαλιστής στα Λιπάσματα Δραπετσώνας, εξόριστος, μετέπειτα Πρόεδρος της Κοινότητας Σερίφου) και Άννα Μποφιλίου

Γιώργος "Γιωργούλας" Μποφίλιος (πολέμησε στη Αλβανία, Λοχαγός του ΕΛΑΣ, βασανίστηκε από δωσίλογους στο Περιστέρι στα Δεκεμβριανά και αυτοεξορίστηκε στο νησί) και Μάρθα Βιτάλη

Κώστας Μποφίλιος (Αγωνιστης της Εθνικής Αντίστασης, εξόριστος επί σειρά ετών) και Αθηνά Γαλανού

Αλέκος Μποφίλιος (ο παππούς μου, συνδικαλιστής στα ορυχεία κάρβουνου στο Περιστέρι) και Γαρυφαλλιά Κρασάκη

Ελισάβετ "Ζαμπέτα" Μποφιλίου και Γιάννης Προκάκης

Ευαγγελία Μποφιλίου και Θοδωρής Γυνάργυρος.

Τα παιδιά και τα εγγόνια τους συνεχίζουμε την κληρονομιά τους και τις αξίες που μας άφησαν

Συλλυπητήρια στον ιωαννης μποφιλιος. Θα τη θυμόμαστε πάντα τη θεία Άννα

Πηγή :  Manos Peponakis

Διαβάστε Περισσότερα

ΤΕ Β. και Δ. Κυκλάδων και ΚΟΒ Σερίφου του ΚΚΕ: Αποχαιρετούν με θλίψη τον σ. Κώστα Αντωνάκη που έφυγε από τη ζωή

Η Τομεακή Επιτροπή Βορείων και Δυτικών Κυκλάδων και η ΚΟΒ Σερίφου του ΚΚΕ αποχαιρετούν με θλίψη το σ/φο Κώστα Αντωνάκη που έφυγε από τη ζωή την Παρασκευή 30 Γενάρη 2026. Εκφράζουν τα θερμά τους συλλυπητήρια στα παιδιά του, Βικέντιο και Ιφιγένεια.

Στην συλλυπητήρια αναφέρονται:

«Ο σ/φος Κώστας γεννήθηκε το 1933 στη Σέριφο σε οικογένεια εργατών στα μεταλλεία της Σερίφου. Σε ηλικία 12 ετών, ορφανός από μητέρα, έρχεται στην Αθήνα όπου άρχισε να εργάζεται και να έρχεται σε επαφή με το εργατικό κίνημα. Βίωσε από κοντά τη θύελλα του εμφυλίου στην Αθήνα και, παρά τη μικρή του ηλικία, συμμετείχε στις μάχες της Αθήνας, κυρίως στην περιοχή του Κουκακίου, γεγονός που σημάδεψε τη στάση του απέναντι στη ζωή και έβαλε τη σφραγίδα του στην εξέλιξη της ταξικής του συνείδησης που σφυρηλατήθηκε μετέπειτα στη βιοπάλη δουλεύοντας στην οικοδομή ως «ζωγράφος μεγάλων επιφανειών», όπως του άρεσε να λέει. Ταυτόχρονα ασχολήθηκε με τον αθλητισμό, παίζοντας ποδόσφαιρο σε αρκετές ομάδες των νοτίων προαστίων όπως και για ένα μικρό διάστημα στις αρχές του 1950 στον Πανιώνιο.

Μέσα από τη δουλειά και την επαφή του με πρωτοπόρους κομμουνιστές εργάτες εντάχθηκε στο κίνημα και την οργανωμένη ζωή, καλλιέργησε την πίστη του στα ιδανικά του κομμουνισμού και της αγωνιστικής στάσης ζωής.

Οργανώθηκε στη Νεολαία Λαμπράκη και συμμετείχε ενεργά στο εργατικό κίνημα μέσα από το σωματείο των οικοδόμων τη δεκαετία του 1960. Μέσα στη δικτατορία οργανώνεται στο ΚΚΕ και εντάσσεται στις παράνομες οργανώσεις του. Μετά τη μεταπολίτευση συμμετείχε ενεργά από θέσεις ευθύνης στο Συνδικάτο οικοδόμων και στο Συνεταιρισμό Ελαιοχρωματιστών Αθηνών.

Με τη συνταξιοδότηση του το 1991 επέστρεψε στη Σέριφο όπου παρά τις ανατροπές στην ΕΣΣΔ και στα άλλα σοσιαλιστικά κράτη και την κρίση στο ΚΚΕ συνέχισε να αγωνίζεται. Πρωτοστάτησε στη δημιουργία της ΚΟΒ Σερίφου. Διατέλεσε για πολλά χρόνια υποψήφιος δήμαρχος και δημοτικός σύμβουλος με τη Λαϊκή Συσπείρωση. Μπήκε μπροστά μαζί με τους συντρόφους του για να μην αλλοιωθεί ο χαρακτήρας και το τοπίο του νησιού από τα μεγάλα επιχειρηματικά και τουριστικά ιδιωτικά συμφέροντα. Ανάδειξαν τα πραγματικά προβλήματα που βιώνουν οι νησιώτες και την αγωνιστική διεκδίκηση για την αντιμετώπισή τους απέναντι στο εχθρικό αστικό κράτος και τους μηχανισμούς του. Πρωτοστάτησε να αναδειχτεί η ιστορία της Σερίφου, όχι μόνο να μην ξεχαστεί αλλά και να αξιοποιηθεί η ιστορική πείρα από τους ηρωικούς αγώνες και την θυσία των απεργών μεταλλωρύχων κατά την αιματηρή απεργία τον Αύγουστο του 1916 με βασικό αίτημα την οχτάωρη δουλειά. Τα τελευταία χρόνια ζούσε με την κόρη του στη Νέα Σμύρνη.

Ο σ/φος Κώστας είναι ένα ακόμα παράδειγμα κομμουνιστή που παρά τις διώξεις ειδικά την περίοδο της δικτατορίας, δε το έβαλε κάτω, έμεινε πιστός στο ΚΚΕ και την ιδεολογία του σε όλη του τη ζωή κάνοντας τα πράξη. Έδωσε το παράδειγμα όμως και με τη στάση του στην προσωπική του ζωή αφού παρά τις δυσκολίες και τον πρόωρο χαμό της συζύγου το 1982, έδωσε και τη μάχη της ανατροφής των παιδιών του.

Τέτοιους ανθρώπους διαμορφώνουν τα ιδανικά του ΚΚΕ, η οργανωμένη ζωή και δράση.

Η πολιτική κηδεία του σ. Κώστα Αντωνάκη θα γίνει τη Δευτέρα 2 Φλεβάρη στις 14:00 στα δημοτικά κοιμητήρια Νέας Σμύρνης και ο τελευταίος αποχαιρετισμός στα αποτεφρωτήρια της Ριτσώνας την Τρίτη 3 Φλεβάρη στις 16:00.

Η οικογένεια του επιθυμεί αντί στεφάνων, τα χρήματα να δοθούν για την ενίσχυση του Κόμματος ή του ιδρύματος "Το Σπίτι του Αγωνιστή"».

Πηγή : https://www.902.gr/

Διαβάστε Περισσότερα

Να ζεστάνουμε τις καρδιές μας ξανά

Η εποχή βοά για την ανάγκη μιας ψευδοκατασκευής, μιας παραισθητικής ζωής, ενός τέλειου σεναρίου που θα σφίξει τον σύγχρονο κόσμο στα πλοκάμια του και θα τον αποτελειώσει μέσα στη νάρκη της ηδονής. Εμείς οι ίδιοι έχουμε προσχωρήσει σ’ αυτή την αισθητική αντιμετώπιση των πάντων, σε μια σεναριακή αντίληψη της πραγματικότητας, δεν πιστεύουμε σε τίποτα η μάλλον πιστεύουμε βαθύτατα ότι συμμετέχουμε σε μια πλοκή που καθρεφτίζει τον εαυτό της και μόνο. Οι σύγχρονοι τύραννοι μας, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, διαμορφώνουν έναν κόσμο – λαβύρινθο όπου η απλούστερη ανθρώπινη δραστηριότητα ανάγεται σε κάποιο μηχανισμό εντυπώσεων με μοναδικό σκοπό τη σαγήνη. Η ζωή μας δεν μας άφορα, το μόνο που μας ερεθίζει είναι μια άλλη ζωή που θα μπορούσαμε να ζήσουμε, δεχόμαστε από παντού προτάσεις σεναρίων για το φάντασμα της ζωής που επιθυμούμε και τις συζητάμε μέχρι να πεθάνουμε. H Mαρία ζωγράφου με τα πινέλα της σκιαγραφει την ανάγκη για ενα καλεσμα επανασύνδεσης 

serfanto
Στην φώτο έχω ζωγραφίσει έναν συμπατριώτη μας. Ποιός είναι άραγε; Τον αναγνωρίσατε;

Maria Zografou Ouzounoglou

Έχω ζωγραφίσει μια σειρά από τέτοια όμορφα αγαπημένα πρόσωπα συμπατριωτών μας. Γυναικών και αντρών. Ελπίζω να καταφέρω να τους καλέσω όλους με τις οικογένειες τους, και όποιους άλλους θέλουν, να τα δούμε και να ζεστάνουμε τις καρδιές μας ξανά όπως παλαιότερα. Κάποιοι έχουν φύγει από κοντά μας και αναπολούμε ότι έχουμε ζήσει μαζί τους. Μας δένουν μαζί τους η ιστορία μας, οι παραδοσιακές αρχές και αξίες που τις πλάκωσε η μονόπλευρη έμφαση που δώσαμε στην ανάπτυξη του τουρισμού και μας χάλασε τον τρόπο που σχετιζόμασταν.

Εγκαταλείψαμε την καλλιέργεια της γης μας σε συνδυασμό με καμιά 15ρια κατσικοπρόβατα που είχε η κάθε οικογένεια. Μας έδιναν εκείνο το πικάντικο, το μοναδικό τυρί που μύριζε τσιγκούρι, θυμάρι, την πιπεράτη μυζήθρα του λαΊνου που την ανοίγαμε τώρα τις γιορτές, και συνόδευαν τα γιορταστικά τραπέζια μας, μαζί τις λούντσες, τα λουκάνικα, τα σύγκλινα, τα πεδούλια από τον χοίρο που είχε κάθε νοικοκυριό και τον σφάζαμε γύρω στην γιορτή των Ταξιαρχών. Πάει και η καλλιέργεια των αμπελιών με το ξεχωριστό ντόπιο κρασάκι που ευφραίνει καρδίες.

Πήραν τα μυαλά μας αέρα και τα εγκαταλείψαμε όλα εστιάζοντας στην μονόπλευρη ανάπτυξη του τουρισμού. Μεγάλο λάθος! Γιατί με όλα αυτά χάσαμε και την ζεστή μεταξύ μας σχέση. Όλα έγιναν ξένα και περνούν μέσα από το απρόσωπο και ψυχρό χρήμα και τους κανόνες του που αλλοτριώνουν την ζωή μας και κρυώνουν τις σχέσεις μας. Και αν έρθει και εδώ ο πόλεμος, μια πείνα και σταματήσουν να έρχονται τα ξενόφερτα τρόφιμα που ίσως να μας καλύψουν για 10 μέρες περίπου, σε αυτή την περίπτωση, τι θα κάνουμε; Θα κόβουμε κομμάτια από τους τοίχους των χτισμάτων του τουρισμού για να τα φάμε;

Γι 'αυτό όσο είναι καιρός ας επανέλθουμε στην καλλιέργεια της γης μας όσο γίνεται. Να επιστρέψουν οι νέοι μας με πίστη και αφοσίωση σε αυτό. Δεν είναι εύκολο αλλά είναι αναγκαίο να γίνει τώρα. Όχι αύριο. Αυτή είναι η πρόταση μου. Ας το σκεφτούμε αρκετά

Πηγή : 

Maria Zografou Ouzounoglou

Διαβάστε Περισσότερα

Ἡ γραμμή τοῦ ὁρίζοντος Σέριφος

φωτο Περικλής Αλκίδης Σέριφος 
«Ὡς αναπνοή θά πρέπει να ἐννοήσετε τήν πνευματικότητα» (Ν. Γ. Πεντζίκης)

Πρόσφατα ξαναδιάβασα το βιβλίο του Χρήστου Βακαλόπουλου Γραμμή ορίζοντος προσπαθώντας να καταλάβω την πρωταγωνίστρια  την Ρέα Φρατζή αλλα και τον αγαπημένο χρήστο βακαλόπουλο βυθιστηκα σε αυτό το υπαρξιακό μακροβούτι του συγγραφέα 

Η Ρέα Φρατζή παρουσιάζεται ως μια γυναίκα στο μεταίχμιο – ανάμεσα σε έναν παλιό και έναν νέο εαυτό.
Η ταυτότητά της, απλή και καθημερινή («Ρέα Φρατζή, ελαφρά ντυμένη, έχει μερικά λεφτά»), την τοποθετεί στον σύγχρονο κόσμο, αλλά ο τρόπος που στέκεται —«με την πλάτη στον τοίχο του μικρού μαγέρικου»— δείχνει εσωτερική κούραση και αποξένωση.
Έχει μόλις χωρίσει, βρίσκεται μόνη, και το βλέμμα της στρέφεται σε κάτι ανώτερο, άυλο, που υπερβαίνει την προσωπική της απώλεια.Η Ρέα Φρατζή είναι περισσότερο σύμβολο παρά πρόσωπο:

αντιπροσωπεύει τον σύγχρονο άνθρωπο που βρίσκεται μπροστά στο άπειρο του κόσμου, προσπαθώντας να βρει νόημα μέσα στην αποξένωση.
Είναι γήινη — «ελαφρά ντυμένη, με μερικά λεφτά» — αλλά και μεταφυσική, καθώς είναι η μόνη που βλέπει τη σημαία και νιώθει τη «γραμμή του ορίζοντος» να την καλεί.

Μέσα της συνυπάρχουν το προσωπικό και το συλλογικό, το σωματικό και το πνευματικό.
Η παρουσία της στην πλατεία, απέναντι από την εκκλησία, είναι σαν μια σκηνή εξαγνισμού: ο άνθρωπος ενώπιον του φωτός, της ιστορίας και του Θεού — χωρίς πια τίποτα να τον προστατεύει.Ξέρετε η υποψιάζεστε πως υπάρχουν εκατοντάδες ψυχές που επισκέπτωνται το νησί και εχουν αυτην την εμπειρία ειτε λέγονται τουρίστες ειτε επιχειρηματίες  αλλά και  ντόπιοι ειναι ολοι τους ανθρωποι δεν το βλέπουν ολοι έτσι αλλα υποσεινειδητα εχουν την ενθύμηση οτι ειναι εικόνες θεού ειτε ειναι αθεοι ειτε πιστευουν στον θεό 

Πρόσφατα  δηλαδή αυτό το καλοκαιρι πήγα στον Πύργο για το πανηγύρι μετα απο δυο χρόνια που λογω υγείας δεν μπορουσα να βοηθήσω εφτιαξα  επιτέλους τα γονατα μου με δυο εγχειρήσεις και σταθηκα όρθιος βοήθησα οσο μπορούσα κοινώνησα μετάλαβα μετα απο πολλά χρόνια και κοινωνησα με φιλους και συγγενεις γιορτασα τα 64 γενεθλια μου ολα ηταν ειρηνικά ακομα θυμάμαι την υπέροχη εικόνα της γραμμης οριζοντος το απογευμα ανήμερα της παναγιάς στον Πυργο Δοξα τω θεώ ειπα μέσα μου 

Οταν γύρισα στην Χωρα μετα την λειτουργία την πρωινη οπου μαζευτηκαμε οι κτήτορες και καναμε τον απολογισμό ευτυχως βγαλαμε τα εξοδα της προσφοράς πηρα μαζί μου και δυο κομματια πρόσφορο για το καλό τα έβαλα μεσα στον τροβα πηγα στον Βασιλέα για εναν καφε 

Εκει έμαθα οτι μια αλοδαπή η οποία ζει στο νησι χρονια εκλεισε το μαγαζί της ανημερα της Παναγιας και πήρε μια ποδιά και ολη την καλή της διαθέση για να ερθει να βοηθήσει στον πύργο οπου χρειαζόταν εκει λοιπόν μια κτητόρισα την εδιωξε λεγοντάς της ότι τι δουλειά εχεις εσυ εδω εισαι ξένη τρα βα στο σπίτι σου εκεινη στεναχωρήθηκε πολυ και εκλαιγε απαρηγόρητη

 Με στεναχώρεσε  και  μου φανηκε αδικο και αποφασισα να πάω  και να την βρω στο μαγαζί της μπήκα λοιπόν και της ειπα παρε τουτο το κομματι προσφορο και ελα του χρονου στον Πύργο να βοηθήσεις με ευχαριστησε και ενιωσα την ευγνωμοσυνη της μιας και ειδα μια ανειπωτη χαρά στο προσωπό της 

Ειδα στο βλέμμα της την γραμμη του ορίζοντος «Η γραμμή του ορίζοντα δεν είναι ένα σημείο που μπορείς να φτάσεις. Όσο πλησιάζεις, τόσο απομακρύνεται. Κι όμως, χωρίς αυτήν δεν θα υπήρχε τίποτα να διασχίσεις. Είναι εκεί για να σου θυμίζει πως η ζωή δεν είναι η άφιξη, αλλά η πορεία προς κάτι που δεν τελειώνει ποτέ.» Ουσιαστικά, ο ορίζοντας δεν υπάρχει “εκεί έξω” — τον κουβαλάς μέσα σου. 

Ολο το νησί και ο κόσμος   ζει έτσι αλλοι το καταλαβαίνουν και αλλοι δεν το καταλαβαίνουν και οι ψυχές συνδιαλέγονται κοινωνούν αυτην την μεγάλη αλήθεια του θεού παράγωντας καλό η κακό θλιψη η χαρά η χάρις του θεού βρέχει επι δικαίων και αδίκων 

«Το μοναδικό αληθινό νέο είναι πως κανείς δεν αρέσει πια σε κανέναν», γράφει.  ο Βακαλόπουλος Μιλούσε για την εποχή που δεν υπάρχει μόνο ένα νησί, γι’ αυτό όλα τα νησιά είναι ίδια, και δεν υπάρχει μόνο ένας άντρας, γι’ αυτό όλοι οι άντρες είναι ίδιοι, αλλά να που ξεπροβάλλει η βασανιστική ψευδαίσθηση των άπειρων καλύτερων επιλογών, λες και ο Βακαλόπουλος περιγράφει τον έρωτα στην εποχή των dating apps και τον αλγόριθμο εκείνο που πλέον όλοι έχουμε στο κεφάλι μας, επιλέγοντας ή απορρίπτοντας αυτόματα ανθρώπους εν ριπή οφθαλμού, σύμφωνα πάντα με τις αυστηρές και πολύπλοκες προδιαγραφές μας

 Όπου και να σύχναζε σήμερα η Ρέα Φραντζή, όσο και να μην αναγνώριζε τη σημερινή Μεγαλούπολη , όσο και να τρόμαζε με τα στίφη των τουριστών, ό,τι θα την έσπρωχνε σ’ ένα πλοίο με προορισμό την Σέριφο ή την Πάτμο η άλλο νησί, δεν έχει σημασία ποιο, αρκεί να είναι το «ένα νησί», είναι εκείνη η συγκολλητική ουσία που αισθάνεται κανείς πως κάπου στη διαδρομή έχει χάσει, είναι ο πυρήνας, το κέντρο της ύπαρξής του.

Ὁ Χρήστος Βακαλόπουλος καταφέρνει μέ  ἐνάργεια νά καταγράψει  τόν χωρισμό μας ἀπό τόν προγονικό τρόπο ἀναπνοῆς. «Ζωή εἶναι –πιά- αὐτό πού δέν ἔχει παρελθόν», πού δίχως ρίζες μᾶς καταντᾶ τουρίστες, νά καπνίζουμε, νά ἀγοράζουμε, νά τρώμε καί νά ἀφοδεύουμε πάνω στή μοίρα τοῦ τόπου μας. Ἴδιοι ὅλοι οἱ χρόνοι,  ἴδιοι ὅλοι οἱ ἀνθρώποι, ἴδια ὅλα τά νησιά, ἴδιοι ὅλοι οἱ τόποι, «ἡ Σέριφος δέν ἀναπνέει» ὅλα ἔχουν χάσει πιά τήν ἀναπνοή τους μέσα μας. Τό ἀπολύτως τίποτα κατεδαφίζει τόν πολιτισμό μας,  «ξερνάει πάνω μας» τή δικτατορία τῆς διαστροφικῆς ἐλευθερίας της ηθικής του γούστου και του επερχόμενου βελούδινου ολοκληρωτισμου .

 Ακόμα κι αν θα βουτούσε και πάλι στα νερά του Αιγαίου, κολυμπώντας προς τη γραμμή του ορίζοντα, θα ήταν η ανάγκη για το παρόν, ένα παρόν που να μεγαλώνει «με τη βοήθεια των ταπεινών αιώνων», το παρόν της δικής της ζωής που θα την καλούσε.

«Αὐτή τή στιγμή λείπει... κολυμπάει…» χάνεται ἀπό προσώπου γῆς, παλεύει κόντρα στη χαίνουσα λήθη, νά ἀξιωθεῖ στ’ ἀνοιχτά τή  μυστική ἀπεραντοσύνη ἀπό τό «ἐλθέ» τῆς ἀρχέτυπης κλήσεως. Ἡ γραμμή τοῦ ὁρίζοντος σά μεταφυσική φλέβα ἐπανασυνάπτει τά ρέοντα μέ τά ἀεί μένοντα καί ζέοντα τῶν οὐρανίων πνοῶν.

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Να συνδράμωμεν το φτωχό ξωκκλήσι του Αγίου Βασιλέίου στο Πραιτώρι

φωτο απο το βιβλίο του Γιαννη Βαρλά 116 εκκλησιές της Σερίφου 
Στο βορειοκεντρικό περίπου τμήμα του νησιού ανατολικά απο το χωριό Παναγιά και σε απόσταση 2.5-3 χιλιομέτρων βρίσκεται ημιερειπωμένο εκκλησάκι αφιερωμένο στον αγιο Βασίλειο Δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς κτίστηκε μα κατά την γμώμη μας είναι απο τα νεότερα και της περιοχής του νησιού .

Αν υπέστη φθορές τόσο σύντομα δεν οφείλεται στον χρόνο αλλά στο υγρό κλίμα που επικρατεί Aυτό είναι μια σκέψη μας που κατ ακολουθία μας οδηγεί στο συμπέρασμα πόσο πράγματι πιο προσεκτικοί ήταν οι άνθρωποι των περασμέμων εποχων στην επιλογή της περιοχής που έχτιζαν τα εξωκλήσια τους αφού αλλα παλαιότερα ασφαλώς απο το εκκλησάκι του αγίου Βασιλείου διατηρούνται ακόμα σε πολύ καλή κατάσταση γραφει ο Γιάννης Βαρλάς στο βιβλίο του οι 116 εκκλησιές της Σερίφου το 1993 

Απο τότε το εκκλησάκι ειχε ερημώσει αλλά τώρα εχουν μείνει δυό κτητόροι τι να κάνουν τα λέω αυτά γιατι τα ίδια αντιμετωπίσαμε και μεις στον Σωτήρα στην Μαυρη Συκιά ευτυχώς κονομησε ο θεός και φώτισε τον παντελή και ανέλαβε πρωτοβουλία και το εκκλησάκι αναστηλώθηκε και πολύ το χάρηκα γιατι ημουν ανάξιος να αναλάβω την πρωτοβουλια λόγω υγείας 

Εναι να πικραίνεται κανείς πως το σπίτι του μεγάλου ιεράρχη που περιέθαλψε χήρες ορφανά και αναξιοπαθούντες το σπίτι του αγίου που πλάνητες άστεγους εστέγασε να χάσκει έρημο ερειπωμένο ενώ και εκείνος να μένει άστεγος Ευχόμαστε να γίνει πραγματικότητα η προσπάθεια αναστήλωσης του εξωκκλησιού του Αγίου Βασιλείου στα χρόνια του εφτιαχνε Βασιλειάδες σήμερα προσφέρει νερό -αγίασμα σε όσους φτάσουν προσκυνητές σε αυτόν 

Το νερό της πηγής που είναι λιγα μέτρα πιο κατω απο το εξωκκλήσι στα θεμελιά του θα μπορούσε να πει κανείς οτι ειναι το ωραιότερο  νερό του νησιού ειχαμε την ευκαιρία να το γευτούμε δεν θα το ξεχάσουμε ποτέ 

Όσο ο άνθρωπος και κατεπέκταση ο σύχρονος Σερφιώτης  προσπαθεί να κατισχύσει επί του θανάτου με όρους ανθρώπινους απολυτοποιώντας τον εαυτό του και αγνοώντας τον λόγο του Κυρίου “Χωρὶς Ἐμοῦ οὐ δύνασθαι ποιεῖν οὐδέν” (Ιω. ιε΄ 5-6) τόσο περισσότερο τον σχετικοποιεί. Όσο περισσότερο προσπαθεί να απελευθερωθεί από τη φύση του μέσω της τεχνολογίας τόσο πιο ανελεύθερος είναι αφού εκχωρεί εν τέλει το δικαίωμα των αποφάσεών του σε αλγορίθμους.

Ο κάθε άνθρωπος που επιλέγει ελεύθερα να ακολουθήσει την εν Χριστώ ζωή προσοικειώνεται τη σωτηρία και θα αξιωθεί να βρει τρόπου επωφελούς χρήσης της τεχνο-ψηφιακής προοπτικής καθώς και τα όριά της.

Ας βοηθήσουμε λοιπόν το φτωχό ξωκκλήσι με τους δυό κτητόρους να ρίξει την πλάκα για να μπορεί να το λειτουργει ο παπάς και πιστοί που θα το επικέπτονται Οποιος μπορεί να προσφέρει ας το καμει ηδη εχουν μαζέψει ενα σεβαστό ποσο το εξωκκλησι της αγίας Παρασκευής εδωκε 1000 ευρώ η κυρία ντέπυ Χαλίδα εδωκε 730 ευρω τα χρήματα τα συγγεντρώνει ο  Κυριος Μελέτης Μποφίλιος ,και ολα τα εσοδα καταγράφονται στο τετράδιο της εκκλησίας μαζί με τα εξοδα Σήμερα που σας γράφω αυτες τις λίγες λέξεις 

Ο Σάββας ο Ράμπιας επήγε ενα φορτηγό χαλύκι θα χρειαστουν τσιμέντα αμμο σίδερα και δοκάρια ήδη ο γιος του κυρίου Μελέτη ο Νίκος ο Μποφίλιος θα επιμεληθεί τη αγορά των Δοκαριων απο την Αθήνα και ότι αλλό χρειαστεί η εργασία της αναστήλωσης  θα γίνει τον Σεπτέμβριο ήδη εχουν δηλώσει 6 ατομα που θα δουλέψουν αφιλοκερδώς μαστόρια απο το νησί   

H επανεμφάνιση του ανθρώπου ως συλλογικό Υποκείμενο, απαιτεί να ξαναβγούμε στο δρόμο και την «Αγορά», να ξαναστήσουμε «Εκκλησίες», Ενορίες και Δήμους.Η πάνδημη μάζωξη για το συλλογικό μας πένθος των Τεμπών, δείχνει έναν δρόμο. Αλλά η προσπάθεια είναι δύσκολη και μακρά. Αν αποφύγουμε την ιδιωτεία, αν μετακινηθούμε από την κλειστοφοβία και την κεντρομόλο δίνη του «Ενσωματωμένου Θεαματικού», θα είναι επειδή θα πάρουμε πρωτοβουλίες, θα δράσουμε και θα πράξουμε. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.

τηλεφωνα επικοινωνιας

 698 630 2507 Νίκος Μποφίλιος

6976985760 Μελέτης Μποφίλιος
Πηγή : Με πληροροφορίες απο το βιβλίο του γιάννη Βαρλά 116 εκκλησιές της Σερίφου 

με σεβασμό και εκτίμηση Γιάννης Γούναρης 

Διαβάστε Περισσότερα

Η ματαιοδοξία των καλοκαιρινών διακοπών

από

 Πέτρος Φαραντάκης

 

Οι καλοκαιρινές διακοπές μοιάζουν να έχουν υποκαταστήσει τη σιωπηλή ανάγκη
του ανθρώπου για ύπαρξη από μια εξωτερική ανάγκη για απόδραση. Ο σύγχρονος
άνθρωπος, εξαντλημένος από το άγχος του να είναι αποδοτικός, στρέφεται στις
διακοπές όπως ο διψασμένος στην όαση. Αλλά συχνά δεν αναζητά ξεκούραση.
Αναζητά νόημα, και το αναζητά με τους όρους της απόσπασης: αλλάζοντας το
οπτικό πεδίο, τις παρέες, τα τοπία. Δεν τολμά να σταθεί απέναντι στο ερώτημα που
τον ακολουθεί σιωπηλά: ποιός είμαι όταν όλα παύουν; Ο Κίρκεγκορ έλεγε ότι το
άγχος είναι η ζάλη της ελευθερίας. Αυτό το άγχος εμφανίζεται συχνά μέσα στις
διακοπές όχι επειδή δεν έχουμε τι να κάνουμε, αλλά επειδή, για πρώτη φορά μετά
από καιρό, δεν μας επιβάλλεται τι να κάνουμε. Εκεί, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς
ρόλους, χωρίς παραγωγική λειτουργία, εμφανίζεται η ελευθερία ως βάρος. Και μαζί
της, η αμηχανία. Ο εαυτός μας, στερημένος από τις καθημερινές του αποδράσεις,
εμφανίζεται γυμνός και σιωπηλός. Δεν είναι όλοι έτοιμοι να τον δουν.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι σχέσεις που μας συνοδεύουν δοκιμάζονται. Η φιλία, όταν
δεν στηρίζεται στην αλήθεια αλλά στην ανάγκη ή τη συνήθεια, δεν αντέχει τη
διαρκή παρουσία του άλλου. Ο ένας γίνεται βάρος για τον άλλον, όχι επειδή
υπάρχει κακία, αλλά γιατί η κοινή ζωή χωρίς βαθύτερο θεμέλιο φθείρει. Ο
Χάιντεγκερ μιλούσε για την καθημερινότητα ως μια πτώση στο εσύ, στην
ετεροκαθοριζόμενη ύπαρξη. Στις διακοπές, αυτή η πτώση συνεχίζεται, συχνά χωρίς
να την αντιλαμβανόμαστε. Απλώς αλλάζει το σκηνικό, όχι το βάθος. Και πλάι σε
αυτό, έρχεται η υλική ματαιότητα. Η οικονομική αιμορραγία, η ανάγκη επίδειξης, η
αναμονή σε λιμάνια και αεροδρόμια, η τυραννία του να φαίνεται ότι περνάμε καλά.
Ο Καμύ έγραφε πως ο σύγχρονος άνθρωπος θέλει να ζήσει χωρίς να αισθάνεται τον
βράχο. Αλλά ο βράχος είναι πάντα εκεί. Η κόπωση, η ανία, η δυσκολία να είμαστε
μόνοι ή μαζί. Όλα αυτά δεν είναι αποτυχίες των διακοπών. Είναι καθρέφτες της
υπαρξιακής μας κατάστασης.

Οι διακοπές δεν μας προσφέρουν απλώς χρόνο ελευθερίας. Μας προσφέρουν την
ευκαιρία να δούμε τι θα κάνουμε με την ελευθερία μας καθεαυτήν. Όταν δεν
υπάρχουν εξωτερικές επιταγές, η αλήθεια του εαυτού γίνεται πιο καθαρή. Αν η
σιωπή μάς βαραίνει, αν η παρέα μάς εξαντλεί, αν η ίδια η παρουσία μας φαίνεται
άβολη, τότε ίσως αυτό που πρέπει να αλλάξει δεν είναι ο προορισμός, αλλά η σχέση
μας με την ύπαρξή μας. Δεν υπάρχει καμία εγγύηση πως ένα ταξίδι μάς σώζει. Όπως
γράφει ο Κίρκεγκορ, η περιπλάνηση στο χώρο δεν είναι απόδραση από την
απόγνωση. Η πραγματική κίνηση δεν είναι γεωγραφική, αλλά υπαρξιακή. Και αυτή
ξεκινά όταν σταματάμε να δραπετεύουμε από ό,τι ήδη είμαστε. Ο μόνος
ουσιαστικός προορισμός είναι η επιστροφή στον εαυτό̇̇ν όχι ως καταφύγιο
αυτάρκειας, αλλά ως αφετηρία για μια αυθεντικότερη συνύπαρξη με τους άλλους
και τον χρόνο. Και αν κάτι μπορεί να μας δώσει η σιωπή ενός καλοκαιρινού
απογεύματος, είναι το ερώτημα που στα αλήθεια έχει σημασία: Ζω αυτό που έχει
νόημα για μένα, ή αυτό που μου μάθανε να αναζητώ;

Πηγή : https://antifono.gr/

Διαβάστε Περισσότερα

Το ξωκλήσι του Αγίου Νικολάου στον Πύργο

O Giuseppe Gerola μπροστά στο εκκλησάκι (!) του Αγίου Νικολάου.
Φωτογραφία του Ιταλού αρχαιολόγου στον οικισμό του Πύργου (1910).
Από την ιστοσελίδα του Università di Bologna,απο το 

ΣΕΡΙΦΟΣ - ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΚΑΙ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΑ

Το ξωκλήσι του Αγίου Νικολάου στον Πύργο 

Στο ΒΑ τμήμα του νησιού στο χωριό ΠΎΡΓΟς βρίσκεται αφιερωμένο στον Αγιο Νικόλαο γραφικότατο εκκλησάκι Πρέπει να είναι κτισμένο πολύ παλια αγνωστο ακριβώς πότε Παρουσιάζει ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον αφού είναι ενα απο τατέσσερα Θολωτά με τρούλο εξωκλήσια που συνανταμαι στο νησί .

Εχει βόρειο προσανατολισμό και πάνω απο την πόρτα της  πρόσοψης ειναι σχηματισμένος Σταυρός με 13πολύ παλιές κεραμικές κούπες μεγάλου καλλιτεχνικού ενδιαφέροντος Τις κούπες απο τις οποίες λείπουν δύο-τρεις οι κάτοικοι που φροντίζουν για την συντήρηση της εκκλησίας πριν χρόνια όπως αναφέρει ο αείμνηστος Γιάννης Βαρλάς το 1993 στο βιβλίο του οι 116 εκκλησιές της Σερίφου εκάλυψαν με λαδόχρωμα και έτσι τώρα παρουσιάζουν τώρα όψη βαθουλωμάτων σε σχήμα σταυρού Αραγε η κακή αισθητική τους αντίληψη τους οδήγησε σε αυτό η λόγοι πρόμοιας για να διαφυλάξουν τις κούπες απο τα βέβηλα χέρια των αρχαιοκάπηλωνΑν ο σκοπός τους ήταν ο δευτερος συμφωνούμε εν μέρει .Θα μπορούσε όμως να βρεθεί ενας τρόπος διαφυλαξής τουςκαι όχι να καλυφθεί με βαναυσο τρόπο η άριστη διακοσμητική τους τέχνη .

Δεξιά πανω απο την ΄πόρτα στην πρόσοψη υπάρχει το καμπαναριό με μικρή καμπάνα 

.Μπροστά υπάρχει αυλή που περιβάλλεται απο χαμηλό στηθαίο και σ αυτήν αριστερά της πόρτας  η τράπεζα Στην Νοτιοανατολική πλευρά της εκκλησίας υπάρχουν βοηθητικοί χώροι κελιά μεταγενέστερες προφανώς προσθήκες 

Στο εσωτερικό της εκκλησίας το ξύλινο τέμπλο με λίγες οχι πολύ αξιόλογες απο καλιτεχνικής πλευράς  εικόνες Μια παρατήρηση που ισχύει για σχεδόν  για τα περισσότερα ξωκλήσια του νησιού 

Αυτό που ειναι αξιωσημείωτο ειναι για τουτο το μικρό ξωκλήσι ειναι η υπέροχη ηχητική του απολαμβάνεις την θεία λειτουργία καθε ήχος ειναι καθαρός γλυκός χωρίς αντηχήσεις μυσταγωγικός Περίπου στις αρχές της δεκαετίας του 90 με δωρεά της της Αννας Ρώτα η εκκλησία απέκτησε καλαίσθητο ξυλόγλυπτο εικονοστάσι Υπάρχει παράδοση η εκκλησία να να λειτουργείται δύο φορές τον χρόνο μιά ανήμερα του Αγίου Νικολάου και στις 15 Αυγούστου της Παναγίας Προσπαθήσαμε να Μάθουμε πως δημιουργήθηκε αυτο το 'εθιμο της διπλής εορτής μα δεν το κατορθώσαμε 

Να έγινε άραγε η μετάθεση λόγω των αντίξοων καιρικών συνθηκών του Δεκέμβρη που τιμάται η μνήμη του Αγίου η μήπως μια σωβινιστική προκατάληψη των κατοίκων του Πύργου εναντι του γειτονικού χωριού της Παναγιάς Πάντως ειναι ακομα και σήμερα οι πανηγυρίζοντες απο την παραμονή της παναγιάς στον Πύργο συνεχίζουν το γλεντοκόπι τους την άλλη μέρα στην Παναγιά 

Ο Πύργος 

Το χωριουδάκι του Πύργου ειναι πλέον ενα φάντασμα δεν το εχουν εγκαταλείψει βέβαια όσοι εχουν περιουσίες στον οικισμό αλλα δεν κατοικείται ειναι όλοι τους περαστικοί αυτό το μικρό χωριό μου θυμίζει τον Πατέρα μου τους θείους τα ξαδέλφια τα παιδιά μας Θυμάμαι ακόμα την διαδρομή δεκαετία του 70 ισως και 75 με το ταξί του Τζίτζικα ενα παλιό  στέσιον της δεκαετίας του 1950 -60 γκρί με ενα εντυπωσιακό τιμόνι και ενα  σουπερ κασετόφωνο 8τράκ με τις μεγάλες κασέτες επαιζε Ρίτα Σακελαρίου ... Είναι γλυκό το πιοτό της αμαρτίας ποιος ειναι αυτός που δεν λαχτάρησε να πιει Αυτη τη γλύκα της κλεμένης ευτυχιας λιγο πολύ όλοι την έχουμε γευτεί ...

ημουν στο πίσω κάθισμα συνεφα σκόνης σήκωνε ο χωματόδρομος  δοκίμαζε τα αμορτισέρ και η σκόνη κάλυπτε τα τζάμια του αυτοκινήτου και το τραγούδι δεν έλειπε ειμασταν ολοι ευτυχισμέμοι  Πηγαίναμε σε μια βάφτιση στον καλίτσο  ειμασταν 2οικογένειες ..Νά κάνουμε μια στάση στον Πύργο είπε ο Βικέντιος Εκεί είδα εκείνη την πέρδικα υπέροχη καμαρωτή την θυμάμαι αυτην την εικόνα σαν σήμερα και το κελάϊδισμά που θύμιζε κρώξιμο προσπαθούσα να την μιμηθώ αλλες φορές τα κατάφερνα άλλες όχι πάντα όμως την θαυμαζα μου εχε  κάνει μεγάλη εντύπωση  Το χωριό του Πύργου εχει υπέροχο νερό ειχε μια στέρνα με νερό μια ταιστρα και μια ποτίστρα 2 βρύσες για τους ανθρωπους και μια στερνα για τα ζώα πολλές βραγιες καποιες υπάρχουν ακόμα και σήμερα αμπέλια.... στον πύργο ηπια τα καλά κρασια που εφερναν οι κτήτορες μαγειρεψα σέρβιρα μίλησα με ανθρώπους συγγενείς και ξένους και φίλους  κοινώνησα φως και ξερολιθιά 

 Ο Πύργος εχει πολύ ωραία θέση βλέπει το πέλαγος και απέναντι την Κύθνο οι αέρηδες ειναι στρωτοί στα μελτέμια το καλοκαίρι αλλα και το χειμώνα οι βοριάδες Τα καλοκαίρια της παναγίας θα βρείς και ενα καφενείο αυτοσχέδιο για το πανηγυράκι και για τα βιολιά

 Εχει  παρελάσει ολη η Σερφιωταρί@και οι μουσικοί της Λίγο πιο κάτω απο την εκκλησία υπάρχει ενα κελί εκει μεγάλωσαν τα 7 αδέλφια του πατέρα μου εκει θυμάμαι εικονες  στο πεζούλι το καλοκαίρι και την συναισθηματικη ζεστασιά της οικόγένειας  την ομορφιά της απλότητας «δος μοι, Κύριε, το οράν τα εμού πταίσματα και μη κατακρίνει τον αδελφών μου»ειρηνικά και ξένοιαστα χρόνια

 Ο άνθρωπος όμως πάντοτε θα επιζητεί την ελευθερία, όσες ευεργεσίες και αν του προσφέρει η λογική και η ηθική.Ενα χειμώνα εχω να θυμάμαι εκείνο το όνειρο με την θαλάσια χελώνα και το ανταριασμενο πέλαγος εγω ημουν πανω της και ενοιωθα πλήρης  η πρώτη γευση  της αυτεπίγνωσης Η ενδοχώρα του νησιού και η μερικές ακουαρέλες  με βοήθησαν να ξεπεράσω  την λογική,και αρκετές πεποιθήσεις που  στερουν  απο τον άνθρωπο το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό του, χάρη στο οποίο διαφέρει από τα ζώα, δηλαδή την ελευθερία

Πόσο όμορφο είναι το πέλαγος αυτήν την ώρα. Όλο το πέλαγος. Γίνεται δροσερό και γαλανό. Αν βρίσκεσαι επάνω σε καμιά ράχη κοντά στη θάλασσα, ακούς να' ρχεται από την βορινή πλευρά μια μακρινή βουή που όλο και δυναμώνει υπόκωφα και νιώθεις τη γλυκιά δροσιά πάνω στο δέρμα σου, το χάδι στις ρίζες των μαλλιών. 

 Αυτό το θαλασσινό αγέρι και πεθαμένο ανασταίνει. Ο κυρ-Βοριάς σαλαγά σαν βοσκός τα άσπρα του πρόβατα που γεμίζουν το πέλαγος, καράβια και καΐκια αρμενίζουνε ανάμεσά τους και τα κριάρια δροσολογημένα από το βοριά του χειμώνα  κτυπούν με δύναμη τις κεφαλές τους στα βράχια.

Ήρεμος καιρός, ΠΡΟΣΩ ΗΡΕΜΑ, ψυχή μου μονολογώ και μπαίνω στο εκκλησάκι του Αη Νικόλα, στο χωριό του Πύργου, που χρόνια τώρα είναι ριζομένο  στην πλαγιά του ανεμοδαρμένου λόφου. Κάθομαι σ' ένα στασίδι και ακούω για κάμποση ώρα τον αγέρα που σφυρίζει και κρατάει το ίσο, χωρίς να ψέλνει κανείς. Κάνω τον σταυρό μου και κοιτάζω την παλιά εικόνα του Χριστού, όπου είναι ζωγραφισμένος τριάντα χρονών, με πρόσωπο σπλαχνικό, με λίγα γένια και μικρό μουστάκι, σαν θαλασσινός κι εκείνος απλός και βαστά το ευαγγέλιο που γράφει, «Εγώ ειμί η ανάσταση και η ζωή», σαν σύνεργο ψαρικής που «αλιεύει ανθρώπους» στο πέλαγος της ζωής.

Το μήνυμά του υπήρξε προφητικό και εξακολουθεί να είναι τέτοιο.

Χρόνια πολλά καλά χριστούγεννα να έχουμε 

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Το ξωκλήσι της μεταμόρφωσης του Σωτήρα στην Μαυρη Συκιά

Το ξωκλήσι της μεταμόρφωσης του Σωτήρα στην Μαυρη Συκια

Απο πιτσιρικάς θυμάμαι  το ξωκκλήσι του Σωτήρα στην Μαυρη Συκιά μας σήκωνε νωρίς η κυρά Σοφία η μάνα μου Απο βραδύς ειχε κάνει τα κουμάντα της λιγες πατάτες βραστές κομπολόγια κανα ντολμαδάκι καλαμαράκια πορτολα με το γέρο απαραιτήτως και  λίγο κρασάκι με τυρί σερφιώτικο κατι θα φερουν και οι αλλοι  μου έλεγε ειχε προηγηθεί και η απαραίτητη προετοιμασία  το ασπρισμα της εκκλησιάς το στόλισμα και φύγαμε 

Ο αέρας σφύριζε περνώντας μέσα από τα ασβεστωμένα σοκάκια, τις αυλές και τις καμάρες της Χώρας οταν ξεκινάγαμε πριν καλά χαράξει ο ήλιος . Όπως ερχόταν έφερνε μαζί και την αρμύρα της θάλασσας που είχε πιάσει να φρεσκάρει κάπου- κάπου και στη συνέχεια συχνότερα, έφτιαχνε κύματα με αφρό στην κορυφή τους. 

Νωρις πάντα πριν ξημερώσει ανεβαιναμε το μονοπάτι  απο το παλιό πηγάδι και ανηφόρα μεχρι να φτασουμε

Στον Αη Στέφανο  ειχε ανεβει ο ήλιος και το αεράκι ηταν χαρμα όπως και το τοπίο και ο ουρανος  Ενας ουρανος γαλάζιος, χωρίς καμιά παραφωνία σύννεφου. Ο αέρας όλο και δυνάμωνε για να δημιουργήσει τη συνηθισμένη, αλλά καθόλου πληκτική εικόνα του νησιού: θάλασσα ταραγμένη, ήλιος δυνατός,  η αρμύρα κολλημένη πάνω στο δέρμα, στα μαλλιά, στα χείλη των ανθρώπων.Μέσα από τα πέτρινα περιτεχνα μνημεία των κελιων και των αγρων   ξεπρόβαλλαν αμπελώνες  και φραγκοσυκιές

. Φραγκοσυκιές έβλεπε κανεις  στις άκρες του μονοπατιού ,. Αυτές οι φραγκοσυκιές με τα αγκάθια τους, υπάρχουν ακόμα  , ειναι  το απομεινάρι μιας άλλης εποχής του νησιού, όταν δεν ήταν ο τουριστικός παράδεισος του σήμερα. Έλεγες πως τα αγκάθια τους ήταν η αντίσταση, μικρή πια κι απελπισμένη, στον φοβερό ήχο που παρήγαγαν «οι σάλπιγγες της νέας εποχής» που άνοιγαν το δρόμο συντρίβοντας τον κορμό και τα φύλλα τους για να περάσουν οι στρατιές των αναζητητών, με απελπισία, μιας εφήμερης ανάπαυσης.Συνέχισαμε  να περπατάμε, έχοντας στο δεξιό μας  χέρι τη θάλασσα . Απλωνόταν μια αμμουδερή παραλία και προς το τέλος της δυο μεγάλοι βράχοι, σχημάτιζαν ένα όριο, για ν’ αρχίσει στη συνέχεια η επόμενη. Είχαμε αρχίσει να ιδρώνουμε  απο το περπάτημα και ευτυχώς «φυσάει σήμερα» Έβλεπα  από μακριά, στο ψηλότερο σημείο του δρόμου, θεώρησα ότι θα μπορούσαμε να απολαυσουμε λιγο νεράκι λίγη ησυχία  όταν θα κάναμε  στάση για ξεκούραση . Μετά από ένα πεντάλεπτο περίπου φθασαμε  εκεί και κάθισαμε  στη ρίζα του ενός δέντρου, ιδρωμένοι, με μέτωπο προς το πέλαγος που είχε παραδοθεί πια στις ορέξεις του μελτεμιού. Αυτή η θέα ήταν από τις αγαπημένες μου απολαύσεις.

 

Φορουσα ενα κοντο παντελονακι και ενα πουκαμισο και πηγαινα πρωτος κρατώντας το μικρό καλαθάκι και μια τσακή στην κωλότσεπη για φραγκόσυκα  η αδελφή μου η Μαρία πιο μικρη με τα πεδιλα ανεβαινε αγκομαχώντας και λέγοντας αμαν ρε μαμμά ολες τις πέτρες της Αθήνας εδω τις εφεραν εγω χαμογελούσα  ιδρωμένοι αλλα ευαριστημένοι φτασαμε μετα απο αρκετή ωρα πανω απο μία στον Σωτήρα 

Ενα απλο απέριτο τετραγωνο κτίσμα με μια τραπεζα εξωτερική χτισμένη απο πλάκες του νησιού και ενα μικρό κελάκι για την προετοιμασία ενα μακρόστενο ξυλινο τραπέζι  στην μέση του κελιού καφετι με πλαστικο τραπεζομαντηλο διαφανες  και χτισμενο γυρω γυρω σαν παγκοι για να  καθεται ο κόσμος  ενα παλιο ντουλάπι κουζίνας καφε και αυτο  χωμένο στον τοίχο μικρα βαθουλώματα στον τοιχο με κουρτινακια χρησιμοποιούνταν σαν αυτοσχέδιοι αποθηκευτικοί χωροι   μια λεκανη για την λάνταζα νερο θα εφερνε ο πούλος με το μουλάρι ειχε μια κατοικια εκει παρακάτω και ηταν ευσεβής και λιγομήλιτος .

Εφτασε και ο Παπαναστασης με τον ψάλτη τον Γιωργο του Σερίφιου ηταν στην ηλικία μου ο ψάλτης Αυστηρός ο παπάς και γλυκομίλητος με όλους σε καποια φαση εκανα το παπαδοπαιδι ημουν καπως αφηρημένος κρατουσα και το θυμιατό ηταν η στιγμη που ευλογουσε τα αγια των αγίων και εψελνε απο μεσα του σαν ψιθυρους εγω δεν ειχα καταλάβει την ιερότητα της στιγμης  και πήγα με αφέλεια και του λέγω ειπατε κατι Πάτερ ...με κοιταξε με δολοφνικο βλέμμα και μου αρπαξε με δυναμη το θυμιατο απο τα χέρια παγωσα κατάλαβα οτι εκαμα κατι λάθος μετα το περας της λειτουργίας με μαλωσε διακριτικά Αυτο το ξωκλήσι ειχε αρκετους κτητόρους αλλα με την παροδο του χρονου εφυγαν 

Εκει θυμαμαι την μυσταγωγια του μικρου ακροατηρίου των ντοπιων πιστων τα βλέμματα την συγκίνηση στο προσωπό τους την ευλογία της στιγμης το αντιδωρο αλλα και την ντοπιολαλια της Σερίφου την προετοιμασία και την πορεία την εκδρομή ετσι οπως την ελεγα τοτε την επιστροφη τομαζεμα των φραγκόσυκων και των  σταφυλιων αλλα και την ευχαρίστηση των παρευρισκομένων μικρων και μεγάλων τετοιες εικόνες ειδα αργότερα στην ταινία του Αβδελιωτη Στο δενδρο που πληγώναμε   

Αν σήμερα  μετράμε περίπου μια ντουζίνα  μικρούς και μεγάλους οικισμούς στο νησί μας , όπου δεν υπάρχει ούτε ένας οικισμός που να μην έχει τουλάχιστον μία εκκλησία , υπολογίζουμε ότι στη Σέριφο υπάρχουν τουλάχιστον116 εκκλησίες  στους οικισμούς , μαζί με τα  ξωκκλήσια , κατεσπαρμένα , σ΄όλη την ύπαιθρο της Σερίφου .  

 Αναλογιζόμενοι το πώς κτίζονταν και δημιουργούνταν τα χωριά στη Σερίφου αιώνες πρίν , εκτιμούμε πώς οι κτήτορεςτου κάθε χωριού , σαν πρώτο οικοδόμημα σίγουρα θα έκτιζε ο κάθε ένας  το σπίτι του , αλλά σαν δεύτερο οικοδόμημα θα έκτιζαν την εκκλησία τους .  Ο ψυχισμός του Σερφιώτη  , είναι απόλυτα συνδεδεμένος με τη θρησκευτική του πίστη. Σαν πρώτο μέλημα του Σερφιώτη μάστορα  κτήτορα του χωριού  θα ήταν να κτίσει το σπίτι του , όπου θα στέγαζε την οικογένειά του για να την προστατέψει από τα στοιχεία της φύσης .  

 Σαν δεύτερο όμως μέλημά του όμως θα ήταν να κτίσει και το σπίτι της ψυχής του !  Την εκκλησία του ! Το παράδειγμα αυτό μας μαρτυρεί ότι η έκφραση του θρησκευτικού συναισθήματος των πιστών μπορούσε να αποδοθεί έστω και με μία εικόνα σε ένα υποτυπωδώς στεγασμένο χώρο. Τούς έφτανε που οι ίδιοι οι πιστοί μαζί με τον  ιερουργούντα  ιερέα δημιουργούσαν το πρέπον μυστηριακό κλίμα της θρησκευτική τελετής .

Αξίζει σίγουρα να διερευνηθούν οι  κοινωνιολογικο-ψυχολογικοί παράγοντες που ωθούσαν τους πιστούς να κτίζουν  ξωκκλήσια σε κοντινές αλλά και  σε πολύ μακρινές τοποθεσίες από  κατοικημένες περιοχές. Μια ίσως εξήγηση να είναι ότι οι πιστοί ήθελαν την παρουσία του θρησκευτικού χώρου και σε μέρη όπου περνούσαν μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς τους δηλαδή στα χωράφια και στα βοσκοτόπια  τους.  

Έτσι θα ένοιωθαν   κοντά τους την παρουσία του Αγίου και με τη δύναμη του θρησκευτικού τους  συναισθήματος θα  είχαν μια αίσθηση ασφάλειας ,σιγουριάς ή  ακόμη και συντροφικότητας στη μοναξιά της υπαίθρου.Πέρασαν τα χρόνια ανέλαβα την κτητορία του μικρού ξωκλησιου μαζί με τον θαναση τον αγιογραφο και το θοδωρή τον χαλιδα καμαμε καποιες εικονες επι παπαγιακουμη και το προσέχαμε το λειτουργούσαμε με συνέπεια ο παπαγιακουμης πιο προσιτός λέγαμε και κανα χωρατό  και περναγαμε ωραια ποιητικά με λιγους κτητορες υπηχε και χρονος που ειμασταν μονο εμεις οι τρεις Ο παπας και ο ψάλτης 

Πάνε τώρα δύο και χρόνια που μου ζήτησε ο Παντελής τα κλειδια της εκκλησίας ...δυστυχώς εχω προβλημα με τα ποδια μου δεν μπορούσα να τον λειτουργήσω ειμασταν τρεις κτητορες που πηγαίναμε καθε καλοκαιρι εγω ο θοδωρης ο χαλίδας ο οποιός προσφατα απεβίωσε και ο θανάσης ο Αγιογράφος θελω να ευχαριστήσω ολη την ομαδα και ειδικά τον παντελή που οργανωσε αυτην την επιχείρηση διασωσης της εκκλησίας Οπαντελης μεγάλωσε στην μαυρη συκια την ξέρει καλά ηταν θεου θέλημα λοιπόν να αναλάβει αυτην τηνπρωτοβουλία και τον ευχαριστουμε απο τα βαθη της καρδιάς μας 

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Σέριφος Πολύτιμες μαρτυρίες Αννα Ρώτα ( ετών 90 -κόρη και σύζυγος μεταλλεργάτη-κατοικεί στο Μέγα Λιβάδι)

Αννα Ρώτα ( ετών 90 -κόρη και σύζυγος μεταλλεργάτη-κατοικεί στο Μέγα Λιβάδι) Τίτλος : «Μπαίνανε στις στοές και δεν ήξεραν αν θα βγούνε» 

« Και ο πατέρας μου ο Πέτρος Λιβάνιος και ο άνδρας μου ο Ανδρέας Ρώτας εργαζόταν στα μεταλλεία της Σερίφου. Ο πατέρας μου δούλευε μέσα κι έξω από τις στοές μέχρι που πήρε σύνταξη. Ηταν πρόεδρος του σωματείου. Ολη μου την ζωή έζησα ακούγοντας για τα μεταλλεία. Θυμάμαι από παιδί τον πατέρα μου να λέει, ότι ο δικός του πατέρας, την ημέρα της ματωμένης απεργίας τον Αύγουστο του 1916- ήταν 16 ετών -δεν του επέτρεψε να κατέβη κάτω στην συγκέντρωση στο Μέγα Λιβάδι γιατί φοβόταν τα επεισόδια. 

Όμως αυτός δεν τον άκουσε και πήγε. Ετσι μας διηγούνταν για τους ρουφιάνους της εταιρείας που μέσα από το Διοικητήριο των Γκρόμαν, πυροβολούσαν στον αέρα για εκφοβισμό και τον παπά Γιάννη Ρώτα να σηκώνει έναν σταυρό μπροστά στο εξαγριωμένο πλήθος παρακαλώντας να μην ανατινάξουν το διοικητήριο.. Πολύ θάνατος, πολύ δυστυχία για ένα κομμάτι ψωμί από ήλιο σε ήλιο. Ο κόσμος φοβόταν γιατί γινόταν πολλά δυστυχήματα. Μπαίνανε μέσα στις στοές και δεν ξέρανε αν θα βγούνε. Αγρότης ο πατέρας μου, δεν του έφτανε να ζήσει την οικογένεια. Δούλεψε στα μεταλλεία για ένα κομμάτι ψωμί.. Τότε οι εργάτες ερχόνταν με τα πόδια από τα γύρω χωριά. Όποιος είχε ρολόι δεν τον έπαιρναν στην δουλειά . Από ήλιο σε ήλιο μέχρι την απεργία που καθιέρωσε το 8ωρο.Πριν χαράξει μπαίνανε στις στοές και βγαίνανε μετά την δύση του ήλιου. Τρείς ώρες ποδαρόδρομο. Ξυπνούσαν στη μια τα χαράματα, όταν λαλούσε ο πετεινός. Δεν υπήρχαν ρολόγια. Ξυπνούσε ο ένας τον άλλον. Με βροχή και κρύο κινούσαν με τα πόδια για την δουλειά. Μαζευόντουσαν μπροστά στη στοά όλοι οι εργάτες.

 Ο επιστάτης έβγαζε το μπαστούνι –τέτοιες εντολές είχε από τα αφεντικά- και χώριζε τους εργάτες σε αυτούς που ήταν τυχεροί και θα δούλευαν εκείνη την ημέρα και στους άτυχους που θα γυρνούσαν στα σπίτια τους χωρίς μεροκάματο. Αυτά επί Γκρόμαν. Καψώνι κανονικό. Τρείς γενιές Γκρόμαν πέρασαν από την Σέριφο. Σκληρές εποχές. Εγώ παντρεύτηκα το 1956. Ημουν 23 ετών και ο άνδρας μου 25 .

 Ηταν ήδη εργάτης στα μεταλλεία, δούλευε κομπρεσέρ μέσα στις στοές, έσπαγε τις μεγάλες πέτρες. Δύσκολη,κοπιαστική δουλειά. Φοβόμουνα για την ζωή του κάθε πρωί που έφευγε μη και «πετρωθεί». Και «πετρώθηκε» σε άσχημο σημείο τον πρώτο χρόνο του γάμου μας ,ενώ δούλευε το «πιστόλι» μέσα στην γαλαρία. Εσπαγε έναν βράχο. Μαζί του ήταν ο Γιώργος Κουζούπης και ο Αγγελής Λιβάνιος, μεγαλύτεροι του. Ετσι όπως ήταν σκυμμένος μέσα στα σκοτάδια πάνω στην πέτρα, δίπλα του ήταν ένα βαγονέτο γεμάτο μετάλλευμα. Τότε πέφτει ένας βράχος δίπλα του, και όπως ήταν σκυμμένος τον παίρνει ακριβώς από κάτω. Ένα κομμάτι βράχου-πλάκα- πέφτει πάνω στην μια άκρη του βαγονιού , το αναποδογυρίζει και τον παίρνει τον Ανδρέα από κάτω.. Τον «πέτρωσε» και τον έσωσε. 

Οι άλλοι δυο «μπαζώθηκαν» από το μετάλλευμα όταν αναποδογύρισε το βαγόνι. Ηταν κάτω από τα μπάζια, δεν σκοτώθηκαν, αλλά ήταν ακινητοποιημένοι και οι δύο, χωρίς να μπορεί να βοηθήσει ο ένας τον άλλον. Το μόνο που κατόρθωσαν ήταν να πιάσουν μια τσάπα ,χτύπησαν έναν σιδερένιο σωλήνα για να φτάσει το μήνυμα του ατυχήματος και σε άλλους εργάτες. Οσοι ήταν έξω από την στοά, κατέβηκαν κάτω για να τους βγάλουν έξω. 

Τράβηξαν με δυσκολία τα μπάζια γιατί ήταν σκοτάδι και στενός ο χώρος . Τους βγάλανε έξω στο φως. Ο άνδρας μου ο Ανδρέας ήταν λιπόθυμος και τραυματισμένος .Τον φόρτωσαν σ΄ένα καίκι και τον πήγαν μόνο του στο νοσοκομείο στην Σύρα. Είχε κάταγμα λεκάνης , εκεί τον βρήκε η πέτρα και δεν μπορούσε να σηκωθεί.. Τον μεραφέραμε με δικά μας έξοδα στο «Ασκληπείο» της Βούλας και έμεινε 3 μήνες .Η εταιρεία άφαντη και αδιάφορη. Καμμία αποζημίωση για το ατύχημα .Περπατούσε με πατερίτσες.. 

Πέρασε από επιτροπή και βγήκε σε σύνταξη στα 26 του χρόνια. Περνούσε κάθε οχτώ μήνες από την επιτροπή, ανεβοκατέβαινε στην Αθήνα με δικά του έξοδα και σε 5 χρόνια του έκοψαν την σύνταξη γιατί του μείωναν συνεχώς το ποσοστό αναπηρίας… Το κάταγμα στην λεκάνη του άφησε μόνιμη αναπηρία ενώ και τα πόδια του δεν τον κρατούσαν.. Αφού το «κόψαν» την σύνταξη, ασχολήθηκε με τις ελαφρές αγροτικές δουλειές και την οικοδομή… Οσοι Σερφιώτες «πετρώνονταν» ή σκοτωνόντουσαν τους αναζητούσαν οι δικοί τους. 

Όμως ξέρεις πόσοι Μυκονιάτες εργάτες έχουν αφήσει τα κόκκαλα τους μέσα στα στοές πάνω από την σκάλα στο Μέγα Λιβάδι, στην περιοχή «Μουντάκι»; Δεν τους βγάζανε έξω να τους θάψουνε. Όταν ερχόταν οι δικοί τους και τους αναζητούσαν η εταιρεία απαντούσε « Α… έχουν φύγει καιρό από εδώ, δεν δούλευαν στα μεταλλεία».Εκρυβαν τους νεκρούς. Την βλέπεις παιδί μου αυτήν την γκρι λάμπα ασετυλίνης που είναι κρεμασμένη στον τοίχο; Ο κάθε εργάτης είχε την δική του λάμπα ,με νερό και ασετυλίνη και με αυτήν έμπαινε στα σκοτάδια της στοάς. Με δικά τους έξοδα την αγόραζαν οι εργάτες.

. Όταν επέστρεφε από τα μεταλλεία ο Ανδρέας , ήταν μέσα στην μουτζούρα , στο κορμί, στα ρούχα και στα πνευμόνια. Είχε καταπιεί τόση σκόνη .. Μόνο πίκρες έχω να θυμάμαι. Ασε που θέλουν να μας πάρουν και τώρα την γή μας αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία»..

 Πηγή : 

Alexandra Christakaki

Διαβάστε Περισσότερα