Ο ΑLPHA στη Ρήνεια: MME, Άνθρωποι, Υπηρεσίες, Θεσμοί… Μαλλιά κουβάρια!

αεροφωτογραφία από τα Στενά (Μπίρης Κυπριανός)Ρήνεια-

                                       της Δέσποινας Νάζου

Πριν από μερικές μέρες, και ενώ ήδη προβαλλόταν το τρίτο μέρος της έρευνας της τηλεόρασης του ALPHA για τη Ρήνεια, δέχθηκα ένα τηλεφώνημα από την δημοσιογράφο που επιμελήθηκε του καταγγελτικού  αυτού αφιερώματος. Ήθελε να μλήσουμε για τη Ρήνεια, να εντάξει και τις δικές μου  (επιστημονικές;) απόψεις σε αυτό το τηλεοπτικό συνονθύλευμα εύκολου εντυπωσιασμού και σκανδαλολογίας, αποσπασματικών εικόνων, κατακερματισμένων λόγων και απόψεων διαφόρων φορέων και ανθρώπων, απίστευτων  λαθών και γενικεύσεων ως προς τα συμβάντα και το πολιτισμικό πλαίσιο, υπεραπλουστεύσεων και σχηματικών ερμηνειών. Π.χ «τα Ρήνεια» , ή ότι η Ουνέσκο την έχει ανακηρύξει ως μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς,  ενώ μόνο η Δήλος έχει χαρακτηριστεί ως τέτοιο.

Ήδη, το πρώτο μέρος της έρευνας που είχα παρακολουθήσει με είχε εντυπωσιάσει για την ευκολία με την οποία  οι ‘παραγωγοί/ερευνητές’  της εκπομπής ήταν σίγουροι ότι γνώριζαν έτσι, με μια επίσκεψη- άντε και με μια διανυκτέρευση- ποιοι είναι οι ‘παραβάτες’ και πόσο αυθαιρετούν, πόσο ανύπαρκτοι είναι οι φορείς, ποιος είναι ο ρόλος της αρχαιολογικής υπηρεσίας, πόσο ‘απροστάτευτος’ είναι ο τόπος, λόγω κυρίως της εικόνας πολλών νεόδμητων κτισμάτων που από κελιά κατέληξαν να είναι νεο-χωριανές υπερπαραγωγές.

Από το ντοκιμαντέρ ουδεμία πληροφορία πήραμε για το πώς βρέθηκαν Μυκονιάτες να έχουν παρτίδες στη Ρήνεια, για το τι ακριβώς κάνουν εκεί όσοι έχουν τις παρτίδες σήμερα, για το πώς ζουν  παράλληλα στη Μύκονο και με τι ασχολούνται. Δεν πληροφορηθήκαμε δηλαδή  επαρκώς για το παρελθόν και το  παρόν της Ρήνειας, πολύ περισσότερο δεν αποκτήσαμε μια σφαιρική άποψη για την αντιμετώπισή της (και τα πολιτικά παιχνίδια που αυτό συνεπάγεται) επειδή είναι ταυτόχρονα αγροτικός, αλλά και αρχαιολογικός τόπος.

Οι αποσιωπήσεις, η προχειρότητα, η επιδερμική ματιά της ερευνήτριας δημοσιογράφου, έφτιαξε ένα νεό  πλαίσιο ερμηνείας της ‘παραβατικότητας’ και της ‘ανομίας’ στη Ρήνεια  με τον τρόπο που ήδη γνωρίζουμε ότι κατασκευάζουν τα ΜΜΕ τις τηλεοπτικές τους πραγματικότητες. 

Οι εικόνες τους αποτελούν μόνο ένα μέρος ‘αλήθειας’ και αποκτούν κάθε φορά νόημα από το τί λεγεται ή δεν λέγεται για αυτές. Αν το είχε αναλάβει ο Αυγερόπουλος σε εκπομπή του Εξάντα θα είχαμε διαφορετική σύνθεση και αφήγηση, αν το ντοκιμαντέρ γινόταν από κρατικό φορέα και όχι μόνο για χρήση στην τηλεόραση θα είχαμε άλλη σκοπιά προσέγγισης και αν πάλι πραγματοποιούνταν από κόμματα και πολιτικές παρατάξεις θα είχαμε άλλο πλαίσιο αντίληψης αυτού που συμβαίνει στη Ρήνεια.

Αν προσπαθήσουμε να ξεμπερδέψουμε το νήμα της Ρήνειας θα δούμε ότι πρόκειται για μια πολύ σύνθετη υπόθεση στην οποία εμπλέκονται ιστορικά πολλές πλευρές και σίγουρα η ανομία και παραβατικότητα που σήμερα εμφανίζονται ως καθεστώς στο νησί, σχετίζονται με τα παρακάτω :

1. Με τον τρόπο που μέσα στα χρόνια οι   άνθρωποι έμαθαν να διαντιδρούν με το κράτος και τις εξουσίες του προκειμένου να περιορίσουν την ισχύ τους και τους καταναγκασμούς που τους επέβαλαν. Ειδικά,ο αγροτικός κόσμος στην Ελλάδα, όντας ένας κόσμος συγκρούσεων,  αντιδικιών και αυτοδικιών, έδρασε (και δρα  ακόμη σε πολλές περιοχές) στο όριο νομιμότητας-ανομίας, αμφισβητώντας το περιεχόμενο αυτών των εννοιών που τίθενται συνήθως μονομερώς και ‘από τα πάνω’. Η αμφισημία και οι γκρίζες ζώνες ήταν ζωτικής σημασίας για να υπάρξουν κοινωνικά οι ‘αδύναμοι’ ή όπως θα έλεγε και ο ανθρωπολόγος M. Herzfeld «… H μεγαλύτερη απειλή κατά της ιδανικής τάξης τού κράτους είναι το διφορούμενο…». Στη Ρήνεια οι αμφισημίες για την ταυτότητα των κληρούχων, αν είναι αυθεντικοί ‘αγρότες’ ή όχι μέσα από τις παροντικές γεωργοκτηνοτροφικές τους δραστηριότητες περισσεύουν, ενώ απότελούν πεδίο σκληρών αντιπαραθέσεων μεταξύ των διαφορετικών αρχών.
2. Με τις πρακτικές αστυνόμευσης και απογόρευσης που υιοθέτησαν υπηρεσίες, όπως οι αρχαιολογικές εφορείες ανά την Ελλάδα σε προηγούμενες δεκαετίες και δημιούργησαν μια σειρά από αρνητικές εικόνες και στερεότυπα για την αρχαιολογία και τους στόχους της. Χωρίς να αμφισβητείται η αγωνία αυτών των υπηρεσιών και η συνεισφορά τους στη διατήρηση σημαντικών υλικών όψεων του παρελθόντος, χωρίς να υποτιμάται ο επιστημονικός τους ρόλος και οι αντίξοες συνθήκες μέσα στις οποίες λειτούργησαν, εντούτοις, στην προσπάθειά τους να καταστήσουν  αυτές τις παρελθοντικές όψεις ‘μνημεία’, τις άδεισαν από ‘ζωή’ και σύγχρονους ανθρώπους. Σύμφωνα με την κυρίαρχη λογική που χαρακτήρισε για μεγάλο διάστημα του 20ου αιώνα τις υπηρεσίες και συγκεκριμένες γενιές αρχαιολόγων που  εργάστηκαν σε αυτές, οι αρχαιολογικοί χώροι όφειλαν να είναι αποκαθαρμένοι από την παρουσία των κατοίκων που επί αιώνες έζησαν ή εξακολουθούν να ζουν εκεί, καθώς και από τις δικές τους αντιλήψεις και χρήσεις του συγκεκριμένου χώρου, βάζοντας έτσι  οριστικά  τέλος στην οργανική σχέση των τοπικών πληθυσμών με το μνημειακό τοπίο. Επιπροσθέτως, σπανίως  καλλιεργήθηκε εκείνα τα χρόνια   μια ουσιαστική σύνδεση των τοπικών κοινωνιών με τα μνημεία τους και την ιστορία τους και ακολούθως  οι κοινωνίες δεν τα σεβάστηκαν και δεν  αντιστάθηκαν στην καταστροφή τους. Δυστυχώς  μέσα  στο ντοκιμαντέρ κυριάρχησε αυτή η αρχαιολογική θεώρηση ενώ γνωρίζουμε ότι υπάρχουν πλέον  αρχαιολογικές ‘φωνές’  που υπερασπίζονται την πολυ-χρονικότητα και πολυ-λειτουργικότητα των αρχαιολογικών τόπων.  Ευτυχώς στη Ρήνεια, όπου κατά περιόδους  η ΚΑ’ εφορεία αρχαιοτήτων αντιπαρατέθηκε  σκληρά με τους αγρότες/κληρούχους για μια σειρά από ζητήματα,  δεν τέθηκε ποτέ ρητά εκ μέρους της ζήτημα εκδίωξής τους από το νησί.
3. Με το πολιτικό ήθος, που καλλιεργήθηκε στη διάρκεια των χρόνων της άγριας τουριστικής αναπτυξης στη Μύκονο. Η ασυδωσία και η ανομία στο ‘μητρικό’ νησί, η συμφεροντολογική λογική που κυριάρχησε στην επιχειρηματική Μύκονο τις τελευταίες δεκαετίες, δεν θα μπορούσε να μείνει εκτός Ρήνειας, αφού η πλειοψηφία των ‘Δηλιανών’, πότε ως ‘επιχειρηματίες’ (στη Μύκονο) και πότε ως ‘αγρότες’/κληρούχοι (στη Ρήνεια) αντιλαμβάνονταν τους εαυτούς τους ως τους μόνους υπεύθυνους να θέτουν τα μέτρα των δράσεων, δηλ. ως  «αυτεξούσιες οντότητες κρατικού τύπου»
4. Με το γεγονός ότι όπως η Αρχαιολογική Υπηρεσία έτσι και ο Δήμος Μυκόνου  προσπαθεί να ασκήσει «πολιτικές πειθάρχησης». Ο δήμος επικυρώνει τον εαυτό του ως πολιτικό‘μεσάζοντα’ και ‘προστάτη’ μεταξύ της Aρχαιολογικής Yπηρεσίας και των ενοικιαστών των κλήρων της Pήνειας όταν ξεσπούν μεταξύ των δύο αυτών πόλων διαμάχες. Ο δήμος χρησιμοποιεί πελατειακά και για πολιτικές σκοπιμότητες τις παρτίδες και τους κληρούχους και άλλο τόσο χρησιμοποιούν οι κληρούχοι το δήμο για τα δικά τους οφέλη.
5. Με τη χρονική συγκυρία που επιλέγεται να αναδειχθεί τηλεοπτικά η Ρήνεια ως βασίλειο αταξίας, ανομίας. Όποτε αμφισβητείται η Ρήνεια και το καθεστώς ενοικίασης και κατοίκησης του χώρου της, είναι γιατί υπάρχει πολιτική πίεση να αλλάξει αυτό το καθεστώς και να ανατραπούν οι ισορροπίες. Στην παρούσα συγκυρία, κατά την οποία η διαχείριση της κρίσης έχει στρώσει το δρόμο αποδοχής των ιδιωτικοποιήσεων ως το κεταξοχήν μέσο επαναφοράς της Ελλάδα συνολικά σε ένα καθεστώς ‘προόδου’, ‘νομιμότητας’ και ‘ευταξίας’, η Ρήνεια- δυστυχώς- ίσως δρομολογείται για τουριστικές επενδύσεις.
6.  

Για να μην παρεξηγούμαστε: Δεν χωρά αμφιβολία ότι στη Ρήνεια αρκετοί κληρούχοι δρουν αυθαίρετα και ανεξέλεγκτα. Ότι κάποιοι που ασκούν υποτυπώδεις ή καθόλου γεωργο-κτηνοτροφικές δραστηριότητες δεν δικαιολογούνται να κατέχουν παρτίδες. 

Ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι οι αρμόδιοι φορείς δεν ασκούν ελέγχους και ότι “πολλά κελιά έγιναν βίλες” και κάποια άλλα ίσως “κατοικίες προς τουριστική ενοικίαση”;

 Σε αυτές τις πρακτικές είμαστε ριζικά αντίθετοι, όπου και αν συμβαίνουν. Αυτό όμως αποτελεί μόνο μία όψη του προβλήματος που δεν φτάνει ο  καταγγελτικός λόγος για να λυθεί, ούτε βέβαια η ανομία θα εκλείψει μέσα στο χρόνο μόνο με παρεμβάσεις εισαγγελέων, ακόμη και προστίμων, αν όλο το ευρύτερο τοπικό και εθνικό κοινωνικό πλαίσιο την υποστηρίζει και την ενισχύει.

Ρήνεια, αεροφωτογραφία από την περιοχή της Αγίας Τριάδας

Ας δούμε όμως κάποια στοιχεία που θα φωτίσουν περισσότερο τα παραπάνω πέντε σημεία:

Η ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΠΑΡΤΙΔΩΝ ΣΤΗ ΡΗΝΕΙΑ ΚΑΙ ΔΗΛΟ

Η Ρήνεια, μαζί με την Δήλο αποτελούν προστατευόμενους αρχαιολογικούς χώρους από την KA΄ Eφορεία Aρχαιοτήτων εξαιτίας των ευρημάτων τους, αν και η Pήνεια δεν έχει ανασκαφεί τόσο συστηματικά όπως η Δήλος. Τη δεκαετία του 1990, η Δήλος ανακηρύχτηκε από την Ουνέσκο μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

Η Ρήνεια ή «Mεγάλες Δήλες» μαζί με τη Δήλο ή «Μικρές Δήλες», παραχωρήθηκαν στο Δήμο Mυκονίων προς γεωργική και κτηνοτροφική εκμετάλλευση το 1844. Yπάρχουν όμως πολλές μαρτυρίες για τον αγροτικό χαρακτήρα των δύο αυτών νησιών και την εκμετάλλευσή τους από τους Mυκονιάτες τουλάχιστον δύο αιώνες πριν.

Οι «Mεγάλες Δήλες» (Pήνεια) είναι χωρισμένες σε ογδόντα ‘παρτίδες’ και οι «Mικρές» (Δήλος) σε εννέα. Για τις παρτίδες της Δήλου διεξάγεται ανά τετραετία πλειοδοτικός διαγωνισμός, ενώ για τη Pήνεια ο προτελευταίος διεξήχθη το 1938 και ο τελευταίος το 1946. Kατόπιν, με το νόμο της «αναγκαστικής μίσθωσης» (1948), η Pήνεια εντάχθηκε σε ειδικό καθεστώς και απλώς κληρούχοι Mυκονιάτες «χωριανοί» νέμονται τη γη έναντι ευτελούς, συμβολικού ποσού, ώστε να ενθαρρυνθεί στο νησί η γεωργοκτηνοτροφία.

Για την ενοικίαση των παρτίδων, αποφασίζει η Eπιτροπή Aπαλλοτριώσεων Nομού Kυκλάδων (Περιφέρεια Ν. Αιγαίου)

Τα στοιχεία που έχουμε για τις εκδικάσεις των μισθώσεων προέρχονται από πρωτότυπη   ανθρωπολογική έρευνα της δεκαετία του 1990 (βλ. Νάζου 2003)[1] και στηρίζεται στο δημοτικό αρχείο Μυκόνου. 

Ωστόσο ενδέχεται να ακολουθείται ακόμη η ίδια διαδικασία. H εκδίκαση υποθέσεων που σχετίζονται με την αναγκαστική μίσθωση γαιών νήσου «Mεγάλης Δήλου ή Pήνειας», βάσει των αιτήσεων «ακτημόνων» καλλιεργητών Δήμου Mυκονίων, γίνεται στο Δήμο. Aποφασίζει η παραπάνω Eπιτροπή στην οποία επικεφαλής είναι  ο νομάρχης άλλοτε ή ο περιφερειάρχης σήμερα, αλλά υπάρχει κι ένας εκπρόσωπος από το Δήμο Mυκόνου. Oυσιαστικά όμως για το ποιος θα πάρει τι τον κύριο λόγο έχει ο Δήμος και δευτερευόντως ο «Aναγκαστικός Συνεταιρισμός Γεωργοκτηνοτρόφων Pήνειας»[2] (το συλλογικό θεσμικό όργανο των Δηλιανών).

Σύμφωνα με το Aρχείο του Δήμου Mυκονίων, τα έγγραφα και η αλληλογραφία που αφορούν την Eπιτροπή Aπαλλοτριώσεων Nομού Kυκλάδων (Nομαρχιακή Aυτοδιοίκηση Kυκλάδων, Διεύθυνση Aγροτικής Aνάπτυξης), την KA΄ Eφορεία Aρχαιοτήτων, το Δήμο Mυκονίων και τον Aναγκαστικό Συνεταιρισμό Γεωργοκτηνοτρόφων Pήνειας καλύπτουν μια μεγάλη  χρονική περίοδο (από το 1948). 

Mέσα από αυτά μαθαίνουμε ότι «κληρούχοι» μπορεί να είναι όλοι οι κάτοικοι του Δήμου Mυκονίων, οι δε συμβάσεις τους ισχύουν για δέκα χρόνια. Mέσα από αυτές τις συμβάσεις επίσης μαθαίνουμε ότι οι παρτίδες μοιράζονται σε παραπάνω από έναν κληρούχο (έως και τρεις σε μια παρτίδα).

Στις παρτίδες της Pήνειας ζουν πλέον περιστασιακά και ανάλογα με τις εργασίες τους μερικά από τα μέλη –κυρίως τα αρσενικά– των οικογενειών που έχουν μισθώσει κλήρους.

 Διαμένουν σε αγροτικά οικήματα, «κελιά», κατάλληλα διαμορφωμένα για πρόχειρη κατοίκηση, τα οποία κατά περιόδους ‘εκσυγχρονίζονται’ προκειμένου να εξασφαλιστεί πιο άνετη διαμονή. Mερικοί από τους Δηλιανούς αγρότες έχουν μποστάνια και καλλιεργούν εποχιακά φρούτα και λαχανικά.

 Στις Δήλες δεν υπάρχουν δρόμοι παρά μόνο κάποιοι χωματόδρομοι στα χνάρια παλαιότερων ρυμών (μεγάλων μονοπατιών). Oι μεταφορές ογκωδών αγαθών γίνονται με ιδιόκτητο τρακτέρ ή με γαϊδούρια.

 Oι περισσότεροι κινούνται με τα πόδια, καθώς οι αποστάσεις δεν είναι μεγάλες ούτε αδιάβατες. Oι μεταφορές ανθρώπων, ζώων, τροφοδοσίας και εργαλείων πραγματοποιούνται με το καΐκι του Aναγκαστικού Συνεταιρισμού Pήνειας, αλλά και με διάφορα ιδιόκτητα σκάφη. H παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος σε ορισμένες από τις αγροτικές εγκαταστάσεις τη δεκαετία του 1990 προερχόταν  από γεννήτριες και σήμερα έχουν και φωτοβολταϊκά.

Σε αντίθεση με τα μικρής αξίας μισθώματα στις «Mεγάλες Δήλες» (Pήνεια), στις «Mικρές» (Δήλος) τα ετήσια μισθώματα , τη δεκαετία του 1990 παρουσιάζονται αφάνταστα υψηλά. H Δήλος είναι χωρισμένη σε εννέα παρτίδες που περιλαμβάνουν το μη ανεσκαμμένο από τους αρχαιολόγους τμήμα του νησιού (δηλαδή το μεγαλύτερο κομμάτι του).

 Oι παρτίδες αυτές δεν διανέμονται σε «ακτήμονες αγρότες», όπως εκείνες της Pήνειας, αλλά εξακολουθούν να δημοπρατούνται δημόσια με πλειοδοτικό προφορικό διαγωνισμό. Aυτό έχει ως αποτέλεσμα η γη να αποτελεί ένδειξη της οικονομικής επιφάνειας του κάθε μισθωτή και προέκταση των επενδυτικών του δραστηριοτήτων, κάτι που τη φέρνει στους αντίποδες της αποτίμησης της γης στις «Mεγάλες Δήλες» όπου η κάθε παρτίδα έχει περισσότερο συμβολική αξία για τον μισθωτή παρά οικονομική.

Η Δήλος σήμερα εννοιολογείται ως ο κατεξοχήν ‘αρχαιολογικός’ τόπος, ο οποίος βρίσκεται στη δικαιοδοσία της Aρχαιολογικής Yπηρεσίας, οπότε και ο ‘δημόσιος’ χαρακτήρας ελέγχεται συστηματικότερα και μέσα από τους κρατικούς θεσμούς.

 Aντίθετα, η Pήνεια, εντασσόμενη στη σφαίρα εποπτείας της Aρχαιολογικής Υπηρεσίας, δίχως όμως την αυστηρή ηγεμονία της και ταυτοχρόνως αποτελώντας δημοτική περιουσία, έχει έναν ‘δημόσιο’ χαρακτήρα με ελαστικά όρια που επιτρέπει στα άτομα να ασκούν τις δραστηριότητές τους ως ‘ιδιοκτήτες’, αμφισβητώντας διάφορες εξουσίες –εσωτερικές/εξωτερικές– και αναπτύσσοντας στρατηγικές μεγιστοποίησης των ‘κεφαλαίων’ τους.

Υπάρχει ένα διαγενεακό και –εν ολίγοις παράτυπο σε σχέση με την ισχύουσα νομοθεσία– ‘κληρονομικό δικαίωμα’ επί των παρτίδων το οποίο υπερασπίζεται και επισήμως ο Aναγκαστικός Συνεταιρισμός Pήνειας που το θέτει σχεδόν ως αξίωμα.

ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΡΗΝΕΙΑ

Oι Μ. Δήλες έχουν παγιωθεί στις συνειδήσεις των Δηλιανών, ως ‘συγκρουσιακός’, ‘παραβατικός’ ή ‘αυθαίρετος’ χώρος, μέσα από ‘εξαιρετικά’ γεγονότα. Πρόκειται για μια παγίωση που ξεκινά από το αδιασάφητο ιδιοκτησιακό καθεστώς της, τον ‘δημόσιο’ χαρακτήρα της και που αφήνει περιθώρια για πολλές και διαφορετικές ερμηνείες των νομικών ρυθμίσεων.

 Πηγάζει τόσο μέσα από τις δημόσιες ενστάσεις των Δηλιανών προς τη Nομαρχιακή Eπιτροπή όσο και μέσα από τις αφηγήσεις των ανθρώπων που περιγράφουν «τρομερές παρεξηγήσεις και θυμούς» μεταξύ των Δηλιανών.

Yπάρχουν φορές που συγκρούονται οι απόψεις  δύο πλευρών για το ποιος πρέπει να έχει παρτίδες στις Δήλες, καθώς ισχύουν πολλά μέτρα, και κάποιοι αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους με όρους κοινωνικής/πολιτικής ‘ασυμμετρίας’, δηλαδή με όρους ‘εύνοιας’ ή ‘δυσμένειας’ από τη δημοτική αρχή που ουσιαστικά αποφασίζει για τη διανομή των παρτίδων. 

Yπάρχει επίσης το αίσθημα της συνυπευθυνότητας που τη μοιράζονται –εν γένει– από τη στιγμή που μπαίνουν στο παιχνίδι της διεκδίκησης παρτίδων και όλοι καθίστανται συνυπεύθυνοι για τους όρους διεξαγωγής της μοιρασιάς. 

Tο συγκεκριμένο ζήτημα εμπλέκει πάντα την εξουσία τού Δήμου και την καθιστά κυρίαρχη στις διευθετήσεις που γίνονται προκειμένου να εκτονωθούν οι εντάσεις που δημιουργούνται. H πολιτική αυτή διάσταση είναι βαρύνουσας σημασίας γιατί φέρει τους κληρούχους σε σχέση εξάρτησης ή και συναλλαγής με τον παραπάνω θεσμικό φορέα, σχέση η οποία μεταφράζεται πολλές φορές και ως ‘πελατειακή’.

Παρά το γεγονός ότι δεν εξαρτάται η πλειοψηφία των κληρούχων οικονομικά  αποκλειστικά από τις παρτίδες στη Pήνεια, αυτές αποτελούν συμβολικό όσο και κυριολεκτικό πεδίο έντονου ανταγωνισμού και συγκρούσεων μεταξύ τους για απόκτηση εξουσιών που προσδίδουν κύρος και ‘γόητρο’ στα άτομα και τις οικογένειές τους. Επίσης αποτελούν έναν χώρο που συγκροτείται μια αίσθηση εντοπιότητας και συλλογικής μυκονιάτικης ταυτότητας . 

Ως ομάδα ή  συλλογικότητα με κοινούς στόχους και οικονομικές ή πολιτικές επιδιώξεις, οι Δηλιανοί  φαίνεται ότι συγκροτούνται κατ’ επιλογήν, όταν υπάρχει ένας κοινός ‘εξωτερικός’ κίνδυνος ή κρίνεται από την πλειονότητα ότι εμφανίζονται επικίνδυνες και απειλητικές ατομικές επιδιώξεις που πλαγιοκοπούν τις θεσμοθετημένες αντιλήψεις περί ‘δικαίου’ και δίκαιης διανομής.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΕΦΟΡΕΙΑΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ  ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΜΥΚΟΝΟΥ

Η ΚΑ’ Εφορεία Αρχαιοτήτων, μέσα από το αρχείο του Δήμου φαίνεται ότι αντιπαρατίθεται έντονα και συνεχώς σε οποιαδήποτε αυθαιρεσία αφορά την επισκευή των κτισμάτων, η οποία μπορεί να σχετίζεται με απλές εργασίες που όμως γίνονται χωρίς την άδειά της έως πιο παραβατικές που αλλάζουν τη φυσιογνωμία των κτισμάτων και ερμηνεύονται –ως προς τις προθέσεις των κληρούχων– μέσα σε ένα πλαίσιο εμπορικής δράσης και εκμετάλλευσης.

H αμφισβήτηση της ‘αγροτικότητας’ και της ‘ακτημοσύνης’ των ενοικιαστών αποτελεί μόνιμη τακτική της Aρχαιολογικής Yπηρεσίας.

 Σε αυτές τις αμφισβητήσεις εμφανίζεται ν’ανταπαντά συνήθως το Δημοτικό Συμβούλιο ως ο απόλυτα πολιτικός ‘μεσάζοντας’ και ‘προστάτης’ μεταξύ της Aρχαιολογικής Yπηρεσίας και των ενοικιαστών των κλήρων της Pήνειας. Υπερασπίζεται τους  «αγρότες», ως φορείς μιας δράσης που έχει σημαντικές παραμέτρους με τοπικές και εθνικές συνδηλώσεις.

Ενδεικτικά ο Δήμος σε απαντητική επιστολή (δεκαετία 1990) θεωρεί ότι:

 1) Tο αίτημα να σταματήσει η ενοικίαση παρτίδων των δύο γειτονικών νησιών θα σημάνει την πλήρη εγκατάλειψη αυτών των μνημείων στο έλεος των περαστικών αρχαιοκαπήλων, 

2) Στο τοπικό επίπεδο, θα χαθεί ένα σημαντικό κομμάτι που παράγει  αξιόλογες ποσότητες κτηνοτροφικών  αγροτικών προϊόντων και τις διαθέτει στην τοπική αγορά, 

3) Mε την απομάκρυνση των αγροτών και τη διαγραφή του γεωργικού χαρακτήρα των δύο αυτών νησιών, ο Δήμος θεωρεί ότι πολύ δύσκολα θα βρει επιχειρήματα για να αντισταθεί  στις υπαρκτές πιέσεις για τουριστική ‘αξιοποίηση’ της Pήνειας και της Δήλου, 4) Mε την παρουσία των αγροτών φυλάσσονται καλύτερα τα νησιά αφού και το YΠ.ΠO. δεν έχει τους πόρους να τα φυλάξει καλύτερα.

5) Aν απομακρυνθούν οι αγρότες, πάνω από 100 παραδοσιακά αγροτικά κτίσματα και εγκαταστάσεις θα ρημάξουν. Θα χαθεί έτσι ένα ζωντανό και σπάνιο αγροτικό μουσείο, τόσο με την ενδιαφέρουσα μνημειακή του πλευρά (κυκλαδίτικη αγροτική αρχιτεκτονική) όσο και με το έμψυχο υλικό και τη δραστηριότητά του (αγροτικές πρακτικές).

Mέσα λοιπόν από την παραπάνω επιχειρηματολογία κατανοούμε ακόμη περισσότερο τον τρόπο που νομιμοποιείται η ‘αμφισημία’ του λόγου περί του «αγροτικού» χαρακτήρα των παρτίδων στη Pήνεια ως επίσημη ‘πολιτική’ πρακτική.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ

Ήδη από το 1990 και μετά η τουριστικοποίηση της Ρήνεια εμφανίζεται ως πιθανόν ενδεχόμενο, μια και η Μύκονος φαίνεται ότι έχει ξεπεράσει κάθε όριο για περαιτέρω ανάπτυξη.

Η ιδιωτικοποίηση του νησιού δεν είναι η επιθυμητή λύση. Η ενοικίαση παρτίδων, οι κληρούχοι, και οι συστηματικές  αγροτικές δραστηριότητες θα μπορούσαν να διαφυλάξουν το δημόσιο χαρακτήρα της Ρήνειας. 

Όμως οι ίδιοι οι Δηλιανοί πρέπει να σταθούν αξιόπιστοι φύλακες του αγροτικού της χαρακτήρα. Να προστατέψουν το νησί, πράττοντας μέσα στα όρια της νομιμότητας, μακριά από πολεοδομικές αυθαιρεσίες και αφού επανατοποθετηθούν με διαφανείς διαδικασίες και χωρίς πολιτικές σκοπιμότητες στις διαδιακασίες ενοικίασης.

Ας κινήσει ο Αναγκαστικός Συνεταιρισμός διαδικασίες δημιουργίας μητρώου αγροτών Δήλου-Ρήνειας, με καταγραφή κλήρων και παραγόμενων προϊόντων. Ας αναλάβει συστηματικά πρωτοβουλίες  ενίσχυσης  των γεωργικο/κτηνοτροφικών δραστηριοτήτων με την υιοθέτηση καλλιεργειών και παραγωγή προϊόντων που θα διοχετευτούν στην Μυκονιάτικη τουριστική αγορά και θα της προσδώσουν τοπικό χαρακτήρα.

 Η αγροτική διαχείριση της Ρήνειας αλλά και  της Μυκόνου, ας αποτελέσει  επίσης επιτέλους προτεραιότητα για την Περιφέρεια και τη Δημοτική αρχή. Ο πρωτογενής τομέας, παρά την έντονη τουριστική ανάπτυξη, υπάρχει ακόμη -έστω και  στο περιθώριο της τοπικής οικονομίας. Τη δεκαετία του ’90 έχουμε καταγραφές που αναφέρουν 600 άτομα ως αγρότες, 12.000 αιγοπρόβατα, 1000 βοοειδή και 1500 χοίρους. Η βοσκή τους γινόταν στη Ρήνεια και στη Δήλο. 

 Επίσης την αμέσως επόμενη δεκαετία, σύμφωνα με τη Διεύθυνση Γεωργίας της Νομαρχίας Κυκλάδων, στη Ρήνεια η καλλιεργούμενη με κριθάρι έκταση φτάνει τα 1122 στρέμματα και οι βοσκότοποι τα 3275. Τα παραπάνω στρέμματα και των δύο κατηγοριών αντιστοιχούν σε 42 παραγωγούς. Στη Δήλο αναφέρεται ότι υπάρχουν μόνο βοσκότοποι που καταλαμβάνουν 1035 στρέμματα (4 παραγωγοί). Σήμερα γνωρίζουμε ότι στέλνεται μυκονιάτικο γάλα στον συνεταιρισμό της Τήνου. Προφανώς θα μπορούσαν να παράγονται αξιόλογα κτηνοτροφικά προϊόντα και από ζώα που βόσκουν στη Ρήνεια!

Ούτε η ανομία λοιπόν, αλλά ούτε η ιδιωτικοποίηση είναι η λύση. Ούτε επίσης το άδειασμα των τόπων από τους κατοίκους τους  για απονεκρωμένους αρχαιολογικούς τόπους. Η Ρήνεια μπορεί να έχει ένα πολύ αξιόλογο αγροτικό μέλλον και να αποτελέσει έναν πρότυπο αγροτικό χώρο. Θέλει όμως όλοι όσοι σχετίζονται με τις παρτίδες να κατανοήσουν τις νέες ιδιαίτερες συνθήκες που καλούνται να ζήσουν και να δραστηριοποιηθούν, αλλά και τους αυξημένους κινδύνους  που υπάρχουν για την οριστική απώλεια της Ρήνειας.

---

[1] Νάζου, Δ. (2003), «Οι Πολλαπλές Ταυτότητες και οι Αναπαραστάσεις τους σ’ ένα Τουριστικό Νησί των Κυκλάδων: ‘Επιχειρηματικότητα’ και ‘εντοπιότητα’ στη Μύκονο». Διδακτορική Διατριβή, Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου».

[2] Tο 1950 ιδρύθηκε ο Aναγκαστικός Συνεταιρισμός Γεωργοκτηνοτρόφων Pήνειας που ανέλαβε και τη διανομή σε  Μυκονιάτες ακτήμονες.

Πηγή : http://mykonoszoo.blogspot.gr/

Διαβάστε Περισσότερα

Η αρχαία Κύθνος πάει στο Λούβρο.

Στο Λούβρο ταξιδεύει η Κύθνος την Παρασκευή 7 Ιουνίου χάρη στην παρουσίαση που πρόκειται να κάνει στο γαλλικό μουσείο ο καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας κ. Αλέξανδρος Μαζαράκης-Αινιάν για τη μεγάλη ανασκαφή του αρχαίου ιερού στη θέση Βρυόκαστρο του νησιού.

Το Βρυόκαστρο ταυτίζεται με την αρχαία πόλη της Κύθνου, η οποία κατοικήθηκε από τον 10ο αι. π.Χ. ως τον 6ο με 7ο αι. μ.Χ. και από τις ανασκαφές που άρχισαν το 2001 και συνεχίζονται ως σήμερα έχει δώσει σπουδαία ευρήματα. Σε αυτά ακριβώς θα αναφερθεί ο κ. Μαζαράκης-Αινιάν στη διάλεξή του με τίτλο «Ο θησαυρός της Κύθνου και η συνεισφορά του στην κατανόηση του αρχαϊκού ελληνικού ιερού».
Εναν δίδυμο ναό με δύο βωμούς περιελάμβανε αυτό το ιερό, αλλά το κυριότερο στοιχείο του, αυτό που κάνει ευτυχή κάθε ανασκαφέα - καθώς παρέχει τη δυνατότητα απρόσκοπτης μελέτης -, είναι ότι βρέθηκε ασύλητο. Ολα τα πολύτιμα ως επί το πλείστον αφιερώματα ήταν στη θέση τους, ενώ εκατοντάδες άλλα περιείχε και ο μεγάλος «αποθέτης» του ναού που εντοπίστηκε πλησίον του. «Τόσο ο πλούτος όσο και οι ποικίλες και εξωτικές προελεύσεις των ευρημάτων οδηγούν στην αναθεώρηση της εικόνας μιας σχετικής φτώχειας που είχαμε για την αρχαία Κύθνο» σημειώνει ο αρχαιολόγος. Πράγματι, στα ευρήματα συγκαταλέγονται αντικείμενα που είχαν εισαχθεί από την Ανατολική και Δυτική Μεσόγειο (Φοινίκη, Αίγυπτο, Νότια Ιταλία) και φυσικά από όλο το Αιγαίο.
Τα αφιερώματα των πιστών ήταν κοσμήματα κυρίως, χρυσά, ασημένια, χάλκινα, ή κατασκευασμένα από καρνεαλίτη, ορεία κρύσταλλο, υαλόμαζα, φαγεντιανή, κεχριμπάρι, ημιπολύτιμους λίθους. Υπήρχαν όμως και πολλά πολυτελή αντικείμενα, ορισμένα εκ των οποίων από ελεφαντόδοντο. Παράλληλα, βρέθηκε μεγάλος αριθμός από πήλινα ειδώλια - τα περισσότερα γυναικείων καθιστών μορφών -, αλλά και πολλά αγγεία από όλο τον ελλαδικό χώρο. Οσον αφορά τη χρονολόγηση των ευρημάτων, τα περισσότερα ανάγονται στην περίοδο από τον 7ο αι. π.Χ. ως τις αρχές του 5ου αι. π.Χ., αν και ορισμένα από αυτά είναι παλαιότερα, αφού χρονολογούνται στην Πρώιμη Εποχή του Σιδήρου, ακόμη και Υστερη Εποχή του Χαλκού.

«Το εύρημα της Κύθνου θα οδηγήσει αδιαμφισβήτητα στην καλύτερη κατανόηση της αρχαίας ελληνικής θρησκείας και των λατρευτικών και τελετουργικών συνηθειών, ιδιαίτερα της Αρχαϊκής περιόδου» λέει ο κ. Αλέξανδρος Μαζαράκης-Αινιάν, ενώ αναφορικά με τις θεότητες στις οποίες ήταν αφιερωμένος αυτός ο διπλός ναός, η μεγαλύτερη πιθανότητα είναι να επρόκειτο για τον Απόλλωνα και την Αρτεμη, τους πλέον δημοφιλείς στις Κυκλάδες. Νεότερες ανασκαφές εξάλλου έφεραν στο φως ένα μεγάλο δημόσιο κτίριο της πόλης (Κλασικής - Ελληνιστικής εποχής), το οποίο ενδεχομένως να ήταν το Πρυτανείο της πόλης.
Παράλληλα, υποβρύχια αρχαιολογική έρευνα στον όρμο του Μανδρακίου σε συνεργασία με την Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων εντόπισε ένα τμήμα του καταβυθισμένου οχυρωματικού τείχους, αλλά και μαρμάρινα γλυπτά της Ρωμαϊκής εποχής, όπως έναν θωρακοφόρο άνδρα της εποχής του Αυγούστου. Σεισμοί φαίνεται ότι κατέστρεψαν την πόλη στην αρχαιότητα και μάλιστα δύο φορές. Η πρώτη ήταν στην Ελληνιστική εποχή, αφού τότε μεταφέρθηκαν τα αφιερώματα στο άδυτο του ναού προκειμένου να προστατευθούν, ενώ λίγο αργότερα μεγαλύτερη δόνηση τον κατέστρεψε ολοσχερώς εγκλωβίζοντας ταυτόχρονα όλο το περιεχόμενό του.

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Το "βρώμικο" 89, η κατάρρευση της χώρας και ο σύγχρονος Ηρακλής. Ενα βιβλίο-βόμβα

Έχει μείνει στην ιστορία ως το “Βρώμικο ’89″.
Ταιριαστός τίτλος, όχι όμως για τον λόγο που δόθηκε αλλά για την πραγματικότητα. Το σκάνδαλο της Τράπεζας Κρήτης, που έμεινε στην ιστορία ως “Σκάνδαλο Κοσκωτά”, ήταν η τελευταία ευκαιρία της Ελλάδας να γλιτώσει την καταστροφή. Σε αυτή την μάχη, λίγοι ήταν αυτοί που στάθηκαν όρθιοι.

Όρθιοι απέναντι στις απειλές, στις συκοφαντίες, στον διωγμό από μία κουστωδία συνεργών στην διασπάθιση του δημοσίου χρήματος και τέλος από ολόκληρο το πολιτικό σύστημα που αποφάσισε ότι η συγκάλυψη θα βοηθούσε στην διατήρηση ενός σάπιου εξουσιαστικού συστήματος που θα πλούτιζε εις βάρος της χώρας.

Είχαν απόλυτο δίκιο, το ζει σήμερα κάθε Έλληνας στο πετσί του.
Δεκαοκτώ χρόνια μετά, αποκαλύπτεται για πρώτη φορά όλη η αλήθεια, από έναν άνθρωπο που έζησε από κοντά όλο το παρασκήνιο της δίκης και περιγράφει με σαφήνεια τα γεγον ότα, όπως ακριβώς συνέβησαν εκείνη την περίοδο, τόσο πρίν, όσο και μετά την δίκη στο Ειδικό Δικαστήριο.

Πρόκειται για έναν ανώτατο δικαστικό, ο οποίος ήταν μέλος του Ειδικού Δικαστηρίου που δίκασε τον Ανδρέα Παπανδρέου και τους τρείς συγκατηγορούμενούς του υπουργούς Τσοβόλα, Πέτσο και Κουτσόγιωργα.



Ο ίδιος άνθρωπος ήταν συγχρόνως και ο ανακριτής που είχε ορισθεί για την υπόθεση αυτή από τον τότε Πρόεδρο του Αρείου Πάγου.
Είναι ο αρεοπαγίτης (επίτιμος σήμερα) κ. Σπυρίδων Σπύρου που σε ένα ογκώδες βιβλίο, με τίτλο: ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΑΘΩΩΘΗΚΕ Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ και ΓΙΑΤΙ ΧΡΕΩΚΟΠΗΣΕ Η ΕΛΛΑΔΑ αποτελούμενο από 624 σελίδες, περιγράφει με αδιαμφισβήτητη καθαρότητα όλα τα γεγονότα αλλά και το πολιτικό, δικαστικό και δημοσιογραφικό παρασκήνιο της εποχής, χωρίς κανένα δισταγμό, ενώ συγχρόνως δίνει απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα που μέχρι σήμερα κανένα ΜΜΕ δεν έφερε στην δημοσιότητα για ευνόητους λόγους.
Στις ιστορικές στιγμές του βιβλίου είναι πασιφανές με ποιο τρόπο και για ποιους λόγους όλοι οι άμεσα και έμμεσα εμπλεκόμενοι έκαναν πίσω. Για τις απειλές, τα αργύρια, το συμβιβασμό.
Όλοι, εκτός από έναν.

Τον Ηρακλή Σηφακάκη, 28χρονο υπεύθυνο ασφαλείας του Κοσκωτά. Ένα παιδί από την Κρήτη που προσπάθησε να πάρει όλη την Ελλάδα στους ώμους του, υπογράφοντας την καταδίκη των επίορκων παρά το έντονο κλίμα τρομοκρατίας, προς έκπληξη ακόμα και του ίδιου του εισαγγελέα.

Χαρακτηριστική η ερώτηση που του απηύθυνε: “Παιδί μου”, του είπε αμέσως μετά την κατάθεσή του. “Με αυτή την κατάθεση, στέλνεις έναν πρωθυπουργό και ισχυρούς ανθρώπους στην φυλακή. Αυτό μπορεί να το πληρώσεις πολύ ακριβά. Είσαι σίγουρος ότι θέλεις να το υπογράψεις; “

Το παλικάρι από τον Ψηλορειτη έκλεισε τα μάτια. Μετά από λίγες στιγμές, κοίταξε σταθερά τον εισαγγελέα και τον ρώτησε με την αφέλεια της αλήθειας: “Μα είναι αλήθεια αυτά που λέω κύριε εισαγγελέα. Εάν πω την αλήθεια τι θα πάθω; Την αλήθεια πρέπει να πω”.

Ο εισαγγελέας σιώπησε. Ο σύγχρονος Ηρακλής υπέγραψε για να καθαρίσει τους κόπρους του Αυγεία και ο εισαγγελέας συγκινημένος, ακούμπησε πατρικά στον ώμο του και του είπε σαν σε μελλοθάνατο “Τώρα παιδί μου, εύχομαι να σε βοηθήσει ο Θεός”.

Ήξερε πολύ καλά τι έλεγε. Από τότε, το σύστημα της διαπλοκής δεν συγχώρησε ποτέ αυτή την υπογραφή και επιστρατεύοντας κάθε θεμιτό ή αθέμιτο μέσο  προσπαθεί μέχρι σήμερα να “εξοντώσει” έναν ήρωα των καιρών μας.

Έπρεπε να παραδειγματίσει σκληρά όποιον θα σκεφτόταν να σπάσει την ομερτά των διεφθαρμένων.
Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και ο Άκης στην απολογία του στο ελληνικό κοινοβούλιο, είπε:

“Λυπάμαι, γιατί το ΠΑΣΟΚ σήμερα επαναλαμβάνει τα λάθη των άλλων. Ξεχάσατε τόσο εύκολα, ιδιαίτερα οι παλαιότεροι σε αυτή την αίθουσα, ότι με τις ψευδομαρτυρίες του Σηφακάκη έστειλαν το βρώμικο ʼ89 τον Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο; Επειδή εγώ γνωρίζω ποια είναι η αλήθεια, όσον αφορά στο πρόσωπό μου, σας λέω: Χτυπήσατε λάθος πόρτα. Ψάξτε αλλού για μίζες. Όλα αυτά δεν με αφορούν, δεν με αγγίζουν”. Σήμερα ο ίδιος είναι φυλακή. Οι “συνάδελφοι” του τότε γλίτωσαν. Η επιταγή των 2,5 εκ. δολαρίων στο όνομα του Γιώργου Παπανδρέου θεωρήθηκε πλαστή. Τα Πάμπερς, έγιναν πάλι πάνες. Ο Κουτσόγιωργας “πέθανε” γλιτώνοντας όλο το πολιτικό σύστημα.

Ας δούμε όμως, μερικά από τα ερωτήματα, στα οποία απαντά με στοιχεία ο συγγραφέας:

1) Τί περιείχε ο ογκώδης φάκελος του Κοσκωτά την πρώτη ημέρα της δίκης του και γιατί δεν τον άνοιξε ποτέ ενώπιον του δικαστηρίου; Ποιοί τον εμπόδισαν να το κάνει;

2) Γιατί όταν επανήλθε ο Κοσκωτάς την επόμενη φορά και μέχρι το τέλος της δίκης δεν έφερε μαζί του ποτέ άλλοτε τον συγκεκριμένο φάκελλο;

3) Πόσο «τυχαία» ήταν εκείνη την ημέρα η απεργία που κήρυξε ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών με πρόεδρο τον πασοκογενή αείμνηστο Τάκη Παππά που είχε σαν αποτέλεσμα να αναβληθεί η δίκη από την πρώτη συνεδρίαση του Ειδικού Δικαστηρίου;

4) Γιατί δέχθηκε ο ίδιος ο Κοσκωτάς να παρουσιάσει στο δικαστήριο μία πλαστή επιστολή προς τον Ανδρέα Παπανδρέου για ένα άσχετο θέμα με το σκάνδαλο της Τράπεζας Κρήτης που είχε σαν αποτέλεσμα να θεωρηθεί ως αναξιόπιστος μάρτυς ενώπιον του Ειδικού Δικαστηρίου;

5) Γιατί η τότε κυβέρνηση Μητσοτάκη με ειδικό νόμο που έφερε στην Βουλή, λίγο πριν την έναρξη της δίκης, δεν επέτρεψε στο Δικαστήριο να λάβει υπόψη του μαγνητοφωνημένα αποσπάσματα από συνομιλίες του Κοσκωτά με τον Ανδρέα Παπανδρέου;

6) Γιατί η υπεράσπιση των κατηγορουμένων δεν υπέβαλε στο Δικαστήριο αίτημα διεξαγωγής πραγματογνωμοσύνης από ειδικούς γραφολόγους σχετικά με τον γραφικό χαρακτήρα του Ανδρέα Παπανδρέου, όταν ο Κοσκωτάς παρουσίασε επιστολή του πρώην πρωθυπουργού προς αυτόν, ενώ την ίδια χρονική περίοδο το συγκρότημα Λαμπράκη με δική του πρωτοβουλία δημοσίευσε ανάλογη πραγματογνωμοσύνη που διεξήχθη στο εξωτερικό από, κατά δήλωσή τους γραφολόγους, για να αποδείξει ότι ο γραφικός χαρακτήρας στην εν λόγω επιστολή δεν ήταν του Ανδρέα Παπανδρέου;

7) Πόσο συμπτωματικός ήταν ο θάνατος του Αγαμέμνονα Κουτσόγιωργα, επιστήθιου φίλου του Ανδρέα Παπανδρέου κατά την διάρκεια της διεξαγωγής της δίκης, λίγο καιρό μετά τη δήλωσή του σε μερίδα του τύπου ότι ήταν διατεθειμένος να αποκαλύψει την αλήθεια για την υπόθεση Κοσκωτά;

8) Ποιός ήταν ο ρόλος των Αμερικανών στην υπόθεση Κοσκωτά;


9) Γιατί ο αείμνηστος Χαρίλαος Φλωράκης ως Γενικός Γραμματέας την εποχή εκείνη του ΚΚΕ δεν επέτρεψε την παραπομπή σε δίκη του Ανδρέα Παπανδρέου για την υπόθεση της αγοραπωλησίας των αεροπλάνων ΜΙΡΑΖ 2000 που σύσσωμος ο τύπος είχε κατονομάσει ως την “αγορά του αιώνα” μαζί με πολλά υπονοούμενα για την υπόθεση αυτή;

9) Γιατί ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης προσπαθούσε με επιμονή να απαλλαγεί ο Ανδρέας Παπανδρέου από τις κατηγορίες για τις οποίες παραπέμφθηκε συγκαλώντας για τον σκοπό αυτό τότε την κυβερνητική επιτροπή και τι διεμήνυσε προς τούς δικαστές του Ειδικού Δικαστηρίου;

10) Γιατί ο τότε πρόεδρος της Δημοκρατίας αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής διεμήνυσε πρός το Δικαστήριο, μέσω ενός δικαστή μέλους του Ειδικού Δικαστηρίου, ο οποίος τον επισκεπτόταν συχνά και τον ενημέρωνε για την πορεία της δίκης, πως σε περίπτωσης καταδίκης του Ανδρέα Παπανδρέου έστω και για μία ώρα την ίδια στιγμή θα του έδινε χάρη;
 
11) Ποιός δικαστής, μέλος του Ειδικού Δικαστηρίου, που ψήφισε να αθωωθεί ο Ανδρέας Παπανδρέου διορίσθηκε μετά το πέρας της δίκης με παχυλή αμοιβή στο Δημόσιο;

12) Πόσο τυχαίο είναι ότι ο εν λόγω δικαστής, κατά την διάρκεια της δίκης, επισκεπτόταν συχνά το ξενοδοχείο ΧΙΛΤΟΝ των Αθηνών και ενημέρωνε διάφορους οικονομικούς και άλλους παράγοντες της χώρας για την πορεία της δίκης;

13) Πόσο συμπτωματικό είναι το γεγονός, ότι ο γιός του εν λόγω δικαστή, επίσης δικηγόρος, έχει υπερασπισθεί μέχρι σήμερα κατ’ επανάληψη στελέχη του ΠΑΣΟΚ ενώπιον της Δικαιοσύνης;

14) Γιατί μετά την απαλλαγή του Ανδρέα Παπανδρέου για το σκάνδαλο Κοσκωτά φούντωσε απότομα η διαφθορά ορισμένων πολιτικών και γιατί το πολιτικό σύστημα θορυβημένο έσπευσε να τροποποιήσει τον νόμο περί ευθύνης των υπουργών, με πρωτεργάτη τον Ευάγγελο Βενιζέλο θέτοντας τέτοιες προϋποθέσεις που να καθιστούν πολύ δύσκολη έως αδύνατη την παραπομπή στο μέλλον πολιτικών προσώπων ενώπιον της δικαιοσύνης;


15) Γιατί μέχρι σήμερα, 18 χρόνια μετά την δίκη Κοσκωτά, δεν έχει παραπεμφθεί ούτε ένας πολιτικός από κανένα κόμμα ενώπιον του Ειδικού Δικαστηρίου, ενώ έχουν συμβεί σκάνδαλα που δύσκολα μπορούν να δικαιολογηθούν ενώπιον της ελληνικής κοινωνίας;

Σε όλα αυτά τα ερωτήματα καθώς και σε πολλά άλλα, δίνει κατατοπιστικές απαντήσεις στο βιβλίο του ο αρεοπαγίτης κ. Σπ. Σπύρου. Αξίζει να αναφερθεί εδώ μία παράγραφος από τον επίλογο του εν λόγω βιβλίου, όπως την αναφέρει, επί λέξει ο κ. Σπύρου:

 «Η διαφθορά των πολιτικών στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες, είναι «Συνταγματικά κατοχυρωμένη» και δεν πρόκειται να εκλείψει αν δεν αλλάξει το Σύνταγμα. Συγκεκριμένα, στην Ελλάδα, ενώ με το άρθρο 4 του Συντάγματος αυτής, καθιερώνεται η ισότητα όλων των Ελλήνων ενώπιον του Νόμου και με το άρθρο 26 αυτού καθιερώνεται η διάκριση των κρατικών λειτουργιών σε νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική, από τις οποίες η τελευταία ασκείται από τα δικαστήρια, τα οποία, κατά το άρθρο 87 του εν λόγω Συντάγματος, συγκροτούνται από τακτικούς δικαστές που απολαμβάνουν λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία, υποκείμενοι μόνο στο Σύνταγμα και στους συνάδοντες με αυτό νόμους, με τα άρθρα 61, 62 και 86 του ιδίου Συντάγματος τίθενται ορισμένοι φραγμοί στην ανεξαρτησία αυτή των δικαστών, όταν αυτοί πρόκειται να κρίνουν ποινικά αδικήματα των βουλευτών και των υπουργών…”.

Άραγε, όλα αυτά τα χρόνια, που μεσολάβησαν μέχρι σήμερα, πόσα κεφάλαια έχουν κάνει «φτερά» από τα δημόσια ταμεία με την σύμπραξη ενδεχομένως πολιτικών προσώπων, με αποτέλεσμα να αυξηθεί το δημόσιο χρέος της χώρας; Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του.

olympia.grΠηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Η τριγωνική σχέση κλεπτοκρατίας πολιτικών, τραπεζών και ΜΜΕ

Του Κώστα Βαξεβάνη

Στην ελληνική τραπεζική πραγματικότητα η γνωστή σειρά «Στρουμφάκια» έχει μεγαλύτερη υπεραξία από οποιαδήποτε επενδυτική δραστηριότητα. Και αν μιλήσουμε και για τα «Ζουζούνια», αξίζουν μια γενναία δανειοδότηση για να πάει μπροστά η Ελλάδα.




Το εκδοτικό συγκρότημα του Τράγκα μπορεί να πάρει δάνεια χωρίς εγγυήσεις -εν αντιθέσει με έναν επιχειρηματία που παλεύει με τα κύματα- και το Mega μπορεί να δανειοδοτηθεί με 100 εκατομμύρια ευρώ, αν και δεν μπορεί να πληρώσει τα προηγούμενα δάνεια, χωρίς να υπάρχει καμιά εγγύηση πως θα το κάνει στο μέλλον.
Σε καιρό κρίσης οι τράπεζες δίνουν αφειδώς διαφήμιση που γεμίζει τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, αν και δεν προσδοκούν καμία αύξηση του κύκλου εργασιών τους από αυτό.

 Εν ολίγοις, εφημερίδες, τηλεοπτικοί σταθμοί, site και ραδιόφωνα, μια σειρά δηλαδή από υπερχρεωμένες επιχειρήσεις που δεν έχουν καμία προοπτική ανάκαμψης, φυλάσσονται ως κόρη οφθαλμού από το τραπεζικό σύστημα για να μην καταρρεύσουν, λες και είναι η αμυντική βιομηχανία της χώρας.

Οι κανόνες της αγοράς, βάσει των οποίων επιβιώνει όποιος μπορεί, μπαίνουν ξαφνικά σε αχρηστία και οι ανακεφαλαιοποιημένες με τα λεφτά μας τράπεζες μοιράζουν διαφήμιση που δεν αναφέρεται πια σε κανένα συγκεκριμένο προϊόν. Είναι προφανώς μια ανταπόδοση στα ΜΜΕ, που τα τρία τελευταία χρόνια παρουσίαζαν ως αναγκαία όσα σκανδαλώδη συμβαίνουν με τις τράπεζες.

Στην Ελλάδα οπλοφορούν μερικές εκατοντάδες δημοσιογράφοι και εκδότες, ενώ αρκετοί από αυτούς φυλάσσονται, με χρήματα του ελληνικού δημοσίου φυσικά. Μια ακόμη ελληνική πρωτοτυπία. Από ποιους κινδυνεύουν όλοι αυτοί, είναι η λογική ερώτηση.

 Αν, για παράδειγμα, κινδύνευαν λόγω των αποκαλύψεων που έχουν κάνει ενάντια σε άνομα συμφέροντα, τότε η Ελλάδα μάλλον δεν θα ήταν στην κατάσταση που είναι. Η Ελλάδα όμως είναι στα όρια της καταστροφής, παραδομένη σε αυτό ακριβώς που έχουν χρέος να χτυπάνε οι δημοσιογράφοι: Τη διαφθορά. Οι δημοσιογράφοι λοιπόν μάλλον παίρνουν τα όπλα γιατί έχουν καταθέσει τα πραγματικά επαγγελματικά τους όπλα. Το παράδειγμα αυτό δείχνει, όσο και τα ίδια τα τηλεοπτικά παράθυρα, πως η δημοσιογραφία έχει αυτοκτονήσει προ πολλού.

Και έχει λίγη σημασία αν επέλεξε την άθλια επιλογή του όπλου ή της πτώσης από το τηλεπαράθυρο της προπαγάνδας.

 Η γνωστή σχέση διαπλοκής μεταξύ πολιτικών, οικονομικών και εκδοτικών συμφερόντων έχει ωστόσο αλλάξει. Οι τρεις πυλώνες της τηλεοπτικής και διεφθαρμένης δημοκρατίας στην Ελλάδα δεν αλληλοϋποστηρίζονται απλώς στα πλαίσια του κοινού συμφέροντος, όπως συνέβαινε επί χρόνια, αλλά κυβερνούν, έχοντας ορίσει την «τελική λύση» για τη χώρα. 

Η δημοσιογραφία έχει σταματήσει να τηρεί ακόμη και τα προσχήματα της ενημέρωσης και παραπαίει ανάμεσα στη σιωπή και την προπαγάνδα. Οι τράπεζες είναι το κοινό νήμα σε αυτή τη σχέση. Το σύνολο των γνωστών Μέσων Ενημέρωσης στην Ελλάδα έχει πραγματικό εκδότη τις τράπεζες. Συντηρούν με δάνεια και διαφήμιση όσα Μέσα Ενημέρωσης θέλουν, επιτρέποντας ακόμη στους τυπικούς εκδότες τον προσωπικό πλουτισμό όταν όλα καταρρέουν.

Πρακτικά, οι τράπεζες ορίζουν την πολιτική που εφαρμόζουν οι πολιτικοί και ταυτόχρονα μπορούν να την εμφανίζουν ως αναγκαία και δικαιολογημένη μέσα από τα Μέσα Ενημέρωσης που χρηματοδοτούν.

Η τέχνη του να κρατάς τον νεκρό στην πρίζα

Το 1992 η κυβέρνηση Μητσοτάκη είχε κάνει μια έρευνα που αφορούσε τη βιωσιμότητα της ΕΡΤ. Πραγματογνώμονες από το BBC είχαν αναλάβει να ελέγξουν τα στοιχεία βιωσιμότητας και να προτείνουν τι πρέπει να γίνει. Στην έκθεση τους οι βρετανοί ειδικοί συμπέραναν πως τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα για τα ελληνικά δημόσια κανάλια.

 Ο λόγος ήταν πως στην Ελλάδα μπορούσε να λειτουργήσει, με βάση τα πληθυσμιακά δεδομένα και τα έσοδα, μόνο ενάμιση κανάλι.Ένα δημόσιο και μισό ιδιωτικό. Είκοσι χρόνια μετά, οι πραγματογνώμονες του BBC δείχνουν να διαψεύδονται. Στην Ελλάδα λειτουργούν 8 κανάλια πανελλαδικής εμβέλειας και μόνο το 9°, το ΑΛΤΕΡ., έχει κλείσει. Λειτουργούν ακόμη πάνω από 40 περιφερειακά κανάλια.

Τη ζούγκλα των ελληνικών Μέσων Ενημέρωσης συμπληρώνουν πάνω από 50 αθηναϊκά ραδιόφωνα, εκατοντάδες στην επαρχία, 51 πανελλαδικές εφημερίδες και μερικές χιλιάδες ενημερωτικά sites. Έπεσαν τόσο έξω οι Βρετανοί; Είναι προφανές πως οι άνθρωποι του BBC δεν είχαν πέσει έξω στην ανάλυση τους.

Απλώς αγνοούσαν την ελληνική πραγματικότητα, στην οποία τα Μέσα Ενημέρωσης ήταν μια προέκταση του πολιτικού συστήματος. Δεν γνώριζαν τον χρυσό κανόνα της διαπλοκής, βάσει του οποίου η Ελλάδα των 11 εκατομμυρίων κατοίκων μπορεί να συντηρεί οχτώ τηλεοπτικούς σταθμούς, όταν η Βρετανία των 64 εκατομμυρίων μπορεί μόνο έξι. 

Τα ελληνικά Μέσα Ενημέρωσης στη δεκαετία του ’90 δεν είχαν καμία σχέση με τα παραδοσιακά εκδοτικά συγκροτήματα των προηγούμενων δεκαετιών και βέβαια με τα σύγχρονα τους του εξωτερικού.

 Μερικοί επιχειρηματίες είχαν επιλέξει την εκδοτική δραστηριότητα όχι ως μια επιχειρηματική διαδικασία, αλλά ως ένα μέσο πίεσης προς τους πολιτικούς, για να ευνοούνται στις άλλες δραστηριότητες τους με χρηματοδότη κυρίως το κράτος. Τα παραδοσιακά συγκροτήματα Τύπου με τις πολιτικές συμπάθειες μετατρέπονταν σε όπλα των επιχειρηματιών.  

Προσέφεραν ασυλία ή στήριξη σε πολιτικούς και κόμματα, με αντάλλαγμα δουλειές και κρατική διαφήμιση.

Στη δεκαετία του 2000 το άνοιγμα της τραπεζικής αγοράς και των δανείων έβαλε στο παιχνίδι τις τράπεζες.

Οι επιχειρηματίες-εκδότες δεν είχαν κανένα λόγο να βάζουν τα ελάχιστα έστω χρήματα στις εκδόσεις, αφού μπορούσαν να πάρουν δάνεια. Πόσο μάλλον όταν αυτά τα δάνεια μπορούσαν να μην τα εξοφλήσουν. Το 2013 οι τράπεζες κρατούν τα νεκρά και χρεωμένα ελληνικά ΜΜΕ στην πρίζα της εντατικής, εξασφαλίζοντας την υποστήριξη τους. Σε μια εποχή που κάποιοι από τους τραπεζίτες θα έπρεπε να διαβαίνουν την πόρτα της φυλακής, καταφέρνουν έτσι να διατηρούν το προφίλ του δυναμικού επιχειρηματία και πολλές φορές και του πατριώτη.

Πάρε κι εσύ μια διαφήμιση, μπορείς

Στη φετινή έκθεση για την ελευθερία του Τύπου σε όλο τον κόσμο, η Ελλάδα κατέχει την 71η θέση. Κάτω ακόμη και από την Μπουρκίνα Φάσο, την Τόνγκα, την Αφρικανική Δημοκρατία και τη Μαυριτανία.

 Μια ευρωπαϊκή χώρα κατατάσσεται ανάμεσα σε χώρες που δεν έχουν καν δημοκρατικά πολιτεύματα.
 Ελευθερία του Τύπου δεν είναι η δυνατότητα του δημοσιογράφου κάποια στιγμή να διατυπώσει με ελευθερία μια άποψη, αλλά το κλίμα ελευθερίας μέσα στο οποίο μπορεί να λειτουργεί η δημοσιογραφία συνολικά. 

Η ελληνική δημοσιογραφία τα τρία τελευταία χρόνια αγνοεί συστηματικά όσα καταλογίζονται ως σκάνδαλα στις τράπεζες, προτιμώντας να απορροφά απλώς τραπεζική διαφήμιση. 

Η Τράπεζα Πειραιώς σε μία χρονιά έδωσε για διαφήμιση 25 εκατομμύρια ευρώ (χωρίς να συνυπολογίζονται τα ποσά που πάνε σε διαφήμιση εκτός διαφημιστικών γραφείων), την ώρα που έδωσε για την αγορά της ΑΤΕ 95 εκατομμύρια ευρώ. 

Μπορεί κάποιος να αντιληφθεί το μέγεθος αυτής της διαφημιστικής δαπάνης και να υποθέσει τους λόγους που γίνεται. Το μέγεθος της «ελευθερίας» του ελληνικού Τύπου μπορείτε να το διαπιστώσετε με μια απλή μέθοδο.
Πληκτρολογήστε στο ίντερνετ τη φράση «επιτυχία Σάλλα» ή «επιτυχία Πειραιώς» και δείτε πόσα sites έχουν εγκωμιαστικό δημοσίευμα και ταυτόχρονα διαφήμιση της τράπεζας. Μπορείτε να εντοπίσετε από το Πρώτο Θέμα, που ωστόσο η αναγνωσιμότητα του θα δικαιολογούσε διαφήμιση, μέχρι και το παγκοσμίως άγνωστο http://www.toxrima.gr.  

Πρόκειται για ιστότοπο που συνδέεται επιχειρηματικά με τον δημοσιογράφο Χρήστο Κώνστα, και η κατάταξη του στο σύστημα μετρήσεων Alexa είναι 1423. Η κατάταξη αυτή δεν δικαιολογεί θεωρητικά επιλογή να διαφημιστεί κάποιος. Στο δημοσίευμα ο πρόεδρος της Τράπεζας Πειραιώς εμφανίζεται ως αντιστασιακός επί χούντας, συνετός επιχειρηματίας και πετυχημένος.
Προκλητικά ανελεύθερη ήταν η στάση των ελληνικών ΜΜΕ απέναντι σε όσα έχουν δημοσιευτεί στο εξωτερικό για τις ελληνικές τράπεζες και για την Πειραιώς. Η μεγάλη έρευνα του Reuters για σκάνδαλα στην Πειραιώς, τα οποία ενέπλεκαν μάλιστα την οικογένεια Σάλλα, όχι μόνο αποσιωπήθηκε, αλλά τα ελληνικά Μέσα δημοσίευσαν τη διάψευση της τράπεζας για κάτι που ουδέποτε είχαν μεταδώσει.

Η μέθοδος «στρουμφάκια»
Με τρεις τρόπους οι έλληνες τραπεζίτες διαπλέκονται με τα Μέσα Ενημέρωσης. Ο πρώτος είναι ιδιοκτησιακός. Χαρακτηριστικότερο είναι το παράδειγμα του Λαυρεντιάδη, που αναλύουμε παρακάτω, και ουσιαστικά πρόκειται για κρυφή αγορά μετοχών των ΜΜΕ μέσω παρένθετων προσώπων. Και άλλοι τραπεζίτες εκτός του Λαυρεντιάδη έχουν κοινές επιχειρήσεις με εκδότες, μέσω off shore εταιριών. Τα ονόματα των εταιριών αυτών είναι στη διάθεση μας, αλλά δεν στάθηκε δυνατό να γίνει η ταυτοποίηση τους.

Ο δεύτερος τρόπος είναι η διαφήμιση, ή μάλλον η εξαγορά της σιωπής ή των αγιογραφιών μέσω του Μέσου με τη διαφήμιση. Ο τρίτος είναι τα δάνεια. Αυτή τη στιγμή τα μεγαλύτερα συγκροτήματα Τύπου, όπως ο ΔΟΛ (Νέα, Βήμα), ο ΠΗΓΑΣΟΣ (Εθνος) ή ο ΤΗΛΕΤΥΠΟΣ (Mega) έχουν δανειακές υποχρεώσεις που είναι εμφανώς αδύνατο να ικανοποιηθούν. Την ίδια ώρα, βέβαια, παραγωγικές και πρωτοπόρες επιχειρήσεις που αναζητούν δανειοδότηση για να ξεπεράσουν τις επιπτώσεις της κρίσης δεν έχουν καμία πρόσβαση σε χρηματοδότηση.

Η δανειοδότηση των Μέσων Ενημέρωσης γίνεται με τη μέθοδο «στρουμφάκια», όπως έχει επικρατήσει πλέον να λέγεται ο τρόπος με τον οποίο οι Κώστας Γιαννίκος και Γιώργος Κουρής εξασφάλισαν τη δανειοδότηση του ΑLTER με πάνω από 500 εκατομμύρια ευρώ.

Ένα κανάλι με χρηματιστηριακή αξία μερικών, μόλις εκατομμυρίων κατάφερε να δανειστεί από όλες τις τράπεζες και στο τέλος να μην επιστρέψει τα δάνεια, τα οποία αποτέλεσαν τμήμα της μαύρης τρύπας που καλύφθηκε με την ανακεφαλαιοποίηση από τα χρήματα των φορολογούμενων.
Η σύναψη τέτοιων δανειακών συμβάσεων, πέρα από κάθε απλή ή τραπεζική λογική, χρειάστηκε προφανώς τη συνενοχή της τράπεζας και την κάλυψη από την Τράπεζα της Ελλάδας.

 Η νομιμοποίηση του δανεισμού χωρίς εγγυήσεις ήταν απλή. Το κανάλι αποτιμούσε τις άυλες αξίες του, όπως τα σίριαλ, τις εκπομπές και το πρόγραμμα γενικά, με φουσκωμένες τιμές. Στη συνέχεια αυτή η άυλη περιουσία έμπαινε ως εγγύηση για να ληφθεί το δάνειο.

 Το ALTER. και οι Κουρής-Γιαννίκος κατάφεραν έτσι να πάρουν δάνεια που δεν θα ξεπληρώσουν ποτέ, αφήνοντας ταυτόχρονα 666 εργαζόμενους στον δρόμο. Σύμφωνα λοιπόν με την αποτίμηση αυτών των άυλων περιουσιακών στοιχείων που δέχτηκαν οι τράπεζες ως εγγύηση, το τρέιλερ για τη σειρά «τα Στρουμφάκια» άξιζε 1,1 εκατομμύριο ευρώ.

 Τα 4 τρέιλερ της επίσης παιδικής σειράς «τα Ζουζούνια» τιμολογήθηκαν 2 εκατομμύρια. Ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή του Χριστόδουλου κοστολογήθηκε 400.000 ευρώ και ένα άλλο για το ζεύγος Σαρκοζί-Μπρούνι 250.000. Το πραγματικό κόστος των παραγωγών αυτών δεν ξεπερνούν τις 20.000. Η εκπομπή του Κώστα Χαρδαβέλα εμφανίζεται να κοστίζει 60.000 ευρώ το επεισόδιο.

Οι τράπεζες αποδέχονται όλα αυτά με το πρόσχημα ότι αυτή είναι η εκτίμηση των ορκωτών λογιστών, αν και θα μπορούσαν να μην το κάνουν. Οι ορκωτοί λογιστές είναι επίσης ένα θέμα, αφού η δράση τους και οι εκτιμήσεις τους δεν ελέγχονται από κανέναν μηχανισμό. Η Επιτροπή Λογιστικής Τυποποίησης και Ελέγχου, η ΕΛΤΕ, ελεγκτικός μηχανισμός του υπουργείου Οικονομικών για τους ορκωτούς λογιστές, δεν έλεγξε ποτέ κανέναν.


Έτσι, με την απλή μέθοδο «στρουμφάκια», οι τράπεζες εμφανίστηκαν να καλύπτονται από «εγγυήσεις» που στην πραγματικότητα ήταν φούσκες. Οι τράπεζες που έδωσαν τα υπερδάνεια είναι η Εμπορική, η Alpha, η Κύπρου, η Πειραιώς, η Ελληνική, η Εθνική, η Eurobanj, η ΑΤΕ, η Marfin Egnatia, η Επενδυτική. Με βάση έγγραφα που έχουν εντοπιστεί στη Λαϊκή Τράπεζα Κύπρου , μετά τις πρόσφατες εξελίξεις, το ALTER έχει πάρει από την τράπεζα του Βγενόπουλου 62 εκατομμύρια ευρώ σε έξι δάνεια. Για τα δάνεια αυτά δεν υπάρχουν οι εγγυήσεις που απαιτούνται από τον νόμο. Ο όμιλος Γιαννίκου έχει δανειστεί συνολικά από τη Marfin-Λαϊκή 166.612.985 ευρώ, για τα οποία η τράπεζα δεν περιμένει αποπληρωμή.

Ο Ανδρέας Βγενόπουλος υπήρξε φιλοξενούμενος των εκπομπών του ALTER. σε ώρες μεγάλης θεαματικότητας και κατάφερε να δημιουργήσει το προφίλ του επιχειρηματία που αντιπαρατίθεται στο επιχειρηματικό κατεστημένο.Ήταν η εποχή που είχε αποκαλυφθεί μέσα από το πόρισμα ελέγχου της Τράπεζας της Ελλάδας πως η τράπεζα του Βγενόπουλου είχε δώσει σε επιχειρηματίες του κύκλου του δάνεια, αρκετές φορές χωρίς εγγυήσεις, για να κάνουν αύξηση μετοχικού κεφαλαίου στην ΜΙG, επίσης υπό τη διοίκηση Βγενόπουλου.

 Ήταν ένα πολύ σοβαρό θέμα που έπρεπε να απασχολήσει τον εισαγγελέα, αλλά δεν απασχόλησε τα ΜΜΕ. Αντίθετα, ο Ανδρέας Βγενόπουλος κατάφερε μέσω του ALTER να εμφανιστεί ως επιχειρηματίας που διοικεί έναν κολοσσό με μια άλλη αντίληψη.Έναν κολοσσό που είχε δημιουργηθεί με τα λεφτά της τράπεζας που έδωσε ως δάνεια.

Πρόσφατα το Μega πήρε δάνειο 98 εκατομμυρίων σε συνθήκες κρίσης για να αποπληρώσει παλιό δάνειο και να αποκτήσει επιπλέον ρευστότητα 8 εκατομμυρίων. Το κανάλι εμφανίζεται να βάζει ως εγγύηση άυλα περιουσιακά στοιχεία, όπως εκπομπές, τηλεπαιχνίδια κλπ. Οι τράπεζες και πάλι δέχτηκαν αυτές τις εγγυήσεις, που αναμφίβολα μπορούν να αμφισβητηθούν από μια άλλη αποτίμηση. Απ’ ό,τι φαίνεται, όμως, το Mega πρέπει οπωσδήποτε να επιβιώσει.

Η μέθοδος Λαυρεντιάδη-Κυριακίδη

Ο επιχειρηματίας Λαυρέντης Λαυρεντιάδης είναι προφυλακισμένος, κατηγορούμενος για κατάχρηση 700 εκατομμυρίων που αφορά την τράπεζα του Proton Bank. Αυτό που σήμερα αποκαλείται σκάνδαλο εξελίχτηκε επί χρόνια. Κανένα Μέσο Ενημέρωσης δεν έδειξε να αντιλαμβάνεται την εξέλιξη αυτού του σκανδάλου, με εξαίρεση την Ελευθεροτυπία με τα ρεπορτάζ της αείμνηστης Αριστέας Μπουγάτσου.

Ακόμη και όταν ο Ευάγγελος Βενιζέλος έδινε στην τράπεζα του Λαυρεντιάδη 100 εκατομμύρια ευρώ παράνομα, φτάνοντας στο σημείο να θεσπίσει ακαταδίωκτο για τον εαυτό του με νόμο, ουδείς έδειχνε να ξέρει κάτι για το έγκλημα.
Είναι προφανές πως τα ελληνικά media δεν έχουν χειρότερους δημοσιογράφους από τα ξένα. Απλώς ισχύει το λαϊκό «όταν τρώνε δεν μιλάνε».

 Ο Λαυρεντιάδης φρόντισε πολύ μεθοδικά να εξασφαλίσει τη σιωπή των Μέσων Ενημέρωσης όχι δίνοντας διαφήμιση των εταιριών του και της τράπεζας, αλλά αγοράζοντας μετοχές από το σύνολο σχεδόν των ελληνικών Μέσων. Φρόντισε να αποκτήσει ένα ποσοστό 10-100% των εφημερίδων, ραδιοφώνων, τηλεοπτικών καναλιών και περιοδικών. Η αγορά φαίνεται να έγινε μέσω του συνεργάτη του, Πέτρου Κυριακίδη, ο οποίος είναι καταζητούμενος.

 Ο όμιλος εταιριών του Κυριακίδη, με δάνεια από την Proton τα οποία δεν είχαν τις απαιτούμενες εγγυήσεις, επένδυε στα Μέσα Ενημέρωσης. Κατάφερε έτσι να αποκτήσει μετοχές στα Μέσα ΙΣΟΤΙΜΙΑ, Spor TV, ΣΚΑΪ Αλαφούζου (ραδιόφωνο, τηλεόραση), Jeronimo, VETO Τριανταφυλλόπουλου, ΠΗΓΑΣΟΣ Μπόμπολα, FLASH Κόκκαλη, ΠΟΝΤΙΚΙ, ΚΑΝΑΛΙ 10, TVMAGIC, ΣΦΗΝΑ.

 Κάνει πρόταση επίσης για να αγοράσει μετοχές της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ, και όταν η οικογένεια Τεγόπουλου αρνείται, αγοράζει μετοχές από την ελεύθερη αγορά. Εξασφαλίζει με τις αγορές του ασυλία όχι μόνο στα Μέσα που έχει μετοχές, αλλά και σε αυτά που ελέγχουν οι εκδότες συνέταιροι του.

Οι ύμνοι σε εφημερίδες και κανάλια είναι χωρίς προηγούμενο. Παρουσιάζεται ως ο επιχειρηματίας-φαινόμενο, ενώ η ζωή του καταγράφεται σχεδόν σαν ένα παραμύθι. Το σύνολο του πολιτικού συστήματος φωτογραφίζεται μαζί του, και από τη σαγήνη του φαινομένου Λαυρεντιάδη δεν ξεφεύγει ούτε ο Λεωνίδας Κύρκος, ο οποίος τον αποδέχεται ως χορηγό σε εκδήλωση για την Αριστερά.

Όλα γενικά πάνε καλά, μέχρι τη στιγμή που το δέντρο του Λαυρεντιάδη πέφτει και από αυτό ξυλεύονται πρώτα οι συνέταιροι του. Στο μεσοδιάστημα, ωστόσο, Μέσα και δημοσιογράφοι έχουν εκπαιδευτεί να αποδέχονται και να δημιουργούν ασυλίες σε αυτόν «που τους προσφέρει ένα μεροκάματο και μια ευκαιρία».

Ο Τράγκας ξέρει

Ο Γιώργος Τράγκας είναι αναμφίβολα ένα μοναδικό φαινόμενο. Η μοναδικότητα του δεν αφορά μόνο το ύφος και την πληθωρικότητά του, αλλά και την ικανότητα στη χρηματοδότηση. Παρότι εμφανίζεται ως αντιμνημονιακός και αντιμερκελικός, έχει μια ιδιαίτερη ικανότητα να συλλέγει χρήμα από διαφημίσεις αλλά και από πώληση Μέσων Ενημέρωσης που στην πιάτσα χαρακτηρίζονται «σαπάκια». Ο Γιώργος Τράγκας αγόρασε Μέσα, τα οποία πούλησε στη συνέχεια σε μεγάλους επιχειρηματίες, τα οποία όμως δεν έκαναν τίποτα. Παράδειγμα είναι το Κανάλι 10, που πήγε στον Λαυρεντιάδη.

Την εποχή της παντοδυναμίας του Θόδωρου Ρουσόπουλου στη ΝΔ, ο Γιώργος Τράγκας κατάφερνε να παίρνει κρατική διαφήμιση που δεν κατάφερναν μεγάλοι εκδότες. Για την εφημερίδα του Η Χώρα, η οποία δεν πουλούσε πάνω από 600 φύλλα την ημέρα, ο Τράγκας συγκέντρωνε διαφήμιση 1,5 εκατομμυρίου τον χρόνο. Δηλαδή ποσό μεγαλύτερο από αυτό που κατάφερναν να εισπράξουν οι εφημερίδες

Πρώτο θέμα και Βήμα, με κυκλοφορία 200.000 φύλλων η καθεμία. Με την ίδια ευκολία ο Γιώργος Τράγκας παίρνει σήμερα διαφήμιση τραπεζών, αλλά και δάνεια. Στην ευρηματική καθημερινή του κριτική στο ραδιόφωνο οι τράπεζες, τυχαία ίσως, δεν συμπεριλαμβάνονται.
Το ξέσπασμα της κρίσης στην Κύπρο έφερε στοιχεία για τη δανειοδότηση του Γιώργου Τράγκα από την τράπεζα του Βγενόπουλου.

 Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, ο Τράγκας έχει πάρει από τη Λαϊκή δύο δάνεια συνολικού ποσού 2.392.000 ευρώ. Για τα δάνεια αυτά, όπως προκύπτει από τα έγγραφα, δεν δόθηκε καμία εγγύηση. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της τράπεζας, το 2012, η πρόβλεψη είναι πως από το δάνειο αυτό η τράπεζα θα χάσει το σύνολο του ποσού. Τα 2,4 εκατομμύρια χάνονται στη μαύρη τρύπα των τραπεζών, η οποία καλύπτεται από τα χρήματα της ανακεφαλαιοποίησης που πληρώνουν οι έλληνες πολίτες.

Το ξεμπούκωμα

Το παιχνίδι της διαπλοκής μεταξύ τραπεζιτών, επιχειρηματιών και Μέσων Ενημέρωσης δεν θα υπήρχε, αν δεν συγκάλυπτε η Τράπεζα της Ελλάδας. Κανένας έλεγχος δεν έχει γίνει σε αυτές τις δανειοδοτήσεις. Αντίθετα, ο ίδιος ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, Γιώργος Προβόπουλος, έχει καταθέσει ακόμη και στον εισαγγελέα, χαρακτηρίζοντας υγιή τη δανειοδοτική πολιτική, για παράδειγμα της Marfin, λίγο πριν καταρρεύσει απ’ αυτήν η ίδια η Κύπρος, παρότι υπήρχε πόρισμα των δύο κεντρικών τραπεζών, Ελλάδας και Κύπρου, που έλεγε τα αντίθετα.

Σε ένα απέραντο σκηνικό διαφθοράς και σκανδάλων, η Τράπεζα της Ελλάδας απλώς εξασφαλίζει τη νομοτυπία όσων προκλητικά γίνονται. Τα δάνεια που παράτυπα εξασφάλισαν οι τράπεζες στα Μέσα Ενημέρωσης, αλλά όχι σε παραγωγικές επιχειρήσεις, εμφανίζονται ως εξυπηρετούμενα με διάφορους τρόπους κατά τους ελέγχους από την Ευρωπαϊκή

 ΑΛΑΦΟΥΖΟΣ, ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ, ΘΕΜΟΣ, ΚΥΡΙΑΚΟΥ

Η Τράπεζα του Αντρέα Βγενόπουλου, φαίνεται να είναι αιμοδότης των Μέσων Ενημέρωσης. Πέρα από την δανειοδότηση του ALTER και του Τράγκα, έχει δώσει δάνεια στο Πρώτο Θέμα, τον ΣΚΑΙ, τον ΑΝΤΕΝΝΑ, ενώ υπάρχουν υποψίες πως η έρευνα στην Κύπρο θα αποκαλύψει και άλλα. Η Εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» πήρε τρία δάνεια από τη Marfin – Λαϊκή συνολικού ποσού 3 εκατομμυρίων ευρώ με προσωπικές εγγυήσεις των εκδοτών Θέμου Αναστασιάδη και Τάσου Καραμήτσου.

Οι προβλέψεις της Τράπεζας το 2012, ήταν πως θα χάσει 1.800.000 ευρώ από αυτά τα δάνεια. Οι εκδότες της εφημερίδας παρουσιάζουν ευκολία δανειοδότησης στην διατραπεζική αγορά.
Όταν ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος πούλησε το ποσοστό του στην εφημερίδα, ο όμιλος ΠΗΓΑΣΟΣ του Μπόμπολα πήρε με ευκολία δάνειο από την Πειραιώς για να αγοράσει τις μετοχές. Στη συνέχεια, όταν υπήρξε ρήξη μεταξύ Μπόμπολα από τη μία και Αναστασιάδη-Καραμήτσου από την άλλη, το δίδυμο πήρε πάλι με ευκολία δάνειο 21 εκατομμυρίων από την Πειραιώς για να αγοράσει το ποσοστό Μπόμπολα.

Σε αυτές τις δανειοδοτήσεις,οι Τράπεζες στην Ελλάδα, αποδέχονται ως εγγύηση του δανείου τον ίδιο τον τίτλο της εφημερίδας.

 Ο τίτλος μιας μεγάλης εφημερίδας είναι πραγματικά μια εγγύηση,αλλά έχει αξία όταν η εφημερίδα λειτουργεί με το προσωπικό της και τους ανθρώπους που την διευθύνουν. Έτσι ο τίτλος εκ των πραγμάτων χάνει την αξία όταν δεσμευτεί από μια Τράπεζα. Η εφημερίδα Πρώτο Θέμα πάντως,στα άρθρα και τα ρεπορτάζ της, δεν παραλείπει να αναφερθεί στις επιτυχίες του Προέδρου της Πειραιώς κατά καιρούς.

Από την Τράπεζα του Βγενόπουλου έχει πάρει δάνειο και ο ΣΚΑΪ TV ύψους 15,5 εκατομμυρίων. Εγγυήσεις γι’ αυτό το δάνειο δόθηκαν προσωπικά από τον Γιάννη Αλαφούζο και τον Ευάγγελο Μαρινάκη. Δεν υπάρχει πρόβλεψη της Τράπεζας για ζημιά από το δάνειο. Τέσσερα εξυπηρετούμενα δάνεια από τη Marfin – Λαϊκή φαίνεται να έχει και ο όμιλος ΚΥΡΙΑΚΟΥ (ΑΝΤΕΝΝΑ) ύψους 58 εκατομμυρίων που προορίζεται για τον ΑΝΤΕΝΝΑ.

Η Τράπεζα δεν φαίνεται να έχει πάρει εγγυήσεις γι’ αυτά τα δάνεια. Αυτό που προκύπτει από την χορήγηση των δανείων προς τα ΜΜΕ, είναι πως με μεγάλη ευκολία τα Μέσα χρηματοδοτούνται και αναχρηματοδοτούνται όταν δεν μπορούν να καλύψουν τα δάνεια. Οι εγγυήσεις είναι κάτι πολύ σχετικό, αφού οι Τράπεζες αποδέχονται ως εγγύηση ό,τι οι ίδιες αποφασίσουν και τις περισσότερες φορές,ενάντια στην ίδια την Τραπεζική τακτική.

Πηγή:    ”Hot Doc”

Βαθύ Κόκκινο

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Ο TAP επικρατεί του Nabucco στον «πόλεμο των αγωγών»;

Μιχάλης Ιγναντίου
Σε μια ενδιαφέρουσα ανάλυση – ρεπορτάζ για την «μάχη των αγωγών» που θα κρίνει το μέλλον της ενεργειακής τροφοδοσίας της Ευρώπης και τον βαθμό απεξάρτησης από του ρωσικούς υδρογονάνθρακες, το διεθνές ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters υποστηρίζει, ότι το σχέδιο για τον αγωγό TAP (Trans-Adriatic Pipeline) δείχνει ιδιαίτερη δυναμική, τέτοια που θα μπορούσε να οδηγήσει σε εγκατάλειψη τα σχέδια για την προτίμηση που έδειχνε η Δύση επί πολλά έτη για τον ανταγωνιστικό  αγωγό Nabucco.
Η ανάλυση δίνει και τη γεωπολιτική, όχι μόνο την οικονομική διάσταση του θέματος. Το Αζερμπαϊτζάν φέρεται να βρίσκεται κοντά στην τελική απόφαση για το ποιον αγωγό θα επιλέξει για τις μελλοντικές του εξαγωγές προς τη Γηραιά Ήπειρο από το γιγαντιαίο κοίτασμα Shah Deniz, το οποίο διαχειρίζεται κοινοπραξία με τη συμμετοχή της πολυεθνικής BP και της αζέρικης κρατικής Socar.
Ο ενεργειακός αναλυτής της εταιρίας συμβούλων HIS, Andrew Neff, θέτει το ερώτημα εάν ο Nabucco είναι βιώσιμος αν τελικά κατασκευαστεί ο ρωσικός South Stream. Στο ρεπορτάζ καταγράφεται η αλλαγή στάσης που παρουσιάζεται από την πλευρά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία από την ξεκάθαρη υποστήριξη της κατασκευής του Nabucco φέρεται να έχει υιοθετήσει στάση ουδετερότητας, δηλώνοντας ότι και οι δυο αγωγοί δεν την προβληματίζουν, είτε κατασκευαστεί ένας εξ αυτών είτε και οι δυο.
Ο διευθυντής εξωτερικών σχέσεων του ΤΑΡ δηλώνει ότι «υπάρχει δραματική στροφή», ενώ ο εκπρόσωπος του Nabucco εκτιμά ότι το συγκεκριμένο ενεργειακό επενδυτικό σχέδιο εξακολουθεί να απολαμβάνει ισχυρής πολιτικής στήριξης.
Όπως φαίνεται από δηλώσεις ειδικών και οι δυο αγωγοί έχουν τα θετικά και τα αρνητικά τους, με τον TAP να είναι κατά 500 εκατομμύρια δολάρια φθηνότερος του Nabucco, το κόστος του οποίου είναι κατά κάτι μικρότερο των 8 δισεκατομμυρίων δολαρίων, με τον δεύτερο όμως να φέρεται πως εξασφαλίζει την πρόσβαση σε περισσότερες αγορές.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η εκτίμηση του Reuters που υποστηρίζει ότι τα συμφέροντα του Αζερμπαϊτζάν εξυπηρετούνται καλύτερα από τον TAP, αφού παρά τον ακραιφνώς «φιλοδυτικό» προσανατολισμό του Nabucco που ευθυγραμμίζεται με την γενικότερη στάση του Μπακού, οι Αζέροι δεν έχουν κανένα συμφέρον να διαρρήξουν τις σχέσεις τους με τη Ρωσική Ομοσπονδία, κάτι που είναι κατανοητό (η σύγκρουση για το Ναγκόρνο Καραμπάχ με την Αρμενία όπου σταθμεύουν ρωσικές δυνάμεις είναι ένα μόνο από τα θέματα που τους απασχολούν).
Ωφελημένες, σύμφωνα πάντα με το Reuters, θα ήταν και οι χώρες του ευρωπαϊκού νότου, κυρίως λόγω των εσόδων που θα συνεπαγόταν η διέλευση του αγωγού από χώρες που βρίσκονται εν μέσω οικονομικής κρίσης, που θα εξασφάλιζε και τη συναίνεση της Γερμανίας που επιθυμεί τη μείωση του κόστους διάσωσης χωρών της Ευρωζώνης.
Πηγή: mignatiou.com
inprecor
Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

1.500.000 υπογραφές για το νερό

Σε κρίση πανικού βρίσκονται οι αξιωματούχοι της Ε.Ε., αφού ενάμισι εκατομμύριο πολίτες έχουν υπογράψει μέχρι στιγμής την έκκληση για να παραμείνει το νερό δημόσιο αγαθό και η Κομισιόν προσπαθεί να τους αγνοήσει εμμένοντας στην πολιτική που επιβάλλει την ιδιωτικοποίηση της ύδρευσης και της αποχέτευσης στις χώρες του Νότου κατόπιν εντολής της τρόικας!

 

 

Όπως επισημαίνουν καλά πληροφορημένες πηγές από τις Βρυξέλλες, οι αξιωματούχοι της Ε.Ε. έχουν βρεθεί σε δύσκολη θέση, αφού δεν περίμεναν ότι η Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών με στόχο να παραμείνει το νερό δημόσιο αγαθό θα έφτανε και μάλιστα θα ξεπερνούσε κατά πολύ το 1 εκατομμύριο υπογραφές, αριθμός απαραίτητος, σύμφωνα με όσα ορίζει η θεσμοθετημένη διαδικασία, για να τεθεί το θέμα στα αρμόδια όργανα.

Έτσι τώρα στόχο έχουν να καθυστερήσουν όσο μπορούν τη διαδικασία προκειμένου να μην τεθεί υπό αμφισβήτηση το κεντρικό σχέδιο για την ιδιωτικοποίηση του νερού, τη στιγμή μάλιστα που στην Ελλάδα έχουν αρχίσει οι διαδικασίες για την πώληση του νερού της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας.


Τι προβλέπει ο Κανονισμός



Σύμφωνα με τις επιταγές της Ε.Ε., για να μπορέσει μια Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών να απευθύνει πρόσκληση προς την Κομισιόν και να προτείνει νομοθεσία για συγκεκριμένους τομείς, πρέπει να υποστηρίζεται από τουλάχιστον ένα εκατομμύριο πολίτες, που θα προέρχονται από τουλάχιστον 7 από τα 27 κράτη – μέλη, και μάλιστα σε καθένα από τα 7 κράτη – μέλη απαιτείται ένας ελάχιστος αριθμός υπογραφόντων.

Η πρόσκληση των Ευρωπαίων πολιτών να παραμείνει το νερό δημόσιο αγαθό και να μην γίνει εμπόρευμα έχει φτάσει μέχρι σήμερα τις 1,5 εκατομμύριο υπογραφές, ενώ το ελάχιστο όριο έχουν πιάσει 8 χώρες: Γερμανία, Βέλγιο, Αυστρία, Φινλανδία, Λιθουανία, Λουξεμβούργο, Σλοβακία και Σλοβενία, ενώ κοντά βρίσκονται Ελλάδα και Ιταλία.

Στην Ελλάδα την έκκληση έχουν υπογράψει περίπου 11.560 πολίτες, αριθμός καθόλου ευκαταφρόνητος, εάν υπολογίσουμε ότι δεν έχουμε κουλτούρα συμμετοχής σε διαδικτυακές πρωτοβουλίες και συλλογής υπογραφών μέσω Ιnternet.

Ιδού τι επισήμαναν στο «Π» η Μαρία Κανελλοπούλου, μέλος της Πρωτοβουλίας για τη Μη Ιδιωτικοποίηση του Νερού στην Ελλάδα (savegreekwater.org), που «τρέχει» την καμπάνια στη χώρα μας και βρίσκεται πίσω από σημαντικές ενημερωτικές εκστρατείες:


«Παρότι έχουμε στα χέρια μας την πρώτη επιτυχημένη Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών από τότε που θεσμοθετήθηκε αυτό το εργαλείο από την Ε.Ε., ολόκληρους μήνες πριν από τη λήξη της διορίας, και αυτή είναι για το νερό, τη μη εμπορευματοποίησή του και την προστασία του από λογικές “αγοράς”, όπως οι επαπειλούμενες ιδιωτικοποιήσεις στη χώρα μας, η Κομισιόν κλείνει αυτιά και μάτια και προχωρά στις ιδιωτικοποιήσεις στις χώρες του Νότου, που τέθηκαν ως όροι για τα πακέτα δανεισμού (Ν. 4046/2012)».

Η Μαρία Κανελλοπούλου μας υπογράμμισε ακόμα πως, παρότι ο επίτροπος Μπαρνιέ διατυμπανίζει την «ουδετερότητα» της Κομισιόν, που επιβάλλεται από την Ευρωπαϊκή Συνθήκη όσον αφορά το εάν οι υπηρεσίες ύδρευσης θα είναι δημόσιες ή ιδιωτικές, «ρεπορτάζ της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης αποκάλυψε ότι οι σύμβουλοι του επιτρόπου για τις πολιτικές για τα ύδατα δεν είναι άλλοι από τα στελέχη των μεγάλων πολυεθνικών του χώρου»!

Τα μέλη του Save Greek Water επισημαίνουν ακόμα στο «Π» ότι «είναι απολύτως απαράδεκτο, με την επιτυχία της Ευρωπαϊκής Πρωτοβουλίας Πολιτών για το νερό, να προχωράνε οι διαδικασίες για την πώλησή της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ από την Κομισιόν και την ελληνική κυβέρνηση σε ένα κρεσέντο αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς και μάλιστα οι διαδικασίες αυτές να γίνονται μέσω ΤΑΙΠΕΔ, ενώ εκκρεμούν προσφυγές προς το ΣτΕ για τη μεταφορά των μετοχών των εταιρειών προς το περιβόητο Ταμείο».


Τι ζητούν οι πολίτες από την Κομισιόν

Το κείμενο της έκκλησης, που είναι αναρτημένο στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.right2water.eu/el, αναφέρει αναλυτικά:

«Το νερό είναι δημόσιο αγαθό, όχι εμπόρευμα! Καλούμε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να προτείνει νομοθεσία που να υλοποιεί το ανθρώπινο δικαίωμα πρόσβασης σε ύδρευση και αποχέτευση, το οποίο είναι αναγνωρισμένο από τον ΟΗΕ, και να προωθεί την παροχή ύδρευσης και αποχέτευσης ως απαραίτητων δημόσιων υπηρεσιών για όλους.

Η νομοθεσία της Ε.Ε. πρέπει να απαιτήσει από τις κυβερνήσεις να εξασφαλίζουν και να παρέχουν σε όλους τους πολίτες πρόσβαση σε επαρκή ποσότητα καθαρού, πόσιμου νερού και σε δίκτυο αποχέτευσης. Προτείνουμε:

• Τα θεσμικά όργανα και τα κράτη – μέλη της Ε.Ε. να είναι υποχρεωμένα να εξασφαλίζουν ύδρευση και αποχέτευση για όλους τους πολίτες.

• Η υδροδότηση και η διαχείριση των υδάτινων πόρων να αψηφούν τους «κανόνες τής εσωτερικής αγοράς» και να απαγορεύεται η απελευθέρωση της αγοράς των υπηρεσιών ύδρευσης.

• Η Ε.Ε. να εντείνει τις προσπάθειές της για να έχουν όλοι πρόσβαση σε ύδρευση και αποχέτευση».
Επισημαίνεται ότι, βάσει της θεσμοθετημένης διαδικασίας, η Κομισιόν, μόλις λήξει και τυπικά η συλλογή υπογραφών, θα πρέπει να κάνει τα εξής βήματα:

• Να συναντηθεί με τους διοργανωτές προκειμένου να τους εξηγήσει λεπτομερώς τα θέματα που θίγει η πρωτοβουλία τους.

• Οι διοργανωτές να παρουσιάσουν την πρωτοβουλία τους σε δημόσια ακρόαση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

• Η Επιτροπή να απαντήσει επίσημα και να αναφέρει τις ενέργειες που θα προτείνει ανταποκρινόμενη στην πρωτοβουλία πολιτών, εφόσον προτείνει ενέργειες, καθώς και τους λόγους που την οδήγησαν στην απόφαση αυτή.

• Η απάντηση αυτή, η οποία θα έχει μορφή ανακοίνωσης, θα εκδοθεί επίσημα από το σώμα των επιτρόπων και θα δημοσιευθεί σε όλες τις επίσημες γλώσσες της Ε.Ε.
Πηγή: Εφημερίδα «Το Ποντίκι»

Διαβάστε Περισσότερα

«ΣΤΟΥΡΝΑΡΙ» Ο ΟΟΣΑ ΣΤΟ ΘΕΜΑ «ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ»!

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Η πληροφορία είναι σίγουρη: ο Αλέξης Τσίπρας διέβρωσε και τον ΟΟΣΑ, τον οποίο μετέτρεψε σε συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ! Εκτός πια και αν οι οικονομολόγοι του μεγαλύτερου οργανισμού του παγκόσμιου καπιταλισμού σε μελετητικό επίπεδο φθονούν την κυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη για τις επιτυχίες της και προσπαθούν συνειδητά να την υπονομεύσουν!

 Δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά η απαράδεκτα αρνητική έκθεση που έβγαλε ο ΟΟΣΑ για την ελληνική οικονομία, η οποία αποδομεί πλήρως την εικόνα που δίνει η συγκυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ περί «έναρξης της ανάπτυξης» το 2014!



Πέρα όμως από το μαύρο χιούμορ και τις ευχές όλων των Ελλήνων να μην επιβεβαιωθούν οι ζοφερές εκτιμήσεις του ΟΟΣΑ, καλά θα έκανε η κυβέρνηση να προβληματιστεί και να αναζητήσει τρόπους δράσης ώστε να μην υλοποιηθούν αυτά που λέει ο ΟΟΣΑ, αντί να έχει ως πρώτιστο μέλημα πώς θα επιδιορθώσει τη ζημιά που έκανε αυτή η έκθεση στην προπαγάνδα της. Τι υποστηρίζει λοιπόν ο ΟΟΣΑ; Πρώτα πρώτα ότι για… έβδομη (!) συνεχή χρονιά θα μειωθεί το ΑΕΠ της χώρας (κατά 1,2%) αντί να αυξηθεί, όπως υποστηρίζουν η κυβέρνηση και η Κομισιόν.

Επί της ουσίας βεβαίως όταν το ΑΕΠ της χώρας έχει ήδη καταβαραθρωθεί από το 2009 ως το 2012 κατά 16%, καμιά πρακτική διαφορά για τη ζωή των ανθρώπων δεν έχει αν αυξηθεί κατά 0,5% ή αν μειωθεί κατά 0,5%. Απλώς διευκολύνεται ή δυσχεραίνεται η κυβερνητική προπαγάνδα περί δήθεν ανάκαμψης.

Πόσω μάλλον που ανεξαρτήτως του αν θα αυξηθεί ή θα μειωθεί κατά 1% περίπου το ΑΕΠ το 2014, όλοι συμφωνούν ότι το 2013 το ΑΕΠ της χώρας μας θα πέσει πάνω από 4,5% (ο ΟΟΣΑ λέει 4,8%).Υπό το πρίσμα αυτό, η διαφωνία για το 2014 ισοδυναμεί περίπου με συζήτηση «περί όνου σκιάς» που έλεγαν και οι αρχαίοι Ελληνες.

Ακόμη χειρότερες είναι οι εκτιμήσεις του ΟΟΣΑ για την πορεία του δημόσιου χρέους της Ελλάδας. Από 156,9% του ΑΕΠ που ήταν το 2012, θα εκτιναχθεί στο 175,1% του ΑΕΠ το 2013 και θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο, στο 180,6% του ΑΕΠ, το 2014. Το χρέος αυτό είναι μη βιώσιμο, αδύνατον να εξυπηρετηθεί.

Παρά τη λεηλασία του «κουρέματος» και της «επαναγοράς» δηλαδή η Ελλάδα είναι πλήρως χρεοκοπημένη, χειρότερα από όσο ήταν το 2009.

Δεν υπάρχει σωτηρία καμία με οικονομικούς όρους. Μόνη λύση η πολιτική απόφαση της Ευρωζώνης να διαγράψει σοβαρό τμήμα του χρέους αυτού. Τελεία και παύλα. Οσο για την ανεργία, αυτή θα συνεχίσει να αυξάνεται: το 2013 θα φτάσει στο 27,8% και το 2014, παρά τις προβλέψεις της κυβέρνησης, θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο και θα διαμορφωθεί στο 28,4% εκτιμά ο ΟΟΣΑ.

 Οσο για το έλλειμμα, ο ΟΟΣΑ υπολογίζει ότι φέτος θα είναι 4,1% του ΑΕΠ και του χρόνου 3,5% – με άλλα λόγια ούτε το 2014 θα πιαστεί ο στόχος να πέσει το έλλειμμα κάτω του ορίου του 3% που ορίζει το Μαάστριχτ. Την απόλυτα ζοφερή εικόνα της ελληνικής μνημονιακής πραγματικότητας δεν την απεικονίζει μόνο η έκθεση του ΟΟΣΑ.

Αναδύεται και μέσα από στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος που περιλαμβάνονται στην έκθεση για τη Νομισματική Πολιτική 2012-2013. Από τα στοιχεία αυτά προκύπτει ότι οι ακαθάριστες αποδοχές των εργαζομένων από το 2010 που ο Γιώργος Παπανδρέου υπήγαγε τη χώρα μας σε καθεστώς Μνημονίου μέχρι και φέτος θα έχουν μειωθεί κατά… 25,6%! 

 Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το καθαρό εισόδημα των μισθωτών έχει μειωθεί πολύ περισσότερο από το 25,6% που ελαττώθηκαν οι ακαθάριστες αποδοχές και η αιτία είναι η εξαιρετικά αυξημένη φορολογική επιβάρυνση, το γεγονός δηλαδή ότι για τον ίδιο μισθό ο εργαζόμενος πληρώνει σήμερα πολύ περισσότερους φόρους.
Μαύρα μαντάτα έρχονται και αποσπασματικά για διάφορους κλάδους.

Για παράδειγμα, μελέτη της ICAP για τον τομέα των κατασκευών επισημαίνει ότι ενώ το 2008 ο κλάδος αυτός συνέβαλε κατά το 7,8% στο ΑΕΠ της Ελλάδας, το 2011 το ποσοστό αυτό είχε πέσει στο 2,2% και το 2012, για το οποίο δεν έχει τελειώσει η επεξεργασία των στοιχείων, το ποσοστό συμβολής στο ΑΕΠ του κατασκευαστικού κλάδου θα έχει καταβαραθρωθεί σαφώς κάτω του 2%. Αποτέλεσμα είναι ότι έχουν χαθεί ήδη 186.000 θέσεις εργασίας στον τομέα των κατασκευών.

Με άλλα λόγια, τίποτα δεν έμεινε όρθιο. Μετά από αυτά, δεν είναι βέβαια να απορεί κανείς γιατί σε δημοσκόπηση της εταιρείας Opinion Poll για το Πανεπιστήμιο Αθηνών, το απίστευτο ποσοστό του… 85,39% (!!!) των Ελλήνων κρίνει αρνητικά την πολιτική της ΕΕ.
*Δημοσιεύθηκε στο “ΕΘΝΟΣ” την Παρασκευή 31 Μαίου 2013
Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Νικητής το Αζερμπαϊτζάν (στην ενέργεια)

Του Dimitar Bechev
Δεν μιλάω για την Eurovision αλλά για την ενέργεια στη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Υπάρχει λόγος γιατί ένα άγαλμα του Heydar Aliev κοσμεί μια πλατεία στο κέντρο του Βελιγραδίου. Οι βαλκανικές κυβερνήσεις είναι απασχολημένες να φλερτάρουν το Baku, που είναι πρόθυμο να τροφοδοτήσει τις πληγείσες από την κρίση οικονομίες, με αζέρικο αέριο.

Κατά μέσο όρο, οι τοπικές ενεργειακές επιχειρήσεις πληρώνουν περισσότερα για τροφοδότηση από τη Gazprom σε σχέση με τους ομολόγους τους στη Δύση, με τα Σκόπια μάλιστα να κατέχουν το ευρωπαϊκό ρεκόρ.


Αλλά αρκετά δικαιολογημένα για το Baku, η γοργά αναπτυσσόμενη Τουρκία, της οποίας οι ενεργειακές ανάγκες αυξάνονται, παραμένει βασική προτεραιότητα στην ευρύτερη περιοχή. Την προηγούμενη εβδομάδα, η SOCAR, η κρατική εταιρεία πετρελαίου και φυσικού αερίου του Αζερμπαϊτζάν, έκλεισε μια συμφωνία για την κατασκευή ενός διυλιστηρίου ύψους 4,3 δισ. δολαρίων, κοντά στη Σμύρνη, την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Τουρκίας.

Η SOCAR Turkey, η τοπική θυγατρική εταιρεία που ιδρύθηκε το 2008, δηλώνει ότι μόλις κατασκευαστεί το διυλιστήριο STAR, θα βοηθήσει στη μείωση του ελλείμματος του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της Τουρκίας, κατά 2,5 δισ. δολάρια ετησίως.

Αυτή τη στιγμή, η γοργά αναπτυσσόμενη Τουρκία έχει μόνο ένα διυλιστήριο σε λειτουργία. Η συμφωνία, η οποία περιλαμβάνει επίσης μια κοινοπραξία της ισπανικής Tecnicas Reunidas, της ιταλικής Saipem, της Νοτιοκορεάτικης GS Engineering & Construction και της ιαπωνικής Itochu, έρχεται μετά τα εγκαίνια από τον Τούρκο πρωθυπουργό Recep Tayyip Erdogan και τον πρόεδρο του Αζερμπαϊτζάν, Ilham Aliyev, του project τον Οκτώβριο του 2011.

 Και τον Ιούνιο του 2012, οι δύο ηγέτες ξεκίνησαν τον Trans-Anatolia Gas Pipeline (TANAP) ο οποίος θα μεταφέρει μέχρι το 2017 αζέρικο αέριο, σε όλη τη διαδρομή μέχρι τα σύνορα της Τουρκίας με την ΕΕ.

Το ΤΑΝΑΡ είναι ένα βασικό κομμάτι του πολυσυζητημένου Southern Gas Corridor, που προορίζεται να διαφοροποιήσει τις ενεργειακές προμήθειες της Τουρκίας και της Ευρώπης, μακριά από τη Ρωσία.
Και ο κατάλογος συνεχίζεται ως εξής: τον περασμένο Απρίλιο η SOCAR απέκτησε ένα μεγάλο τουρκικό όμιλο ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένης της εφημερίδας Star και του τηλεοπτικού της δικτύου, των οποίων ο προηγούμενος ιδιοκτήτης είναι γνωστό ότι βρίσκεται κοντά στον Erdogan. Στην Τουρκία, αυτό που ακούγεται συχνά, «ένα έθνος σε δύο κράτη», τονίζει τις εθνικές και γλωσσικές σχέσεις μεταξύ Τούρκων (κυρίως Σιιτών) και Αζέρων, αλλά είναι ξεκάθαρο ότι το Μπακού δεν είναι ικανοποιημένο με το ρόλο ενός μικρότερου αδερφού.

Αντιθέτως, αυτό που βλέπουμε είναι μια προσπάθεια να οικοδομηθεί επιρροή στην ίδια την Τουρκία, αποφεύγοντας δυσάρεστες εκπλήξεις όπως το αποτυχημένο άνοιγμα της Άγκυρας στην Αρμενία το 2009.

 Επιπλέον, εκτός από τα μέσα ενημέρωσης, το Αζερμπαϊτζάν έχει αποκτήσει ενδιαφέρον για την ακμάζουσα τουρκική σκηνή των think tank, χρηματοδοτώντας τουλάχιστον έναν οργανισμό που εργάζεται στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής.
Μετακινούμαστε στη γειτονική Ελλάδα και βλέπουμε ότι η SOCAR πρόκειται να καταθέσει πρόταση 450 εκατ. δολαρίων για τη ΔΕΣΦΑ, ιδιοκτήτρια του εθνικού δικτύου φυσικού αερίου, η οποία ιδιωτικοποιείται στο πλαίσιο του προγράμματος διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων από την ΕΕ για να μπει η οικονομία ξανά σε τροχιά. (εν τω μεταξύ, η Gazprom έχει καταθέσει πρόαση για τη ΔΕΠΑ, την εταιρεία εμπορίας φυσικού αερίου).

Ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμάρας βρισκόταν στο Μπακού πριν από λίγες εβδομάδες για να συζητήσει μια συμφωνία.

Οι φήμες λένε ότι η Ελλάδα προσφέρει τη ΔΕΣΦΑ ως αντάλλαγμα για την υποστήριξη από το Αζερμπαϊτζάν του ΤΑΡ που αναμένεται να μεταφέρει φυσικό αέριο στην Ιταλία μέσω της Ελλάδας και της Αλβανίας, με τη συμμετοχή της νορβηγικής Statoil, της Ε.ΟΝ και της ελβετικής Axpo. Η Κροατία πιέζει επίσης για τον αγωγό, έχοντας υπογράψει προσφάτως ένα μνημόνιο με το Μαυροβούνιο και την Αλβανία.
Ο ΤΑΡ είναι αντίπαλος του Nabucco West, ενός κοινού project των Τουρκίας, Βουλγαρίας, Ρουμανίας, Ουγγαρίας και Αυστρίας (που εκπροσωπούνται από τους αντίστοιχους εθνικούς πρωταθλητές), οι οποίοι επιδιώκουν να διοχετεύουν αέριο της Κασπίας στην Κεντρική Ευρώπη, μειώνοντας την εξάρτηση από τη Ρωσία.

 Πριν από λίγες ημέρες, η διακυβερνητική επιτροπή ζήτησε από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο να ανανεώσει την υποστήριξή του για το Nabucco West. Η στήριξη της ΕΕ είναι σημαντική για να δώσει ώθηση στην κοινοπραξία Shah Deniz (BP και Statoil ελέγχουν από 25,5% η μία, η Socar, η γαλλική Total, η Lukoil και η ιρανική Nioc έχουν η κάθε μία από 10% και η τουρκική ΤΡΑΟ το 9%), για να αποφασίσει υπέρ του Nabucco και κατά του ΤΑΡ τον Ιούνιο.

Η επικείμενη απόφαση θα έχει μακροπρόθεσμες επιπτώσεις αναφορικά με το Southern Gas Corridor. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Κομισιόν έχει εξαιρέσει τα δύο έργα από νομική υποχρέωση να παρέχουν πρόσβαση τρίτων στον μελλοντικό αγωγό.

Με λίγα λόγια, το Αζερμπαϊτζάν θα προμηθεύει φυσικό αέριο στο προσεχές μέλλον, στην ευρωπαϊκή αγορά. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ήδη προσπαθούν να κερδίσουν την εύνοια του Μπακού. Η Τουρκία έχει προβάδισμα στο παιχνίδι, αλλά η περίπτωση της κάθε άλλο παρά εξαιρετική είναι.
Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: http://ecfr.eu/blog/entry/and_the_winner_is_azerbaijan
Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

«Η γιαγιά που πήδησε στο Ζάλογγο»

Λαμπρινή Θωμά

 

Μεγάλωσα ακούγοντας πως, η προγιαγιά της προγιαγιάς της Κούκαινας, ήταν από κείνες που πήδησαν στο Ζάλογγο. Έπεσε τελευταία- προτελευταία, μας έλεγε η γιαγιά η Βέργω, έπεσε πάνω στα πτώματα, έσπασε το πόδι, χτύπησε, μα έζησε, είχαμε προίκα και την παντρέψαμε κι ας ήταν σακάτισσα, κι από κει κρατάμε όλοι.

 

Χρόνια κοροϊδευαμε τη μαμα- άσε ρε μάνα που τη γλίτωσε, μας την πήδησαν οι τούρκοι, τουρκόσποροι είμαστε όλοι. Θύμωνε η μάνα με τα αυθάδικα – κοκκίνιζε, φούσκωνε από θυμό, αχ βρωμόπαιδα, τίποτα δε σέβεστε, τίποτα… 

 

Η γιαγιά η Βέργω, Βιργινία, ήταν γυναίκα της Πίνδου, η γιαγιάκα μου. Βράχος ηπειρώτικος, ατσάλι και ψυχή μαζί, άκακη σαν το πρόβατο κι άγρια σαν η λύκαινα αν πήγαινες να της πειράξεις το μικρό της. Ανέβαινε η μικρομάνα στο βουνό, ζαλωμέν τα πυρομαχικά, μαζί με την πεθερά της, και της έλεγε η γιαγια να μη φοβάται όσο ακούει τις σφαίρες, τη δική της δε θα την ακούσει όταν θα έρθει.

 

Ημουν μεγάλη όταν έμαθα πως εκείνη η γιαγια που πήδησε στο Ζάλογγο, αυτή ντε που έγινε αφορμή για τόσα γέλια και τόσο θυμό, κρατούσε απ΄το Γιωργάκη το Μπότσαρη.

 

 Καθόμασταν οι γυναίκες στην αυλή, στα πεζούλια, καλοκαίρι, τζιτζίκια και ψιλοκελάιδισμα, ήμουν δεν ήμουν 20 χρονώ, τρίβαμε ρίγανη, κι είπε η γιαγιά πως, εκείνο το κορίτσι το σακάτικο, που πόσα δώσαμε να το παντρέψουμε ανάθεμα κι αν ξέρει και καλά που είχαμε, κρατούσε απ’ το Γιωργάκη το Μπότσαρη, από τη φάρα του Τούσια και του Μάρκου και του Κίτσου και του Νότη. Ολη η γενια της γιαγιας της Κούκαινας.

 

Εμεινα καγκελο. Τι λες ρε γιαγια, θα μας τρελλάνεις; φτάσαμε τόσο χρονώ για να το πεις; ότι είμαστε απ’ τη γενιά του Μάρκου και του Γιωργάκη και του Κίτσου και του Νότη; Κι η γιαγιά μου η μαυρομαντηλού, με το θεόρατο γέλιο, με τις ασπρες κοτσίδες ως τη μέση, που τις τύλιγε στεφάνι δόξας στο κεφάλι το ηπειρωτικο, με κοίταξε και μου πε: “Γιατί ‘μωρ’ Μπουσω’μ’, τι παραπάνω έκανε ο Μάρκος από μας;”.

 

 Αγαπάω το Ζαπάτα και το Ντουρούτι, τον Λουμούμπα και τον Μπολίβαρ, τον Τσε και τον κομμαντάντε Μάρκος, μίλησαν στην ψυχή μου, γιατί είχε μιλήσει αυτή η γιαγιά πρώτη, γιατί αυτή η γιαγιά, του Όχι και της λεβεντιάς, με έκανε να αναγνωρίζω με ποιούς είμαστε ομόαιμοι και ομόθρησκοι- της θυσίας του ανθρώπου, της λευτεριάς γαλαζοαίματοι. Κρατάω το κεφάλι μου ψηλά από ευθύνη. 

 

Δε θα είμαι εγώ η πρώτη να προδώσω το αίμα μου, την ιστορία και την παράδοσή μου. Θυμάμαι – ω, μωρ’Μπουσω’μ τι ειν΄αυτοι, τίποτε δεν είναι! άιντε και τους φάγαμε! Θυμαμαι που και στο κοριτσιστικο χερι χωρουσε ξυλινο σπαθακι.

 

Από σεβασμό σε αυτή τη γιαγιά, στη μνήμη και στο παράδειγμα της, δε θα πω όσα σκέφτομαι για την κυρία της ΔΗΜΑΡ, την ίδια που τολμά να αμφισβητεί τη γενοκτονία των Ποντίων, των Αρμενίων, των Ασυρρίων, που ακόμη είναι δίπλα μας, ανασαίνουν οι άνθρωποι που την έζησαν.. 

 

Ευτυχώς αναλαμβάνει ο λαος να απαντησει σε ολους αυτους- τους με βεβαιότητα ξεχασμένους λίαν συντόμως, ως πρέπει σε απολιθώματα.

Πηγή: antibaro.gr Το είδαμε στην Παρέμβαση

inprecor

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Generation z

 του ΚΙΜΠΙ

Κάποιοι μιλούν ήδη για τον «νεοκεϊνσιανό» που ξύπνησε εντός του Σόιμπλε. Οσονούπω θα δουν στη Μέρκελ μια μακρινή απόγονο της Λούξεμπουργκ, στον Ολάντ έναν Γράκχο Μπαμπέφ του 21ου αιώνα και στον Μπαρόζο τη μετενσάρκωση του «βασιλιά Λουντ», χωρίς απαραίτητα να καταστρέφει μηχανές και κομπιούτερ.

Εντάξει. Όλα αυτά είναι υπερβολές, χοντροκομμένο χιούμορ. Αλλά η αλήθεια είναι πως υπάρχει κάτι παράξενο στην ατμόσφαιρα της Ευρώπης. Μια μοβ-ροζ αιθαλομίχλη ανησυχίας. Δεν μας είχαν συνηθίσει, τουλάχιστον την τελευταία τριετία, οι Ευρωπαίοι ηγέτες σε δηλώσεις ευαισθησίας για τους νέους που τους καταπίνει η ανεργία, για τον κίνδυνο να δημιουργήσουν μια χαμένη γενιά. Πολύ περισσότερο οι Γερμανοί ηγέτες, που μέχρι προ ολίγων μηνών μιλούσαν με ψυχραιμία, σχεδόν με κυνισμό για τις οδύνες που απαιτεί η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Τώρα, ο Σόιμπλε ψελλίζει χωρίς να τραυλίζει τη λέξη «επανάσταση».

Η αλήθεια είναι ότι ούτε η Ευρωζώνη ούτε η Ε.Ε. βρέθηκαν μέχρι τώρα μπροστά σε τέτοια μεγέθη ανεργίας, ιδιαίτερα νεανικής. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες βρίσκονται μπροστά σε μια αχαρτογράφητη περιοχή, με άγνωστα κοινωνικά και πολιτικά φορτία. Προφανώς κάποιες ανησυχητικές συνάψεις έχουν εντοπίσει ανάμεσα στους εξαγριωμένους νεαρούς ισλαμιστές με τις μασέτες στο Λονδίνο, τους νέους μετανάστες – πυρπολητές της Στοκχόλμης, τους σιωπηλούς νέους ανέργους της Ελλάδας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, ακόμη και στους νέους που πυκνώνουν ανυποψίαστοι τις τάξεις νεοναζιστικών μορφωμάτων σε όλη την Ευρώπη. Το δεδομένο είναι ότι ανάμεσα σε όλους αυτούς το λεγόμενο «ευρωπαϊκό ιδεώδες», που δεν υπόσχεται πια τίποτα το ιδεώδες, ξεφτίζει επικίνδυνα και ταχύτατα. Επομένως, η ευρωπαϊκή ελίτ έχει μπροστά της κυριολεκτικά μια χαμένη γενιά. Χαμένη πολιτικά, κοινωνικά και παραγωγικά.

Στο παρελθόν, πριν από την ευρωπαϊκή ενοποίηση, το πρόβλημα αυτό λυνόταν δραστικά με τους πολέμους. Οι ευρωπαϊκές ολιγαρχίες, πρωτίστως η γερμανική, η γαλλική και η βρετανική, έριχναν τον περίσσιο ανθό των χωρών τους, τους νέους, στα πεδία των μαχών και καθάριζαν. 18 εκατομμύρια νεκροί στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, πάνω από 72 εκατομμύρια στον Β΄, με τη νεολαία να υπερβαίνει το ήμισυ του αιματηρού απολογισμού, έδωσαν τη ριζική λύση στα προβλήματα «κατάρτισης», «κινητικότητας», «απασχολησιμότητας» των νέων ανέργων και «χρηματοδότησης» των νέων θέσεων εργασίας. Οι χαμένες γενιές ξαναβρίσκονταν εις τα αιωνίους μονάς και οι επιζώντες γίνονταν η βάση της επανεκκίνησης της οικονομίας. Μπορεί, μάλιστα, βάσιμα να υποστηρίξει κανείς ότι ένα από τα κίνητρα της ευρωπαϊκής ενοποίησης μεταπολεμικά ήταν η έλλειψη φρέσκου εργατικού δυναμικού, ιδιαίτερα στις κεντρικές χώρες. Η ιστορία της ευρωπαϊκής ενοποίησης είναι, κατά κάποιο τρόπο, και ιστορία των τεράστιων μεταναστευτικών ρευμάτων από την περιφέρεια στο κέντρο της Ευρώπης, όπου τα κεφάλαια του Σχεδίου Μάρσαλ και της ανοικοδόμησης διψούσαν για εργατικά χέρια. Καλώς ή κακώς, αυτό εξασφάλιζε τη διαρκή μεγέθυνση των ευρωπαϊκών οικονομιών με σχεδόν πλήρη απασχόληση ή οριακή ανεργία, αύξηση μισθών, κοινωνική και πολιτική συναίνεση που μόνο στα τέλη της δεκαετίας του ’60 αμφισβητήθηκε ριζικά, και μάλιστα από μια νεολαία που κάθε άλλο παρά προοριζόταν για χαμένη γενιά.

Η συνθήκη αυτή που κρατούσε την Ευρώπη σε μια μακρόχρονη πολιτική και κοινωνική ισορροπία έχει αλλάξει ριζικά. Και δεν άλλαξε αυθόρμητα ή τυχαία. Αυτό που τρομάζει σήμερα τον «νεοκεϊνσιανό» Σόιμπλε ή τον «λουδίτη» Μπαρόζο είναι αποτέλεσμα της επιλογής τους να στρέψουν εκατοντάδες δισεκατομμύρια δημόσιας και ιδιωτικής δαπάνης από την πραγματική οικονομία στην εικονική, στη χρηματοπιστωτική. Για να κλείσουν «ειρήνη» με τις αγορές επέλεξαν τον «πόλεμο» με τις κοινωνίες. Πρωτίστως με τις νέες, χαμένες γενιές των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Η βίαιη δημοσιονομική προσαρμογή που επιβλήθηκε στις χώρες του Νότου, και όχι μόνον, είναι μέγεθος ευθέως ανάλογο με την ανεργία των νέων, που μετριέται από το μέσο 25% στην Ευρωζώνη μέχρι το εξωφρενικό 65% στην Ελλάδα.

Είκοσι εκατομμύρια νέοι έως 24 ετών, με τα πτυχία και τα πιστοποιητικά υπό μάλης, περιφερόμενοι άπρακτοι και χωρίς ένα ελάχιστο σχέδιο για το μέλλον είναι ένα επικίνδυνο κοινωνικό και πολιτικό φορτίο για τις ευρωπαϊκές ηγεσίες. Αλλά, ταυτόχρονα είναι και ένας μοχλός επαναδιατύπωσης του «ευρωπαϊκού ιδεώδους». Όσοι βλέπουν τον Κέινς, τον Μαρξ ή τη Ρόζα πίσω από τη ρητορική του Σόιμπλε, του Μοσκοβισί και του Μπαρόζο καλύτερα να φορέσουν τα γυαλιά πρεσβυωπίας τους. Η ανεργία ήταν πάντα μέγεθος που επηρέαζε τη διαμόρφωση του κόστους εργασίας. Τώρα, χρησιμοποιείται επιπλέον ως μέσο κοινωνικής μηχανικής για ν’ αλλάξουν τα πάντα στην αγορά εργασίας, στις κοινωνικές σχέσεις, αλλά και στις σχέσεις ανάμεσα στις γενιές.

Το τρίπτυχο χρηματοδότηση, κατάρτιση και κινητικότητα που προβάλλεται ως πανάκεια για την απορρόφηση των νέων ανέργων στην Ευρώπη, οι τεχνικές της «απασχολησιμότητας» που είχε εισηγηθεί ο «εκσυγχρονιστής» Σημίτης και της flexicurity που πολύ προ της κρίσης είχε υιοθετήσει η Ε.Ε. είναι ένα γιγάντιο πείραμα «κοινωνικού προγραμματισμού» της νέας γενιάς. Θυμίζει πολύ το φανταστικό «Θαυμαστό, καινούργιο κόσμο» του Άλντους Χάξλεϊ, μόνο που εδώ λείπει ο γενετικός και βιοτεχνολογικός προγραμματισμός. Ενδεχομένως δεν θα έχουμε έμβρυα του σωλήνα προορισμένα να γίνουν ηλίθιοι σκλάβοι Ε ή πανέξυπνοι επιστήμονες και τεχνικοί Α. Αλλά ίσως η ίδια η ανεργία και η μακρόχρονη, οδυνηρή παραμονή σ’ αυτήν αποδειχθεί το «φάρμακο που θα κάνει τους ανθρώπους να λατρέψουν τη δουλικότητά τους», όπως είχε προβλέψει ο ίδιος ο Χάξλεϊ. Κι αυτούς τους νέους όρους δουλικότητας διαμορφώνουν σήμερα οι ευρωπαϊκές ελίτ, εκπαιδεύοντας μια γενιά υψηλών προσόντων και ελάχιστων απαιτήσεων.

Εμφανίζεται σαν κάτι φυσιολογικό, σαν ευκαιρία, σαν γενναιοδωρία. Αλλά δεν είναι. Νέοι επιστήμονες με βαρείς τίτλους σπουδών μεταναστεύουν. Άνθρωποι με υψηλή ειδίκευση και σημαντικές δεξιότητες επανακαταρτίζονται, κι αυτό μπορεί να τους ξανασυμβεί αρκετές φορές στη ζωή τους. Παίζουν στα δάκτυλα τις νέες τεχνολογίες, μιλούν δυο και τρεις γλώσσες, αφομοιώνουν ταχύτατα νέες μεθόδους και τεχνικές, αλλά μπορεί να περάσουν άπειρες εμπειρίες μαθητείας, από τον ένα κλάδο στον άλλο, από το ένα αντικείμενο στο άλλο. Θα περάσουν τουλάχιστον το ένα τρίτο του εργάσιμου βίου τους σε μια αίθουσα αναμονής, με υποαπασχόληση, mini jobs, κινητικότητα, ανασφάλεια, μισθολογική αστάθεια. Θα είναι η generation z, που θα σπρώχνει τις προηγούμενες γενιές, τις generation x καιy, τη γενιά των baby boomers στην άτακτη έξοδο από την αγορά εργασίας και από την ομπρέλα ενός συστήματος κοινωνικής προστασίας όλο και χαμηλότερου επιπέδου. Η αλληλεγγύη γενεών που υποδύεται πως ζητεί από τους Ευρωπαίους ο «νεοκεϊνσιανός» Σόιμπλε και οι λοιποί «κοινωνικοί μηχανικοί» δεν είναι παρά η εγκαθίδρυση ενός ακήρυκτου, αθόρυβου κι αέναου πολέμου γενεών, με κάθε νέα γενιά να φυτοζωεί πάνω στα ερείπια της προηγούμενης.

Τώρα, αν αυτή η νέα συνθήκη «προόδου» που υπόσχεται η ευρωπαϊκή ελίτ θα σώσει τη «χαμένη γενιά» και θα αποτρέψει την «επανάστασή» της που τόσο φοβάται ο Σόιμπλε, πολύ αμφιβάλλω. Αντιθέτως, έχει όλα τα συστατικά κατακερματισμού, κοινωνικής αποδόμησης και διάλυσης της Ευρώπης.

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ

«Αναρωτιέμαι», είπε ο Άγριος, «γιατί ενώ μπορείτε να βγάλετε από τις φιάλες ό,τι σχεδόν θέλετε, δεν τους φτιάχνετε όλους Άλφα Δύο Συν;».

Ο Μουσταφά Μοντ γέλασε. «Διότι το θέλουμε το κεφάλι μας. Πιστεύουμε στην ευτυχία και τη σταθερότητα. Μια κοινωνία με Άλφα μόνο θα ήταν σίγουρα ασταθής και δυστυχισμένη. Για φανταστείτε ένα εργοστάσιο επανδρωμένο με Άλφα, δηλαδή άτομα καλής κληρονομικότητας, αλλά όχι συγγενικά και έτσι προκαθορισμένα ώστε να μπορούν, σε συγκεκριμένα πλαίσια, να αποφασίζουν ελεύθερα και να αναλαμβάνουν ευθύνες. Φανταστείτε!».

Ο Άγριος προσπάθησε, δίχως να τα καταφέρει.

«Είναι εντελώς παράλογο. Ένας εμφιαλωμένος Άλφα με ανάλογα προκαθορισμένα εξηρτημένα αντανακλαστικά, αν είχε να κάνει την εργασία ενός Έψιλον Ημι-Ηλίθιου, θα τρελαινόταν, θα τα έσπαγε όλα. Οι Άλφα είναι κοινωνικοί μόνο όταν κάνουν την εργασία που τους αντιστοιχεί. Μόνο ένας Έψιλον μπορεί να κάνει τις θυσίες που κάνουν οι Έψιλον. Απλούστατα γιατί γι’ αυτόν δεν είναι θυσίες, Βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο των απαιτήσεων. Ο προκαθορισμός τού έθεσε την τροχιά της μελλοντικής του πορείας. Το μέλλον του είναι προδιαγεγραμμένο. Αφού βγει από τη φιάλη, ουσιαστικά παραμένει εμφιαλωμένος σε μια άλλη, αόρατα σχηματισμένη από εμβρυακές καθηλώσεις. Ο καθένας φυσικά», είπε με ύφος στοχαστικό ο Διαχειριστής, «περνάει τη ζωή του μέσα σε μια φιάλη. Μόνο που για τους Άλφα είναι αναλογικά θεόρατη. Θα υποφέραμε αν τα πλαίσια ήταν πιο περιορισμένα. Δεν γίνεται να βάλουμε στις φιάλες των κατώτερων τάξεων συνθετική σαμπάνια των ανώτερων τάξεων. Το πείραμα της Κύπρου το απέδειξε».

Άλντους Χάξλεϊ, «Ο θαυμαστός καινούργιος κόσμος»

(Επενδυτής, 1/6/2013)

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Το τέταρτο πρόσωπο

«Η αισιοδοξία είναι το όπιο του λαού. 

 

Το υγιές πνεύμα μυρίζει ηλιθιότητα. Ζήτω ο Τρότσκι». Ποιά περίεργη εκλεκτική συγγένεια φανερώνει άραγε η δυσανεξία απέναντι στο αστείο, ανάμεσα σε εκείνους που ασκούν τώρα εξουσία και χαρακτήριζαν την προμνημονιακή Ελλάδα «τελευταία σοβιετία της Ευρώπης» και σε εκείνους που ασκούσαν κάποτε εξουσία στις αληθινές σοβιετίες, όπως στην τσεχοσλοβακική του κουντερικού «Αστείου»; 

 

Έχει επισημανθεί αρκετές φορές την τελευταία τριετία πως μαζί με την εποχή άλλαξε και η γλώσσα, πως όταν μετατρέπεται σε κινούμενη άμμο η κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα την οποία η γλώσσα καλείται να περιγράψει, τότε καθίστανται αβέβαια τα όρια ανάμεσα στο ειρωνικό και αυτό που κυριολεκτεί, ανάμεσα στο αστείο και αυτό που σοβαρολογεί. Στην περίπτωση όμως της αντίδρασης της ΝΔ στα περί γκουλαγκ του Ζίζεκ, δεν έχουμε να κάνουμε με παρανόηση. Έχουμε να κάνουμε με συνειδητότατη διαστρέβλωση, απευθυνόμενη στο πιο αδαές, φοβισμένο και γερασμένο πνευματικά, σε βαθμό άνοιας, κομμάτι των ψηφοφόρων, που αποτελεί και προνομιακό εκλογικό της πεδίο. 

 

Αλλά το προέχον δεν είναι τόσο ο γκεμπελισμός, όσο η καφρίλα· το ότι δεν έχουν τον παραμικρό ενδοιασμό να πάνε την ατζέντα του δημοσίου διαλόγου όσο πιο κάτω γίνεται. Πιο σημαντικό κι από το χυδαίο των επίμαχων ανακοινώσεων της ΝΔ είναι πως συνιστούν μια απαράμιλλη σπονδή στη βλακεία, πως προσποιούνται ότι απευθύνονται σε έντεκα εκατομμύρια βλάκες. Πρόκειται για ένα βαθύτατα παρακμιακό φαινόμενο. 

 

Χειρότερο ίσως κι από το να παίζει κανείς πολιτικά με τη φωτιά, είναι το να καταβαραθρώνει τόσο πολύ την αισθητική του διαλόγου, το να υποβιβάζει τόσο βάναυσα τον πολιτισμικό πήχυ της πολιτικής αντιπαράθεσης. 

 

Τους φαντάζομαι με μια ανοικτή μπουκάλα ουίσκι και πλαστικά ποτήρια, να είναι συγκεντρωμένοι πάνω από ένα λάπτοπ και να κάνουν πλειοδοσία χοντράδας πάνω στο τελικό κείμενο (άλλοτε ανακοίνωσης της ΝΔ, άλλοτε ανακοίνωσης του κυβερνητικού εκπροσώπου): «Βάλε κι αυτό, ρε μαλάκα!»

.

Υπό την ηγεσία του Αντώνη Σαμαρά η ΝΔ δεν σταματά να αλλάζει πρόσωπα: Μέχρι την κυβέρνηση Παπαδήμου είναι στα λόγια άτεγκτα αντιμνημονιακή. Μετά βάζει νερό στο κρασί της και κατεβαίνει στις εκλογές του Μαϊου με πρόσημο νερωμένα αντιμνημονιακό. 

 

Έπειτα στις εκλογές του Ιουνίου συγκροτεί πανστρατιά Ντορών και λοιπών ευρωπαϊκών δυνάμεων προκειμένου να μας κρατήσει στο ευρώ. Τα τρία πρώτα της πρόσωπα δεν παύουν να αντιστοιχούν σε μια μεταπολιτευτική Δεξιά, δεν παύουν να είναι ΝΔ και όχι ΕΡΕ. Μετά τις εκλογές όμως, και αφού καταλαμβάνει από μια ιδιοτροπία της Ιστορίας την εξουσία προκειμένου να μην φύγουμε από την μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια, αλλάζει για τέταρτη φορά πρόσωπο, πηγαίνοντας ολοένα και ακροδεξιότερα, ολοένα και πιο πίσω στον ιστορικό χρόνο της ελληνικής Δεξιάς.

 

Θες ως ΝΔ να επιτεθείς στον ΣΥΡΙΖΑ για όσα είπε ο Ζίζεκ; Κάν' το με ένα τρόπο που θα σέβεται κάποιους κανόνες συνεννόησης μεταξύ λογικών ανθρώπων, για το ποιό είναι το αντικείμενο της αντιπαράθεσης, για το τι συνιστά αυτό που ειπώθηκε και τι όχι. Πες π.χ. ότι αυτού του είδους το χιούμορ είναι ασεβές, πες ότι δεν γίνονται αστεία με τα γκουλαγκ, χτύπα τον αντίπαλό σου με επιχειρήματα όχι οπωσδήποτε βάσιμα, αλλά με τα οποία διατηρείς πάντως τον αυτοσεβασμό σου ως μείζων πολιτική δύναμη της χώρας. 

 

Αντίθετα, τέτοιου είδους επιθέσεις έχουν ως βασικό γνώρισμα το ότι δεν μπορεί ο άλλος να αμυνθεί απέναντί τους. Τέτοιου είδους επιθέσεις ακυρώνουν εντελώς το διάλογο, αναιρώντας τις θεμελιώδεις του προϋποθέσεις.
Γιατί όμως να διεκτραγωδούμε και να μην διακωμωδούμε την αντίδραση της ΝΔ; 

 

 Και ιδιοσυγκρασιακά αυτό θα μου ταίριαζε και αισθητικά αυτό θα έπρεπε· γιατί ακριβώς τώρα περισσότερο παρά ποτέ πρέπει να συνεχίσουμε να δηλώνουμε εμπράκτως την πίστη μας στη διάσταση μεταξύ του κυριολεκτικού και του μη κυριολεκτικού· την πίστη μας πως αυτή η διάσταση συνιστά δομικό στοιχείο της προσωπικότητάς μας και του τρόπου σκέψης μας. 

 

Πρέπει να μπορέσουμε να συνεχίσουμε να αστειευόμαστε, να ειρωνευόμαστε, να διακωμωδούμε. Θα έπρεπε ειδικά αυτοί οι άνθρωποι να σου προκαλούν διάθεση για χλεύη. Δεν μπορείς όμως, δεν σου βγαίνει. Σου προκαλούν απόγνωση. Η επικράτησή τους επεκτείνεται από το πολιτικό επίπεδο και στο υπαρξιακό. Δεν σε κερδίζουν απλώς· σε αλλοιώνουν. 

(Κείμενο γραμμένο για την Ελευθεροτυπία)

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Χάθηκε ο Σκούμπι στην Σέριφο

Είναι ο Σκούμπι και χάθηκε στη χώρα της ΣΕρίφου χθες το βραδυ.H κυρία Σοφία Τσάλα μας έστειλε την φωτο του ΣΚΟΥΜΠΙ ,αν πέσει κάτι στην αντιληψή σας να ειδοποιήσετε στο SERIFOS FUN η giannisserffanto@gmail.com tel 6972105101
Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Η ιντελιγκέντσια της κρίσης

Βυθιζόμενοι στην κρίση βλέπουμε ευκρινέστερα διανοητικές λειτουργίες και κοινωνικούς μηχανισμούς που λίγο νωρίτερα ελάνθαναν μισοκρυμμένα απ’ το βλέμμα μας, ή δεν τους αναγνωρίζαμε όπως τους άξιζε. Ας πούμε, η λειτουργία του πολιτισμού και της κουλτούρας μες στο πολιτικό-κοινωνικό ολοκλήρωμα, και η θέση των διανοουμένων.

Συνηθίζαμε να λέμε και προ κρίσεως για την απουσία των διανοουμένων από τον δημόσιο βίο· αλλά τώρα, ακούγονται πιο βαριές κουβέντες: μιλούν για προδοσία των διανοουμένων, όπως έθεσε το ζήτημα πρώτος στη δεκαετία του 1920 ο Ζυλιέν Μπεντά. Ωστόσο από το 1920 έχει περάσει ένας αιώνας ― στη διάρκεια αυτή άλλαξαν πολλά.

Το ποτάμι πήγε και ήρθε σε πολλές κοίτες. Οι διανοούμενοι βρέθηκαν στην πρωτοπορία, ήδη από τον 19ο αιώνα, από τη Γαλλική Επανάσταση έως τα ιστορικά ρήγματα του 1848 και των εθνικοαπελευθρωτικών και δημοκρατικών κατακτήσεων· αποσύρθηκαν «προδίδοντας» τους εξουσιαζόμενους και τις μάζες, ξαναβρέθηκαν στην πρώτη γραμμή στη Ρωσία και στην Ευρώπη σαν καλλιτεχνική πρωτοπορία, σαρώθηκαν απ’ τους πολέμους και τους ολοκληρωτισμούς, ξαναπρόβαλαν μεταπολεμικά, με φωτεινότερη περίοδο τη δεκαετία του 1960.

Πράγματι, η μεταπολεμική περίοδος, γεμάτη αποστροφή για τον πόλεμο και τον ολοκληρωτισμό, και παρ’ όλο τον Ψυχρό Πόλεμο, σφραγίζεται σταδιακά από την παρουσία προσωπικοτήτων των τεχνών, της επιστήμης και του πνεύματος.

Είναι ο καιρός των εμπνευσμένων προσώπων: Μπέρτραντ Ράσελ, Μαρκούζε, Καμύ, Σαρτρ, Μερλό Ποντύ, Φουκώ, Μπουρντιέ, Σαΐντ, οπλισμένοι με την υψηλότερη ακαδημαϊκή εκπαίδευση, εμπνέουν και συμπαρασύρουν τους νεότερους μαθητές τους να ορίσουν τον δημόσιο χώρο σύμφωνα με τα προτάγματα του διαφωτισμού και του ορθολογισμού ή με τις ουτοπίες του ρομαντισμού.

Κι ύστερα; Τίποτε. Ολοι οι παραπάνω πέθαναν, μερικοί στην ακμή τους, μερικοί πολύ νέοι. Κανείς δεν πήρε τη θέση τους, ίσως διότι οι διάδοχες κοινωνίες δεν χρειάζονται τέτοιους ηγέτες και δασκάλους, τέτοια ηθικά παραδείγματα.

Ισως διότι οι σταρ της ποπ κουλτούρας αντικατέστησαν τους φιλοσόφους και τους συγγραφείς· τα τραγούδια και οι ταινίες μιλούν άλλη γλώσσα. Απέμειναν ελάχιστοι υπερήλικες: ο μοναχικός γέρων Νόαμ Τσόμσκι, ο αυστηρός γέρων Χάμπερμας. Τέλος.
Ο δρων δημόσιος διανοούμενος σήμερα είναι ένα μείγμα ακαδημαϊκού, δημαγωγού και περφόρμερ. Μπορεί να κατάγεται από την ακαδημία, αλλά ο τρόπος του, το discours του οφείλει πολλά στους τρόπους της ποπ κουλτούρας.

Φέρνω στο νου μου τον Ζίζεκ, τις εμμονικές αναφορές του στις συγχρονες μυθικές αφηγήσεις της ποπ, από το Star Τrek και το Matrix έως τον χολιγουντιανό Τιτανικό, και τη σύμφυρσή τους με τον Λακάν, τον Απόστολο Παύλο και τον Λένιν.
Αλλά ακόμη κι έτσι, στην υπερνεωτερική εποχή μας, και μάλιστα εδώ, τώρα, στη ελληνική Μεγάλη Υφεση, υπάρχει δρώσα ιντελιγκέντσια, αυτό το μόρφωμα ρωσικής καταγωγής; Και, αν υπάρχει, τι ρόλο μπορεί να παίξει;

Υπό την έννοια του διανοούμενου της νεωτερικότητας, του 19ου και του 20ού αιώνα, τέτοια πρόσωπα με ευρεία ακτινοβολία και επιρροή δεν υπάρχουν.

Οι αμφισβητίες διανοούμενοι, όπως ο Κορνήλιος Καστοριάδης, εξέλιπαν, μαζί με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Αλλά εξέλιπαν και οι οξυδερκείς συντηρητικοί, όπως λ.χ. ο Παναγιώτης Κονδύλης.

 Οι σαφώς μικρότερης εμβέλειας και αποδοχής δημόσιοι γραφιάδες σήμερα, ακόμη κι όταν λένε ενδιαφέροντα πράγματα, χάνονται μες στον τεράστιο βόμβο των μεγαλομήντια της ασημαντότητας και της χειραγώγησης, μες στον ακόρεστο πληθωρισμό των λαϊκών σόσιαλ μήντια, εκεί όπου συμβαίνει η διαρκής αυτοπραγμάτωση των μυριάδων μοναχικών ψυχών.

Η αυθεντία, η πρωτοτυπία, η γοητεία του διανοούμενου αραιώνει έως διαλύσεως μέσα σε αυτό τον πολυμοριακό ωκεανό. Το Facebοok, όπως και οι συναυλιακές αρένες, έχει τους δικούς του σταρ. Οι διανοούμενοι δεν μπορούν να αλλάξουν ούτε τον κόσμο ούτε τις ιδέες· δεν μπορούν καν ν’ ακουστούν.

Μένει η φενάκη μιας πρώην αριστεράς, την οποία συμμερίζεται ασμένως η εγχώρια δεξιά: ότι δήθεν η αριστερά ηγεμόνευε έως πρόσφατα στο πνευματικό πεδίο. Πόθεν το στερεότυπο; Οι πρώην ΚΚΕ-εσωτερικού και μετα-ΚΚΕ πιστεύουν στην μπολσεβίκικη πρωτοπορία, και είναι πεπεισμένοι ότι αυτοί είναι η πρωτοπορία, ο ανθός της ελληνικής κοινωνίας. Αντιμέτωποι με μια άξεστη και απνευμάτιστη δεξιά, αυτοί οι ναρκισσευόμενοι πρωτοπόροι συγκροτήθηκαν σαν λόμπι πίεσης και σαν λόμπι νομής χρήματος και εξουσίας.

Πολύ πριν διαρραγεί το μεταπολιτευτικό συμβόλαιο δια της χρεοκοπίας και της πληβειοποίησης, η αριστερώνυμη ιντελιγκέντσια ήταν ήδη γενεσιουργό μέρος της κρίσης.
Πηγή : http://vlemma.wordpress.com/

Διαβάστε Περισσότερα