ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ – ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ – ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ

Του Αλεξανδρου Κουτσομητόπουλου

„Ξαφνικά εκεί που η Τουρκία , σύμφωνα με τα παγκόσμια ¨Μαζικά Μέσα Επιρροής¨, ζούσε την δική της Σαμαρική ¨success story¨ , μεγάλη οικονομική ανάπτυξη& επιτυχία ¨ , έχοντας ολοκληρώσει όλες τις ¨μεταρρυθμίσεις¨ που είχε επιβάλλει το ¨Δ.Ν.Τ.¨ , ξέσπασε , με μορφή ¨Σπίθας¨ από την Κωνσταντινούπολη σε όλη την χώρα, λαϊκή εξέγερση. Θα λέγαμε ¨για ασήμαντον αφορμή¨ . Και είναι το ¨απρόβλεπτο¨ που δεν μπορούν να ¨υπολογίσουν¨ πάντα οι ¨Σύμβουλοι¨ και οι ¨Μυστικές Υπηρεσίες¨ – ΜΠΟΡΟΥΝ ΟΜΩΣ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΝΑ ¨ΠΡΟΛΑΒΟΥΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ – ΝΑ ¨ΠΡΟΒΟΚΑΡΟΥΝ & ΠΡΟΚΑΛΕΣΟΥΝ

Οι κατά μεγάλο βαθμό ιδιωτικοποιημένοι & εμπορευματοποιημένοι ήδη άνθρωποι – θέλησαν να αποτρέψουν την παραπέρα ιδιωτικοποίηση – εμπορευματοποίηση της πόλης τους , της –μοναδικής εστίας ζωής τους – των ελεύθερων χώρων και πάρκων τους. Αφορμή ήταν επίσης , σύμφωνα με την ρέουσα ειδησεογραφία , και τα νέα μέτρα της “lite” – μουσουλμανοποίησης , των θρησκοληπτικών νόμων , μετά από την ¨μαντίλα¨, του Ερντογάν για την απαγόρευση κατανάλωσης οινοπνευματωδών ποτών και των δημόσιων φιλιών. 

 Οι απλοί άνθρωποι ¨από τα κάτω¨ , ο λαός , αγωνίζονται σχεδόν πάντα για δίκαια αιτήματα.

Όμως στην Τουρκία , όπως παντού , στους γνήσιους και ανιδιοτελείς αγώνες εμπλέκονται πάντα πολλές σκοτεινές δυνάμεις , ¨θρησκόληπτες και ανεξίθρησκες¨, ¨εθνικιστικές¨ και ¨διεθνιστικές¨.

Ενδιαφέρον βρήκαμε στις ειδήσεις που αναφέρουν και εμπλοκή του αντιπολιτευόμενου ¨σοσιαλδημοκρατικού¨/ Κεμαλικού κόμματος¨ ( πρώην κόμμα ¨Ετσεβίτ¨ ) , όπως επίσης και σε αυτή που αναφέρει ότι στρατιωτική μονάδα μπροστά από ο στρατιωτικό νοσοκομείο της πόλης προσπάθησε να προστατέψει καταφεύγοντες διαδηλωτές , μοιράζοντας αντιασφυξιογόνες μάσκες , και να εμποδίσουν τις βάρβαρες αστυνομικές δυνάμεις καταστολής ( ας σκεφτούμε όμως ότι μέσα στον στρατό υπάρχουν ακόμα πολλές ¨Κεμαλικές Δυνάμεις¨ , οπαδών υποτίθεται ενός ¨λαϊκού –ανεξίθρησκου κράτους¨) .

Σίγουρα ο λαός/λαοί της Τουρκίας δικαιούνται , όπως κάθε λαός , να αγωνίζονται για την δικαιοσύνη & την ελευθερία , να πάρουν στα χέρια τους τις τύχες της μεγάλης και πλούσιας χώρας τους. 

Η οποία τους εξαναγκάζει, υπέρ των οικονομικών συμφερόντων των λίγων που εξουσιάζουν , σε διαρκή μετανάστευση σε όλο τον κόσμο και ¨συμψηφιστικά¨ τους αφιονίζει για ¨Οθωμανικά , Μουσουλμανικά και Παν-τουρκικά Τόξα & Ιδεώδη ¨.

Σχέδια “ανακατάταξης του χάρτη – διαμελισμού της Μ.Ανατολής

Γεγονός είναι ότι οι ¨Έμποροι και Δολοφόνοι των Λαών¨ όπου μυρίζουν νέα κέρδη και ¨ενεργειακούς πόρους¨ ( όπως τελευταία στο Αιγαίο , το Ιόνιο, την Μεσόγειο και στην Ηπειρωτική Ελλάδα ) δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν θρησκευτικές και αντιθρησκευτικές προλήψεις και δογματισμούς , κάλπικους ¨εθνικισμούς¨ και ¨διεθνισμούς¨ , για να επιβάλλουν , με ποταμούς αίματος και εμφυλίους πολέμους , το ¨ανθρώπινο¨ και… ¨δημοκρατικό¨ δικαίωμα της ¨ΑΠΡΟΣΩΠΗΣ ΚΑΙ ΟΥΔΕΤΕΡΗΣ¨ ΔΗΘΕΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ & ΜΑΓΕΥΤΙΚΗΣ ¨ AGORAS “ στο πάντα άνισο ¨μοίρασμα του κόσμου¨ , την διαιώνιση της εκμετάλλευσης και της ανελευθερίας για την συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων.

Το ¨όραμα¨ της ¨Νέας Μέσης Ανατολής¨ και ο ¨Πόλεμος των Πολιτισμών¨ υπάρχει στα σχέδια της ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ και μετά την ¨Ενοποίηση της Γερμανίας¨ και την πτώση του ¨υπαρκτού – ανύπαρκτου σοσιαλισμού¨ εξελίσσεται – σταθερά υποκινούμενος- ( με δεξιό – ¨αριστερούς¨ εθελοντές ) , με διαλείμματα και λοξοδρομήσεις, από το 1993 /94.

Η ειρωνεία και σε αυτή την περίπτωση είναι ότι Ευρωπαϊκή Ένωση και ΗΠΑ με ανακοινώσεις τους ¨διαμαρτυρήθηκαν και ανησύχησαν ¨ για την απαγόρευση του ¨συνέρχεσθε¨ στην Τουρκία και την βία καταστολή , από τις δυνάμεις που τις εκπαιδεύουν και τις εξοπλίζουν με χημικά , οι ίδιες. ΑΣ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟ -ΠΟΙΕΣ ¨ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ¨ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΘΑ ΗΘΕΛΕ – ΙΣΩΣ – ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΟΥΝ ΟΙ ¨Ε.Ε. – ΗΠΑ¨ …

Και για τον Χημικό Πόλεμο στην Αθήνα το 2011/12 γιατί δεν διαμαρτυρήθηκαν και ανησύχησαν , αλλά συζητούσαν να στείλουν και ¨Χωροφυλακή του Ευρώ¨ ( ¨Ευρωχωροφυλακή¨ η επίσημη ονομασία ) ;

Κοράκια και Γύπες ίπτανται πάνω από την περιοχή και τα κεφάλια μας.

Αφιερώνω ένα γνωστό στίχο του Τούρκου αγωνιστή / κομμουνιστή , ποιητή Ναζίμ Χικμέτ , ο οποίος , έτσι για την ιστορία , το 1955-1960 ήταν υπέρ του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα των Ελλήνων της Κύπρου, σε αντίθεση με πολλούς άλλους αριστερούς που ακολούθησαν αργότερα στην Τουρκία και στην Ελλάδα.

Πηγή :http://seisaxthia.wordpress.com 

Διαβάστε Περισσότερα

ΕΙΝΑΙ ΕΠΟΧΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΝ!

Του Γ.ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Ζούμε σε μια πολύ ενδιαφέρουσα εποχή από ιστορική σκοπιά. Η οικονομική κρίση αφενός και η αποκάλυψη στα μάτια εκατοντάδων εκατομμυρίων πολιτών του βαθύτατα αντιδραστικού χαρακτήρα της ΕΕαφετέρου μεταδίδουν με επώδυνο τρόπο το μήνυμα ότι ο σύγχρονος καπιταλισμός ούτε επιδιώκει ούτε μπορεί πλέον να ενσωματώνει τις μάζες των εργαζομένων, των μεσαίων στρωμάτων, των νέων ή των συνταξιούχων.

Ακριβώς γι΄αυτό ο καπιταλισμός της εποχής μας συρρικνώνει αθόρυβα ολοένα και περισσότερο την αστική δημοκρατία, αντικαθιστώντας την με ένα δημοκρατικοφανές, όλο και πιο αυταρχικό καθεστώς.



Όλοι οι λαοί της Ευρώπης συνειδητοποιούν σταδιακά ότι η ΕΕ – δηλαδή η συσπείρωση των ευρωπαϊκών αστικών τάξεων υπό την ηγεμονία των Γερμανών αστών – είναι ο κύριος μοχλός υλοποίησης της αντιλαϊκής πολιτικής.

 Με τις πλάτες της ΕΕ η αστική τάξη κάθε χώρας – μέλους της εφαρμόζει μια τόσο αντιδραστική πολιτική που δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί στα πιο άγρια όνειρα και επιθετικά όνειρα της.

Από τη μία πλευρά, αυτή η επιθετικότητα της ΕΕ «ξεβολεύει» τις αστικές τάξεις του κάθε κράτους-μέλους της, καθώς υποχρεώνει να σκίσουν τα ανά χώρα «κοινωνικά συμβόλαια» και να δώσουν απότομο τέλος στην όποια φάση «κοινωνικής ειρήνης» είχαν πετύχει.

 Από την άλλη πλευρά όμως, η σημερινή πολιτική της ΕΕ αφυπνίζει τις αστικές τάξεις που αδρανούσαν, τις καθιστά πολύ πιο επιθετικές και επιπλέον τους προσδίδει πρωτόγνωρη αυτοπεποίθηση και τις απαλλάσσει από ταξικούς φόβους και πολιτικά στερεότυπα που απορρέουν από κοινωνικές και ταξικές συγκρούσεις του παρελθόντος.

 Για παράδειγμα, πριν από τρία χρόνια κανένας αστός πουθενά στην ΕΕ δεν φανταζόταν ότι θα μπορούσαν να επιβληθούν τέτοια μέτρα λεηλασίας μισθών και συντάξεων, χωρίς να έχουν λάβει χώρα κοινωνικές εξεγέρσεις ή και επαναστάσεις με βίαιο και αιματηρό χαρακτήρα, όπως ήταν βέβαιοι ότι θα συνέβαινε.

Από τη στιγμή όμως που πέτυχαν εξανδραποδίσουν τους λαούς της Ευρώπης χωρίς να ανοίξει μύτη, αλλάζει ριζικά ο ταξικός συσχετισμός δυνάμεων. Οι αστοί αισθάνονται ξαφνικά παντοδύναμοι.

Ο επικίνδυνος και απειλητικός λαός γίνεται στα μάτια τους ένας θλιβερός δούλος, τον οποίον μπορούν να περιφρονούν και να κλωτσούν όσο και όποτε θέλουν, χωρίς κανένα κίνδυνο.

Θεωρούν τους εαυτούς τους ηλίθιους οι αστοί που τόσες δεκαετίες ενσωμάτωναν τους εργαζόμενους δίνοντας τους λεφτά και βελτίωση του βιοτικού τους επιπέδου, αντί να τους πατάνε στο λαιμό, όπως κάνουν σήμερα εφαρμόζοντας την πολιτική της ΕΕ.

Αν δεν σημειωθούν βίαιες κοινωνικές εξεγέρσεις και επαναστάσεις, οι αστοί και η ΕΕ δεν θα αλλάξουν γραμμή. Θα αναδειχθούν μάλιστα νέα αστικά στρώματα, πολύ πιο επιθετικά από τους παλαιότερους αστούς.

Προϊόντα των νέων ταξικών συσχετισμών,οι αστοί αυτοί θα είναι βασισμένοι στα 400 και 500 ευρώ που θα δίνουν στους εργαζόμενους στις επιχειρήσεις τους, στην απόλυτη εξαθλίωση δηλαδή του κόσμου της εργασίας στη νέα εποχή. Δείγμα της νέα εποχής είναι η Γερμανία. Αφού με τα μνημόνια δημιούργησε δεκάδες εκατομμύρια άνεργους νέους στην Ευρώπη, τώρα εμφανίζεται ως … «φιλάνθρωπη» διακηρύσσοντας της πρόθεση της να πάρει μερικές δεκάδες χιλιάδες νέους από άλλες ευρωπαϊκές χώρες μετανάστες στη Γερμανία ως μαθητευόμενους!

 Τώραο δήμιος Σόιμπλε φτιάχνει προγράμματα …καταπολέμησης της ανεργίας των νέων!

Θράσος απύθμενο.

Όταν ένα κοινωνικό σύστημα χάνει την ικανότητα ενσωμάτωσης των μαζών και βασίζει την εξουσία του αποκλειστικά και μόνο στη βίαιη επιβολή του, αυτό σημαίνει ότι από ιστορική σκοπιά έχει περάσει στο τελευταίο στάδιο της κυριαρχίας του. Η ανατροπή του όμως είναι εντελώς διαφορετική υπόθεση.

Προϋποθέτει πρώτα πρώτα την ύπαρξη μιας τάξης που να θέλει πραγματικά την ανατροπή του συστήματος πάση θυσία, με βίαιο εν ανάγκη τρόπο. Μια τάξη που να έχει σαφή άποψη για το καθεστώς που θέλει να εγκαθιδρύσει και το οποίο αντικειμενικά να υπηρετεί τα συμφέροντα της.

Στη βάση αυτή να έχουν ιδρυθεί και να λειτουργούν οι πολιτικοί φορείς, προετοιμάζοντας τα μέλη τους, τους οπαδούς τους και τις μάζες για σύγκρουση μέχρι τέλους με όλα τα μέσα. Είναι προφανές ότι πουθενά στην Ευρώπη δεν υφίστανται τέτοιες προϋποθέσεις, ούτε υπάρχουν πολιτικά κόμματα με αξιόλογη εκλογική απήχηση που να έχουν τέτοιον επαναστατικό προσανατολισμό και να προετοιμάζονται για ένοπλη εν ανάγκη σύγκρουση με στόχο την ανατροπή του καπιταλιστικού καθεστώτος.


Αυτό σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει ότι πρέπει να περάσουν δεκαετίες μέχρι να προκληθούνεπαναστατικά γεγονότα. Κάθε άλλο. Δεν πρέπει όμως να υποτιμούμε το γεγονός ότι μέχρι να συμβούν εξεγέρσεις και επαναστάσεις, οι ευρωπαϊκές αστικές τάξεις έχουν κάθε δίκιο να βρίσκονται σε παροξυσμό αλαζονείας και άκρατης επιθετικότητας. Λύση συμβιβαστική δεν υπάρχει! Ή αυτοί ή εμείς!

Όσο και αν οι αστοί νομίζουν ότι ελέγχουν το παιχνίδι, θα κατατροπωθούν αν οι λαοί ξεσηκωθούν. Εμείς έχουμε πλήρη επίγνωση του γεγονότος ότι η Ελλάδα είναι ο αδύναμος κρίκος της ΕΕ.
*Δημοσιεύθηκε στο «Πριν» την Κυριακή 2 Ιουνίου 2013
Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Φιλανθρωπία ή νεκροφιλία; Γέλια πάνω από τους τάφους των φτωχών

 

Χάρι Χάλερ

 

Ας φανταστούμε έναν αγρότη στην Ανατολική Ασία (ή στην Αφρική· επιλέξτε μόνοι προορισμό για το φανταστικό ταξίδι). Έχοντας από μικρός μάθει τους παραδοσιακούς τρόπους καλλιέργειας, ζει λιτά αλλά αξιοπρεπώς με την οικογένειά του σε ένα μικρό χωριό 200 χλμ. από την πρωτεύουσα της χώρας του.

 

 Κάποια μέρα μαθαίνει ότι οι σπόροι που χρησιμοποιεί για την καλλιέργεια δεν είναι οι σωστοί, αλλά ότι οι ειδικοί super ουάου μεταλλαγμένοι σπόροι μιας τυχαίας πολυεθνικής είναι σαφώς καλύτεροι γιατί αποδίδουν ποιοτικά χειρότερα, είναι 10 φορές πιο ακριβοί και πρέπει να τους αγοράζει κάθε χρόνο ξανά και ξανά.

 

Το δέχεται και συνεχίζει την ζωή του λιτά και λιγότερο αξιοπρεπώς. Κάποια μέρα μαθαίνει ότι η καλλιέργειά του δεν μπορεί να βγει προς πώληση γιατί δεν χρησιμοποιεί τα καταπληκτικά τελειοποιημένα μηχανήματα του μεγαλοπαραγωγού – προύχοντα – πουλημένου στην πολυεθνική γείτονά του και για αυτό πρέπει ή να βρει τα χρήματα να αγοράσει τα ίδια ή να πουλήσει την περιουσία του και να δουλεύει για αυτόν ως δουλοπάροικος.

 

 Μη έχοντας άλλη επιλογή μένει χωρίς την προγονική του γη και συνεχίζει να ζει λιτά και σχεδόν καθόλου αξιοπρεπώς.

 

Ώσπου μια μέρα πληροφορείται ότι η ίδια πολυεθνική έχει αγοράσει όλο το χωριό και τα γύρω χωριά για να φτιάξει μια τεράστια μονάδα παραγωγής μεταλλαγμένων προϊόντων, στην οποία με ευγένεια καλείται αυτός και η οικογένειά του να συμμετάσχει, δουλεύοντας φυσικά σε συνθήκες δουλείας. 

 

Έχοντας διευρύνει απελπιστικά την λιτότητά του και έχοντας χάσει πλήρως την αξιοπρέπειά του λοιπόν, αυτός ο άνθρωπος ενημερώνεται ότι η γνωστή μας πολυεθνική κανονίζει ένα μεγάλο φιλανθρωπικό συσσίτιο, το οποίο προσφέρεται εντελώς δωρεάν από την καλή πολυεθνική για να δώσει μια ελπίδα ζωής σε αυτούς τους δυστυχισμένους ανθρώπους.

 

 

Φανταστείτε λοιπόν την τεράστια χαρά αυτού του ανθρώπου, την πελώρια ευτυχία που νιώθει από αυτή την τελευταία είδηση. Πόσοι άραγε δεν θα ήθελαν να είναι στη θέση του; Εγώ ήδη σκέφτομαι να σταματήσω να γράφω και να πάω να αγοράσω ένα κτηματάκι στην Myanmar.

 

Αυτό το υποκριτικό όργιο ευαισθησίας και φιλανθρωπίας πάνω σε πτώματα είναι χαρακτηριστικό του σύγχρονου αστικού πολιτισμού και της συμπεριφοράς του απέναντι στον λεγόμενο «τρίτο κόσμο».

 

 

 

Οι ίδιοι άνθρωποι που δημιουργούν και διεξάγουν πολέμους, είτε κανονικούς είτε οικονομικούς, και καταστρέφουν τις ζωές εκατομμυρίων, πάνε αργότερα και τους δίνουν φαί. Αφού βέβαια πρώτα τους έχουν πάρει το σπίτι, το χωράφι, το σκυλί, το γαϊδούρι, το λάμα κτλ., τώρα τους δίνουν πίσω φαί. Βέβαια, από τότε που η εκμετάλλευση και η ληστεία ονομάζεται επένδυση και οι δολοφόνοι ονομάζονται επιχειρηματίες έχει νομιμοποιηθεί πλήρως το να παίρνεις 100 με το ένα χέρι και να δίνεις πίσω το 1 με το άλλο.

 

 Και αυτό να το ονομάζεις φιλανθρωπία, δηλαδή αγάπη προς τους ανθρώπους. Κάποτε ήταν ο Ρομπέν των Δασών, σήμερα είναι οι πολυεθνικές.

 

 Λογικό.

Μεγάλωσα με εικόνες της Ρούλας να κάνει τηλεμαραθώνιους για να δώσει χρήματα φτωχών μισθωτών, σε ιδρύματα του Λάτση και του Βαρδινογιάννη. Την ώρα λοιπόν που οι δύο πολυδισεκατομμυριούχοι φίλοι μας δημιουργούσαν ορφανά πουλώντας όπλα και ναρκωτικά σε όλες τις γωνιές της γης, τα κανάλια τους πρόβαλαν το «καλό τους πρόσωπο», για να μας πείσουν ότι αυτός ο κοινωνικός ταξικός πόλεμος που αυτοί και οι συνάδελφοί τους έχουν ανοίξει εναντίον μας δεν υφίσταται.

 

Δεν ξέρω αν έπεισα κανέναν για το πόσο καλοί και φιλάνθρωποι είναι αυτοί οι τύποι, πάντως εγώ αγωνιώ να δω πρώτη είδηση στο Mega με τίτλο «Γενναία φιλανθρωπική ενέργεια της Eldorado και του Ομίλου Μπόμπολα: Δωρεά για την ανέγερση υπερσύγχρονου Νοσοκομείου καρκινοπαθών στο Στρατώνι».

Πηγή: saveskouries.blogspot.gr

inprecor

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Η… αποκοινωνικοποίηση της ασφάλισης

Της Ρούλας Σαλούρου

Στήνεται σιγά – σιγά, πλην όμως μεθοδικά, το σκηνικό μιας σημαντικής δομικής αλλαγής του ασφαλιστικού, που  επιγραμματικά οδηγεί σε ένα σύστημα με έναν φορέα συνταξιοδότησης, κύριας και πιθανώς επικουρικής ασφάλισης.

Συμπληρωματικά και σχεδόν αναγκαστικά, αφού η «κοινωνική» σύνταξη θα είναι πολύ χαμηλή, θα λειτουργούν φορείς επαγγελματικής – συμπληρωματικής ασφάλισης, ενώ παραμένει πάντα, και η λύση της ιδιωτικής – ατομικής ασφαλιστικής κάλυψης.

Το νέο τοπίο στην κοινωνική ασφάλιση διαμορφώνει μια σειρά από νομοθετικές παρεμβάσεις του παρελθόντος, που θα ισχύσουν όμως από το 2015 και εφεξής.

Στόχος είναι, όπως περιγράφουν στο Capital.gr στελέχη της κοινωνικής ασφάλισης, να δημιουργηθεί ένας Εθνικός Οργανισμός Συντάξεων, με βασικό κορμό το ΙΚΑ. Η αρχή θα γίνει μέσω της ενοποίησης των εισπρακτικών μηχανισμών των τεσσάρων μεγαλύτερων ταμείων, του ΙΚΑ, του ΟΑΕΕ, του ΕΤΑΑ και του ΟΓΑ.

Ο ίδιος ο υπουργός Εργασίας Γιάννης Βρούτσης έχει θέσει ως στόχο, κάπου κοντά στο 2016, να υπάρχει ένα ταμείο κύριας σύνταξης.

Ο νόμος Λοβέρδου Κουτρουμάνη που ψηφίστηκε το 2010, και αποτελεί την πρώτη, ουσιαστική αλλά και καθοριστικής σημασίας παρέμβαση της Τρόικας στη δομή και τη λειτουργία της κοινωνικής ασφάλισης της Ελλάδας, χαρακτηρίστηκε από πολλούς το πείραμα της Ευρώπης.


Και αυτό γιατί  εισάγει ένα  «κεφαλαιοποιητικού» τύπου σύστημα ασφάλισης, που ο εργαζόμενος, μετά από 40 χρόνια εργασίας  κι αφού έχει συμπληρώσει τουλάχιστον το 67ο έτος της ηλικίας του θα λαμβάνει κύρια σύνταξη, κατά τι μικρότερη από το μισό του μέσου μισθού του.

Βάσει του νέου συστήματος που έχει καθοριστεί από το 2010,  το μέσο ποσοστό αναπλήρωσης δεν θα ξεπερνά το 50%, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει και ο Γιώργος Προβόπουλος στην έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος.

Στην πράξη, το σημερινό αναδιανεμητικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης μετατρέπεται σε ένα «ιδιωτικό», κεφαλαιοποιητικό σύστημα.

Η συμμετοχή του κράτους περιορίζεται στην καταβολή μιας προνοιακής παροχής ύψους 360 ευρώ, με όρους 2010, την λεγόμενη «Βασική σύνταξη».

Στον βασικό αυτό καμβά του ασφαλιστικού συστήματος, όπως  «ζωγραφίστηκε» από το δίδυμο Λοβέρδου – Κουτρουμάνη, μπαίνουν σιγά σιγά σημαντικές πινελιές.

Μια τέτοια, θεωρείται η συγχώνευση όλων των επικουρικών ταμείων, υπό την ομπρέλα του Ενιαίου Ταμείου Επικουρικής Ασφάλισης, καθώς και η εξαίρεση τεσσάρων επικουρικών , που αυτόματα μετατράπηκαν σε… περίπου επαγγελματικά – ιδιωτικά.

Παράλληλα, σχεδιάζεται εκ νέου η υπουργική απόφαση για τον νέο τρόπο υπολογισμού των επικουρικών συντάξεων, καθώς η παλιά υπουργική απόφαση είχε τόσες πολλές στρεβλώσεις που μετέτρεπε την επικουρική σύνταξη σε βοήθημα.

Στο υπουργείο Εργασίας υπάρχουν ήδη εισηγήσεις για μελλοντική συγχώνευση των δύο παροχών, κύριας και επικουρικής σύνταξης, προκειμένου να διατηρηθεί η βιωσιμότητα του συστήματος.
Τον συμπληρωματικό ρόλο της επικουρικής θα αναλάβει η επαγγελματική ασφάλιση, για την οποία άλλωστε ασκούνται πιέσεις από τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες.

Η όλη προσπάθεια, που επιδιώκεται σταθερά και σταδιακά, βρίσκεται στην γραμμή της Τρόικας, ενώ στηρίζεται και στην ευρωπαϊκή ατζέντα για επαρκείς, ασφαλείς και βιώσιμες συντάξεις.

Η ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου ψήφισε πριν από μερικές ημέρες, έκθεση πρωτοβουλίας σύμφωνα με την οποία απαιτούνται μεταρρυθμίσεις για την εξυγίανση και διάσωση των συνταξιοδοτικών συστημάτων, ενώ ταυτόχρονα προάγεται ο στόχος της αναζήτησης λύσεων στη βάση της ενδυνάμωσης των «τριών πυλώνων» των Συνταξιοδοτικών Συστημάτων με έμφαση αφενός στην προάσπιση της επάρκειας των συντάξεων του πρώτου πυλώνα (κύρια σύνταξη) και αφετέρου στην καθολική επέκταση των συμπληρωματικών συνταξιοδοτικών σχημάτων ως «συμπλήρωμά» του, καθώς προφανώς ο πρώτος πυλώνας δεν θα μπορεί να καλύψει τις πραγματικές ανάγκες των συνταξιούχων και να εγγυηθεί ένα  αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης.
Πηγή: capital.gr

Διαβάστε Περισσότερα

ΣΤΟ… ΑΝΤΑΡΤΙΚΟ ΚΑΤΑ ΕΕ ΚΑΙ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΒΓΗΚΕ Ο ΟΛΑΝΤ!

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*
Βλέποντας κανείς την πρώτη σελίδα της γαλλικής εφημερίδας «Λε Μοντ» που απηχεί τις απόψεις του γαλλικού υπουργείου Εξωτερικών, θα σχημάτιζε την εντύπωση ότι το Παρίσι ετοιμάζεται για… πόλεμο! «Ο Ολάντ κραδαίνει απειλητικά την εθνική κυριαρχία της Γαλλίας απέναντι στις απαιτήσεις των Βρυξελλών», διαλαλούσε ο τίτλος του πρώτου θέματος.
«Ο αρχηγός του κράτους φοβάται μη φανεί υπόδουλος της Κομισιόν αυτούς τους καιρούς του ευρωσκεπτικισμού» διευκρίνιζε ο υπότιτλος.

«Η Κομισιόν δεν θα μας υπαγορεύσει όρους για το τι πρέπει να κάνουμε» είχε διακηρύξει την Τετάρτη, παραμονή της συνάντησής του στο Παρίσι με τη Γερμανίδα καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ, ο Γάλλος πρόεδρος επισκεπτόμενος εργοστάσιο στη νοτιοδυτική Γαλλία. Σύσσωμος ο γαλλικός πολιτικός κόσμος είχε σπεύσει να ταχθεί εναντίον των υποδείξεων της Κομισιόν προς τη Γαλλία. «Κήρυξη κοινωνικού πολέμου εναντίον του γαλλικού λαού» χαρακτήρισε τις θέσεις της Κομισιόν ο ηγέτης του κόμματος της Αριστεράς Ζαν – Λικ Μελανσόν.

 «Η Γαλλία πρέπει να αρνηθεί να εφαρμόσει αυτές τις υποδείξεις και να μην υπακούσει» πρότεινε. «Μέσα σε έναν χρόνο, από κινητήρας της Ευρώπης που ήταν η Γαλλία κατάντησε να τεθεί υπό την κηδεμονία των Βρυξελλών», δήλωσε περιφρονητικά η δεξιά ευρωβουλευτής και πρώην υπουργός του Νικολά Σαρκοζί, Ρασιντά Ντατί.

«Ταπείνωση» χαρακτήρισε τη στάση της Κομισιόν και ο δεξιός βουλευτής και πρώην υπουργός Πατρίκ Ολιέ. «Ακραία νεοφιλελεύθερο μπιγκ μπανγκ» χαρακτήρισε τις εντολές της Κομισιόν ο αντιπρόεδρος του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου Φλοριάν Φιλιπό, ο οποίος ταυτόχρονα κατάγγειλε για υποκριτική στάση τον πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ.

 «Θα εφαρμόσει αυτά που λέει η Κομισιόν» πρόσθεσε. Την ίδια γνώμη έχουν και οι Γάλλοι συνδικαλιστές των αριστερών συνομοσπονδιών CGT και FO.

 «Η Κομισιόν γράφει την παρτιτούρα και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις την παίζουν» δήλωσε ο γενικός γραμματέας της Φορς Ουβριέρ (FO) Ζαν – Κλοντ Μελί.
«Πρέπει κάποια μέρα να αναρωτηθούμε για τη νομιμότητα αυτής της Κομισιόν» της ΕΕ, υπογράμμισε ο γενικός γραμματέας της CGT Τιερί Λεπαόν.

Οι πάντες κατάλαβαν ότι μπορεί οι Γάλλοι να πυροβολούσαν ομαδόν κατά της Κομισιόν, ο πραγματικός στόχος τους όμως ήταν οι Γερμανοί που βρίσκονταν πίσω από τις εντολές της Κομισιόν προς τη Γαλλία. Γι’ αυτό και οι πολιτικοί του δεξιού κυβερνητικού συνασπισμού του Βερολίνου ανέλαβαν αυτοί να σηκώσουν το βάρος της γαλλικής επίθεσης.

Ο Αντρέας Σόκενχοφ, αντιπρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας των Γερμανών χριστιανοδημοκρατών, άρχισε την αντεπίθεση.
Τα λόγια του Φρανσουά Ολάντ «αντιστρατεύονται το πνεύμα και το γράμμα των ευρωπαϊκών συμφωνιών και συνθηκών» τόνισε και πρόσθεσε:  

«Οποιος μιλάει έτσι, κλονίζει εκ θεμελίων την ΕΕ». Από κοντά και ο ομοϊδεάτης του Μίκαελ Μάιστερ: «Η Κομισιόν έχει δείξει επιείκεια απέναντι στη Γαλλία για το έλλειμμα του προϋπολογισμού της και εν τούτοις ο Ολάντ την επικρίνει. Η Γαλλία δεν τηρεί τις συνθήκες» υποστήριξε χωρίς περιστροφές.

«Η Ευρώπη δεν μπορεί να περιμένει περισσότερο τη Γαλλία» δήλωσε και ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας των Ελευθέρων Δημοκρατών που συμμετέχουν στον κυβερνητικό συνασπισμό του Βερολίνου, Ράινερ Μπρίντερλε.  

Δικαίως η «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» την ίδια ημέρα που η γαλλική «Μοντ» σήκωνε το μπαϊράκι της αντίστασης, είχε κεντρικό πρωτοσέλιδο τίτλο «Τα (γερμανικά) κυβερνητικά κόμματα εξοργισμένα με τον Ολάντ».

«Θυμός στο Βερολίνο κατά του Ολάντ» και «Γερμανοί πολιτικοί εκφράζουν δυσαρέσκεια για την κριτική του Ολάντ προς την Κομισιόν» είναι δύο ακόμη τίτλοι στο ίδιο φύλλο της γερμανικής εφημερίδας.

Η πολιτική ουσία βρίσκεται στο ότι οι Γερμανοί άρχισαν να «βάζουν χέρι» στη Γαλλία και αυτό προοιωνίζεται σημαντικές εξελίξεις.

 «Η οξύθυμη αντίδραση του Ολάντ δείχνει τη μεγάλη απελπισία του, καθώς η κυβέρνησή του συνεχίζει να μην έχει βρει καμιά λειτουργική απάντηση στα οικονομικά και δημοσιονομικά προβλήματα της χώρας» δήλωσε χαρακτηριστικά ο Σόκενχοφ, ο αντιπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας των χριστιανοδημοκρατών.

Ακόμη πιο επιθετική η «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» σε πρωτοσέλιδο κύριο άρθρο της, δεν διστάζει να κατηγορήσει τον Ολάντ για… μεγαλομανία! «Πίσω από τους λόγους εναντίον της υπαγόρευσης όρων από τις Βρυξέλλες κρύβεται η ανικανότητά του να απομακρυνθεί από την παροιμιώδη αντίληψη «το κράτος είμαι εγώ…».

 Η αντίληψη περί εθνικής κυριαρχίας των Γάλλων προέδρων δεν εναρμονίζεται με την πρόσδεση της Γαλλίας στους θεσμούς της ευρωπαϊκής ενοποίησης… Ο Ολάντ προσδένεται σε αυτή την παράδοση με άδοξο τέλος τη χειρότερη χρονική στιγμή που μπορούσε να φανταστεί κανείς» τονίζει μεταξύ άλλων.
*Δημοσιεύθηκε στο “ΕΘΝΟΣ” την Δευτέρα 3 Ιουνίου 2013
Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Η εξόντωση των Ταχυδρομείων

 

 

Οι κυβερνήσεις που επιδίδονται μετά μανίας στο σπορ των ιδιωτικοποιήσεων έχουν πάντα έτοιμα επιχειρήματα στο μανίκι τους.

 

 

 Όταν η δημόσια επιχείρηση δεν πάει καλά και έχει ζημιές, τότε τι άλλο μένει παρά να πουληθεί για να γλιτώσουν οι καημένοι οι φορολογούμενοι από τα επιπλέον βάρη που ξεσπάνε στους μισθούς και τις τσέπες τους.

 

 Όταν πάλι πάει καλά και παρουσιάζει κέρδη, τότε θα ήταν έγκλημα να αφεθεί μια τέτοια ευκαιρία να γλιστρήσει και να χαθεί, μιας και το δίχως άλλο υψηλό τίμημα θα βελτίωνε τα δημόσια ελλείμματα και θα ελάφρυνε τους καημένους τους φορολογούμενους από τα βάρη των φόρων, των τελών και των ποικίλων χαρατσίων. 

 

Για τα κέρδη που θα εισέπραττε το δημόσιο αν η επιχείρηση παρέμενε στα χέρια του, ούτε λόγος.

Έτσι πάει λίγο–πολύ το παραμύθι και έτσι κουτσά-στραβά αποσπάται η συναίνεση των πολλών στα ξεπουλήματα στα οποία επιδίδονται χωρίς αναστολές αρκετές κυβερνήσεις στην Ευρώπη και Αμερική.

 

Αυτές τις μέρες έχει ανάψει η συζήτηση και οι διαμαρτυρίες στη Μ. Βρετανία για την επικείμενη ιδιωτικοποίηση του Royal Mail (των αντίστοιχων βρετανικών ΕΛΤΑ), του παλαιότερου κρατικού οργανισμού, χρονολογούμενου από το 1516, την εποχή των Τυδώρ. 

 

Σύμφωνα με νομοθεσία του 2011, λύνονται πλέον τα χέρια της κυβέρνησης να κάνει αυτό που δεν τόλμησε να κάνει ούτε και η Θάτσερ, να ιδιωτικοποιήσει δηλαδή το 90% των μετοχών της επιχείρησης, αφήνοντας ένα υπόλοιπο10% στους εργαζόμενους, ελπίζοντας έτσι να τους κλείσει το στόμα, λίγο πριν τους κλείσει τις δουλειές.

 

 Η πρώτη πώληση των μετοχών έχει προγραμματιστεί για το τέλος του 2013, με όριο τις αρχές του 2014 με το τίμημα να υπολογίζεται ανάμεσα στα £2 και £3 δις, πολύ χαμηλότερο από ότι θα έπιανε σε καλύτερους καιρούς.

 

Λέγεται ότι η Θάτσερ, αυτή που δεν δίστασε να ξεπουλήσει κάθε τι δημόσιο που έπιανε χώρο στη γη και τον ουρανό της Βρετανίας, έκανε πίσω στην πώληση των Ταχυδρομείων, διότι δεν θα άντεχε να βλέπει το σεπτό κεφάλι της βασίλισσας, το οποίο κοσμεί τα γραμματόσημα, ιδιωτικοποιημένο. Όπως και να το κάνουμε, η Θάτσερ διατηρούσε ακόμα κάποιες αξίες!

 

 

Ο λόγος δε που ο κυβερνητικός συνασπισμός επικαλείται για να επιβάλει την τιμωρία της ιδιωτικοποίησης είναι ότι το Βασιλικό Ταχυδρομείο έκανε το λάθος να είναι κερδοφόρο. Τα κέρδη του σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος σχεδόν τετραπλασιάστηκαν, από τα £105 εκατ. στα £403 εκατ. ενώ το συνταξιοδοτικό του ταμείο εμφανίζει πλεόνασμα £825 εκατ.

 

 

Έτσι λοιπόν, το κερδοφόρο Royal Mail ιδιωτικοποιείται, ενώ οι χρεοκοπημένες τράπεζες (για παράδειγμα οι HBOS, Royal Bank of Scotland και Lloyds ΤSB), κρατικοποιούνται με την ανάληψη των ζημιών, γύρω στα £40 δις, από τους φορολογούμενους. 

 

Και να ‘ταν μόνο αυτό! Οι τράπεζες, στις οποίες έχει ανατεθεί η διεκπεραίωση της ιδιωτικοποίησης δεν είναι άλλες από τις αμαρτωλές Goldman Sachs, UBS, Barclays και Bank of America-Merrill Lynch, που εκτός των άλλων είχαν πρωτοστατήσει τα προηγούμενα χρόνια στην κατά συρροή λαθροχειρία του libor από την οποία ζημιώθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες δανειολήπτες. Το δωράκι των τραπεζών στην περίπτωση αυτή θα είναι γύρω στα £30 εκατ., ενώ το δωράκι των πελατών του ταχυδρομείου θα είναι οι λειψές υπηρεσίες και οι υψηλότερες τιμές.

 

Κάτι, λοιπόν, δεν πάει καλά στο βασίλειο.

 

Τόσο τα συνδικάτα, όσο και η κοινή γνώμη, ακόμα και των συντηρητικών (το κεφάλι της βασίλισσας γαρ!), είναι ενάντια στην πώληση. Την ίδια στάση κρατούν και οι Εργατικοί, ενώ είναι σίγουρο ότι οι συντηρητικοί θα χάσουν αρκετές έδρες στην αγροτική περιφέρεια, όπου το Royal Mail εκτός από ταχυδρομικές υπηρεσίες και διανομή πακέτων, εκτελεί και τραπεζικές εργασίες, όπως ακριβώς και τα δικά μας ΕΛΤΑ. Ταυτόχρονα έχει στηθεί εκστρατεία ενάντια στην ιδιωτικοποίηση με το όνομα Save The Royal Mail.

 

Ίδιες διαθέσεις εκδηλώνονται και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, με το αμερικάνικο ταχυδρομείο (US Postal Service) να βρίσκεται κάτω από συνεχείς επιθέσεις, με στόχο την εξόντωση των συνδικάτων και την ιδιωτικοποίηση της επιχείρησης, η οποία διαθέτει περί τα 32,000 καταστήματα. Δούρειο Ίππο αποτέλεσε Νομοθέτημα του 2006 σύμφωνα με το οποίο το USPS θα πρέπει να έχει εφ εξής εξασφαλισμένο το 100% της ιατρικής περίθαλψης και των συντάξεων όχι μόνο των εν ενεργεία υπαλλήλων, αλλά και των μελλοντικών, κι αυτών που δεν γεννήθηκαν ακόμα.

 

 Η απαίτηση αυτή, που δεν έχει εφαρμοστεί σε κανέναν άλλο δημόσιο οργανισμό, έχει συντελέσει στη δημιουργία τρύπας $9 περίπου δις, ποσό το οποίο παρέχει το άλλοθι στους συντηρητικούς να προωθήσουν την ιδιωτικοποίησή του. 

 

Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε ότι το εν λόγω νομοθέτημα αποτέλεσε προϊόν ανελέητου lobbying από ισχυρούς, ενδιαφερόμενους να οικειοποιηθούν την αντίστοιχη αγορά.

Τώρα, στα καθ’ ημάς, τα ΕΛΤΑ μπαίνουν κι αυτά όπου να ‘ναι στον προθάλαμο της τελικής εξόντωσης. Ας μην τα’ αφήσουμε να πάνε άπατα.

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Ερντογάν ο Μεγαλοπρεπής

Του Κώστα Βαξεβάνη
Στην Ελλάδα σπάνια καταφέρνουμε να αποδώσουμε την τουρκική πραγματικότητα όπως εξελίσσεται. Τις περισσότερες φορές, εγκλωβισμένοι στην «αιώνια» αντιπαλότητα, αντιμετωπίζουμε ό,τι συμβαίνει στη γείτονα χώρα είτε με καχυποψία, είτε με εθνική «αισιοδοξία». Έτσι στις εγχώριες αναλύσεις, πότε προβλέπεται η κατάρρευση της Τουρκίας και πότε η γιγάντωση και η καταβρόχθισή μας.



Αυτά που έγιναν στην πλατεία Ταξίμ και επεκτάθηκαν σε ολόκληρη την Τουρκία, δεν είναι οι σχεδιασμοί του κεμαλικού κράτους που ανακάμπτει, ούτε κάποιου συνωμοτικού κέντρου. Χωρίς βεβαίως να πρέπει να αποκλείσει κάποιος το ενδεχόμενο, για μια ακόμη φορά να προσπαθήσει το σκληρό τουρκικό κράτος, να αντιμετωπίσει την εσωτερική κρίση, δημιουργώντας μια εξωτερική αντιπαράθεση (Ελλάδα, Συρία, κουρδικοί πληθυσμοί).


Η Τουρκία πέρα από τις κοινωνικές αντιθέσεις και την πολυεθνικότητά της, αντιμετωπίζει τα τελευταία χρόνια και μια πολιτική αντίφαση. Ο εχθρός του κεμαλικού στρατοκρατικού κατεστημένου που κυριάρχησε επί έναν αιώνα, δεν είναι κάποιο προοδευτικό κόμμα, αλλά το ισλαμικό του Ταγίπ Ερντογάν. Το κοσμικό κράτος που δημιούργησε ο Κεμάλ Ατατούρκ, στηρίχθηκε στο Στρατό και στη συνέχεια σε παρακρατικούς μηχανισμούς.

Δημιούργησε χούντες, εξωτερικούς εχθρούς και δεν είχε ποτέ καλές σχέσεις με τη Δημοκρατία. Από τη Χούντα του Κενάν Εβρέν πέρασε σε έναν κοινοβουλευτισμό απαγορεύσεων. Αν ο Εβρέν δεν παρέδιδε την εξουσία θα είχε τη μοίρα της ελληνικής χούντας. Ετσι ο κεμαλισμός επιβίωσε με τις εκλογές.

Αυτό το βαθύ στρατοκρατικό κράτος χτύπησε ο Ερντογάν. Όχι όμως προς όφελος της Δημοκρατίας αλλά των προσωπικών επιδιώξεων και του ισλαμικού κράτους.

 Η αντίφαση αυτή, έγινε ακόμη πιο μεγάλη από την εκπόνηση των ευρωπαϊκών θέσεων του Ερντογάν. Ένα ισλαμικό κόμμα, επαγγέλλεται την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας.

Η σύγχρονη τουρκική πραγματικότητα, μπορεί να φιλοτεχνείται ως το πορτραίτο του στιβαρού ηγέτη Ερντογάν, είναι όμως πολύ διαφορετική.

Με την διακυβέρνηση του Ερντογάν, έχει δημιουργηθεί μια τουρκική νομενκλατούρα, που μετασχηματίζεται στη νέα οικονομική τάξη που (ναι, όπως ακριβώς στην Ελλάδα) υπόσχεται πως θα φέρει την ανάπτυξη. Τα τουρκικά σήριαλ αντικατοπτρίζουν τα οράματα αυτής της νέας τάξης.

Στη συνέχεια βεβαίως (ναι, όπως ακριβώς και στην Ελλάδα) αφού δημιουργηθεί ένα τηλεοπτικό πρότυπο ζωής, οι Τράπεζες θα ανοίξουν τα ταμεία για δάνεια κάθε τύπου και θα βάλουν τους πολίτες και τη Δημοκρατία σε οικονομική ομηρία. Την ώρα των διαδηλώσεων (όπως στην Ελλάδα και πάλι) τα τηλεοπτικά κανάλια δεν έδειχναν ούτε φωτογραφία από αυτές.

Ο Ερντογάν είναι ο εκφραστής του οικονομικού κατεστημένου που δημιουργείται. Δημιουργεί μια συγκεκριμένου τύπου Τουρκία, με όχημά του την θρησκεία. Άλλωστε δεν θα υπήρχε δύναμη που θα μπορούσε να αντιπαρατεθεί με τον κεμαλισμό, σε μια χώρα χωρίς Δημοκρατία, άλλη από την θρησκεία.

Η θρησκεία και η ανάγκη εξευρωπαϊσμού της Τουρκίας είναι τα δύο βασικά επιχειρήματα με τα οποία ο Ερντογάν επί χρόνια όχι μόνο αποκτά συντριπτική πλειοψηφία, αλλά χτυπά πολιτικούς αντιπάλους, επικρατεί και δικαιολογεί αντιδημοκρατικές πρακτικές. Κατά καιρούς συλλαμβάνονται διανοούμενοι οι οποίοι έχουν εκφραστεί εναντίον του ή εναντίον του θεάρεστου έργου του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Σεβάν Σινανιάν που φυλακίστηκε για βλασφημία εναντίον του Μωάμεθ.

Πρόσφατα για να δικαιολογήσει νομοσχέδιό του κατά του αλκοόλ, ο Ερντογάν αποκάλεσε όσους πίνουν, αλκοολικούς. Και βέβαια έχει ετοιμάσει όλο το νομικό πλαίσιο που δίνει υπερεξουσίες στον Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας, για να μεταπηδήσει στην Προεδρία με ασφάλεια.
Εκ των πραγμάτων, ο Ερντογάν είναι για τους εταίρους του στην εξωτερική πολιτική, ο πολιτικός μέσω του οποίου θα οικοδομήσουν τις γεωστρατηγικές τους συμμαχίες. Ενδεχομένως λοιπόν, οι καλές σχέσεις με τον τούρκο πρωθυπουργό να είναι σημαντικότερες από την Δημοκρατία στο εσωτερικό της χώρας. Δεν είναι τυχαίο που η Ευρώπη της Μέρκελ, η οποία πουλάει Μερσεντές και γερμανική τεχνολογία στους νεόπλουτους Τούρκους, δεν θεώρησε ως εμπόδιο στην ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας τα νομοσχέδια ισλαμικής έμπνευσης.

Η Κωνσταντινούπολη σύμφωνα με τις επίσημες απογραφές, έχει 12 εκατομμύρια κατοίκους. Σε ένα πρόσφατό μου ταξίδι στην Τουρκία, ένας τούρκος συνάδελφος μού έλεγε πως κανένας δεν γνωρίζει ποιός είναι ο πραγματικός πληθυσμός.

Υπάρχουν εκτιμήσεις ακόμη και για 17 εκατομμύρια. Κάθε μέρα συρρέουν από τα βάθη της Ανατολίας, άνθρωποι και εγκαθίστανται σε πρόχειρες παράγκες. Το Mall λοιπόν που προσπαθεί να κατασκευάσει ο Ερντογάν, μαζί με όλα τα σύμβολα της «ανάπτυξης», είναι η βιτρίνα μιας χώρας με αντιθέσεις, μα κυρίως μιας χώρας που βρίσκεται υπό την αδιαμφισβήτητη εξουσία του. Την εξουσία του Σουλειμάν του Μεγαλοπρεπή. Σε αυτό δεν βοηθάει μόνο το ισλαμικό κράτος, αλλά τα οικονομικά συμφέροντα που βλέπουν στο πρόσωπό του τον εκφραστή τους.

Οι διαδηλώσεις που γίνονται, όπως και αυτές που θα γίνουν, δεν είναι δημιούργημα κάποιου, (ακόμη και αν αυτοί που κατηγορούνται συμμετέχουν) αλλά η έκφραση μιας κατάστασης που φτάνει στα όριά της. Ενδεχομένως ο τούρκος Βενιζέλος που ανέλαβε να νομιμοποιήσει το Mall ανεπιτυχώς, να μην μπορούσε να φανταστεί τι θα πυροδοτούσε η πράξη του. Αλλά συμβαίνει συχνά στην Ιστορία, μια αφορμή να ξεδιπλώνει όλες τις αιτίες ως κύμα.

 Κάθε ποσοτική μεταβολή δημιουργεί αναγκαστικά κάποια στιγμή ποιοτικές μεταβολές. Μπορείς να ζεσταίνεις το νερό, αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει εσαεί. Κάποια στιγμή μετατρέπεται σε κάτι άλλο. Σε ατμό. Η Τουρκία απλώς είναι ένα καζάνι που βράζει. Και άρχισε να βγάζει ατμούς.
Πηγή : http://seisaxthia.wordpress.com

Διαβάστε Περισσότερα

Το κατάντημα της «Αριστεράς» της παγκοσμιοποίησης

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Η βασική αιτία  της καταβαράθρωσης τόσο της άλλοτε κραταιάς Ευρωπαϊκής Αριστεράς όσο και της υποτυπώδους βορειοαμερικάνικης, είναι ότι αντί να αναπτύξει νέα θεωρητικά εργαλεία για να αναλύσει ένα νέο συστημικό φαινόμενο όπως η παγκοσμιοποίηση —που σήμερα σαρώνει εργασιακές σχέσεις, συντρίβει υπεραιωνόβιες κοινωνικές κατακτήσεις, ξεπουλά τον κοινωνικό πλούτο και συνθλίβει τα λαϊκά εισοδήματα— είτε καταφεύγει σε θεωρητικά εργαλεία του 19^ου αιώνα, είτε κάνει κάτι χειρότερο. 

 Καταφεύγει σε υποπροϊόντα της μεταμοντέρνας ιδεολογίας της παγκοσμιοποίησης (ανθρώπινα δικαιώματα πάνω από την κοινωνική και εθνική απελευθέρωση κ.λπ.) και σε αποπροσανατολιστικές συνωμοσιολογίες του τύπου «δόγμα σοκ» που πιπιλάνε «κόκα-κόλα διανοούμενοι», αλλά και «αντιεξουσιαστές της συμφοράς»!

Έτσι, ένα κοσμοϊστορικό κοινωνικό-οικονομικό συστημικό φαινόμενο όπως η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, που μπορεί να εξηγηθεί μόνο με όρους των συστημικών τάσεων της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς και της αδυναμίας της Κοινωνικής Πάλης να δημιουργήσει ισχυρές αντί-τάσεις να τις αντιστρέψει, ερμηνεύεται σαν «δόγμα» ή «κακή» πολιτική που επιβάλλουν στη κοινωνία κάποιες αντίστοιχα κακές ελίτ. Το συμπέρασμα προφανές. 

Αρκεί να απαλλαχτούμε από τις κακές αυτές ελίτ για να ξεπεράσουμε την σημερινή καταστροφή. Και αυτό μπορεί να γίνει απλά με το να ψηφίσουμε μια καλή «Αριστερά» που θα μας απαλλάξει από τα Μνημόνια και θα βάλει τάξη στις κακές αυτές ελίτ, πιθανώς και με τη βοήθεια παρόμοιων αριστερών «κινημάτων» στον Νότο.

Άλλοι, πιο «προχωρημένοι», υποστηρίζουν παραλλαγές της ίδιας Αριστεράς, που τώρα μεν ξεθαρρεύτηκε να θέσει θέμα Ευρώ, όχι όμως και θέμα παράλληλης εξόδου από την ΕΕ, παρόλο το πανευρωπαϊκά διογκούμενο λαϊκό ρεύμα εναντίον της. 

Αυτό συμβαίνει, για παράδειγμα, ακόμη και με την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά (ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.λπ.) που μπορεί μεν να μιλά για έξοδο από το Ευρώ και δειλά-δειλά για κάποια μακρινή έξοδο από την ΕΕ, χωρίς όμως να θέτει ποτέ θέμα παγκοσμιοποίησης και αυτοδύναμης οικονομικής ανάπτυξης και καταπολέμησης της οικονομικής  εξωστρέφειας, μήπως κατηγορηθεί (από ποιους άραγε;) ως «εθνικιστική». Ακόμη και το ΚΚΕ, μολονότι θέτει —έστω έμμεσα με τη μορφή της λαϊκής οικονομίας που προτείνει— παρόμοια θέματα, τα ανάγει ουσιαστικά στη Δευτέρα Παρουσία της κατάκτησης της λαϊκής εξουσίας. 

Όμως, χωρίς αυτά τα στοιχεία, απλή έξοδος από το Ευρώ, ή ακόμη και την ΕΕ, θα είναι το ίδιο, αν όχι περισσότερο, καταστροφική από τη σημερινή κατάσταση.

Η ίδια αυτή άθλια εικόνα της Αριστεράς εμφανίζεται παντού στην Ευρώπη, ενώ στην Αγγλία το εθνικιστικό κόμμα της Ανεξαρτησίας που απαιτεί άμεση έξοδο από την ΕΕ, τώρα προβλέπεται να έλθει πρώτο κόμμα στις Ευρωεκλογές αφού το αγκαλιάζουν μαζικά τα λαϊκά στρώματα.

 Όμως, τα εθνικιστικά κόμματα, από μόνα τους, δεν πρόκειται ποτέ να θέσουν θέμα κοινωνικής απελευθέρωσης, πέρα από το θέμα της εθνικής απελευθέρωσης, που σωστά θέτουν εφόσον σήμερα η εθνική κυριαρχία ισοπεδώνεται από την παγκοσμιοποίηση. Γι’ αυτό και δεν βάζουν θέμα μόνιμων αυστηρών κοινωνικών ελέγχων στις αγορές εργασίας, κεφαλαίων, αγαθών και υπηρεσιών, που αποτελούν όμως προϋπόθεση για κάθε κοινωνική απελευθέρωση.

 Αυτό ακριβώς το σημείο έθεσε πρόσφατα ο ριζοσπάστης γεν. γραμματέας των Βρετανικών συνδικάτων  συγκοινωνιών, Bob Crow, κατηγορώντας την Αριστερά ως υπεύθυνη για τη μαζική άνοδο της εθνικιστικής Δεξιάς.

Πρόσφατη, για παράδειγμα, έρευνα του Ιδρύματος του κόμματος της Γερμανικής Αριστεράς (Die Linke) Rosa Luxemburg για την οικονομική κρίση αποτελεί σαφές δείγμα της πλήρους αποτυχίας της Ευρωπαϊκής Αριστεράς να αντιμετωπίσει τις πραγματικές αιτίες της κρίσης, καταλήγοντας ουσιαστικά σε αποπροσανατολιστικές αναλύσεις, καθώς και ανάλογες προτάσεις για την διέξοδο από αυτή.

 Έτσι, οι αιτίες της κρίσης αποδίδονται βασικά στα Μνημόνια και τις πολιτικές λιτότητας που οδηγούν σε οικονομική καταστροφή τις περιφερειακές χώρες και σε αδιέξοδο…την ΕΕ, ενώ κρύβεται επιμελώς ότι στη σημερινή παγκοσμιοποιημένη οικονομία των ανοικτών και απελευθερωμένων αγορών, ο βασικός παράγοντας που κρίνει την ίδια την οικονομική επιβίωση μιας χώρας είναι η ανταγωνιστικότητα. 

Γι’ αυτό και διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα όταν ισχυρίζονται ότι πουθενά οι πολιτικές λιτότητας δεν οδήγησαν σε ανάπτυξη. Όμως, τα σημερινά αναπτυξιακά «θαύματα», η Κίνα, η Ινδία κ.λπ. θεμελιώνονται ακριβώς στη μόνιμη λιτότητα, δηλαδή τους εξαθλιωμένους μισθούς και τα ανύπαρκτα κράτη-πρόνοιας. Και αυτό δεν το κάνουν οι Ευρωπαϊκές ελίτ από τον σαδισμό της Μέρκελ

. Το κάνουν γιατί η ανταγωνιστικότητα τους, ως Κοινοτικό μερίδιο στις παγκόσμιες εξαγωγές, μειώνεται συνεχώς στην περίοδο από το 1980 μέχρι σήμερα. Έτσι, όταν τη περίοδο 1979-1989 τo Κoινoτικό μερίδιo ήταν στάσιμο, τo Απωανατoλικό εκτοξευόταν κατά 48%, ενώ στη περίοδο 1995-2008  όταν το μερίδιο τους μειωνόταν κατά 16%, το Απωανατολικό αυξανόταν κατά 86% (Παγκόσμια Τράπεζα). Αντίστοιχα, η Ελληνική ανταγωνιστικότητα μειώθηκε κατά το ένα τρίτο μεταξύ 1995 και 2008!

Είναι λοιπόν φανερό ότι είτε είμαστε έξω από το Ευρώ, είτε ακόμη και έξω από την ΕΕ, όσο η χώρα είναι ενσωματωμένη στη παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς και κριτήριο της ευημερίας της είναι η ανταγωνιστικότητα, τις ίδιες ακριβώς πολιτικές λιτότητας θα εφαρμόζει για να δει «ανάπτυξη», μέσα από την πλήρη…Κινεζοποίησή της!

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (2 Ιουνίου 2013)

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

LUDENS LABS ...SERIFOS

 

ΚΛΕΙΣΤό ΓΡάΜΜΑ ή ΑΝΟΙΧΤό ΒΙΒΛίΟ; ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ – ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ και ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ – ΙΟΥΝΙΟΣ κάθε χρόνο εδώ και 6 χρόνια, με τη Βίκυ Θεοδωροπούλου.
Δουλεύοντας πάνω στο δικό μας μυθιστορηματικό γρίφο ενώ ταυτόχρονα σκαλίζουμε κλασσικά έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ελπίζουμε να καταλήξουμε με ένα παιδεμένο χειρόγραφο και με αρκετές παρατηρήσεις για την περιπέτεια της γραφής η οποία, αντίθετα με ό,τι κυκλοφορεί, δεν νομίζουμε πως είναι ανοιχτή σε όλους.

Και εκεί προς το τέλος του κάθε κύκλου, ο κύκλος για μία βραδιά ανοίγει. Που σημαίνει πως υποδεχόμαστε προσκεκλημένο συγγραφέα και φίλους συνδαιτυμόνες, σε μια κουβέντα που έχει αφορμή ένα φρέσκο βιβλίο του, αιτία τη δική μας συγγραφική περιπέτεια και αιτιατό τη γνωριμία μας με κάποιον που βράζει στην εμπειρία της έκδοσης.

Όλα αυτά ακολουθούν την αυστηρή agenda ludens που σημαίνει κάτι να τσιμπάμε και μπλα μπλα μέχρι τελικής πτώσης. Αν ακολουθηθεί και η ludens οδηγία χρήσης – το σύνθημα θέλω να είμαι στα μαζί σας αυτή τη βραδιά στο ludenslabs@gmail.com ή στο 6947544423 - για όλους θα βρεθεί μία θέση στο φιλόξενο Sous Sol [Βείκου 6 στην Ακρόπολη]. Οι πολυθρόνες θα είναι πιασμένες από την ομάδα που χτυπιέται εδώ και τρισήμιση μήνες σε λευκά χαρτιά, χωρίς καλεσμένους.


http://www.ludenslabs.com/?page_id=50&lang=gr

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ... VIDEO...

Γράφει ο Γιάννης Γούναρης 

Μερικά πράγματα τα νιώθεις ότι έρχονται ,δέν ερωτεύεσαι επειδή ερωτεύεσαι ερωτεύεσαι γιατί έχεις μια απεγνωσμένη ανάγκη να ερωτευθείς .Πρέπει να προσέχω γιατί αυτή η ανάγκη μου με κάνει να ερωτεύομαι τον πρώτο τυχόντα άσε που μπορεί να σου τύχει και κανένας κροκόδειλος .Είναι ωραία να ερωτεύεσαι βρίσκεις το παρεάκι σου και τριγυρνάς στα μπαρ και στα καφέ δεν υπάρχει ο εκβιασμός της βεβαιότητας Πρέπει να κόψω και το ποτό γιατί με πειράζει σχέσεις καρδιά και συκωτιού .Τελικά όσοι ερωτεύονται στα μπαρ δεν χρειάζονται έναν άνθρωπο δικό τους ο ένας τον δανείζει στον άλλος αρα δεν είναι τελικά ποιόν βρίσκεις αλλά ποιόν αφήνεις

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ - ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ (ΝΕΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ 2013)

Δεν ξέρω οι θεοί ακόμα τι μου οφείλουν
Όσο κοιμάμαι αυτοί μοιράζουν τα χαρτιά
Έξω απ' την πόρτα σου να λιώνω θα με στείλουν
Ή στο κρεβάτι σου να κλαίω από χαρά

Τα δάκρυά μου είναι ένα διάφανο ποτάμι
Ορμάει μέσα σου γκρεμίζει ό,τι βρει
Και μεθυσμένο σού φωνάζει
έλα να φύγουμε μαζί

Ή μοναξιά σου είναι ένα βρώμικο λιμάνι
Κανείς δεν θέλει στα νερά του να σταθεί
Μην την ακούς όταν μιλάει
κάψε ό,τι πρέπει να καεί

Σου λέω μην βιάζεσαι δεν ξέρεις πού έχεις φτάσει
Ξυπνάς μια μέρα μ' ένα υπέροχο φιλί
Και όσα για πάντα είχες χάσει
Για πάντα έχουν σωθεί

Μην στέκεις μόνη εκεί κάτω στο πηγάδι
Ή αγάπη μου ήδη σου έχει ρίξει το σκοινί
Και μεθυσμένη σού φωνάζει
έλα να φύγουμε μαζί

Ή μοναξιά σου είναι ένα ψεύτικο σημάδι
Μέσ στην καρδιά σου ζωγραφίζει μια πληγή
Μην την ακούς όταν μιλάει
κάψε ό,τι πρέπει να καεί

Σου λέω μην βιάζεσαι δεν ξέρεις πού έχεις φτάσει
Ξυπνάς μια μέρα μ' ένα υπέροχο φιλί
Και όσα για πάντα είχες χάσει
Για πάντα έχουν σωθεί

Μην στέκεις μόνη εκεί κάτω στο πηγάδι
Ή αγάπη μου ήδη σου έχει ρίξει το σκοινί
Και μεθυσμένη σού φωνάζει
έλα να φύγουμε μαζί

Σου λέω μην βιάζεσαι δεν ξέρεις πού έχεις φτάσει
Ξυπνάς μια μέρα μ' ένα υπέροχο φιλί
Και όσα για πάντα είχες χάσει
Για πάντα έχουν σωθεί
Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Ο πολυσήμαντος ταύρος, η “Ευρωπαϊκή μοίρα της Ελλάδας” και η “κρυστάλλινη σοσιαλιστική θέση” ...VIDEO....

Με την δήλωση αυτή του Ζαν-Κλωντ Γιουνκέρ (Οκτώβριος 2009) αρχίσαμε να βιώνουμε αυτό που υπήρχε διάχυτο σε όλο το εννεάμηνο του έτους, αλλά και νωρίτερα. Κάτι στην Ελλάδα επρόκειτο να συμβεί. Μόνον ο κύριος “λεφτά υπάρχουν” κατόπιν εκλογών δήλωσε αιφνιδιασμένος. Συνεπώς, ο πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου και Πρόεδρος στο Eurogroup, εντυπωσιασμένος από την αλήθεια του άρτι αφιχθέντος δίδυμου ΓΑΠ-ΓιωΠ “κατάλαβε” πια ότι οι Έλληνες επί χρόνια κορόιδευαν τα “τίμια” κράτη μέλη και έτσι ξεκίνησε ένα ακόμα επεισόδιο διαρθρωτικών αλλαγών και ευρωπροσαρμογών για την χώρα των άνομων και των κλεφταρματολών.

Άπειρο μελάνι χύθηκε από τότε, σε μια προσπάθεια ανάλυσης των αιτίων και διερεύνησης των προοπτικών, έξω από το λόμπι των επίσημων κρατικο-ιδιωτικών μμε, εννοείται. Συμφωνία φαίνεται να επήλθε ως προς ένα βασικό σύμπτωμα: η Ε.Ε. χρησιμοποιεί φασιστικές πρακτικές ολοένα και περισσότερο. 

Μεγάλος μέρος της κοινής γνώμης ασπάζεται το συμπέρασμα, ανεξάρτητα από το αν το τοποθετεί σε βάση γερμανοποίησης, παγκοσμιοποίησης, συστημικού καπιταλιστικού προβλήματος… Μεγάλο μέρος συμφωνεί ότι το “ευρωπαϊκό κεκτημένο” ως προς τις ανθρώπινες ελευθερίες, το κράτος δικαίου και πρόνοιας, έχει πάει περίπατο και η κατρακύλα συνεχίζεται. Σχετική συμφωνία δηλαδή φαίνεται ως προς το ότι η “οικονομική κρίση” αποτελεί το κατάλληλο πρόσχημα, η κρίση αυτή προκαλείται από εκείνους που ελέγχουν από το παρασκήνιο το πολιτικό προσκήνιο, που με την σειρά του έρχεται να “λύσει ένα πρόβλημα”, στην πραγματικότητα να εκτελέσει τις εντολές που του δίνονται.

Εκεί που δείχνουν περισσότερο διχασμένες οι γνώμες είναι στο αν η ενωμένη Ευρώπη και ιδιαίτερα το κίνημα του δυτικού διαφωτισμού ήταν εξ αρχής ύπουλο, ήρθε δηλαδή ως αρνί που έκρυβε έναν λύκο. Αν το επίπεδο παραδοχής του φασισμού είναι δύσκολο για το μέσο επίπεδο του μορφωμένου ευρωπαίου, το επίπεδο αυτό μοιάζει αδύνατο για την συντριπτική πλειοψηφία. Προφανώς λοιπόν και δεν θα επιχειρήσουμε μια εξήγηση, όπως εξήγηση δεν μπορεί εύκολα να δοθεί και στην φασιστική πρακτική που φέρει δημοκρατικό άλλοθι. 

Παρατηρήσεις όμως μπορούν να γίνουν. Ερωτήματα μπορούν να εκφραστούν. Άλλωστε, και τυπικά, ως ευρωπαίοι πολίτες το δικαιούμαστε.

 Ας παραμερίσουμε προς το παρόν την πιθανότητα, το πρόβλημα να το δημιουργεί αυτός που εμφανίζεται ως η μοναδική και σωτήρια λύση. Ας ξεχάσουμε ότι σχεδόν τα μόνα κράτη χωρίς τεράστιο δημόσιο χρέος είναι αυτά στα οποία επικρατεί “αραβική άνοιξη”. 

 Ας προσποιηθούμε τους ανεγκέφαλους σε διάφορα ζητήματα, άλλα “φυσιολογικά” κατά την κοινή ιστορία, όπως η δυνατότητα της ηττημένης στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο Γερμανίας να εξοπλιστεί και σε 20 χρόνια να απειλεί όλο τον πλανήτη, άλλα “εύλογα” όπως το ότι η Επανάσταση του 1821 ξέμεινε από χρήματα το 1823 και χρειάστηκε δανεισμό από φίλιες δυνάμεις και άλλα, που μόλις τώρα αρχίζουν να γίνονται γνωστά και κατανοητά, όπως το ότι η δραχμή ουδέποτε υπήρξε εθνικό νόμισμα της Ελλάδας, αφού τον μηχανισμό παραγωγής του ήλεγχε η Τράπεζα της Ελλάδος (πρώην Εθνική) που ανέκαθεν ήταν ιδιωτική Τράπεζα (κάτι αντίστοιχο γινόταν στο ίδιο περίπου διάστημα με το δολάριο των ΗΠΑ και την στερλίνα της Βρετανίας).

Τα ερωτήματα και οι αντιφάσεις. Οι τεχνικές αντίδρασης

Παραμερίζοντας τις δεκάδες αντιφάσεις που έχουμε αφομοιώσει ως διδακτέα ύλη, τι διαπιστώνουμε; Ότι ένα αόρατο σύστημα προσπαθεί μέσα από την ορατή Κομισιόν, την Ε.Κ.Τ., το Δ.Ν.Τ. και τον πάσης φύσεως Τύπο να μας πείσει για τις ευθύνες μας και για την ουδετερότητα των “αγορών”. Ότι την ευθύνη μιας κακής οικονομίας την έχουν οι πολίτες που ξοδεύουν περισσότερα από όσα παράγουν, που έχουν ένα πελατειακό κράτος, που φοροδιαφεύγουν, που -ως δημόσιοι υπάλληλοι- είναι διεφθαρμένοι, επίορκοι και κοπανατζήδες (ή ύποπτοι). 

Όπως δηλαδή ο Καντάφι και ο Μουμπάρακ ανακηρύχθηκαν ξαφνικά “δικτάτορες”, ο Άσαντ “σφαγέας”, ο Σαντάμ απειλούσε το Ισραήλ με πυρηνικά, όπως (περίπου) ο Καποδίστριας διαγνώσθηκε “τύραννος”, ο Κολοκοτρώνης είχε καταθέσεις στη Ζάκυνθο, οι υπεύθυνοι της μικρασιατικής καταστροφής ήταν έξι (6), ο εμφύλιος 1945-49 προκλήθηκε από Έλληνες αριστερούς που κινήθηκαν εναντίον δεξιών Ελλήνων, όπως δηλαδή λέμε ότι η Ελλάδα στην ΕΟΚ θα έχει σύνορα ευρωπαϊκά, ισότιμη συμμετοχή και ισοδύναμη ψήφο σε μια ισχυρή οικογένεια ελεύθερων, ανεξάρτητων και δημοκρατικών λαών, όπως λέμε ότι το ΠΑΣΟΚ του 1981 θα βγάλει την Ελλάδα από την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ, όπως λέμε οι Έλληνες φταίνε που έπαιξαν στο Χρηματιστήριο, όπως λέμε ότι το 1999 η Ελλάδα μπήκε στο ευρώ με το σπαθί της εκπληρώνοντας όλα τα κριτήρια του Μάαστριχτ, όπως λέμε ότι οι Έλληνες φταίνε για τον υπερδανεισμό, το ρήμαγμα της εντόπιας οικονομίας και την μη αξιοποίηση του απίστευτου εγχώριου πλούτου, όπως λέμε ότι αφού ούτε η τρόικα μπορεί να καταπολεμήσει την φοροδιαφυγή, ας καταργηθεί το τραπεζικό απόρρητο και τα μετρητά, όπως καταργήθηκε το όποιο κράτος δικαίου και πρόνοιας υπήρχε, όπως καταργείται το δημόσιο νερό και η ενέργεια … 

Δημοκρατικά όμως, όπως πάντα. Όπως λέει σήμερα η Κομισιόν ότι η Ελλάδα δεν δικαιούται να διαμαρτύρεται, αφού μπήκε στο ευρώ με πλαστά στοιχεία, όπως -μόλις σήμερα- η ΕΚΤ “διαπίστωσε” την έλλειψη προσώπων στα χαρτονομίσματα του Ευρώ και γι’ αυτό σπεύδει να την “καλύψει”.

Οι δημοσιογράφοι το είπαν καθαρά: καμιά σχέση δεν είχε το μνημόνιο με τον τρόπο υπολογισμού του ελλείμματος. Η Ζωή Γεωργαντά κινήθηκε από ίδιον όφελος, μόλις επισκιάστηκε στην ΕΛΣΤΑΤ από τον Ανδρέα Γεωργίου. Το ΕΛΙΑΜΕΠ το είπε καθαρά: έξω από την Ευρώπη θα μας φάει ο λύκος. Ό,τι έλεγε ο Καραμανλής το 74, ό,τι έλεγε η Μπενάκη από το 2005.

 Το ΕΛΙΑΜΕΠ και τμήμα του Ελληνικού Πανεπιστημίου το είπαν καθαρά: για όλα φταίνε οι Έλληνες που κουβαλάνε μέσα τους ολίγον από Καραϊσκάκη – Κολοκοτρώνη κι έτσι αντιστέκονται στους σημερινούς, τίμιους Μαυροκορδάτους. Έτσι είναι. Όποιος έχει τα χρηματικά μέσα, δημιουργεί και την αντζέντα, το πολύ πολύ κανένας καλός αντίλογος να φέρει την κουβέντα σε επίπεδο μερικού, σχετικού και τελικά, ουτοπικού συμβιβασμού. Για συζήτηση ούτε λόγος. 

Οι ύβρεις, οι συκοφαντίες και οι μονολεκτικοί χαρακτηρισμοί προς απάντηση, όταν τελειώνουν τα επιχειρήματα. Το μενού περιλαμβάνει εναντίον του αντιφρονούντα και τον νόμο-λάστιχο, αφού πολύ συχνά η δικαιοσύνη μόνον τυφλή δεν είναι.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι όλα αυτά και πόσα παρόμοια συμβαίνουν, το πρόβλημα είναι ότι μέσω της πλύσης εγκεφάλου και των συστηματικών ψεμάτων γίνονται πιστευτά. 

Γίνονται πιστευτά στην βάση της ελλιπούς πληροφόρησης (κυρίως ιστορικής), στην βάση της παραπληροφόρησης, στην βάση ελέγχου της παιδείας από το ίδιο, αόρατο σύστημα σε όλα τα δυτικά κράτη. Γίνεται πιστευτό ότι υπάρχει μόνιμη, αγαπητική πρόθεση των κυβερνήσεων να χρησιμοποιήσουν το χρήμα των “αγορών” επ’ αγαθώ των κοινωνιών. 

 Γίνεται πιστευτό ότι τις προθέσεις των δημοκρατικώς εκλεγμένων κυβερνήσεων τις ελέγχει η λαϊκή βούληση και όχι το χρήμα. Γίνεται πιστευτό ότι μόνον με δάνεια μπορεί να ζήσει ένα κράτος, ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Γίνεται πιστευτό ότι δυο παγκόσμιες ιδεολογίες μάχονται συνεχώς για το καλό ή το κακό του κόσμου (φιλελευθερισμός-σοσιαλισμός). Το μόνο που δεν έχουμε ακούσει ακόμα είναι ότι η εξαθλίωση του τρίτου κόσμου οφείλεται στην τεχνική αδυναμία του δυτικού κόσμου να θρέψει την ανθρωπότητα, όχι υπό μορφή ελεημοσύνης βέβαια. Πού θα πάει όμως; Αν τελειώσουν τα άλλα “επιχειρήματα” θα το ακούσουμε κι αυτό.

Αν προσέξει κάποιος, θα δει στην διάρκεια του χρόνου να επαναλαμβάνονται από πλευράς Ευρώπης δηλώσεις “αφέλειας” για ανάγκη διορθωτικής πορείας σε μείζονα θέματα. Οι δηλώσεις αυτές αντιφάσκουν κατάφωρα με τις (επίσης διαρκείς) δηλώσεις εξύμνησης των επιτευγμάτων της ενωμένης Ευρώπης.

 Από την μια πλευρά, “μείζονες διανοητές και ισχυροί πολιτικοί” σχεδιάζουν τo μεγαλειώδες, κοινό ευρωπαϊκό μέλλον, από την άλλη, εκλεγμένες μαριονέτες έρχονται να “διορθώσουν” το Μάαστριχτ, το ευρώ, να αναβαθμίσουν τα ανθρώπινα δικαιώματα… ακόμα και τα πρόσωπα στο χαρτονόμισμα του Ευρώ που… “ξεχάστηκαν” και χρειάστηκαν έρευνες για να διαπιστωθεί ότι οι άνθρωποι τείνουν να θυμούνται τα πρόσωπα περισσότερο από τις πύλες και τις γέφυρες! Σταθερά δηλαδή υποβαθμίζεται ο αντίλογος μέσω του θλιβερού λόγου. Γιατί να πρέπει κάποιος να εξηγήσει στον Μάριο Ντράγκι τι θα πει “πρόσωπο στο χαρτονόμισμα” και πώς αυτό χρησιμοποιήθηκε στα εθνικά κράτη;

 Γιατί πρέπει να τον ρωτήσει το προφανές: πώς έγινε και ξεχάστηκαν εκατοντάδες προσωπικότητες της Ευρώπης που προσέφεραν τα μέγιστα στην ανθρωπότητα; Να λοιπόν άλλη μια ένδειξη για το μη ανθρωποκεντρικό ευρωπαϊκό σύστημα που θέλει να επιβληθεί.

Στην περίπτωση της Ελλάδας έμμεσα, αλλά σταθερά επαναλαμβάνεται η δήλωση του Βρετανού υπουργού εξωτερικών λόρδου του Castlereagh, που ήθελε να καταστήσει τους Έλληνες ένα “ξεπεσμένο, άψυχο έθνος”. Ή μήπως σημαίνει κάτι άλλο η διαρκής επίκληση του “μικρού” ελληνικού κράτους, που, αφού έγινε, χάρη στην βοήθεια της δύσης, “εθνικό”, άρα διπλά μικρό, στον 19^ο αιώνα είχε την ανάγκη της εθνικής “Μεγάλης Ιδέας”, στον 20^ο είχε την ανάγκη την “Ευρώπη”; 

Και πώς να μην ισχύουν όλα αυτά τα παράδοξα, όταν αυτός που μας τα διδάσκει, ταυτόχρονα διδάσκει ότι πριν ακόμα οι Έλληνες σχηματίσουν κράτος, είχαν την ανάγκη δανείων; Από την “ενδυνάμωση των δημοκρατικών θεσμών” του 1978, πήγαμε στο ευρώ του 2000 και στην “ανακάλυψη” των παραποιημένων στατιστικών του Σημίτη που… έδρασε “κατ’ εντολή των πολιτών”! Ναι, οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι του 1999 ήταν κουτόφραγκοι, δεν γνώριζαν τίποτα περί swaps και Goldman Sachs, δεν ήξεραν να μετράνε τα στατιστικά των κρατών που έμπαιναν στο ευρώ, ούτε γνώριζαν πόσο διογκωμένος ήταν ο τραπεζικός τομέας της Κύπρου…

 Όμως οι Έλληνες από την εποχή του Αλ. Υψηλάντη έχουν την ανάγκη προόδου, φωτισμού, εκσυγχρονισμού, εναρμονισμού, εκδυτικισμού, εκδημοκρατισμού, διαρθρωτικών αλλαγών και μεταρρυθμίσεων προς την κατεύθυνση των Ευρωπαίων! Μυστήριο, μα την αλήθεια! Μεγάλο μυστήριο!

Η ευθύνη του ψηφοφόρου. Ο δημοκρατικός ευρωφασισμός

Όταν έρχεται η ώρα των επώδυνων “αλλαγών”, περιέργως πώς, πάντα φταίει ο πολίτης, ενώ αν γίνει η παραμικρή προσπάθεια οργανωμένης διάδοσης της πραγματικότητας, τότε τα σουβλερά δόντια των εγχώριων διαχειριστών εμφανίζονται λαμπερά, η ιταμότητα, οι εκβιασμοί και τα διλήμματα κάνουν αδύνατο τον διάλογο, τεχνητοί εχθροί εφευρίσκονται, ενώ ο μηχανισμός περιθωριοποίησης, γελοιοποίησης, εξαφάνισης ανθρώπων και ιδεών, αναλαμβάνει το γνωστό του “δημοκρατικό” έργο. Ειδικά τα διλήμματα (π.χ. ναι ή όχι στο ευρώ;) είναι το αγαπημένο μέσο αποφυγής των ερωτημάτων. Εκεί οι μάσκες πέφτουν, καταρρέει πλήρως η “δημοκρατία” και ο ευρωπαϊκός ορθολογισμός που επικαλούνται. Τι σόι δημοκρατία είναι αυτή που, ουρλιάζοντας για το λόμπι της δραχμής, εκβιάζει την Βουλή να ψηφίσει εντός 24ώρου για τα μέγιστα, κομπάζοντας στην συνέχεια πως έχει “ευρύτατη πλειοψηφία και δημοκρατική νομιμοποίηση”; Γιατί η ψήφιση των μνημονίων είναι κατεπείγουσα, αλλά όχι η απόδειξη της αξιοπιστίας της ΕΛΣΤΑΤ; Γιατί η Κομισιόν εν μια νυκτί πίστεψε τον ΓΑΠ όταν επί δέκα χρόνια πίστευε τον Σημίτη και τον Καραμανλή;

 Γιατί έχει επιστημονική αξιοπιστία η μέθοδος Γεωργίου και όχι η μέθοδος Γεωργαντά; Γιατί η δημοσιογραφία των γνωστών μμε ταυτίζεται με τους Παπακωνσταντίνου – Γεωργίου; Γιατί δεν εξεγείρεται η ίδια δημοσιογραφία ως προς την ευρωπαϊκή παρέμβαση που υποδεικνύει το αλάθητο του Radermacher; Γιατί μια συνταγματικώς κατοχυρωμένη “ανεξάρτητη αρχή” αποδεικνύεται εξαρτημένη τόσο από την Ευρωπαϊκή, όσο και από την Ελληνική κυβέρνηση; κλπ κλπ κλπ 

Ένα μόνον θέμα αρκεί για να φανεί ότι ο δημοκρατικός ευρωμανδύας κρύβει ολοκληρωτικό περιεχόμενο. Ότι τόσο στα κράτη μέλη, όσο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν πηγάζει εξουσία από τον λαό, ούτε ασκείται υπέρ αυτού. Αυτή είναι η συνέχεια της Ευρώπης που εξεγέρθηκε κατά του παπικού αλάθητου και της μεσαιωνικής αυθεντίας; Αυτήν την Ευρώπη, που σέρνεται πίσω από το αλάθητο της Eurostat και του IMF, καλούνται οι Ευρωπαίοι να προσκυνήσουν;

Το χειρότερο είναι, πως το μιζοθρεμένο εγχώριο σύστημα, για τα όποια δεινά τελικά παραδέχεται, προκλητικά αντιτείνει: ο λαός ψήφισε. Λες και υπήρξε ποτέ προεκλογικός διάλογος. Λες και υπάρχει μηχανισμός έκπτωσης μιας κυβέρνησης που κάνει μετεκλογικά τα αντίθετα από όσα προεκλογικά έλεγε. Λες και η ύπαρξη του νόμου συνεπάγεται την ισονομία. Λες και η πολυνομία είναι φυσικό φαινόμενο. 

Λες και ο έχων δικαίωμα ψήφου γνωρίζει τι είναι spread, πώς και πόσο δανείζεται η χώρα, λες και ο μέσος πολίτης γνωρίζει αυτά που αγνοούν (ή κάνουν πως αγνοούν) ακόμα και οι απόφοιτοι του London School of Economics. Λες και το δικαίωμα στην ψήφο μπορεί να αντισταθμίσει την δυνατότητα του παγκόσμιου οικονομικού καρτέλ (global financial governance επί το λογιότερον) να επηρεάζει την κοινή γνώμη, να ορίζει από το παρασκήνιο τους αρχηγούς των κομμάτων, την δημιουργία κομμάτων, τις κυβερνητικές πολιτικές, την ατζέντα των θεμάτων. Αλλά ξεχάσαμε… αυτά είναι συνωμοσιολογίες, που δεν έχουν θέση ούτε στον αγγελικό κόσμο του δυτικού κράτους δικαίου, ούτε στο κράτος των ταύρων και των αρκούδων που φιγουράρουν έξω από τα χρηματιστήρια.

Και βέβαια, παραμένει το μεγάλο ερώτημα: αν η ενωμένη Ευρώπη είναι ένα αγαθό όραμα του 1950 που προγραμματίστηκε για την ειρήνη και την ωφέλεια των λαών, τότε πώς εξηγείται η διαρκής υπονομευτική πολιτική εναντίον των διαφορετικών πολιτισμών, πώς εξηγείται η επιθετική πολιτική, η πολιτική κατακερματισμού των κρατών και εθνών να συνοδεύει την πολιτική-οικονομική-νομισματική ένωση; Ας το αναλογιστεί αυτό ιδιαίτερα ο Έλληνας, που βλέπει σήμερα το σοσιαλιστικό κόμμα και το αριστερό του κυβερνητικό στήριγμα, να καταλογίζει στο φιλελεύθερο κόμμα ευρωπαϊκή ανεπάρκεια. Και δυο τελευταία ερωτήματα: 

Πόσο μεγάλο ήταν το ιδεολογικό χάσμα που χώριζε από το 1974 τον φιλελεύθερο από τον σοσιαλιστικό χώρο; Πόσο, αλήθεια, οξυδερκή και οραματιστή μπορούμε να θεωρήσουμε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή που -εκτός των άλλων- μετεπήδησε στην Προεδρία της Δημοκρατίας προκειμένου να εμποδίσει τον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου να βγάλει την Ελλάδα έξω από την ΕΟΚ;

Το πολίτευμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης from forye on Vimeo.
Πηγή : http://karavaki.wordpress.com/2013/05/28/eu-regime-2/

Διαβάστε Περισσότερα

Κάτι δεν πάει καλά με τον τουρισμό

Τα πράγματα στον τουρισμό πάνε κάθε χρόνο από το κακό στο χειρότερο. Οι προβλέψεις ωστόσο των ανθρώπων του τουρισμού και των στελεχών του υπουργείου είναι αισιόδοξες. 

Δημοσιεύουμε ένα ενδιαφέρον κείμενο της Ιουλίας Πλημμυρίδου στο πλαίσιο προβληματισμού και διαλόγου για ένα θέμα που αφορά όλους μας στο νησί.

Ο τουρισμός, το δίχως άλλο, είναι η βαριά βιομηχανία μας.
Προβάλλουμε και διαφημίζουμε τον τουρισμό, θεωρώντας ότι, όσο περισσότεροι άνθρωποι επισκέπτονται την Ελλάδα, τόσο περισσότερα χρήματα θα εξοικονομήσουμε.
Αυτό όμως, όπως θα αποδείξουμε παρακάτω δεν ισχύει.
Για το σκοπό λοιπόν αυτόν, ας χωρίσουμε τον τουρισμό σε δύο κύριες κατηγορίες

Α) «τον ελεύθερο τουρισμό», όταν τα άτομα από μόνα του αποφασίζουν να επισκεφθούν την χώρα μας και

Β) «τον οργανωμένο τουρισμό» όταν δηλαδή οι τουρίστες έρχονται «πακέτο» με κάποιο τουριστικό γραφείο.

Υπάρχουν πολύ σημαντικές διαφορές στα δύο είδη τουρισμού και αυτές κυρίως επισημαίνονται στον τρόπο και τον τόπο, που καταβάλλονται τα χρήματα, από ποιους και γιατί φορολογούνται, οι ανταγωνιστικές πιέσεις που ασκούνται στην χώρα, για φθηνά τουριστικά πακέτα, καθώς και άλλοι μέθοδοι που θα αναλύσουμε παρακάτω

Α) Ελεύθερος τουρισμός

Ο τρόπος που κινείται το χρήμα στον ελεύθερο τουρισμό είναι ο εξής:
Όταν ένας τουρίστας έρχεται και κάνει ελεύθερο τουρισμό στην Ελλάδα πληρώνει:


Μεταφορικά μέσα: Αεροπλάνα, ταξί, συγκοινωνίες τοπικές, υπεραστικές, ενοικιαζόμενα αυτοκίνητα ή μοτοποδήλατα, ενοικιαζόμενα σκάφη, πλοία της γραμμής κλπ
Διαμονή: μικρά ή μεγάλα ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια, κάμπινγκ κλπ
Διατροφή – διασκέδαση: εστιατόρια, fast food, σουβλατζίδικα, κέντρα διασκέδασης, μπαρ, καφετέριες, club κλπ

Καταστήματα: τουριστικών ειδών, σουβενίρ, εποχικά καταστήματα και καταστήματα σε τουριστικές περιοχές γενικά.

Όλοι οι παραπάνω επαγγελματίες κερδίζουν απευθείας από τον τουρίστα για τις υπηρεσίες και τα αγαθά που προσφέρουν. Δεν μοιράζονται με κανέναν το κέρδος τους, ενώ το κράτος φορολογεί τους επαγγελματίες πάνω στο καθαρό κέρδος και εισπράττει Χ φόρους από αυτούς.
Βάσει στατιστικών στοιχείων 15.000.000 τουρίστες καταφθάνουν στην χώρα μας ετησίως. Και το κράτος και οι επιχειρήσεις κερδίζουν, ενώ από τους φόρους που εισπράττει, το κράτος μπορεί και συντηρεί τις υποδομές του.

Β) Οργανωμένος τουρισμός.


Όταν ο τουρίστας χρησιμοποιεί τουριστικά γραφεία του εξωτερικού τότε συμβαίνει το εξής:
Τα τουριστικά γραφεία κλείνουν όλες τις παραπάνω υπηρεσίες για λογαριασμό του τουρίστα, εισπράττοντας όμως ένα ποσοστό επί των κερδών των προαναφερομένων επιχειρήσεων, ή χειρότερα, επινοικιάζουν τις ελληνικές τουριστικές επιχειρήσεις για δική τους εκμετάλλευση.
Όλα τα χρήματα του τουρισμού προεισπράττονται στο εξωτερικό, ενώ οι τουριστικές επιχειρήσεις διαπραγματεύονται με το συγκεντρωμένο δανεικό ρευστό, τις ελληνικές τουριστικές επιχειρήσεις, από τις οποίες αποσπούν πακέτα απαράδεκτα χαμηλά.

Οι ελληνικές τουριστικές επιχειρήσεις έχουν ελάχιστο καθαρό κέρδος πάνω στο οποίο μπορεί το ελληνικό κράτος να φορολογήσει. Τα κέρδη του ελληνικού τουρισμού μεταφέρονται στις τουριστικές επιχειρήσεις του εξωτερικού, όπου τα εκάστοτε κράτη φορολογούν και εισπράττουν φόρους, ουσιαστικά όμως, για τον δικό μας ελληνικό τουρισμό.


Ακόμα χειρότερα, μερικές χώρες προέλευσης του τουρίστα, φορολογούν αυστηρά τις τουριστικές τους επιχειρήσεις, αφού εκείνες βλέπουν χρήματα να φεύγουν από την χώρα τους.
Τα τουριστικά γραφεία από την άλλη, πιέζουν για καλύτερες τιμές στα πακέτα τους, λόγο ανταγωνισμού και βαριάς φορολόγησης, εκβιάζοντας ότι θα στραφούν σε άλλες χώρες.
Ένας φαύλος κύκλος με επίκεντρο τις ελληνικές τουριστικές επιχειρήσεις.
Με άλλα λόγια η κα Μέρκελ εισπράττει φόρους, όχι μόνο για την δική της βαριά βιομηχανία, αλλά και για την δική μας.

Παράδειγμα 1:

Αν κάποιος επισκεφθεί τα Μάλια της Κρήτης και ζητήσει από μόνος του να νοικιάζει ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, τους καλοκαιρινούς μήνες, τότε θα πληρώσει τουλάχιστον 50 ευρώ τη βραδιά. Ο ίδιος ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου, επινοικιάζει προς 8 – 10 ευρώ τη βραδιά τα δωμάτια του σε τουριστικά γραφεία του εξωτερικού.

Υπάρχει δηλαδή μια διαφορά της τάξης των 40 – 42 ευρώ.
Τα τουριστικά γραφεία του εξωτερικού νοικιάζουν τα δωμάτια μέσω των γραφείων τους ή ιστοσελίδων προς 38 ευρώ τη βραδιά. Κερδίζουν δηλαδή ΚΑΘΑΡΑ 28 – 30 ευρώ για κάθε βραδιά για κάθε δωμάτιο στα Μάλια της Κρήτης.


Χρήματα που κερδίζουν από υπηρεσίες που παρέχονται στην Ελλάδα, από επιχειρήσεις που κατοικοεδρεύουν στην Ελλάδα, τα οποία όμως φορολογούνται αλλού.
Ακόμα πιο παράξενο είναι το φαινόμενο των ελλήνων, οι οποίοι πλέον γνωρίζοντας ότι μέσω ιστοσελίδων θα πετύχουν καλύτερες τιμές, κλείνουν από Ελλάδα, μέσω ιστοσελίδων δωμάτια στην Ελλάδα, όμως μέσω τουριστικών γραφείων του εξωτερικού, με άλλα λόγια στέλνουμε τα χρήματα μας έξω, για να μας παραχθεί μια υπηρεσία στην χώρα μας.

Επειδή τα γραφεία γνωρίζουν ότι όταν ο τουρίστας που κάνει ελεύθερο τουρισμό δεν μπορεί να κλείσει δωμάτια ή να εξυπηρετηθεί όπως πρέπει, τότε θα στρέφεται φυσικά στον οργανωμένο τουρισμό, κλείνουν όλα τα δωμάτια των ξενοδοχείων για τους μήνες αιχμής του ελληνικού τουρισμού, που είναι συνήθως Ιούλιος, Αύγουστος, προκαταβολικά, ενώ το ίδιο έχει παρατηρηθεί και στα αεροπορικά εισιτήρια, δεσμεύοντας τα “εικονικά” κάνοντας ομαδικές κρατήσεις. Κατά αυτόν τον τρόπο δημιουργείται ένα εσφαλμένο κλίμα, που εμποδίζει την ανάπτυξη του ελεύθερου τουρισμού.

Και τέλος το «All inclusive» ή καλύτερα το μάντρωμα. Είναι η νέα μόδα στον Τουρισμό. Ένας τρόπος να εισπράξουν χρήματα από το φαγητό και την διασκέδαση του τουρίστα, μέσα από το ξενοδοχείο, με άλλα λόγια ακόμα λιγότερα χρήματα στις επιχειρήσεις εστίασης και διασκέδασης των τουριστικών περιοχών, ακόμα λιγότερα χρήματα στα ταμεία του κράτους.

Παράδειγμα 2:

Ένα άλλο παράδειγμα που θα περιγράψουμε, είναι τα κρουαζιερόπλοια ή αλλιώς, πλωτά εμπορικά κέντρα.
Στεγάζουν, σιτίζουν, προμηθεύουν με αγαθά και υπηρεσίες, καθώς μεταφέρουν τους τουρίστες.
Όλο το χρήμα κινείται από την πλώρη στην πρύμνη.


Πιάνουν συνήθως λιμάνι σε κοσμοπολίτικα νησιά και μεγάλες πόλεις, ενώ λίγος χρόνος, πριν από τον απόπλου, μένει στον κόσμο, να διασκεδάσει, να ψωνίσει, να πιει ένα καφέ ή να περιηγηθεί τα αξιοθέατα, με άλλα λόγια να ξοδέψει χρήματα σε ελληνικές επιχειρήσεις.
Το καλοκαίρι του 2010 με κρουαζιερόπλοια κατέπλευσαν 1 εκατομμύριο κόσμος στην χώρα μας.
Ελάχιστο κέρδος έχει το ελληνικό κράτος από τα σκάφη αυτά, ενώ αν το 20% των επιβατών, έκαναν ελεύθερο τουρισμό στην Ελλάδα, θα κερδίζαμε το δίχως άλλο πολύ περισσότερα χρήματα, από όσα από το σύνολο τους.

Στο Κατάκολο είχαν προγραμματισμένες προσεγγίσεις, από 15 Μαρτίου έως 15 Νοεμβρίου 2010, 360 κρουαζιερόπλοια, εκτός από τα έκτακτα δρομολόγια.


«Ο μέσος όρος παραμονής των πλοίων είναι οι 7 ώρες και στο διάστημα αυτό οι επιβάτες επισκέπτονται την Αρχαία Ολυμπία ή τις κοντινές παραλίες».
Το κόστος δε μιας τέτοιας κρουαζιέρας, για μια τετραμελή οικογένεια ανέρχεται από 3.000 έως 10.000 ευρώ (ανάλογα το σκάφος και τη θέση κράτησης), χωρίς να συνυπολογίσουμε τα χρήματα τα οποία θα δαπανήσουν στα καταστήματα του πλοίου, τα μπαρ, και τα εστιατόρια.


Παράδειγμα προγράμματος επταήμερης κρουαζιέρας ανά άτομο:

Sampled Prices:
Inside staterooms $1,349.00
Outside stateroom $1,549.00
Outside staterooms with balcony $1,699.00
Suites with balcony $2,399.00
Schedule: Bari, Italy (01 Aug d1800); Katakolon (Olympia), Greece (02 Aug 1230-1730); Santorini, Greece (03 Aug 0800-1430); Mykonos, Greece (03 Aug 1930(+1)0100); Piraeus (Athens), Greece (04 Aug 0730-1630); Corfu (05 Aug 1400-1930); Dubrovnik, Croatia (06 Aug 0730-1400); Venice, Italy (07 Aug 0900-1800); Bari, Italy (08 Aug a1200)


Κατά παρόμοιο τρόπο λειτουργούν και τα ενοικιαζόμενα ιστιοφόρα και τα σκάφη αναψυχής.
Κλείνονται στο εξωτερικό μέσω γραφείων, ή ιστοσελίδων του Διαδικτύου.
Τα χρήματα όλα καταβάλλονται προκαταβολικά στο εξωτερικό.
Ο τουρίστας παραλαμβάνεται από το αεροδρόμιο, από άτομο του πληρώματος των σκαφών και κατευθύνεται σε αυτό.


Διαμονή, διατροφή, μεταφορά όλα παρέχονται εδώ, αλλά πληρώνονται και φορολογούνται αλλού.
Ακόμα πιο τραγική είναι η κατάσταση με τα σκάφη τα οποία προέρχονται από Τουρκία και άλλες γειτονικές χώρες. Νοικιάζουν κρουαζιέρες για περιήγηση σε ελληνικά νησιά, σα να ήταν δικά τους.

Όλο το Αιγαίο είναι κατάμεστο με ιστιοφόρα, πολυτελή σκάφη, φουσκωτά κλπ τα οποία από την μία δεν πληρώνουν στο ελληνικό κράτος τίποτα, από την άλλη έχουν την αξίωση να τους παραχθεί βοήθεια σε περίπτωση ανάγκης, ενώ απαιτούν καθαρές θάλασσες και παραλίες. Για του που αδειάζουν τα σκουπίδια και τις αποχετεύσεις τους καλύτερα να μη ρωτάμε.

Παράδειγμα 3:


Μεταφορά των τουριστών από ξηράς, εδώ συμβαίνει το εξής:
Τα τουριστικά γραφεία του εξωτερικού νοικιάζουν πούλμαν, τα οποία και πληρώνουν ανά μέρα ή ώρα πχ από 400-750 ευρώ αναλόγως.
Στις μετακινήσεις τους χρεώνουν για την μετάβαση στην Ακρόπολη και την επιστροφή στο ξενοδοχείο προς 50 ευρώ το άτομο.

Αν έχουν ένα γκρουπ των 100 ατόμων τότε θα χρειαστούν 2 πούλμαν τα οποία θα στοιχίσουν από 800-1500 ευρώ, ενώ θα εισπράξουν, 5.000 ευρώ. Τα ποσά αυτά δεν φαίνονται πουθενά, μπορεί να έχουν χρεωθεί στο πακέτο, ή μπορεί να θεωρηθούν ως extra και να εισπραχθούν, χωρίς πουθενά να πληρωθεί κάποιος φόρος.

Το να αποδοθούν στην Ελλάδα φόροι, ούτε κουβέντα.
Οι αποστάσεις και οι εκδρομές που καλύπτουν τα τουριστικά γραφεία ποικίλουν και θα πρέπει να ερευνηθούν. Μυκήνες, Ολυμπία, Δελφούς, μικρές εκδρομές με σκάφη σε κοντινά νησιά, Αίγινα, Τζιά κλπ

Παράδειγμα 4:

Άλλη χαρακτηριστική εκμετάλλευση είναι οι προμήθειες που εισπράττουν από τουριστικά μαγαζιά και εστιατόρια.

Και τα τουριστικά γραφεία και τα κρουαζιερόπλοια, κλείνουν συμφωνίες με καταστήματα και εστιατόρια από τις περιοχές που περνάνε, για ποσοστά επί των πωλήσεων τους και κατευθύνουν τους επιβάτες τους σε αυτές τις επιχειρήσεις και ΜΟΝΟ.

Τα ποσοστά τα οποία εισπράττουν είναι ένα μέρος από τα καθαρά κέρδη των επιχειρήσεων, είναι δηλαδή τα χρήματα αυτά, τα οποία θα φορολογούσε το ελληνικό κράτος και θα είχε οικονομικό όφελος.
Τώρα όμως, είναι στα χέρια των ξένων τουριστικών γραφείων και για άλλη μια φορά, τελείως αφορολόγητα.

Διαπιστώσεις

Γεγονός είναι ότι, τα τουριστικά γραφεία χρησιμοποιούν την Ελλάδα, την ιστορία, τις θάλασσες, τα νησιά και ότι άλλο θα μπορούσε να φανεί χρήσιμο, προκειμένου να κερδίσουν χρήματα.


Από πλευράς και μόνο πνευματικών δικαιωμάτων τίθονται ερωτήματα.

Γεγονός είναι, ότι η Ελλάδα, δεν εισπράττει από τα γραφεία αυτά, κανένα φόρο ή τέλος ή έχει κάποιο άλλο οικονομικό όφελος.


Η οικονομική δυναμική των τουριστών που καταφθάνουν μέσω αυτών, είναι αρκετά περιορισμένη. Έχουν ήδη καταβάλει τον οβολό τους, έχουν ήδη απορία αν το ταξίδι τους, αξίζει τα χρήματα που ξόδεψαν.


Και εδώ τίθονται ερωτήματα και εδώ το ελληνικό κράτος θα έπρεπε να ελέγξει ποιοι, φέρνουν ποιους, που.


Τηρούνται κάποιες ελάχιστες προδιαγραφές μεταφοράς, στέγασης σίτισης; βάσει των χρημάτων που έχουν πληρώσει οι τουρίστες; στο τέλος τέλος, οι ελληνικές τουριστικές υπηρεσίες θίγονται, όταν κάτι δεν πάει καλά, οπότε θα πρέπει να υπάρχει κάποιος μηχανισμός ελέγχου.


Γεγονός είναι, ότι απομυζούν τον τουρισμό, ενώ βλάπτουν την ελληνική τουριστική βιομηχανία, αφού κυριολεκτικά, οι πανάκριβες επενδύσεις μας, έχουν καταστεί βιοτεχνίες τουριστικού «φασόν».


Γεγονός είναι, ότι οι χώρες προέλευσης του τουρίστα, έχουν όφελος, αφού εισπράττουν φόρους για υπηρεσίες που παρέχονται αλλού και για το λόγω αυτό η παραγωγικότητα πχ των Γερμανών είναι αυξημένη, αφού θα πρέπει να συνυπολογιστούν και οι παραγωγικότητες της Ελλάδος, Ιταλίας, Ισπανίας, αφού εισπράττουν φόρους για τον τουρισμό των κρατών αυτών.


Γεγονός είναι ότι κυρίως οι χώρες του νότου έχουν οικονομικό πρόβλημα αφού δεν τους επιτρέπεται να κερδίσουν από τις «βαριές βιομηχανίες τους». Σχεδόν όλες οι τουριστικές επενδύσεις, δίνουν κέρδη σε ξένα κράτη.


Γεγονός είναι ότι όλος αυτός ο κόσμος που επισκέπτεται την χώρα μας, μετακινείται, προστατεύεται, επιβαρύνει το περιβάλλον, χρησιμοποιεί τις υποδομές μας, περιθάλπεται όταν χρειαστεί, δημιουργεί ατυχήματα και γενικά υπάρχει σχετική οικονομική επιβάρυνση. Ας σκεφτούμε πως 15.000.000 άτομα έρχονται μέσα σε χρονικό διάστημα 3-5 μηνών. Μιάμιση φορά ο πληθυσμός της χώρας.


Αν υποθετικά μόνο το 1% αυτών των ανθρώπων πάθαινε κάτι κατά τη διάρκεια των διακοπών του, (τσίμπημα από τσούχτρα, τροφική δηλητηρίαση, άτσαλο πέσιμο, πνιγμός, τροχαίο ατύχημα) και αν μόνο το 1% αυτών είχε ανάρμοστη συμπεριφορά (μεθυσμένοι ταραξίες, κλοπές, βανδαλισμοί, εμπρησμοί, βιαστές κλπ) τότε θα πρέπει να περιθάλψουμε 150.000 άτομα και να σωφρονίσουμε άλλα τόσα, χώρια τις ζημιές και την επιβάρυνση στο περιβάλλον.
Αλήθεια πόσο επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό μας;


Πόσο πιέζουν τις υποδομές μας; (ύδρευση, σκουπίδια, αποχέτευση, οδικό δίκτυο κλπ) Τι εισπράττουν οι δήμοι των τουριστικών περιοχών, για να αντεπεξέρθουν στις αυξημένες ανάγκες των καλοκαιρινών μηνών;
Έτσι λογικό είναι το Ελληνικό κράτος να πρέπει να εισπράξει φόρους για να συντηρήσει τις υποδομές και τις υπηρεσίες, ώστε να μπορεί να καλύψει τις τουριστικές ανάγκες των επισκεπτών του.

Προτάσεις

Για να μην αυξηθεί το τουριστικό προϊόν, είναι σημαντικό να μην επιβαρυνθεί ο τουρισμός με άλλους φόρους. Η αναδιανομή των φόρων, από τα κράτη προέλευσης του τουρίστα, θα πρέπει να είναι ο στόχος των κρατών υποδοχής του τουρισμού. Η δημιουργία ενός φόρου τουρισμού που θα αποδίδεται στην Ελλάδα για τον σκοπό αυτό.


Ένας άλλος τρόπος θα ήταν να υπήρχε μια ελάχιστη τιμή, στις ενοικιάσεις δωματίων, ανάλογα την κατηγορία του ξενοδοχείου. Το κράτος θα εισέπραττε βάση αυτού, άσχετα από το πόσο τελικά συμφώνησε ο ξενοδόχος.


Θα μπορούσε να υπολογιστεί πόσο κοστίζει την ημέρα ένας τουρίστας στο Ελληνικό κράτος και να προεισπράττονταν τα χρήματα αυτά από τα τουριστικά γραφεία.
Να γίνει μια ολοκληρωμένη οικονομική – περιβαλλοντική μελέτη για τον τουρισμό, με στατιστικά στοιχεία, προκειμένου να αναλυθεί σωστά το πρόβλημα,
«τι μας στοιχίζει και τι εξοικονομούμε από αυτόν».

 Στρατηγικές συμμαχίες γύρω από τα κράτη της Mεσογείου.

Λόγω της οικονομικής κρίσης και της κακής οικονομικής κατάστασης της χώρας, θα μπορούσε να εκτεθεί το πρόβλημα και να επιδιωχθούν αλλαγές και επεμβάσεις σε διεθνές επίπεδο, αφού και οι άλλες χώρες της μεσογείου κυρίως, έχουν παρόμοιο πρόβλημα με τον τουρισμό τους. Στρατηγικές συμμαχίες των κρατών αυτών ίσως έδινε λύσεις.

Φόρος τουρισμού

Κάθε έλληνας πολίτης πρέπει να πληρώνει φόρους για να συντηρεί τις υποδομές και της υπηρεσίες της χώρας, προκειμένω να ζει ελεύθερα στην πατρίδα του.
Κάθε μετανάστης κάνει το ίδιο εφόσον είναι βέβαια νόμιμος και όλα είναι σωστά και ωραία. Κάθε πολίτης σε κάθε χώρα, πράττει το ίδιο.


15 εκατομμύρια άτομα συντηρούνται από το Ελληνικό κράτος τα οποία φυσικά βαρύνουν τον προϋπολογισμό. Αν σαν πολίτες του κόσμου έχουν απαιτήσεις για παροχές και υπηρεσίες, για υποδομές και εξυπηρέτηση, τότε πρέπει να συμβάλουν με τον οβολό τους και αυτοί.
Αν υπολογίζαμε το χρόνο παραμονής τους στην χώρα μας κατά μέσο όρο, από είκοσι μέρες έως ένα μήνα, τότε ισοδύναμα το Ελληνικό κράτος θα έπρεπε να συντηρεί επιπλέον πληθυσμό 1 εκατομμύριο με 1,250,000 άτομα, για όλο το χρόνο, χωρίς να εισπράττει φόρους από αυτούς.


Οι επιχειρήσεις του εξωτερικού που κερδίζουν χρήματα από την Ελλάδα, πρέπει να πληρώσουν φόρους στην Ελλάδα, αλλιώς δεν συμφέρει να είμαστε τουριστική χώρα. Δεν είναι δυνατόν να πληρώνουμε εμείς τις διακοπές του γερμανού.

Υπάρχουν διακρατικές συμβάσεις και διμερείς σχέσεις, όμως κάτω από αυτές τις συνθήκες θα πρέπει να αναλογιστούμε αν μπορούμε να έχουμε τουρισμό στην Ελλάδα.
Θα πρέπει λοιπόν να δημιουργηθεί ένας τουριστικός φόρος, ο οποίος θα επιβαρύνει όσους κερδίζουν από τον ελληνικό τουρισμό και όσους θέλουν να κάνουν με ασφάλεια διακοπές στην Ελλάδα. Το πώς θα εισπραχθεί αυτός είναι τεχνικό θέμα, όμως είναι ένας φόρος ο οποίος

α) δεν επιβαρύνει τον έλληνα πολίτη,
β) είναι δίκαιος,
γ) θα αυξήσει τον ΑΕΠ
δ) θα φέρει θέσεις εργασίας, και τέλος
ε) θα βοηθήσει στην οικονομική εξισορρόπηση της χώρας
Ιουλία Πλημμυρίδου
Πηγή :http://kepom.wordpress.com 

Διαβάστε Περισσότερα