ΑΝΑΚΑΙΝΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ

Από οτι φαίνεται τό ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ αυτό τό ιστορικό κτήριο πού  δεσπόζει στήνπλατεία της ΠΑΝΩ ΧΩΡΑΣ ΠΙΑΤΣΑ ,αποφάσισε επιτέλους νά συντηρήσει  ο ΔΗΜΟΣ ΣΕΡΙΦΟΥ  ΕΥΓΕ στόν δήμαρχο ήταν κρίμα Ένα κτήριο σύμβολο νά αφήνεται στήν εγκατάτάλειψη γιά να δούμε τι θά γινει

γιάννης γούναρις

Διαβάστε Περισσότερα

Η«Εταιρεία Μεταλλείων Σερίφου Σπηλιαλέζα»,διεκδικεί

Πέταξαν συνταξιούχο από το σπίτι του Σε έξωση και κατάσχεση σπιτιού οικογένειας συνταξιούχου στρατιωτικού από το Μέγα Λιβάδι της Σερίφου, προχώρησαν την περασμένη Δευτέρα, εκπρόσωποι της «Εταιρείας Μεταλλείων Σερίφου και Σπηλιαλέζας», η οποία διεκδικεί στο νησί 280 στρέμματα στη συγκεκριμένη περιοχή και 180 στρέμματα ακόμα στον Κουταλά, διπλανή περιοχή. Το περιστατικό συνέβη μόλις ένα 24ωρο πριν από την εκδίκαση της απόφασης για αναστολή και αναίρεση της κατάσχεσης του σπιτιού, που έχει καταθέσει η οικογένεια εναντίον της εταιρείας μεταλλείων και η οποία χτες βγήκε αρνητική, με αποτέλεσμα η οικογένεια να προχωρήσει σε νέο δικαστικό αγώνα. Στο σπίτι, την περασμένη

Δευτέρα, εμφανίστηκε η νομική σύμβουλος της εταιρείας, ένας δικαστικός λειτουργός, δύο αστυνομικοί και τρεις μάρτυρες, οι οποίοι απαίτησαν από την οικογένεια να αποχωρήσει από το σπίτι της αμέσως καθώς η εταιρεία προχωρά σε κατάσχεση του οικήματος.Σίγουρα ειναι μιά πονεμένη ιστορια η δικαιοσύνη εχει τον λόγο αλλά στό νησί υπαρχεί μια θολούρα γιά το γεγονός πως μια πτωχευμένη εταιρεία διεκδικεί περιουσίες αλλά αυτό δεν θά το κρίνουμε εμείς αλλά η δικαιοσύνη
Γιάννης γούναρης

Διαβάστε Περισσότερα

Ο διάλογος Μηλίων και Αθηναίων (και η αλαζονεία της δύναμης)

Ο διάλογος Αθηναίων και Μηλίων, που τον έχει διασώσει ο Θουκυδίδης, έχει δραματική επικαιρότητα, όχι μόνο για μας, αλλά γενικότερα για την ανθρωπότητα, που παραστέκεται μάρτυρας πολλών τέτοιων «διαλόγων» (με διάφορες παραλλαγές) ανάμεσα στην πάνοπλη αλαζονεία των ισχυρών και τη θαρραλέα αντιπαράταξη των μικρών λαών. Από το ίδιο το κείμενο αναδύεται ανενδοίαστη και απάνθρωπη και προκλητική η αλαζονεία της δύναμης και η ροπή της δύναμης προς την αδικία και την αυτοκαταστροφή. ΤΟ 416-415 π.Χ. ο Πελοποννησιακός

Πόλεμος βρίσκεται ήδη στο 16ο έτος του και τίποτε δεν δείχνει ποια θα είναι η κατάληξή του, έντεκα, περίπου, χρόνια αργότερα -όταν τελείωσε με πλήρη νίκη της Σπάρτης και ήττα των Αθηνών. Ενώ ακόμα διαρκούσε η Νικίειος Ειρήνη που είχαν υπογράψει Αθηναίοι και Σπαρτιάτες, επιχείρησαν οι πρώτοι να εκβιάσουν τους Μήλιους να μπουν στην Αθηναϊκή Συμμαχία, μολονότι οι Μήλιοι ήταν άποικοι των Λακεδαιμονίων και δεν ήθελαν να γίνουν υπήκοοι των Αθηναίων, ενώ είχαν μείνει ως τότε, ουδέτεροι στη μεγάλη σύγκρουση. Οι Μήλιοι, πιεζόμενοι από τους Αθηναίους, που ερήμωναν το έδαφός τους, περιήλθαν σε κατάσταση απροκάλυπτου πολέμου μ’ αυτούς. ...

Οι τελευταίοι, θέλοντας να ξεκαθαρίσουν -μια για πάντα- το πρόβλημα της Μήλου, εκστράτευσαν εναντίον των Μηλίων, τον Μάρτιο του 416 π.Χ. Είχαν μαζί τους τριάντα δικά τους πλοία και οκτώ συμμαχικά (έξι από τη Χίο και δύο από τη Λέσβο) και η στρατιωτική τους δύναμη αποτελούνταν από Αθηναίους μεν 1.200 οπλίτες, 300 τοξότες και 20 ιπποτοξότες, συμμάχους δε, κυρίως νησιώτες, 1.500 περίπου. Συνολικά, δηλαδή είχαν μια δύναμη 3.000 περίπου ανδρών -πολλαπλάσια από εκείνη που μπορούσαν να αντιπαρατάξουν οι Μήλιοι. Στρατοπέδευσαν έξω από τα τείχη της πόλης και έστειλαν προς διαπραγμάτευση πρέσβεις, σε μια προσπάθεια ειρηνικής υποταγής της νήσου.

 Οι Μήλιοι δεν παρουσίασαν τους πρέσβεις ενώπιον του λαού, όπως γινόταν σε άλλες περιπτώσεις, αλλά, προφανώς φοβούμενοι μήπως ο λαός παρασυρθεί από τα επιχειρήματα των πρέσβεων και δεν λάβει τη σωστή απόφαση, ζήτησαν από αυτούς να εκθέσουν τον σκοπό της ελεύσεώς τους, προς τις αρχές του τόπου και το κυβερνητικό συμβούλιο της Μήλου. Οι Αθηναίοι πρέσβεις, αρχίζοντας την ομιλία τους, είπαν ότι, αφού δεν πρόκειται να μιλήσουν ενώπιον του λαού, αλλά η συνδιάσκεψη θα είναι κλειστή, επιτρέπουν στους Μήλιους, αντί να περιμένουν το τέλος του λόγου των Αθηναίων, να απαντούν αμέσως σε κάθε σημείο του, στο οποίο διαφωνούν, εκθέτοντες την αντίθετη άποψή τους. Και ρώτησαν τους Μήλιους αν εγκρίνουν τον τρόπο αυτόν της συζητήσεως.

Τότε άρχισε ένας από τους σημαντικότερους διαλόγους που έχει διασώσει η παγκόσμια Ιστορία. Πρόκειται για ένα κείμενο πολιτικού ρεαλισμού και αμοραλισμού, όπως θα δούμε παρακάτω, από τα λίγα που μπορεί να βρει κανείς. Είναι η περίπτωση όπου η δύναμη (Αθηναίοι) ποδοπατεί την έννοια της δικαιοσύνης που την επικαλείται η αδύναμη πλευρά (οι Μήλιοι). Είναι το δίκαιο του ισχυρού. Οι λόγοι των Αθηναίων στην περίοδο αυτή έχουν αποτελέσει κλασικό δείγμα πολιτικού κυνισμού και είναι ο πυρήνας της επιστημονικής μελέτης σε επίπεδο διεθνών σχέσεων. Όταν οι «διαπραγματεύσεις» απέτυχαν, γιατί οι Μήλιοι επέμεναν να μείνουν ανεξάρτητοι και ουδέτεροι στο μικρό νησί τους, οι Αθηναίοι τους πολιόρκησαν, τους νίκησαν και την νίκη τους την επισφράγισαν με την ανηλεή σφαγή των Μηλίων…

Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΚΑΙ ΜΗΛΙΩΝ

 Αθηναίοι:

 Επειδή οι προτάσεις μας δεν θα γίνουν προς τον λαό, για να μην εξαπατηθεί το πλήθος ακούγοντάς μας να εκθέτουμε, σε μια συνεχή αγόρευση, επιχειρήματα ελκυστικά και ανεξέλεγκτα (γιατί καταλαβαίνουμε πως αυτό το νόημα έχει, το ότι μας φέρατε μπροστά στους λίγους), εσείς οι συγκεντρωμένοι εδώ κάνετε κάτι ακόμη πιο σίγουρο. Μην μας απαντάτε κι εσείς μ’ έναν συνεχή λόγο, αλλά σε κάθε σημείο που νομίζετε πως δεν μιλάμε όπως είναι το συμφέρον σας, να μας σταματάτε και να λέτε τη γνώμη σας. Και πρώτα πρώτα πείτε μας, αν συμφωνείτε μ’ όσα προτείνουμε. 

Μήλιοι:

 Την καλή σας ιδέα να δώσουμε μεταξύ μας με ησυχία εξηγήσεις δεν την κατακρίνουμε, οι πολεμικές όμως ετοιμασίες που δεν είναι μελλοντικές, αλλά παρούσες ήδη, βρίσκονται σε φανερή αντίθεση με την πρότασή σας αυτή. Γιατί βλέπουμε ότι έχετε έρθει, εσείς οι ίδιοι δικαστές, για όσα πρόκειται να ειπωθούν και ότι στο τέλος της συζητήσεως, σύμφωνα με κάθε πιθανότητα, θα φέρει σε μας πόλεμο, αν υπερισχύσουμε εξαιτίας του δίκιου μας και γι’ αυτό αρνηθούμε να υποχωρήσουμε, ενώ δουλεία αν πειστούμε.

 Αθηναίοι:

 Αν ήρθατε σ’ αυτή τη συνεδρίαση για να κάνετε εικασίες για τα μελλούμενα ή για τίποτε άλλο, κι όχι, απ’ την τωρινή κατάσταση κι απ’ όσα βλέπετε, να σκεφτείτε για τη σωτηρία της πολιτείας σας, μπορούμε να σταματήσουμε. Αν όμως γι’ αυτό, μπορούμε να συνεχίσουμε. 

Μήλιοι:

 Είναι φυσικό και δικαιολογείται, στη θέση που βρισκόμαστε, να πηγαίνει ο νους μας σε πολλά, κι επιχειρήματα και σκέψεις. Αναγνωρίζομε, όμως, ότι αντικείμενο της συνδιασκέψεως αυτής είναι η σωτηρία μας κι έτσι ας διεξαχθεί η συζήτηση με τον τρόπο που προτείνετε. 

Αθηναίοι: 

Έχει καλώς. Εμείς, εν τούτοις, δεν θα χρησιμοποιήσουμε ωραίες φράσεις, υποστηρίζοντας με πολλά λόγια, που δεν πρόκειται να πείσουν κανένα, ή ότι την ηγεμονία μας αποκτήσαμε δικαίως, λόγω του ότι νικήσαμε τους Πέρσες ή ότι επιδιώκουμε την επανόρθωση αδικιών, οι οποίες έγιναν εις βάρος μας. Ζητούμε όμως και από σας να μη νομίσετε ότι θα μας πείσετε, ισχυριζόμενοι ή ότι ως άποικοι των Λακεδαιμονίων, δεν λάβατε μέρος στον πόλεμο στο πλευρό μας, ή ότι δεν μας προξενήσατε κανένα κακό. Νομίζουμε, αντιθέτως, ότι επιβάλλεται να επιδιώξουμε, κι εσείς κι εμείς, εκείνο που θεωρούμε αληθινά κατορθωτό, αφού, πραγματικά, και οι δύο γνωρίζομε ότι κατά τη συζήτηση των ανθρωπίνων πραγμάτων, το επιχείρημα της δικαιοσύνης έχει αξία μόνο μεταξύ ίσων, ότι, όμως, ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του. (Σημείωση: Στις λίγες αυτές λέξεις των Αθηναίων, όπως τις μεταδίδει ο Θουκυδίδης, περιέχεται όλη η θεωρία του πολιτικού ρεαλισμού αλλά και η θεωρία της Δημοκρατίας, κατά την οποία η αρχή της ισότητος αποτελεί τη βάση της Δικαιοσύνης)

. Μήλιοι:

 Αφού αναγκαζόμαστε να μιλήσουμε για το συμφέρον, το οποίο θέσατε ως βάση της συζητήσεως, παραμερίζοντας το δίκαιο, εμείς τουλάχιστον θεωρούμε χρήσιμο να μην παραγνωρίσετε το κοινό συμφέρον αλλά ν’ αναγνωρισθεί γι’ αυτόν που κάθε φορά βρίσκεται σε κίνδυνο, το εύλογο και το δίκαιο και να επιτραπεί σ’ αυτόν να επιδιώξει, με την πειθώ, μερικά ωφελήματα, έστω κι αν τα επιχειρήματά του δεν βρίσκονται μέσα στα πλαίσια του αυστηρού δικαίου. Αυτό, εξ άλλου, συμφέρει και σας εξ ίσου, αφού, αν γιατί, αν νικηθείτε, θα μπορούσατε να γίνετε παράδειγμα στους άλλους για να σας επιβάλουν την πιο μεγάλη τιμωρία.

 Αθηναίοι:

 Εμείς για το τέλος της ηγεμονίας μας, αν αυτή θα καταλυθεί κάποτε, δεν ανησυχούμε γιατί δεν είναι επικίνδυνοι στους νικημένους όσοι, όπως οι Λακεδαιμόνιοι, ασκούν ηγεμονία πάνω σ’ άλλους (άλλωστε, δεν έχουμε σήμερα να κάνουμε με τους Σπαρτιάτες), αλλά επικίνδυνοι είναι οι υπήκοοι, αν τυχόν αυτοί ξεσηκωθούν και νικήσουν εκείνους που τους εξουσίαζαν. Όσο γι’ αυτό, ας μείνει σε μας η φροντίδα να αντιμετωπίσουμε τον κίνδυνο. Εκείνο όμως που θέλουμε τώρα να κάνουμε φανερό σ’ εσάς, είναι ότι βρισκόμαστε εδώ για το συμφέρον της ηγεμονίας μας και ότι όσα θα πούμε τώρα, σκοπό έχουν τη σωτηρία της πολιτείας σας, επειδή θέλουμε και χωρίς κόπο να σας εξουσιάσουμε και για το συμφέρον και των δυο μας να σωθείτε. 

Στοχασμος και πολιτικη gr

Διαβάστε Περισσότερα

Το μέλλον των εργαζόμενων στην Ευρώπη θα κριθεί στην Ελλάδα

Ανακοίνωση της Τέταρτης Διεθνούς για την κατάσταση στην Ελλάδα Εδώ και δύο χρόνια ο ελληνικός λαός αγωνίστηκε κατά της λιτότητας που επιβλήθηκε από την Τρόικα (το ΔΝΤ, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα). Μετά από δεκαεπτά 24ωρες γενικές απεργίες, μαζικές διαδηλώσεις και καταλήψεις πλατειών από τους αγανακτισμένους, μετά από καταλήψεις εργασιακών χώρων, ο ελληνικός λαός στις εκλογές της 6ης Μάη καταψήφισε κατά 60% τα κόμματα που αποδέχθηκαν τα μνημόνια που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα, και έδωσε 37% σε κόμματα που βρίσκονται στα αριστερά του αντικοινωνικού φιλελευθερισμού του ΠΑΣΟΚ.

 Εδώ και δύο χρόνια, συντετριμμένη από το δημόσιο χρέος, το οποίο έχει χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο για την υπερσυσσώρευση του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, η Ελλάδα έχει γίνει το εργαστήριο των πολιτικών που αποσκοπούν στο να κάνουν το λαό να πληρώσει για την καπιταλιστική κρίση. Τα σχέδια διάσωσης που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα έχουν μόνο ένα σκοπό: να εγγυηθούν την αποπληρωμή του χρέους από το ελληνικό κράτος στις τράπεζες, να διατηρηθούν η κερδοσκοπία της χρηματοπιστωτικής φούσκας που εκείνοι δημιούργησαν. 

Τα «μνημόνια» που συνοδεύουν αυτά τα σχέδια έχουν στόχο να δοκιμάσουν στην Ελλάδα πόσο μακρυά μπορεί να φτάσει το κεφάλαιο στη μονοπώληση του πλούτου που παράγεται από τους εργάτες, ρίχνοντάς τους στην εξαθλίωση. Οι συνέπειες αυτής της πολιτικής είναι η βίαιη μείωση μισθών και συντάξεων, η αποδόμηση της εργατικής νομοθεσίας, η βίαιη αύξηση της ανεργίας (η οποία ήδη θίγει στην Ελλάδα το 21,2% του ενεργού πληθυσμού, σχεδόν το 30% των γυναικών και 50% των νέων), μία ύφεση παρόμοια με αυτή του 1929-1930 (πτώση του ΑΕΠ κατά 6,9% το 2011, με εκτιμώμενη περαιτέρω μείωση της τάξης του 5,3% το 2012, μείωση της βιομηχανικής παραγωγής κατά 4,3% το Μάρτιο του 2012 σε σύγκριση με το Μάρτιο του 2011), καταστροφή του συστήματος υγείας (έχουν κλείσιμο 137 νοσοκομείων και εξαφάνιση του 1/5 των εργαζόμενων στην υγεία, έλλειψη φαρμάκων λόγω ανεξόφλητων λογαριασμών ύψους 1,1 δις ευρώ) και της στεγαστικής αγοράς (200.000 σπίτια έχουν μείνει απούλητα, ενώ ο αριθμός των αστέγων αυξήθηκε ραγδαία), υποσιτισμός…

 Κάνοντας την αυθαιρεσία, τη μυστικότητα και το φόβο μία πραγματική μορφή διακυβέρνησης, μια τέτοια βάρβαρη πολιτική ελέγχου του κόσμου δεν θα μπορούσε να μη δημιουργήσει αντιδράσεις οργής, αγωνίας και θυμού. Μέρος αυτής της οργής διοχετεύτηκε σε μία απαίσια ρατσιστική, αντισημιτική και ξενοφοβική δύναμη, τη νεοναζιστική Χρυσή Αυγή, που πάτησε πάνω στην πολιτική της κυβέρνησης της καταστολής των διαδηλωτών και του κυνηγιού μεταναστών και έχει διεισδύσει στην αστυνομία. Αυτό θα πρέπει να μας θέσει σε επαγρύπνηση και να μας οδηγήσει στην καταγγελία της πολιτικής της κυβερνητικής καταστολής και του ρατσισμού που επιβάλλονται από την «Τρόικα» στην Ελλάδα

. Αντιμέτωπη με την πολιτική που επιβάλλει η τρόικα, η ελληνική ριζοσπαστική αριστερά, και συγκεκριμένα ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος σήμερα καταλαμβάνει κεντρική θέση στην ελληνική πολιτική σκηνή, υπερασπίζεται ένα σχέδιο έκτακτης ανάγκης με 5 σημεία: - Κατάργηση των μνημονίων, όλων των μέτρων λιτότητας και των αντιμεταρρυθμίσεων της εργατικής νομοθεσίας που καταστρέφουν τη χώρα. - Εθνικοποίηση των τραπεζών, που έχουν πάρει μεγάλα ποσά από την κυβερνητική στήριξη. - Αναστολή της αποπληρωμής του χρέους και έλεγχός του (audit), που θα επιτρέψει να καταγγελθεί και να διαγραφεί το απεχθές χρέος. - Κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών. - Τροποποίηση του εκλογικού νόμου που επέτρεψε στο ΠΑΣΟΚ και στη ΝΔ να κυβερνούν εις βάρος του ελληνικού λαού και να βυθίσουν τη χώρα σε κρίση.

 Η Τέταρτη Διεθνής καλεί όλο το διεθνές εργατικό κίνημα, όλους τους αγανακτισμένους, όλους εκείνους που προασπίζονται τα ιδανικά της αριστεράς, να υποστηρίξουν αυτό το πρόγραμμα έκτακτης ανάγκης. Θέλουμε να πετύχει ο ελληνικός λαός στην επιβολή, με την ψήφο και τις κινητοποιήσεις του, μίας κυβέρνησης της κοινωνικής και πολιτικής αριστεράς που αρνείται τη λιτότητα, μίας κυβέρνησης ικανής να επιβάλει τη διαγραφή του χρέους. Σε αυτή την προοπτική καλούμε όλες τις δυνάμεις που αγωνίζονται ενάντια στη λιτότητα στην Ελλάδα – τον ΣΥΡΙΖΑ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΚΚΕ, τα συνδικάτα και τα κοινωνικά κινήματα – να συστρατευτούν γύρω από ένα πρόγραμμα έκτακτης ανάγκης.

 Η κρίση δεν είναι κρίση της Ελλάδας, αλλά κρίση της Ευρωπαϊκής Ένωσης που υπόκειται στη βούληση του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων στην υπηρεσία του. Είναι κρίση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής σε ολόκληρο τον κόσμο. Δεν εναπόκειται στην Τρόικα, αλλά στον ελληνικό λαό να αποφασίσει για την πολιτική που θα ακολουθήσει η χώρα. Οι προσπάθειες της Γερμανίδας Καγκελάριου, Άνγκελας Μέρκελ, να επιβάλει στον Ελληνικό λαό δημοψήφισμα για το ευρώ με την ευκαιρία των εκλογών της 17ης Ιούνη – πραγματικό εκλογικό πραξικόπημα – πρέπει να απορριφθούν. Δεν είναι το Ευρώ, αλλή οι υπαγορεύσεις της τρόικα που πρέπει να καταπολεμηθούν σήμερα. Περισσότερο από ποτέ, οι αγώνες ενάντια στις πολιτικές λιτότητας καθιστούν αναγκαίo τον αγώνα για ρήξη με τις πολιτικές και τις συνθήκες εκείνες που αποτελούν τη βάση της οικοδόμησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 Περισσότερο από ποτέ, το να αγωνίζεσαι ενάντια στη λιτότητα δε σημαίνει επιστροφή στον εθνικισμό, αλλά τη δημιουργία ενός κινήματος για μια άλλη Ευρώπη που θα προασπίζεται τα κυρίαρχα δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα όλων των ανθρώπων καθώς και την προοπτική των Ηνωμένων Σοσιαλιστικών Πολιτειών της Ευρώπης. Η Ελλάδα έχει γίνει ένα εργαστήριο για την Ευρώπη. Πάνω σε ανθρώπινα πειραματόζωα δοκιμάζουν τις μεθόδους εκείνες που στη συνέχεια θα εφαρμοστούν στην Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιρλανδία, την Ιταλία, και ούτω καθεξής. Ο Ελληνικός λαός εξεγέρθηκε, στους χώρους εργασίας, στους δρόμους και στις κάλπες ενάντια σε αυτές τις βάναυσες πολιτικές.

 Η αντίσταση των Ελλήνων είναι η δική μας αντίσταση, οι αγώνες τους είναι δικοί μας αγώνες. Αυτή η αντίσταση δείχνει ότι η υπεράσπιση ζωτικών συμφερόντων των λαϊκών τάξεων συνεπάγεται τη σύγκρουση με τις κυρίαρχες τάξεις, σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Θα πρέπει να πολλαπλασιάσουμε τις ενωτικές πρωτοβουλίες για την υποστήριξη των αγώνων του ελληνικού λαού και της ριζοσπαστικής αριστεράς στην Ελλάδα. Η καλύτερη όμως μορφή αλληλεγγύης στον ελληνικό λαό είναι να μιμηθούμε το παράδειγμά τους σε όλες τις χώρες, αναπτύσσοντας και συντονίζοντας την αντίστασή μας ενάντια στις απάνθρωπες πολιτικές λιτότητας και καταστροφής. Ακριβώς αυτό φοβάται το κεφάλαιο που είναι υπεύθυνο για την κρίση: τη μετάδοση των αγώνων! 

 Εκτελεστικό Γραφείο της Τέταρτης Διεθνούς 

 LEFT GR

Διαβάστε Περισσότερα

Το αμετάκλητο φως

«Ευτυχώς η γη μας είναι σκληρή, οι πρασινάδες της δε σε πλαντάζουν, τα χαρακτηριστικά της είναι βράχια, βουνά και πελάγη. Κι έχει ένα τέτοιο φως» Γ. Σεφέρης 

Εδώ το φως σε προκαλεί να αναμετρηθείς μαζί του, παρασέρνοντάς σε σ' έναν αγώνα εξ αρχής χαμένο. Γιατί είναι αδύνατον να κρυφτείς κάτω από ένα τέτοιο φως! Ιδίως όταν φυσήξει ο αέρας και καθαρίσει η ατμόσφαιρα, αλλάζουν και μεταβάλλονται οι αποστάσεις και τα πράγματα αποκτούν τις πραγματικές διαστάσεις τους μέσα στο χώρο και το χρόνο. Αυτό που μέχρι πρότινος φαινόταν να χάνεται μακριά στον ορίζοντα, τώρα ξαφνικά βρίσκεται δίπλα σου και σχεδόν το αγγίζεις

. Η φωτεινότητα και η διαύγεια της ατμόσφαιρας αναποδογυρίζουν τα μετρικά μας συστήματα αχρηστεύοντας όλες τις αισθητικές θεωρίες μας. Θέλω να πω πως υπάρχουν ορισμένες στιγμές που το φως κάνει τα πιο απλά καθημερινά πράγματα να φαίνονται εξωπραγματικά εξακοντίζοντάς τα στη σφαίρα του υπερρεαλισμού. Η αρχιτεκτονική (ιδίως σε τόπους σαν τον δικό μας) βασίζεται κυρίως στις σκιές. Τα πάντα θεμελιώνονται πάνω στην αέναη αντίθεση φωτός-σκιάς. Το αρχιτεκτόνημα ταυτίζεται με τις σκιές του. 

Στον τρόπο που το φως πέφτει πάνω στις επιφάνειες, με αποκορύφωμα τους καλοκαιρινούς μήνες που τείνει να εξαϋλώσει τις μορφές και να διαλύσει τα περιγράμματα. 

Το καταμεσήμερο, όταν ο ήλιος βρίσκεται ψηλά και το φως πέφτει σχεδόν κατακόρυφα, η σκιά και της παραμικρής εξοχής πάνω στον τοίχο μακραίνει, τονίζοντας με έντονο τρόπο την ανάγλυφη επιφάνεια. Κι είναι τότε που τιμωρεί την κακοτεχνία και φανερώνει τα όποια λάθη της κατασκευής προδίδοντας τις λανθασμένες επιλογές του αρχιτέκτονα. Το ζωογόνο φως αναδεικνύει το ελάχιστο σε μέγιστο και την ίδια στιγμή «ξεπλένει» το οικοδόμημα από κάθε περιττό, κρατώντας το ουσιώδες

. Μόνο με μέτρο τη σκιά μπορείς να συνειδητοποιήσεις την πραγματική ένταση του φωτός. Αρκούσαν, για παράδειγμα, οι απειροελάχιστες σμιλεύσεις της προεξοχής -ως υπόμνηση- της μύτης πάνω σ' ένα προϊστορικό κυκλαδικό ειδώλιο, για να αντιληφθεί κανείς αμέσως τη μορφή του προσώπου. Γιατί, όπως εύστοχα σημείωνε ο Henry Miller στον «Κολοσσό του Μαρουσιού»: «Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν αμυδρές σκιές». Είναι εκείνες οι ώρες που τα ανοίγματα πάνω στους τοίχους, αλλά και οι εσοχές μέσα στη μάζα του οικοδομήματος, φέρνουν στο νου μας τις σκοτεινές σπηλιές ή τις ρωγμές που βρίσκονται στα γκριζωπά βράχια του τόπου μας. 

Τα πέτρινα γυμνά τοπία που μας περιβάλλουν «ψιθυρίζουν» αρχέγονους κανόνες, υπαγορεύοντας το μέτρο κάθε νέου αρχιτεκτονήματος που από δω και στο εξής θα βρίσκεται εκτεθειμένο αμετάκλητα στο καθαρό και λαμπρό φως. Παρατηρήστε τι σημαντικό ρόλο επιτελούν σ' ένα κτήριο, μια στοά, ένα προστώο ή ένα στέγαστρο. Οι σκιερές περιοχές τους προσδίδουν δροσιά πάνω στις επιφάνειες που δέχονται ακατάπαυστα το ανελέητο φως του καλοκαιριού. Όπως ακριβώς είναι απαραίτητη και η σκιά που δημιουργείται ως σκούρο φόντο πίσω από τις Καρυάτιδες στο Ερέχθειο, για να αντιληφθούμε καθαρότερα την πλαστικότητα της μορφής τους, την ανάδειξη κάθε πτυχής του χιτώνα τους, έτσι όπως ξεπροβάλλουν από τη σκιά στο φως.

 Αυτήν την αναγκαιότητα της σκιάς και του βάθους τόνιζαν άλλωστε τα σκούρα χρώματα (χοντροκόκκινα, κεραμιδιά...) στους τοίχους που βρίσκονταν πίσω από τις στοές, όπως αυτό που πρόσεξε και απαθανάτισε ο Τσαρούχης στο μικρό σπίτι της οδού Ασωμάτων. Η μετάβαση από το απόλυτο φως του υπαίθρου στον σκιερό εσωτερικό χώρο απαιτεί την ύπαρξη ενός ενδιάμεσου ημιφωτισμένου χώρου, ώστε το πέρασμα να γίνει σταδιακά και όχι απότομα. Είναι απαραίτητος αυτός ο μεταβατικός χώρος προκειμένου να συνηθίσουν όχι μόνο τα μάτια, αλλά και ολόκληρο το σώμα μας στην έντονη αλλαγή

. Είναι εκεί που συναντιούνται ο μέσα με τον έξω χώρο. Το κατώφλι της σκιάς στο φως. Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι το φως δίνει την κλίμακα του χρόνου στο χώρο. Ο εσωτερικός χώρος, για παράδειγμα, αποκτά τελείως διαφορετικά ποιοτικά χαρακτηριστικά όταν το φως εισέρχεται από πάνω, από το πλάι ή από κάτω ή πάλι όταν διεισδύει από μια σχισμή ή ένα μεγάλο άνοιγμα. Στις εξωτερικές όψεις κατά τη διάρκεια της ημέρας οι τοίχοι είναι φωτεινοί, ενώ τα ανοίγματα και τα υαλοστάσια πάνω στις επιφάνειες είναι σκοτεινά και δύσκολα μπορείς να διακρίνεις το εσωτερικό του κτηρίου. Εκείνες τις ώρες ακυρώνεται η διαφάνεια των κρυστάλλων. Αντίθετα, καθώς πέφτει η νύχτα οι τοίχοι σιγά σιγά γκριζάρουν και στο τέλος σκοτεινιάζουν εντελώς και χάνονται μέσα στο σκοτάδι, ενώ τα ανοίγματα τώρα φωτίζονται αποκαλύπτοντας στον περαστικό τον εσωτερικό χώρο, αφού η φωτεινή πηγή βρίσκεται μέσα στο κτήριο

. Η αντιστροφή αυτή φωτός-σκιάς κατά τη διάρκεια της νύχτας αποτελεί σημαντική συνθετική συνιστώσα της αρχιτεκτονικής. Η υφή των υλικών αλλά και τα χρώματα πρέπει να επιλέγονται με προσοχή, έτσι ώστε «...η λάμψη τους να ξεθωριάζει με το πέρασμα του χρόνου» και πάνω τους να διακρίνεις «...την πατίνα του χρόνου που με τόσους κόπους έχει εναποθέσει ο χρόνος»• αυτό πρέπει να έχουμε κατά νου, όπως σοφά μάς υποδείκνυε ο Ιάπωνας συγγραφέας Τανιζάκι στο βιβλίο του «Εγκώμιο της Σκιάς». Γιατί επιφάνειες στιλπνές και αστραφτερές μετατρέπονται εύκολα σε καθρέφτες που αντανακλούν έντονα τις ηλιακές ακτίνες, σε αντίθεση με τις πιο αδρές που τις απορροφούν διαχέοντας το φως. 

Είναι κάτι που αντιλαμβανόμαστε, όταν ατενίζουμε την πόλη από ψηλά και ανάλογα με την κίνηση του ήλιου πολλές επιφάνειες εκτεταμένων υαλοπετασμάτων ή ηλιακών συλλεκτών, η μία μετά την άλλη, λαμπυρίζουν έντονα και μας τυφλώνουν όσο μακριά κι αν βρίσκονται. Μετατρέπονται έτσι σε διαδοχικές στιγμιαίες εστίες φωτός που λειτουργούν σαν δυνατοί προβολείς κατά τη διάρκεια της ημέρας! Ένα χαρακτηριστικό που το γνωρίζουν ακόμη και τα μικρά παιδιά στα νησιά, όταν για παράδειγμα, παίζοντας με καθρέφτες σημαδεύουν από τα σπίτια τους, που βρίσκονται ψηλά στο βουνό, ως καλωσόρισμα το πλοίο που καταφτάνει μετά το πολύωρο ταξίδι στο λιμάνι

 Αλλά και μέσα στο σώμα της πόλης οι μεγάλες τζαμαρίες ανακλούν ενοχλητικά το φως του ήλιου πάνω στα γειτονικά κτήρια αλλοιώνοντας σε μεγάλο βαθμό το μικροκλίμα της περιοχής. Περπατάς αμέριμνος σ' ένα σκιερό δρομάκι και ξαφνικά δέχεσαι στα καλά καθούμενα από την απέναντι τζαμαρία στα μάτια σου το εκτυφλωτικό φως. Και είναι τότε σαν να αλλάζεις απότομα προσανατολισμό και να στρέφεσαι προς τον ήλιο, ενώ προφανώς το σώμα σου δεν άλλαξε διόλου κατεύθυνση. Κι όμως το γεγονός αυτό πολύ συχνά το υποβαθμίζουμε ή το «λησμονούμε» εμείς οι αρχιτέκτονες, λες και αγνοούμε ότι κάθε μας έργο έχει μεγάλη επίπτωση τόσο στα κτήρια που προϋπήρχαν όσο και σ' αυτά που πρόκειται να υπάρξουν στο μέλλον και κυρίως ότι στέκεται κάτω από ένα τέτοιο φως! 

 Ένα φως που από ευλογία μπορεί εύκολα να μετατραπεί -αν το αγνοήσουμε- σε μέγα δυνάστη! Πρέπει να «ισορροπήσει» λοιπόν το αρχιτεκτόνημα ανάμεσα σε σκιερές και φωτεινές περιοχές γνωρίζοντας ότι η μία είναι συμπλήρωμα της άλλης, αφού είναι αδύνατον να συνθέσεις χωρίς το φως, αλλά και έξω από τα όρια που αυτό σου καθορίζει για να κινηθείς. Ας μη ξεχνάμε λοιπόν τα λόγια του Οδυσσέα Ελύτη: «Σιγά σιγά, μες στο κατακαλόκαιρο, το φως αφανίζει την Ελλάδα. Χωνεύει τα νησιά, εξουδετερώνει τις θάλασσες, αχρηστεύει τους ουρανούς. Άφαντα όλα... Η αντίσταση σ' ένα τέτοιο φως: να ποιο είναι το βαθύτερο νόημα της ελληνικής αρχιτεκτονικής».

Του ΤΑΣΗ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ, 

Καθηγητή Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ

Διαβάστε Περισσότερα

Kαμπάνια υπέρ της Ελλάδας σαρώνει στο Facebook!

Μια νέα καμπάνια στο Facebook γνωρίζει μεγάλη επιτυχία τις τελευταίες ώρες. Πολλοί χρήστες, Έλληνες και μη, δημοσιεύουν στο Timeline τους και αντικαθιστούν την εικόνα που έχουν στο προφίλ τους ...με ένα ελληνικό τοπίο που φιλοξενεί το παρακάτω μήνυμα:

 "Αυτός ο χρήστης θα πάει διακοπές στην Ελλάδα. Γιατί το να επισκεφτείς την Ελλάδα είναι μακράν η καλύτερη οικονομική υποστήριξη”. Η καμπάνια που έχει γίνει viral μέσα σε λίγες ώρες στο Facebook, ξεκίνησε από τον αυστριακό Gunter Exel. Μια αξιόλογη και ουσιαστική προσπάθεια για την ενίσχυση της χώρα μας αυτές τις δύσκολες στιγμές. 

ΝΕWS GALLERYGR

Διαβάστε Περισσότερα

Το δίδαγμα του πέτρινου τοίχου

Η πατίνα του χρόνου, η αίσθηση της φθοράς των υλικών που παλιώνουν και γερνάνε όμορφα και φυσιολογικά, όπως γερνάει και ένας ζωντανός οργανισμός, δεν είναι πολλές φορές που προσδίδουν στο χώρο την οικειότητα και τη χάρη εκείνη που μας κάνει να αισθανόμαστε όμορφα και άνετα; Ας συμφιλιωθούμε λοιπόν με την αναπόφευκτη φθορά και τη σκουριά της ύλης, όπως πρέπει να συμφιλιωθούμε και με το χρόνο που περνάει και αφήνει πάνω στο σώμα μας τα ανεξίτηλα σημάδια του, τεκμήρια της θνητότητάς μας. Να μπορέσουμε να διακρίνουμε την ομορφιά σ' ένα γερασμένο πρόσωπο που έχει αυλακωθεί από τις ρυτίδες του χρόνου.

 Η φθορά δεν είναι ελάττωμα, αλλά, αντιθέτως, βασικό συστατικό της υλικής υπόστασης του αρχιτεκτονικού χώρου. Σε διάφορες ιστορικές περιόδους, αλλά και σήμερα, έχει επικρατήσει η άποψη ότι τα γυαλιστερά υλικά παραπέμπουν σε ακριβή και «πολυτελή» κατασκευή που προσδίδει κύρος στα κτίρια. Αυτό όμως πρέπει να αναζητούμε; Την επίπλαστη εξωτερική λάμψη των υλικών ή αντιθέτως εκείνη τη δυσδιάκριτη εσωτερική λάμψη της συνθετικής δομής του αρχιτεκτονήματος, την άυλη ιδέα και το νόημα που ουσιώνει τον αρχιτεκτονικό χώρο; Το κάθε υλικό στέκεται διαφορετικά σε κάθε τόπο, κάτω από διαφορετικό φως, μέσα σε διαφορετικά τοπία. Έχει λοιπόν τεράστια σημασία η επιλογή και η χρήση των υλικών, όπως έχει και η επεξεργασία της επιφανείας τους.

 Μια πλάκα μαρμάρου, λόγου χάριν, μπορεί να γίνει παγερή και απωθητική μόνο και μόνο από το πόσο είναι λειασμένη ή αντίστοιχα ένας εξαιρετικά λείος σοβατισμένος τοίχος μπορεί να μας μπερδέψει και να νομίζουμε ότι είναι καμωμένος από άλλο υλικό (πλαστικό, λαμαρίνα, γυψοσανίδα ...). Έτσι, μια αφύσικη στιλπνότητα μπορεί να καταστρέψει την αίσθηση ενός δαπέδου, ενός τοίχου ή μιας στέγης. Τις επιφάνειες εκείνες να έχουμε κατά νου, που μπορούν να σταθούν κάτω από το φως χωρίς να ενοχλούν, αλλά να επιτρέπουν στη ματιά μας να περάσει ελεύθερα από πάνω τους. Παράλληλα δεν είναι σημαντική και η αίσθηση που έχουμε όταν το χέρι μας ακουμπάει και ψηλαφίζει τα υλικά; Η αφή ξεχωρίζει τις υφές. Ας μη ξεχνάμε ότι την αρχιτεκτονική την αντιλαμβανόμαστε και κυρίως τη βιώνουμε με όλες μας τις αισθήσεις και όχι μόνο με την όραση! Γιατί δεν έχει σημασία με τι υλικό χτίζεις, αλλά πώς χτίζεις!

 Μέσα όμως σ' αυτήν τη φτήνια των καιρών ακόμη και τα υλικά ευτελίστηκαν. Έχασαν τη δομική τους υπόσταση και γίνανε διακοσμητικά στοιχεία, ανούσια επιθέματα και στολίδια πάνω σε άσχημες επιφάνειες, εκφράζοντας μια άκρατη ματαιοδοξία, τη ζωή μας που στράβωσε, αναδεικνύοντας δυστυχώς το kitsch από εξαίρεση σε κανόνα. Γέμισαν οι δρόμοι με «εκθέσεις» οικοδομικών υλικών. Οι παλιές μάντρες, με τα χαλίκια, τα τούβλα, την άμμο και τον ασβέστη, αναβαθμίστηκαν σε «μπουτίκ» υλικών, όπου ο ενδιαφερόμενος μπορεί να κινηθεί ανάμεσα σε κατακόρυφες ή οριζόντιες επιφάνειες με δείγματα, για να επιλέξει μεταξύ διαφορετικών υλικών (πλάκες, πέτρες, γρανίτες...) ή ακόμη χειρότερα μιμήσεις υλικών, αυτό που κατά τη γνώμη του ταιριάζει στο σπίτι του.

 Και έχεις την ίδια ακριβώς αίσθηση όταν κινείσαι ανάμεσα στους διαδρόμους των super markets που έχουν αραδιασμένα ανά κατηγορία τα διάφορα καταναλωτικά προϊόντα. Με τον ίδιο τρόπο λοιπόν επιλέγουμε την τάδε απόχρωση μαρμάρου ή τη δείνα τεχνοτροπία δαπεδόστρωσης, λες και πρόκειται για προϊόντα που θα επενδύσουν, θα μεταμφιέσουν, θα καμουφλάρουν, και όχι για δομήσιμα υλικά με τα οποία θα χτίσουμε! Έτσι το σπίτι προκύπτει σαν κολάζ παράταιρων υλικών, ένα άσχημο συνονθύλευμα που επέλεξε άκριτα ο ιδιοκτήτης του από την προσφερόμενη κάθε φορά γκάμα οικοδομικών προϊόντων

. Δεν ξέρουμε πια να χτίζουμε. Ακόμη κι αυτή η πέτρα, υλικό δομής που γέννησε αριστουργήματα σε τούτο τον τόπο αλλά και σε κάθε άλλη γωνιά της γης με βραχώδες περιβάλλον, μεταβλήθηκε σε λουστραρισμένη πλάκα ελάχιστου πάχους που επικολλάται ως πλακίδιο στον κατακόρυφο τοίχο χάνοντας μια για πάντα τη δομική της αλήθεια. Ο πέτρινος τοίχος εδώ και δεκαετίες έπαψε να χρησιμοποιείται ως φέρων οργανισμός στις κατασκευές μας και μετατράπηκε σε ανούσιο φολκλόρ, σε ευτελές μασκάρεμα των κατασκευών από οπλισμένο σκυρόδεμα. Δεν βρίσκεις πια συχνά τεχνίτες που να ξέρουν να χτίζουν με πέτρα, να κατέχουν τα μυστικά της, το πώς θα ακουμπήσει η μία πάνω στην άλλη και να «δέσει» με τη διπλανή της, ώστε να μεταφέρονται με ασφάλεια τα φορτία της κατασκευής στο έδαφος.

 Είναι σαν να λείπει εκείνος ο ελάχιστος χρόνος που χρειάζεται το έμπειρο μάτι του μάστορα να ξεχωρίσει ανάμεσα στο σωρό το κατάλληλο σχήμα της πέτρας που θα συνταιριαστεί αρμονικά με τις άλλες και θα ολοκληρώσει την πλέξη. Θα φροντίσει επίσης η επάνω επιφάνειά της να παρουσιάζει μια ελαφριά κλίση προς τα έξω, έτσι ώστε μαζί με το σωστό αρμολόγημα να μην επιτρέψει τη διείσδυση των νερών της βροχής και της υγρασίας στο εσωτερικό μέρος. Προσέξτε πως ζυγίζει ένα έμπειρος χτίστης στα χέρια του την πέτρα, λες και θέλει να μετρήσει -μέσω του βάρους της- την κρυμμένη της δύναμη, να νιώσει τη μορφή της, να αποκωδικοποιήσει τα μυστικά της, ώστε να την τοποθετήσει όσο το δυνατόν πιο σωστά. Κοιτάξτε πως τη χτυπάει παράλληλα με τα «νερά» της σπάζοντάς την σε δύο κομμάτια, γνωρίζοντας πού βρίσκονται τα αδύνατα σημεία της.

 Οι κινήσεις του αργές, σίγουρες, επαναλαμβανόμενες, υπακούοντας σ' έναν αρχέγονο ρυθμό που έρχεται από πολύ βαθιά μέσα στο παρελθόν. Η βιασύνη που χαρακτηρίζει την εποχή μας δεν χωράει στον τρόπο που ο μάστορας χτίζει την πέτρα. Φέρνω στο νου μου τα λόγια του Σεφέρη: «...έναν τοίχο τόσο ζωντανό, που το χέρι σου αυθόρμητα επαναλαμβάνει την κίνηση του μάστορα που πελέκησε και άρμοσε την πέτρα». Πράγματι, όταν ένας τοίχος είναι καλά καμωμένος, σου έρχεται η επιθυμία να τον αγγίξεις, να τον ψηλαφίσεις, να τον χαϊδέψεις

. Είναι το μεράκι του μάστορα που τον έχτισε, φαίνεται, που σε καλεί να τον πλησιάσεις, να παρατηρήσεις τις λεπτομέρειες της κατασκευής του, τον επαναλαμβανόμενο ρυθμικό κανόνα της δομής του που προβάλλεται πάνω στην αδρή επιφάνεια. Οι πέτρες, η μία δίπλα στην άλλη, αποκαλύπτουν το μέτρο του ανθρώπινου μόχθου, που 'ναι και το μέτρο της καλής αρχιτεκτονικής. Εκεί πάνω βρίσκεται, θαρρείς, αποτυπωμένη η γνώση και η πείρα χιλιετιών. Σαν να κρυσταλλοποιήθηκε ο ιδρώτας όλων των μαστόρων που δούλεψαν στο παρελθόν και να 'ναι αυτό το μυστικό που συγκρατεί τον τοίχο όρθιο στην αέναη πάλη του με τη βαρύτητα.

 Η αρχιτεκτονική στις μέρες μας αντιμετωπίζει πολύ πιο σύνθετα προβλήματα και τεράστιες κλίμακες πόλεων. Σήμερα, όπως είναι φυσικό, χτίζουμε με άλλα υλικά, χρησιμοποιούμε άλλες κατασκευαστικές μεθόδους πολύ πιο ασφαλείς και στέρεες. Οι ιδιότητες των νέων υλικών είναι εξαιρετικές και σου δίνουν τη δυνατότητα να πειραματιστείς, να δοκιμάσεις, να προχωρήσεις ένα βήμα παραπέρα. Πάντοτε όμως οφείλουμε να στοχαζόμαστε και να κρατάμε το δίδαγμα και την ουσία που μας κληροδοτούν τα περασμένα.

 Σήμερα χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ αυτόν τον πολύτιμο χρόνο του αργού, αλλά στοχαστικού χτισίματος της πέτρας. Έτσι σαν να κοντοστεκόμαστε για να πάρουμε μιαν ανάσα, καθώς βαδίζουμε βιαστικά παρασυρμένοι από τη γρήγορη ροή του πολυσύχναστου δρόμου της πόλης. Να σκεφτούμε ξανά και ξανά το πώς και το γιατί. Αυτό δεν κάναμε πάντα και συνεχίζουμε να κάνουμε με την αρχιτεκτονική; Να υψώσουμε έναν τοίχο δεν προσπαθούμε, που μας περιβάλλει ορίζοντας το χώρο; Έναν τοίχο που να στέκει όρθιος και στέρεος κάτω από το φως, με κάθε υλικό, σε κάθε τόπο και χρόνο και να παραμένει εκεί σαν σημάδι, μνημονεύοντας ό,τι περάσαμε και ζήσαμε σε τούτη τη γωνιά της Γης. Αδιάψευστος μάρτυρας της ζωής και του θανάτου μας. 

Του ΤΑΣΗ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ * Καθηγ. Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ

Διαβάστε Περισσότερα

Κοινωνικές απομονώσεις

Του Α. Φασιανού 

 Ζούμε σε μια εποχή αμφισβήτησης της ύπαρξής μας, σε μια εποχή κοινωνικής απομόνωσης. Δεν πιστεύουμε πια στον συνάνθρωπο. Με τα αυτόματα συστήματα το μηχάνημα παίρνει τη θέση του υπαλλήλου, του υπεύθυνου για τις υποθέσεις μας, σε διάφορα πόστα υπηρεσιακά. Στα λεωφορεία παλιά είχε εισπράκτορες. Επαιρνες το εισιτήριο και σου έλεγε: «Προχωρήστε μπροστά ένα βηματάκι». Πολλές φορές τα 'βαζες μαζί του, όταν δεν χωρούσε άλλους το λεωφορείο και σπρώχνανε. Τώρα μπαίνεις μέσα και αν δεν έχεις προαγοράσει ή έχασες το εισιτήριο, είσαι χαμένος γιατί δεν υπάρχει κανείς να σ' το προμηθεύσει

. Ή είσαι εγκλωβισμένος και παράνομος ή υπολογίζεις να βρεθεί κάποιος καλός επιβάτης και να σου πουλήσει ένα εισιτήριο. Πάλι παρανομία. Βλέπουμε λοιπόν πώς ο άνθρωπος απομονώνεται εξαιτίας του αυτοματισμού. Δεν μπορείς να σωθείς πουθενά, γίνεσαι ένοχος, παράνομος και επαναστάτης στο τέλος. Αλλη φορά πληρώνεις αυτόματα ένα λογαριασμό και σου έρχεται ένα χαρτί ότι δεν πλήρωσες. Και παίρνεις ένα τηλέφωνο να βρεις το δίκιο σου και μια φωνή αυτόματη σου λέει:

«Για πληροφορίες πιέστε 1,

 για βλάβες πιέστε 2, 

για εγκατάσταση πιέστε 3,

 για αγγλικά πιέστε 4, 

ια πληρωμές πιέστε 5».

Πιέζεις 5 και μια άλλη φωνή αυτόματη λέει: 

«Η υπηρεσία είναι ανοιχτή 9 με 3, τις άλλες ώρες αφήστε μήνυμα». Τρελαίνεσαι γιατί στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα. Ενας φίλος μου πάει να βγάλει εισιτήριο για το τρένο με κάρτα πιστωτική. Ο υπάλληλος τού παίρνει την κάρτα και του λέει: «Δεν γίνεται γιατί η κάρτα σου δεν έχει χρήματα». «Μα είναι εντάξει», διαμαρτύρεται ο φίλος. Χάνεις το τρένο, τηλεφωνείς στην τράπεζα και σου απαντάνε, είναι εντάξει η κάρτα.

 Αλλά χάθηκε το τρένο, χάθηκε η μέρα, χάθηκες και συ. Αλλοι τηλεφωνούν στις υπηρεσίες τις κρατικές, ακούνε φωνές να δίνουν πληροφορίες, σε παραπέμπουν στα «πιέστε» και ούτω καθεξής. Η ζωή μας πιέζεται από κουμπιά, σκεφτείτε πόσα χάνουμε για να κερδίσουμε χρόνο και πόσοι άνθρωποι μένουν άνεργοι γιατί τα αυτόματα τους πήραν τις δουλειές και πόσο οι υπάλληλοι γίνονται ανεύθυνοι γιατί ο αυτοματισμός και τα κουμπιά μίλησαν και πήρανε αποφάσεις πιέζοντας κουμπιά. Εγώ όμως αναφωνώ ζήτω ο άνθρωπος, ζήτω ο άνθρωπος με τις μαύρες μανσέτες.

 ΑΛΕΚΟΣ ΦΑΣΙΑΝΟΣ

Διαβάστε Περισσότερα

Ποιος είμαι, Θεέ μου;

του Γεράσιμου Γ. Γερολυμάτου

 Ο Γιώργος, είναι ένας μέσος Έλληνας μισθωτός, ετών 40, που δύσκολα πλέον τα φέρνει βόλτα. Όμως, το πρόβλημα του Γιώργου δεν είναι μόνο οικονομικό. Ο Γιώργος έχει πρόβλημα τελευταία, κυρίως με την ταυτότητα του. Δεν ήταν πάντα έτσι τα πράγματα, ή τουλάχιστον, έτσι νόμιζε εκείνος. Όταν όλα κυλούσαν μέσα στη ρουτίνα μιας ευημερούσας καθημερινότητας, ο Γιώργος νόμιζε ότι ήταν ένας «συγκλίνων Ευρωπαίος». Έτσι του είχαν πει και ο Γιώργος το πίστεψε. Τώρα, όμως, τα σκληρά μέτρα του Μνημονίου, διέλυσαν έξαφνα τις αυταπάτες και τις ψυχολογικές δικλείδες ασφαλείας. 

Απόμεινε γυμνός στην ψυχή, όσο άδεια μοιάζει να είναι τώρα και η τσέπη του. Βουλιαγμένος στον καναπέ, σχεδόν ρουφηγμένος από την θλίψη του, συνειδητοποιεί για πρώτη φορά τον ανίερο δεσμό της ψυχής του με τις αυξομειώσεις του Χρηματιστηρίου. Θυμάται, ότι όσο ανέβαιναν οι ονομαστικές αξίες αναγάλλιαζε η ψυχή του. Τώρα που οι αξίες και ο μισθός του πήραν την κατηφόρα, η ψυχή του γκρεμίστηκε στα τάρταρα. Τι θα μπορούσε άραγε να την συγκρατήσει, αφού όλα τα «φώτα» της τα είχε συσκοτίσει; Το 4Χ4 είναι σταθμευμένο από κάτω, αλλά δεν έχει πολλή βενζίνη για να το κινήσει. Τα βασικά δρομολόγια. Η ψυχή του ασφυκτιά, αλλά δεν έχει τη δύναμη να την αναστήσει. Έτσι, ο Γιώργος, διαβαίνοντας πια το κατώφλι της φτώχιας και πίνοντας γουλιά-γουλιά το πικρό ποτήρι της κατάθλιψης, άρχισε επιτέλους να θυμάται τον παλιό εαυτό του και να φιλοσοφεί.

 Πάντα η δυσκολία ωθεί προς την φιλοσοφία. Η γύμνια της τρέμουσας από το κρύο ψυχής, που έχασε πια την ζεστασιά της απατηλής οικονομικής ασφάλειας, τον έκανε να σκεφτεί, πως χρόνια τώρα είχε πάψει να συλλογιέται. Ένιωσε, εν τούτοις, πως τούτη η δυστυχία, άρχισε να δίνει ένα νέο βάθος στη σκέψη του. Ένα βάθος, που είχε στερήσει η ευμάρεια της επίπλαστης πραγματικότητας. Θυμήθηκε το χωριό του, το παλιό του σαραβαλάκι, κάποια άλλα χρόνια γεμάτα φως και χαρά με φίλους και αγαπημένους. Πολύ παλιά, τότε που όλα ήταν μεν φτωχικά, αλλά όπως λέει και το τραγούδι ευτυχισμένα. 

Κατάλαβε πως η χαρά δεν εξαρτάται από τον πλούτο, αλλά από το απόθεμα της ψυχής. Μια αναλαμπή ελπίδας φώτισε την εκπληκτική σκέψη, ότι μπορεί μεν να γίνει φτωχός αλλά τούτο δε σημαίνει, ότι πρέπει να γίνει σκλάβος της φτώχιας. Θυμήθηκε εκείνον τον ποιητή που έγραφε, πως: «Φτωχός δεν είναι αυτός που δεν έχει πολλά. Αληθινά φτωχός, είναι μόνο αυτός που φοβάται την φτώχια του». Από εκείνη την εποχή έχουν περάσει πολλά χρόνια. Ήρθε έπειτα το Ευρώ μαζί με τις φρούδες υποσχέσεις του ευδαιμονισμού. Έλαμψε το χρυσό περιτύλιγμα του ευρωπαϊκού «θαύματος» και τον θάμπωσε, αλλά μαζί του χάθηκε και η ουσία του περιεχόμενου. Θόλωσε η ελληνική ψυχή του. Ήπιε πολύ ουίσκυ και μέθυσε. 

Κάπως έτσι ο Γιώργος, μουδιασμένος από τις δυσμενείς εξελίξεις, κράτησε την ψυχή του μέσα στη χούφτα και την φύσηξε για να την ζεστάνει. Έφερε στο νου του τα προηγούμενα χρόνια. Έφτασε μέχρι την παιδική του ηλικία. Δάκρυσε από τη νοσταλγία, σημάδι πως η ετοιμοθάνατη ψυχή του ζούσε ακόμη. Άρχισε να αναρωτιέται «Ποιος είμαι, θεέ μου;» Αντί άλλης απάντησης, η σκέψη του πρόβαλλε στον νοερό καμβά της, όλα τα πρόσωπα που συνέβαλλαν στο σχηματισμό της νεόκοπης ταυτότητας του. Γνήσιο παιδί της εποχής του ο Γιώργος, άρχισε πια να καταλαβαίνει τις αιτίες του προβλήματος. Δεν ήταν η άδεια του τσέπη, αυτή ήταν μόνο μια συνέπεια. 

Ήταν η παγιδευμένη ψυχή του. Αυτή, που εγκλωβισμένη στο πλήθος των αντιθέσεων και των αντιφάσεων της ζωής του, αδυνατούσε να τον ακολουθήσει. Θυμήθηκε, ότι από μικρό παιδί μέχρι τώρα, έζησε και ζει μέσα σε παράλληλα σύμπαντα αντίθετων εννοιών και καταστάσεων. Πως ήταν τα πάντα, αλλά και τίποτα. Μια μικρή κουκίδα μέσα σε ένα πέλαγος αντινομιών. Αναλογίστηκε το πλήθος των αντιθέσεων που έθεσαν το υπόστρωμα της ζωής του. Από τη στιγμή που η σκέψη του βρήκε την άκρη του νήματος, άρχισε επιτέλους να ξεπλέκει το κουβάρι της νεοελληνικής του ταυτότητας.

 Μιας ταυτότητας υπερτροφικής, εθελοτυφλούσας, παραπαίουσας, συμπλεγματικής. Μα πάνω από όλα πλασματικής. Μέσα στον θόλο του κρανίου του οι αντιφατικές έννοιες συγκρούονται με θόρυβο και η ηχώ τους αντηχεί στο κενό της ερώτησης: «Ποιος είμαι, θεέ μου;». Μια φωνή από το παρελθόν επιβεβαίωσε, ότι «Ανήκομε εις την δύσιν». Αλλίμονο, συμπέρανε, η δύση παραήταν ακριβή και μόνο να της ανήκουμε μπορούσαμε. Ένα λαϊκό τραγούδι στο ραδιόφωνο, ξύπνησε τις μνήμες του από εκείνα τα χρόνια. Η ψυχή του σκίρτησε μέσα στην παλάμη. Ακόμη την έλκυαν οι νότες του μπουζουκιού και οι ήχοι της ανατολής.

 Αλλού ήταν αυτός και αλλού ήταν η ισορροπίστρια ψυχή του. Αυτός, άκουγε τα τελευταία χιτ και τις ροκιές, αλλά η ψυχή του εκστασιαζόταν με το σόλο κλαρίνο του Σαλέα και με το μπουζούκι του Τσιτσάνη. Αυτός διάβαζε με μανία τις σούτρες του Ράμα και τις Βέδδες, αλλά η ψυχή του προσευχόταν σιωπηλά σε ένα ασκηταριό του Αγίου Όρους, σαν μελισσόκερο και λιβάνι. «Ποιος είμαι, θεέ μου; Πώς βρέθηκα σε αυτόν τον τόπο;» Και οι αντινομίες των σκέψεων συνέχιζαν να τον βομβαρδίζουν. Του είπαν ότι είναι Ευρωπαίος, αλλά για να γίνει «κανονικός» τέτοιος, θα πρέπει να πάψει να είναι Έλληνας.

 Ο Γιώργος όμως δεν τους απάντησε, ότι είναι ο κατεξοχήν ευρωπαίος. Άλλοι, του είπαν ότι είναι οι «γνήσιοι» Έλληνες, και πως το Βυζάντιο δεν ήταν ελληνικό. Αυτός σκέφθηκε ότι στο βυζάντιο μιλούσαν ελληνικά. Κάποιοι τρίτοι του είπαν ότι είναι Ρωμιός, άλλοι ότι είναι Γραικός. Μερικοί, του είπαν πως δεν είναι καν Έλληνας. Πως πρέπει να γίνει κοσμοπολίτης. Ότι βρέθηκε τυχαία πάνω σε αυτό το άγριο κομμάτι του βράχου, που το δέρνει ο ήλιος και που το χτυπάνε τρεις θάλασσες και ο άνεμος. Πάνε, λέει, αυτοί οι αρχαίοι, εσύ απλά μιλάς μια γλώσσα.

 Και ο Γιώργος σχεδόν το πίστεψε. Η ψυχή του έκλαιγε, και του έδειχνε τα ένδοξα ερείπια, αλλά αυτός δεν τα έβλεπε. Έκλεινε τα μάτια και σχεδίαζε το ευρωπαϊκό του «μέλλον». Πετούσε γοητευμένος προς τον «διαφωτισμό» και τον ευρωπαϊκό ορθολογισμό, όπως η πεταλούδα προς το φως. Αλλά η μυστική ψυχή του αποσυρόταν στο ημίφως, για να σώσει τους μύθους της από τους προβολείς του φωταδερού αφανισμού. «Μπήκαν στην πόλη οι οχθροί», έψελνε ο άγιος τραγουδιστής, αλλά ο Γιώργος τους ψήφιζε! 

Η ψυχή του έβλεπε τον δόλο πίσω από τα προσωπεία τους, αλλά ο Γιώργος τυφλός τους χειροκροτούσε! Κούνησε το κεφάλι μετανοημένα. Αν άκουγε την ψυχή του….αν…. Όμως, η πολιτική σχιζοφρένεια του Γιώργου, έχει και αυτή την ιδιαιτερότητα της. Μέχρι τώρα έβαζε το κόμμα πάνω από την πατρίδα. Τώρα πια του είναι κατανοητό, πως έννοιες όπως συντηρητικός-προοδευτικός, δεξιός-αριστερός, δεν έχουν καμία αξία. Τώρα πια κατάλαβε ότι όλα τα μαγαζιά είναι ίδια. Τώρα που οι «αγορές» με νύχια γαμψά του έσκισαν την πλάτη, ο Γιώργος αναζητά εκ νέου την ταυτότητα του. Διαισθάνεται πως σε αυτήν βρίσκεται η σωτηρία, και μόλις που προλαβαίνει να σώσει την ψυχή του...

Διαβάστε Περισσότερα

ΣΕΡΦΙΩΤΑΡΙ@

Δημοσιεύτηκε στις 28 Μάι 2012 από skerdebesserifos

  Αφιέρωμα στον Πατέρα μου Αντώνη Χρυσολωρά(Σκερδεμπές). Επίσης αφιερωμένο στην Πόπη, που, όπως και ο πατέρας μου,έφυγε νωρίς.... Πάσχα 1988 στον Καλλίτσο Βιολί:Μουστάκας Βαγγέλης (Μπούρδας) Λαούτο - Τραγούδι: Χρυσολωράς Αντώνης (Σκερδεμπές)

>

Γιάννης Γούναρης

Διαβάστε Περισσότερα

Ευρω-σοσιαλιστές κατα Τσίπρα

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

 Ένα σοβαρό πολιτικό συμπέρασμα βγήκε από το ταξίδι του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα στο Παρίσι και στο Βερολίνο: τόσο οι Γάλλοι σοσιαλιστές όσο και οι Γερμανοί σοσιαλ-δημοκράτες δεν θέλουν να έχουν φιλικές σχέσεις με τον ΣΥΡΙΖΑ, τουλάχιστον προεκλογικά. Ενδεχομένως μετεκλογικά να υποχρεωθούν να επανεξετάσουν τη στάση τους στη βάση του ρεαλισμού, αν ο ΣΥΡΙΖΑ βγει πρώτο κόμμα και σχηματίσει κυβέρνηση, αλλά για την ώρα δεν θέλουν σχέσεις συνεργασίας μαζί του. Όσο δυσάρεστη και αν είναι ατή η εξέλιξη, συνιστά γεγονός το οποίο τόσο ο Αλέξης Τσίπρας όσο και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ οφείλουν να το λάβουν υπόψη τους στη χάραξη της στρατηγικής και της τακτικής τους.

 Γνωρίζουμε ότι ένα τμήμα αξιόλογο των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ είχαν την ελπίδα συμπόρευσης με τους Γάλλους σοσιαλιστές του Φρανσουά Ολάντ που τώρα κυβερνά στο Παρίσι και επένδυαν στην αλλαγή της γερμανικής πολιτικής, αν οι σοσιαλδημοκράτες του SPD κερδίσουν τις γερμανικές βουλευτικές εκλογές που θα γίνουν του χρόνου τον Σεπτέμβριο. Δεν αποκλείεται καθόλου ο Ολάντ και το SPD να οδηγήσουν σε επαναπροσανατολισμό της ευρωπαϊκής πολιτικής σε θετικότερες και λιγότερο επαχθείς για τους ευρωπαϊκούς λαούς κατευθύνσεις. Διαψεύστηκαν, όμως, οι ελπίδες του ΣΥΡΙΖΑ πως στο πλαίσιο αυτό θα μπορούσε να αποκαταστήσει σχέσεις συνεργασίας με τους Γάλλους σοσιαλιστές και τους Γερμανούς σοσιαλδημοκράτες. 

Οφείλει να αποδειχθεί πως τουλάχιστον στην παρούσα φάση σύμμαχοί του είναι μόνο η γαλλική και η γερμανική Αριστερά – με την πρώτη να βρίσκεται σε φάση εντυπωσιακής ανόδου και τη δεύτερη σε φάση συρρίκνωσης της εκλογικής της απήχησης. Αποκαρδιωτικά σκληρή ήταν η στάση των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών, η οποία μάλιστα εκφράστηκε δια στόματος του προέδρου του SPD Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, ο οποίος είναι και το πιο αριστερό στοιχείο της ηγεσίας του κόμματος. Αναφερόμενος στην ημίωρη συνάντησή του με τον Αλέξη Τσίπρα, μετά το τέλος της δήλωσε ο Ζ. Γκάμπριελ: «Τον κάλεσα για να του πω ότι η πολιτική του οδηγεί την Ελλάδα σε αδιέξοδο!». 

Πρόσθεσε δε ότι είπε του Αλ. Τσίπρα πως «αν η Ελλάδα δεν τηρήσει μονομερώς τις δεσμεύσεις, δεν θα το κάνει και η Γερμανία με τους εταίρους της, με αποτέλεσμα τη διακοπή των πληρωμών. Δεχόμαστε μόνο την πρόταση του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, η οποία αποβλέπει στην πιο ελαστική εφαρμογή του Μνημονίου – τίποτα περισσότερο!». Με τις θέσεις του αυτές ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ ευθυγραμμίστηκε εντελώς με τη δεξιά πτέρυγα του κόμματός του. Δεν υπάρχουν πλέον δυνητικοί σύμμαχοι του ΣΥΡΙΖΑ στην ηγετική τριανδρία του SPD, καθώς ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του, ο Φρανκ-Βάλτερ Στάινμαγερ, ακύρωσε το ραντεβού του με τον Αλέξη Τσίπρα με πρόσχημα τις δηλώσεις του τελευταίου για τον Γάλλο πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ, ενώ ο τρίτος, ο Πέερ Στάινμπρικ είναι υπέρ της αποβολής της Ελλάδας από το ευρώ! 

Ψυχρολουσία για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσε όμως πρωτίστως η στάση του Γάλλου Φρανσουά Ολάντ. Αρνήθηκε να συναντήσει τον Αλέξη Τσίπρα επικαλούμενος το πρωτόκολλο του προεδρικού αξιώματος, αλλά την επόμενη μέρα συνάντησε τον Ευάγγελο Βενιζέλο, ο οποίος δεν έχει πλέον κανένα κρατικό αξίωμα. Είναι απλώς αρχηγός του τρίτου ελληνικού κόμματος, αφού δεύτερο κόμμα πλέον είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Η στάση του Ολάντ έστειλε κι αυτή ένα σαφές μήνυμα. Το Παρίσι προτιμά μια κυβέρνηση της Ν.Δ., που θα είναι απολύτως πειθήνια στις επιθυμίες των ηγετικών χωρών της Ε.Ε. και θα εκτελεί κατά γράμμα τις εντολές που θα της δίνουν, παρά μια κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ

. Ο λόγος είναι ότι με κυβέρνηση Σαμαρά ο Ολάντ θα διαπραγματεύεται ανενόχλητος και απερίσπαστος με τη Μέρκελ τις γαλλογερμανικές σχέσεις, ενώ με κυβέρνηση Τσίπρα η Αθήνα θα είναι ένας ενοχλητικός, διεκδικητικός και ίσως όχι εύκολα χειρίσιμος παράγοντας, ο οποίος ενδέχεται να διαταράσσει τα παζάρια ανάμεσα στο Βερολίνο και στο Παρίσι. ΜΕΤΩΠΟ Ο Φρ. Ολάντ θέλει σύμμαχο την Ελλάδα Η ΑΠΟΡΡΙΠΤΙΚΗ στάση του Φρανσουά Ολάντ απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα δεν αναιρεί το γεγονός ότι ο Γάλλος πρόεδρος έχει ανάγκη τη συμμαχία με τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου, μεταξύ αυτών και με την Ελλάδα, για να διαπραγματευθεί τις γαλλογερμανικές σχέσεις με τη Μέρκελ. Αυτό σημαίνει ότι αν ο ΣΥΡΙΖΑ έρθει πρώτο κόμμα και σχηματίσει κυβέρνηση, ο Ολάντ δεν θα έχει κανένα δισταγμό να συνεργαστεί με τον Τσίπρα. Αν μάλιστα οι γαλλικές βουλευτικές εκλογές που θα γίνουν στις 10 και 17 Ιουνίου οδηγήσουν τον Ολάντ στο να πάρει στην κυβέρνησή του και βουλευτές της Αριστεράς, η οποία άλλωστε τον έκανε πρόεδρο, οι σχέσεις Αθήνας και Παρισιού θα γίνουν πολύ καλύτερες

. (Σημείωση εδώ και τώρα): Για όποιον μπορεί και θέλει να δει την πραγματικότητα φαίνεται πως όσο οξύνεται η καπιταλιστικη κρίση στην Ευρώπη τόσο θα σκληραίνουν και θα στρέφονται προς συντηρητικότερες θέσεις οι πολιτικοί εκπρόσωποι του συστήματος, οι οποίοι βεβαια δεν είναι μόνο τα δεξιά αλλά και τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα που θα αναγκαστούν να πάρουν θέση υπέρ του κεφαλαίου και εναντίον της εργασίας και θα αποκαλυφθούν. Αυτό έγινε όπως είδαμε στην Ελλάδα όπου το τέως "φιλολαικό" ΠΑΣΟΚ μετατράπηκε σε ενα ξεκάθαρα δεξιό αντιλαικό κόμμα. Το ίδιο θα συμβεί και στην Ευρώπη ξεκινωντας από τη Γαλλία (αλλά και τη Γερμανία όπου ήδη εδώ και χρόνια είχαμε συγκυβέρνηση). Αυτοί που θέλουν λοιπόν να βλέπουν την "Ευρώπη" να αλλάζει (προς την κατεύθυνση της ευημερίας των λαών") ας φορεσουν τα γυαλιά τους ανάποδα γιατί πράγματι η Ευρώπη αλλάζει αλλά ακριβώς προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Ισκρα

Διαβάστε Περισσότερα

O Tariq Ali στην Ελλάδα ΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΜΑΣ...Video

Μια σπουδαία επίσκεψη
.
 O Tariq Ali στην Ελλάδα Μαΐου 26, 2012

 από seisaxthiablog του Θάνου Ανδρίτσου 

 Μια ιστορία λέει τα εξής:

 Είναι στο Λονδίνο. Μια ημέρα του Μάρτη του 1968, ένας 25χρονος νέος, γνωστός ήδη για το μουσικό ταλέντο και τις προκλητικές εμφανίσεις του, κατευθύνεται προς την πλατεία Τραφάλγκαρ. Τεράστια η λαοθάλασσα που μαζεύεται μέσα σε λίγη ώρα, το κλίμα είναι έντονο, αγωνιστικότητα και η μαχητικότητα πρόδηλη. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη διαδήλωση στην πρωτεύουσα της Αγγλίας, ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ. Στην κεφαλή της πορείας δύο νέοι άνθρωποι. 

Μια κατάξανθη λευκή ηθοποιός, με το όνομα Βανέσα ( δεν είναι άλλη από τη Βανέσα Ρεντγκρέιβ) και ένας σκουρόχρωμος μελαχρινός. Όταν η πορεία φτάνει στην Αμερικάνικη πρεσβεία ο κόσμος έχει αυξηθεί. Λίγη ώρα αργότερα ξεκινούν οι συγκρούσεις με βίαιη επίθεση της αστυνομίας και ειδικά των έφιππων. Ο κόσμος τρέχει, μαζί με αυτούς και ο Μικ ψάχνοντας να ξεφύγει από την αστυνομική μανία. Τελικά καταφεύγει στην είσοδο μιας πολυκατοικίας όπου και κρύβεται. Λίγο αργότερα ο σκουρόχρωμος νέος βρίσκεται στο έδαφος μερικά μέτρα μπροστά του με δεκάδες αστυνομικούς γύρω του να τον χτυπούν. 

Το βράδυ της ίδιας μέρας ο Μίκ, θα γράψει μερικά λόγια για να τα αφιερώσει στον «μαχητή του δρόμου» συνομήλικό του, ο φίλος του ο Κιθ θα βοηθήσει με την κιθάρα του, και το ίσως πιο πολιτικοποιημένο τραγούδι των Stones, το Street Fighting Man, περνάει πια στην ιστορία της μουσικής. Κάποιος νεώτερος μπορεί την ίδια ιστορία να τη ζήσει με πιο σύγχρονο και άγριο ήχο, από μια κιθάρα κρατημένη ψηλά στο στήθος του Tom Morello και τη φωνή- κραυγή του Zack de la Rotsa

 Ο μαχητής αυτός, δεν ήταν άγνωστος ούτε καινούριος στον αγώνα, παρά το νεαρό της ηλικίας του. Ήταν μαχητικός ακτιβιστής και δημοσιογράφος, μια από τις πιο σημαντικές φιγούρες του ρεύματος αμφισβήτησης της δεκαετίας του 60. Είχε διατελέσει πρόεδρος των φοιτητών της Οξφόρδης. Είχε αναπτύξει σχέση με τον Malcolm X.

Ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές της αντιπαράθεσης γύρω από τον πόλεμο στο Βιετνάμ, καταθέτοντας μάλιστα στο Δικαστήριο των Λαών για Εγκλήματα Πολέμου (Russel Tribunal), αναλυτικά στοιχεία για τις δολοφονικές μεθόδους των ΗΠΑ. Είχε συλληφθεί στη Βολιβία, όπου είχε πάει να συμπαρασταθεί στο Γάλλο φιλόσοφο και συνεργάτη του Τσε, Regis Debray που διωκόταν για τη συμμετοχή στο αντάρτικο. Και όταν οι στρατιωτικοί τον ανέκριναν, τους απάντησε ότι αν τον βασανίζουν όλο το βράδυ και το πρωί γνωρίζει ισπανικά θα τους είναι ευγνώμων για όλη του τη ζωή.

Ο κύριος αυτός δεν είναι άλλος από τον Ταρίκ Αλί. Και θα βρίσκεται στην Ελλάδα την επόμενη εβδομάδα καλεσμένος των Αναιρέσεων, του ΝΑΡ και της νΚΑ, για δύο εκδηλώσεις στην Αθήνα, την Τρίτη 29 και τη Θεσσαλονίκη τη Δευτέρα 28. (περισσότερα για το φεστιβάλ των Αναιρέσεων εδώ) Πρόκειται για μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της Αριστεράς και του κινήματος των τελευταίων 40 χρόνων. Για τον άνθρωπο που πήρε τηλέφωνο ο John Lennon για να του πει ότι μετά από μια συνέντευξη μαζί του, έγραψε το Power to the People

.

 Από νεαρή ηλικία συνδέεται με το κομμουνιστικό κίνημα και το ρεύμα του τροτσκισμού και της 4ηςδιεθνούς, συμμετέχοντας στην IMG (Διεθνή Μαρξιστική Ομάδα), ενώ ήταν εκδότης του ιστορικού περιοδικού The Black Dwarf. Η εμπλοκή του είναι καθοριστική και στις θεωρητικές προσπάθειες τηςΝέας Αριστεράς, ενώ είναι από τους συνιδρυτές της New Left Review, στην οποία γράφει μέχρι σήμερα. Πάνω από 40 χρόνια βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της πολιτικής συζήτησης και της θεωρητικής αναζήτησης, ακόμα και στα χρόνια που είχε επιλέξει την υποστήριξη των Εργατικών στην Αγγλία. 

 Με μια παγκόσμια ματιά, αντανάκλαση της διπλής του ταυτότητας, ως Ασιάτης και Ευρωπαίος, που του επιτρέπει να έχει βαθιά γνώση τόσο για τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους όσο και για τα αντιπολεμικά κινήματα, για τις διενέξεις στη Μέση Ανατολή αλλά και για τις εξεγέρσεις στην αναπτυγμένη Δύση, για την πολιτιστική κληρονομιά της Ανατολής αλλά και για την επικαιρότητα της ιδέας του κομμουνισμού. Το εύρος των θεμάτων που πραγματεύεται είναι ισάξιο του εύρους του έργου που προσφέρει.

 Πολιτικός αναλυτής και μαχητικός θεωρητικός, έχει συγγράψει αμέτρητα πολιτικά δοκίμια, άρθρα και δεκάδες πολιτικά βιβλία για τον πόλεμο, την επίθεση στο Ιρακ, τη δυτική επιθετικότητα, την κρίση, τα κοινωνικά κινήματα, την ιδέα του κομμουνισμού κ.α. Σπουδαίος λογοτέχνης, έχει βραβευτεί για τα μυθιστορήματα του, με γνωστότερη στην Ελλάδα, τη μεταφρασμένη από τις εκδόσεις Άγρα, πενταλογία με θέμα τον Ισλαμικό Κόσμο με τελευταία τη «Νύχτα της Χρυσής Πεταλούδας» και το «Ένας Σουλτάνος στο Παλέρμο» (δείτε μια βιβλιοκριτική των βιβλίων εδώ). Κινηματογραφιστής και σεναριογράφος, έχει σχετιστεί με εκπομπές και ντοκιμαντέρ του BBC και του Channel 4, ενώ μαζί με τον γνωστό οικονομολόγο και αναλυτή Mark Weisbrot , έγραψαν το σενάριο της ταινίας του Oliver Stone, « South of the Border» (Νότια των Συνόρων), με θέμα τις ριζοσπαστικές προσπάθειες στη Λατινική Αμερική. Αιώνιος δημοσιογράφος και αρθρογράφος, με σταθερές δημοσιεύσεις στην Guardian, το Counterpunch κ.α. , αλλά και συγγραφέας νουβελών, σατυρικών κειμένων και διηγημάτων.

 Τα τελευταία χρόνια, τα πιο δύσκολα και ελπιδοφόρα χρόνια της κρίσης και της αναγέννησης των αγώνων, ο Ταρίκ δεν θα μπορούσε να μείνει έξω από την πρώτη γραμμή. Ακούραστος και αεικίνητος, οξυδερκής και βαθύς γνώστης της κοινωνίας, τοποθετήθηκε σε όλα τα φλέγοντα ζητήματα. Από τη μεριά της Λέσχης προσπαθήσαμε να μεταφέρουμε συχνά τις απόψεις του στη χώρα μας, μεταφράζοντας άρθρα, ομιλίες ή σχόλια του για θέματα όπως οι εξεγέρσεις στο Λονδίνο, το κίνημα του Occupy και κυρίως οι αραβικές εξεγέρσεις. 

Και όταν ο αραβικός κόσμος βρίσκεται στο επίκεντρο του αντικαπιταλιστικού κινήματος, ποιος άλλος από τον Ταρίκ Αλί θα μπορούσε καλύτερα να μας μιλήσει για αυτόν; Για όλα αυτά, αλλά κυρίως για όσα θέλουμε να ακούσουμε, να μάθουμε και να ρωτήσουμε, πρέπει να είμαστε στις εκδηλώσεις αυτές. Όχι για να δούμε απλά μια τόσο σημαντική μορφή της Αριστεράς, αλλά για να πάρουμε από τη σκέψη του και να πάρει και αυτός από την ιδιαιτερότητα του ελληνικού ριζοσπαστισμού, από την ζωντανή Ελλάδα του λαϊκού κινήματος. Οι αίθουσες των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, εκεί που χτύπησε ιστορικά η καρδιά της πάλης, να είναι γεμάτες για να καλωσορίσουν τον

Tariq Ali

Διαβάστε Περισσότερα

Νερό για τη Ζωή»

Mετρώντας σχεδόν 2,8 δισεκατομμύρια ανθρώπους να έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με δυσεπίλυτα προβλήματα διαθεσιμότητας και ποιότητας των υδατικών πόρων παγκοσμίως

1, και διανύοντας τα μέσα μιας ανεπιτυχούς «Διεθνούς Δεκαετίας Δράσης - Νερό για τη Ζωή»

2, . Το καθαρό νερό εξελίσσεται πλέον σε είδος πολυτελείας, ενώ αναμένεται να γίνει ακόμη σπανιότερο εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, ιδιαιτέρως δε στην ευάλωτη περιοχή της Μεσογειακής λεκάνης.

 Η υποβάθμιση των υδατικών πόρων, επιφανειακών και υπόγειων, αποτέλεσμα τόσο της υπερκατανάλωσης, όσο και των λανθασμένων ή άδικων μοντέλων ανάπτυξης που ακολουθήσαμε -διεθνώς αλλά και στην χώρα μας- τις προηγούμενες δεκαετίες (ρύπανση, αλόγιστη διαχείριση, αλλαγή χρήσεων γης, εγκατάλειψη πρακτικών συλλογής νερού, αγνόηση των αναγκών των οικοσυστημάτων κ.ά.) αποτέλεσαν το χρονικό μιας προαναγγελθείσας κρίσης, που δυστυχώς πολύ δύσκολα αναστρέφεται. Στην Ελλάδα, σύμφωνα με το δίκτυο ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOS, το κύριο πρόβλημα εντοπίζεται στην έλλειψη διαχειριστικών πρακτικών και την υπερκατανάλωση, που οφείλεται στην ανυπαρξία ορθολογικής χρήσης. Η μέση ημερήσια κατανάλωση νερού ανά άτομο ανέρχεται στα 145 l, τη στιγμή που θα μπορούσε να μειωθεί στα 50 l με την υιοθέτηση καλών πρακτικών και την αλλαγή τεχνολογιών μέσα στις κατοικίες. Τη μερίδα του λέοντος της κατανάλωσης στην Ελλάδα κατέχει, βέβαια, η γεωργία με ποσοστό που φτάνει το 80%, με κατεξοχήν υδροβόρες καλλιέργειες. Παράλληλα, ο τουρισμός, η «βαριά βιομηχανία» της χώρας μας, δεν στηρίζεται σε βιώσιμες και ορθές πρακτικές, γεγονός που επιβαρύνει παραπάνω ήδη ευάλωτες περιοχές, όπως τα νησιά, που χαρακτηρίζονται από περιορισμένη διαθεσιμότητα υδατικών πόρων. Οι απώλειες λόγω της παλαιότητας των δικτύων είναι πολύ υψηλές και σε κάποιες περιπτώσεις φτάνουν έως και το 50%. Παρ’ όλο που η χώρα μας έχει ενσωματώσει από το 2003 την ευρωπαϊκή Οδηγία Πλαίσιο 2000/60 για τα νερά στο εθνικό δίκαιο, τα βήματα που ακολουθήθηκαν ήταν ελάχιστα και σίγουρα πολύ καθυστερημένα για την εκπλήρωση των απαιτήσεων της

3. Μόλις το 2010, ξεκίνησαν ουσιαστικές διαδικασίες εφαρμογής της από το νεοσύστατο ΥΠΕΚΑ, με τη σύσταση και ενεργοποίηση θεσμικών οργάνων και επιτροπών, με την ενεργοποίηση της Ειδικής Γραμματείας Υδάτων (ΕΓΥ), την αναβάθμιση της Κεντρικής Υπηρεσίας Υδάτων (ΚΥΥ) και τη σύσταση της Εθνικής Επιτροπής Υδάτων (ΕΕΥ) και του Εθνικού Συμβουλίου Υδάτων (ΕΣΥ). Παράλληλα, ορίστηκαν τα υδατικά διαμερίσματα της χώρας και ανατέθηκε η εκπόνηση των διαχειριστικών σχεδίων για κάθε διαμέρισμα. Εντούτοις, η έλλειψη ενός σύγχρονου και δυναμικού δικτύου παρακολούθησης της ποιότητας και ποσότητας επιφανειακών και υπόγειων υδάτων καθιστούν ουσιαστικά εξαιρετικά δύσκολη και αμφίβολης αποτελεσματικότητας την κατάρτισή τους. Ταυτόχρονα, εκδόθηκαν μια σειρά από Κοινές Υπουργικές Αποφάσεις (ΚΥΑ) για τη θεσμική θωράκιση και λήψη μέτρων για την αποτροπή της περιβαλλοντικής υποβάθμισης του υδάτινου περιβάλλοντος, μεταξύ των οποίων εκείνη με τους όρους, τα μέτρα και τις διαδικασίες για την επαναχρησιμοποίηση των επεξεργασμένων υγρών αποβλήτων

4. Αν και σε άλλες χώρες η επαναχρησιμοποίηση εφαρμόζεται ήδη αρκετά χρόνια και καλύπτει ανάγκες που δεν απαιτούν καλής ποιότητας νερό, στην Ελλάδα τα παραδείγματα

5 είναι ελάχιστα και συνήθως έχουν πιλοτικό χαρακτήρα. Παρά τα θετικά βήματα, τα ζητήματα που εκκρεμούν είναι πολλά. Τον Φεβρουάριο του 2011 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή απείλησε με πρόστιμα και έδωσε μόλις δυο μήνες διορία στην Ελλάδα για να συμμορφωθεί με απόφαση του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, όσον αφορά στις ελλείψεις στον τομέα της επεξεργασίας των αστικών λυμάτων, και πιο συγκεκριμένα στους βιολογικούς καθαρισμούς των μεγάλων αστικών κέντρων6. Πολλά τα ανοιχτά μέτωπα ακόμη στον Ασωπό, ενώ και το μείζον θέμα της εκτροπής του Αχελώου παραμένει στην επικαιρότητα (ενόσω εκκρεμεί απόφαση του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων), καθώς παρά τις επίμονες προσπάθειες για συνέχιση των έργων, το Συμβούλιο της Επικρατείας, ευτυχώς, απέρριψε πρόσφατα την αίτηση μερικής ανάκλησης της αναστολής των έργων, που είχε κατατεθεί από το Υπουργείο Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων

. Η διαχείριση των υδατικών πόρων θα πρέπει να μπει κεντρικά στην ατζέντα τόσο της κεντρικής διοίκησης όσο και της τοπικής αυτοδιοίκησης, ως εθνική στρατηγική πρώτης προτεραιότητας. Τα εργαλεία και τα παραδείγματα από το εξωτερικό είναι πολλά και μπορούν να αξιοποιηθούν αν υπάρξει η πολιτική βούληση. Σήμερα αποτελεί επιτακτική ανάγκη η υιοθέτηση μιας διαφορετικής προσέγγισης, που θα έχει ως κεντρικό πυρήνα της την ορθολογική διαχείριση ενός κοινωνικού αγαθού, τη συμμετοχική διαβούλευση και την εμπλοκή των τοπικών κοινωνιών, τη μείωση της κατανάλωσης, την προστασία από τη ρύπανση και την επαναχρησιμοποίηση.

 Η προσέγγιση δεν θα πρέπει να είναι πλέον η κάλυψη της ζήτησης με αύξηση της παροχής, αλλά η διαχείριση της προσφοράς, η αξιοποίηση εναλλακτικών πρακτικών και η μείωση της ζήτησης. Σε κάθε περίπτωση, οι όποιοι εορτασμοί για την Παγκόσμια Ημέρα για το Νερό καλό είναι να μην μείνουν κενό γράμμα, εθιμοτυπική υπενθύμιση και ευκαιρία για ανούσιες κορώνες αλλά να συμβάλουν στην εδραίωση της συνείδησης τόσο στους πολίτες όσο και στους διοικούντες ότι το σημείο μηδέν για το διαθέσιμο προς χρήση Νερό έχει ήδη φτάσει και απαιτείται η εγρήγορση όλων για την προστασία ακόμη ενός είδους…προς εξαφάνιση! 

 http://www.mykonosdailynews.com

Διαβάστε Περισσότερα

Έκκληση τουριστικών πρακτόρων για στήριξη του τουρισμού

Την αναγκαιότητα να χαμηλώσουν οι τόνοι για να μην πληγεί περισσότερο ο ελληνικός τουρισμός, εκφράζει σε επιστολή του προς τους πολιτικούς αρχηγούς ο Σύνδεσμος τουριστικών πρακτόρων της Χώρας. Ο HATTA ζητά από τους πολιτικούς αρχηγούς να στηρίξουν με την στάση τους την αξιοπρέπεια της χώρας που καταρρέει μέσα από την εικόνα που προβάλλεται καθημερινά από τα ΜΜΕ και να αναλάβουν ενεργό ρόλο προκειμένου να βελτιωθεί το κλίμα για την Ελλάδα. Αναλυτικά η επιστολή του HATTA
Αξιότιμοι κύριοι,
 Στην εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο που διέρχεται η χώρα μας, ο ελληνικός τουρισμός βάλλεται ανελέητα. 
-Τα Διεθνή Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας, τις τελευταίες ημέρες και ιδιαίτερα από τη Δευτέρα 7 Μαΐου, ασχολούνται καθημερινά με την Ελλάδα, προβάλλοντας μία εικόνα χάους και αποσύνθεσης. Κυριαρχεί η παραπληροφόρηση και κινδυνολογία.
 -Οι διεθνείς τουριστικοί οργανισμοί παγώνουν τις κρατήσεις και αποσύρουν συνεργάτες τους από τη χώρα μας. Πληρωμές δεν γίνονται και προκαταβολές δεν καταβάλλονται, λόγω του φόβου πιθανών ακυρώσεων, αλλά και με το σκεπτικό της φημολογούμενης επιστροφής της χώρας μας στη δραχμή. 
-Δυνητικοί τουρίστες επιλέγουν άλλους τουριστικούς προορισμούς για να μην υποστούν πιθανή ταλαιπωρία 
-Τα έσοδα από τον τουρισμό συρρικνώνονται με γεωμετρική πρόοδο, σε βάρος της εθνικής μας οικονομίας 
-Οι επιχειρήσεις και οι εργαζόμενοι βιώνουν, με δέος, τις εξελίξεις -Μειώνονται δραματικά, καθημερινά, οι θέσεις εργασίας στον τουρισμό
 -Καλούμε τα πολιτικά κόμματα που έλαβαν την ψήφο του ελληνικού λαού: -Να διαβεβαιώσουν τους εταίρους μας και τη διεθνή κοινή γνώμη ότι δεν επικρατεί χάος στην Ελλάδα, η οποία είναι μία δημοκρατική, ευρωπαϊκή, σταθερή και απόλυτα ασφαλής χώρα
 -Να στηρίξουν με τη στάση τους, την αξιοπρέπεια της χώρας μας -Να αναλάβουν ενεργό ρόλο, προκειμένου να βελτιωθεί το κλίμα για την Ελλάδα, διεθνώς 
-Να συμβάλλουν στη διατήρηση ήπιου κλίματος στο εσωτερικό, κατά την τουριστική περίοδο, ώστε να βοηθήσουν, ουσιαστικά τη χώρα μας, τις ελληνικές τουριστικές επιχειρήσεις και το 1 εκατ. εργαζομένων στον ελληνικό τουρισμό. 
http://www.mykonosdailynews.com

Διαβάστε Περισσότερα

ΔΗΛΩΣΗ ΜΕΛΩΝ ΚΑΙ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΤΟΥ ΚΚΕ

ΔΗΛΩΣΗ ΜΕΛΩΝ ΚΑΙ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΤΟΥ ΚΚΕ 

Το εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης του Μάη ανέδειξε για το κόμμα μας, το ηρωικό ΚΚΕ, την πιο βασική διαπίστωση που προκύπτει από τη συγκεκριμένη πολιτική συγκυρία. Το ΚΚΕ βρίσκεται σε πορεία απομόνωσης από την εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα, από τον ελληνικό λαό, εξ αιτίας της πολιτικής γραμμής που ακολουθεί, χρόνια τώρα, η ηγεσία του. Η απόδειξη για αυτήν την εκτίμηση συνάγεται από συγκεκριμένα γεγονότα: • Κατά την εκλογική αναμέτρηση της 6ης του Μάη μετακινήθηκαν από τα τρία κόμματα που διαχειρίστηκαν το νέο μνημόνιο και τη νέα δανειακή σύμβαση 3.5 εκατ. ψηφοφόροι, με αποτέλεσμα ο μεν ΛΑΟΣ να μείνει εκτός βουλής χάνοντας σημαντικό μέρος της εκλογικής του δύναμης, ενώ η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ να υποστούν συντριπτική ήττα.

 Ο δικομματισμός για πρώτη φορά μετά το ’74 συγκεντρώνει το χαμηλότερο ποσοστό του, πιο χαμηλό απ’ ότι συγκέντρωσε η Νέα Δημοκρατία μόνη της όταν έχασε τις εκλογές τον Οκτώβρη του 2009. Το πολιτικό σύστημα της χώρας κατέρρευσε. • Από αυτήν την πρωτοφανή μετακίνηση των λαϊκών μαζών το κόμμα μας κατόρθωσε να αυξηθεί κατά δύο περίπου δεκάδες χιλιάδες ψήφους, σημειώνοντας σημαντικές απώλειες στα τρία κυριότερα αστικά κέντρα της χώρας (Αθήνα - Θεσσαλονίκη - Πειραιάς), στα οποία έχει συγκεντρωθεί το πολύ μεγάλο τμήμα της εργατικής τάξης και των μικροαστικών στρωμάτων και στα οποία αναπτύχθηκαν οι πιο αξιόλογοι λαϊκοί αγώνες στο προηγούμενο χρονικό διάστημα.

 Η δυσκολία στην οποία έχει περιέλθει το κόμμα μας, από τη νέα διάταξη των πολιτικών δυνάμεων, είναι αποτέλεσμα της εγκληματικής, πραξικοπηματικής και μέχρι σήμερα αναιτιολόγητης εγκατάλειψης του προγράμματος του κόμματος εκ μέρους της ηγεσίας του, που ψηφίστηκε στο 15ο Συνέδριο, και της γραμμής που εφαρμόζει στο εργατικό κίνημα. Σε μια εποχή που οι προβλέψεις και οι πρόνοιες του 15ου Συνεδρίου δικαιώθηκαν περίτρανα, η ηγεσία του κόμματος εγκατέλειψε την προσπάθεια να εφαρμόσει τη βασική του πρόταση, στο πνεύμα της σύγχρονης περιόδου που διανύουμε, προωθώντας τη δημιουργία του Αντιμονοπωλιακού Αντιιμπεριαλιστικού Δημοκρατικού Μετώπου, που θα διεκδικούσε και τη διακυβέρνηση της χώρας, με τη δημιουργία αντίστοιχης κυβέρνησης, που θα έκφραζε και θα στηριζόταν στην εργατική τάξη και τα μικροαστικά στρώματα της πόλης και του χωριού, στη νεολαία και τη διανόηση της χώρας μας, που θα συνένωνε αρμονικά την πάλη των εργαζομένων για τα άμεσα προβλήματά τους με την προοπτική του σοσιαλισμού.

 Αποσπάστηκε από την πραγματικότητα χάνοντας την πρωτοβουλία των κινήσεων και φυγομαχώντας στο όνομα της Λαϊκής Εξουσίας. Ταύτισε με τον πιο χοντροκομμένο και απαράδεκτο τρόπο την Τακτική με τη Στρατηγική του κόμματος. Προκάλεσε και ενοχοποίησε τα αισθήματα των εργαζομένων και παραχώρησε ανεπίτρεπτα το έδαφος στον ΣΥΡΙΖΑ για την ανάπτυξη των πολιτικών του πρωτοβουλιών, των μικροαστικών απόψεων και ανεδαφικών του θέσεων. Επέτρεψε στον ΣΥΡΙΖΑ να αξιοποιήσει την έλλειψη μιας ουσιαστικής, άμεσης και αποτελεσματικής πρότασης εκ μέρους του Κόμματος, που θα αφορούσε στη ζοφερή πραγματικότητα που αντιμετώπιζαν οι μετακινούμενες εργατικές λαϊκές μάζες, τα καταστρεμμένα μικροαστικά στρώματα, να καρπωθεί μια πλατιά κοινωνική διαμαρτυρία των εργαζομένων με ιδιαιτέρως έντονα αντιμνημονιακά και αντιευρωενωσιακά χαρακτηριστικά, έστω κι αν δεν ήταν ακόμη διατεθειμένοι να εγκαταλείψουν το ευρώ, να έρθουν σε πλήρη ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα.

 Επί της ουσίας ώθησε τον ΣΥΡΙΖΑ, θέλοντας και μη, να καρπωθεί το αποτέλεσμα μιας μακράς δραστηριότητας του ΚΚΕ, που αφορούσε στην πολιτική και τους στόχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της καπιταλιστικής κρίσης, στις συνέπειες που υπέστη η χώρα μας από την αποδιάρθρωση και τη συρρίκνωση της παραγωγικής της βάσης, με τη χρεοκοπία της οικονομίας της, που σε πρώτο και κυρίαρχο βαθμό οφείλονται στη συμμετοχή της Ελλάδας στην ευρωζώνη και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Συνέβαλε σημαντικά στην απενοχοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ για την ευρωενωσιακή του στάση και πολιτική και τον κατέστησε πρωταγωνιστή στη διαμόρφωση του νέου πολιτικού συστήματος. Το κυριότερο. Έδωσε τη δυνατότητα στην άρχουσα τάξη και τον ιμπεριαλισμό να προωθήσουν όχι μόνο την απομόνωση του Κόμματος αλλά και να θέσουν, εμμέσως πλην σαφώς, σε αμφισβήτηση ακόμη και την ίδια του την ύπαρξη.

 Γεγονός το οποίο οδηγεί την ηγεσία του κόμματος σε μια στάση αγωνιώδους και ηττοπαθούς αντιμετώπισης των εκλογών της 17ης του Ιούνη. Η ηγεσία του Κόμματος επέδειξε απαράδεκτη επιμονή, παρά τις προειδοποιήσεις, σε μια πολιτική που αναμετρήθηκε και κρίθηκε ως αναποτελεσματική. Γι αυτό το λόγο δεν νομιμοποιείται να συμπεριφέρεται μ’ αυτόν τον τρόπο, ο οποίος υποβιβάζει το κύρος του Κόμματος στην εργατική τάξη και στον ελληνικό λαό. Ούτε η ιστορία του κόμματος ούτε οι αξίες και οι δημοκρατικές αρχές λειτουργίας από τις οποίες εμφορείται της επιτρέπουν να τηρεί μια ανάλογη στάση, να μην αναγνωρίζει τα τραγικά της λάθη, να μεταδίδει την ηττοπάθεια. Η αλήθεια είναι μία. Ότι η ηγεσία του Κόμματος αρνήθηκε να παίξει τον πραγματικό, κομμουνιστικό ρόλο της

. Τον αρνείται και τώρα. Μπροστά στις εκλογές στις 17 του Ιούνη το κύριο καθήκον που τίθεται στην ηγεσία είναι, έστω και την ύστατη στιγμή, να τροποποιήσει τη γραμμή του κόμματος. Το κύριο καθήκον που επιβάλλεται να αναλάβουν τα μέλη και τα στελέχη του κόμματος είναι η υπεράσπιση της ίδιας του της ύπαρξης και της δυναμικής του παρουσίας στην πολιτική σκηνή με κομμουνιστική απαιτητικότητα, για μια νέα ανάταση. Αυτό που πρέπει να κατανοηθεί ευρύτατα και πάνω απ’ όλα από τους φίλους, τους οπαδούς και τους ψηφοφόρους του Κόμματος, από όσους πίστεψαν στο ΚΚΕ και την ιστορική του προσφορά ή αναγνωρίζουν τον ιστορικό του ρόλο στη διαμόρφωση της ελληνικής κοινωνίας, είναι ότι η ύπαρξη και η δράση του κομμουνιστικού κινήματος είναι η αναντικατάστατη δύναμη για την οποιαδήποτε προοδευτική εξέλιξη στη χώρα μας, για τη βελτίωση της θέσης των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Να κατανοηθεί ότι δεν πρέπει να επιτρέψουν την επαναφορά παλιών και γνώριμων καταστάσεων, που χρονίσανε και έφεραν τραγικά δεινά για τους εργαζόμενους και για την ίδια την πατρίδα μας.

 Η χώρα μας δεν έχει ανάγκη να ζήσει άλλη μια περίοδο και πάλι, που θα είναι αντίγραφο της περιόδου διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ αλλά με νέους παίχτες. Η ηγεσία του ΚΚΕ θα κριθεί στα όργανα του κόμματος, από τα μέλη του κόμματος. Και θα κριθεί αυστηρά. Όσο σημαντικός κι αν είναι ο ρόλος της, δεν ταυτίζεται με το ίδιο το κόμμα, πολύ περισσότερο όταν δεν μπορεί πλέον να βρίσκεται σ’ αυτή τη θέση. Η ηγεσία του κόμματος θα κριθεί από τους οπαδούς, τους ψηφοφόρους, από την ίδια την εργατική τάξη. 

Και η εργατική τάξη δεν χαρίζεται. Ούτε ξεχνάει. Ούτε θα επιτραπεί από τα μέλη του κόμματος και από την ίδια την εργατική τάξη η οποιαδήποτε παρερμηνεία ή και η παραμικρή αξιοποίηση του εκλογικού αποτελέσματος της 17ης του Ιούνη. Στις 17 του Ιούνη ψηφίζουμε με περισσότερη ευθύνη το ΚΚΕ. Το Κόμμα της Εργατικής Τάξης και όλων των εργαζομένων. Ψηφίζουμε για την ύπαρξη του κομμουνιστικού κινήματος, ενάντια στις χαμένες ευκαιρίες, ενάντια στις απογοητεύσεις, πάνω απ’ όλα, ενάντια στη μεταφορά λαϊκών δυνάμεων σε άλλους πολιτικούς φορείς και κόμματα.

 22/05/2012 πό Νέα Σπορά

Διαβάστε Περισσότερα