Δράση ενίσχυσης της νησιωτικής επιχειρηματικότητας

Τα Υπουργεία Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων καθώς και Ναυτιλίας-Αιγαίου και Τουρισμού, δίνουν σήμερα στη δημοσιότητα τις λεπτομέρειες της δράσης του ΕΣΠΑ για την Ενίσχυση της Νησιωτικής Τουριστικής Επιχειρηματικότητας, προϋπολογισμού 80 εκατ. ευρώ, για τη χρηματοδότηση με ευνοϊκούς όρους μέσω του ΕΤΕΑΝ πολύ μικρών και μικρών επιχειρήσεων στα νησιά.

Το πρόγραμμα προβλέπει την παροχή δανείων ύψους από 10.000 έως 30.000 ευρώ για κεφάλαια κίνησης ή/και χρηματοδότηση επενδύσεων, με τετραετή περίοδο αποπληρωμής και σταθερό επιτόκιο 2,8 %. Ειδικά για τις επιχειρήσεις που εδρεύουν σε νησιά με πληθυσμό μικρότερο των 3.100 κατοίκων καθώς και για επενδύσεις που θα γίνουν στα νησιά αυτά από επιχειρήσεις με έδρα οπουδήποτε στην Ελλάδα, το επιτόκιο θα είναι μηδενικό.

Τα δάνεια θα καλύπτουν έως και το 70% των δαπανών, ενώ το υπόλοιπο 30 % τουλάχιστον θα το εισφέρει η επιχείρηση πριν την εκταμίευση. Η δράση απευθύνεται σε νέες, υπό ίδρυση και υφιστάμενες επιχειρήσεις όλων των νομικών μορφών από τους κλάδους (ενδεικτικά): ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια, επιχειρήσεις εστίασης, τουριστικά πρακτορεία και γραφεία ενοικίασης αυτοκινήτων, επιχειρήσεις θαλάσσιων σπορ και θαλάσσιου τουρισμού γενικότερα, άλλες επιχειρήσεις εναλλακτικού τουρισμού, λιανεμπόριο τροφίμων, τουριστικών ειδών, έργων τέχνης, επιχειρήσεις μεταποίησης και εμπορίας τοπικών προϊόντων τουριστικού ενδιαφέροντος, καταστήματα ειδών λαϊκής τέχνης κ. ά. (Επισυνάπτεται η πλήρης λίστα των επιλέξιμων ΚΑΔ).

Σημειώνεται ότι για δάνεια κεφαλαίου κίνησης η έδρα της επιχείρησης πρέπει να βρίσκεται υποχρεωτικά σε νησί ενώ για τα επενδυτικά δάνεια οι επιχειρήσεις μπορούν να έχουν έδρα οπουδήποτε στην Ελλάδα αλλά η επένδυση θα πρέπει να πραγματοποιηθεί σε νησί.

Οι επιλέξιμες δαπάνες είναι:

- Δημιουργία- διαμόρφωση - ανακαίνιση - αναπαλαίωση σε κτίρια, εγκαταστάσεις και περιβάλλοντα χώρο

- Μηχανήματα και Εξοπλισμός,

- Δικαιώματα Τεχνογνωσίας,

- Λογισμικό,

- Πιστοποίηση συστημάτων διασφάλισης ποιότητας,

- Προβολή - Προώθηση,

- Λειτουργικές δαπάνες (π.χ. ενοίκια - μη συμπεριλαμβανομένων ενοικίων χρηματοδοτικής μίσθωσης-, έξοδα μισθοδοσίας, αμοιβές τρίτων, κόστος πρώτων υλών και αγοράς εμπορευμάτων).

Έμφαση θα δοθεί σε επενδύσεις που συμβάλουν στην αναβάθμιση της ποιότητας των προσφερόμενων υπηρεσιών. Για παράδειγμα, ανανέωση εξοπλισμού, διαμόρφωση-αναβάθμιση εσωτερικών και εξωτερικών χώρων, προώθηση τοπικών προϊόντων (π.χ. «Ελληνικό πρωινό»), δικτύωση για προμήθειες και προβολή, διαμόρφωση χώρων υποδοχής τουριστών για παρακολούθηση παραγωγικής διαδικασίας (ενδυνάμωση εμπειρίας τουρίστα), δημιουργία πρατηρίου πώλησης τοπικών προϊόντων, περιβαλλοντική αναβάθμιση κτιριακών εγκαταστάσεων, ηλεκτρικών συσκευών κλπ.

Ως ημερομηνία έναρξης επιλεξιμότητας των δαπανών έχει οριστεί η ημέρα που ανακοινώθηκε η δράση, δηλαδή η 21η Φεβρουαρίου 2013.

Από την 31η Μαΐου οι ενδιαφερόμενες επιχειρήσεις μπορούν να απευθύνονται στα υποκαταστήματα των τραπεζών που ανταποκρίθηκαν στη σχετική πρόσκληση του ΕΤΕΑΝ, για πληροφορίες και υποβολή αιτήσεων. Πρόκειται για τις τράπεζες: Εθνική Τράπεζα, Νέα Proton Bank, Τράπεζα Πειραιώς-ΑΤΕ, Παγκρήτια Συνεταιριστική Τράπεζα, Συνεταιριστική Τράπεζα, Attica Bank, Probank A.E., Συνεταιριστική Τράπεζα Ευβοίας, Συνεταιριστική Τράπεζα Χανίων.

Η πρόσκληση προς τις επιχειρήσεις θα είναι ανοιχτή έως ότου καλυφθεί ο προϋπολογισμός της δράσης, δηλαδή μέχρι να εκταμιευθούν δάνεια συνολικού ύψους 80 εκατομμυρίων ευρώ. Τα δάνεια πάντως πρέπει να έχουν εκταμιευθεί μέχρι την 31η Δεκεμβρίου του 2013.

Οι τράπεζες αναλαμβάνουν την υποδοχή των αιτημάτων, τον έλεγχο της επιλεξιμότητας των επιχειρήσεων και του επιχειρηματικού σχεδίου και θα απευθύνουν προς την ΕΤΕΑΝ «σύσταση συνεργασίας με την επιχείρηση», αναφορικά με την πιστοληπτική ικανότητα και τη δυνατότητα της επιχείρησης να αποπληρώσει το δάνειο.

Οι προτάσεις θα εγκρίνονται ή θα απορρίπτονται από την ΕΤΕΑΝ. Για όσες προτάσεις εγκρίνονται, οι τράπεζες θα αναλαμβάνουν στη συνέχεια τη διαδικασία υπογραφής της δανειακής σύμβασης, ελέγχου των δικαιολογητικών και των τυπικών προϋποθέσεων (φορολογική και ασφαλιστική ενημερότητα, διαθεσιμότητα κεφαλαίων εκ μέρους της επιχειρήσεως που καλύπτουν το 30 % τουλάχιστον του επιχειρηματικού σχεδίου, παραλαβή και έλεγχος των παραστατικών των δαπανών κλπ.) καθώς και την εκταμίευση του δανείου, την είσπραξη των δόσεων και την παρακολούθηση της αποπληρωμής. Τόσο η υπογραφή των δανειακών συμβάσεων όσο και η εκταμίευση των δανείων θα γίνονται το αργότερο 30 ημέρες μετά την έγκριση του ΕΤΕΑΝ.

Τα δάνεια θα εκταμιεύονται χωρίς διαχειριστικά έξοδα για τους δανειολήπτες και χωρίς προσημείωση ακινήτου ή άλλες εμπράγματες εξασφαλίσεις αλλά με προσωπική εγγύηση τρίτου προσώπου στο 100% του δανείου.

Η δράση εντάσσεται στο ΕΠΑΝ ΙΙ και στα ΠΕΠ Θεσσαλίας-Στερεάς-Ηπείρου-Αττικής-Κρήτης και Νήσων Αιγαίου και χρηματοδοτείται από πόρους του Ευρωπαϊκού Ταμείου Περιφερειακής Ανάπτυξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο πλαίσιο του ΕΣΠΑ. Η Δράση προκηρύσσεται με βάση τον Κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1998/2006 της Επιτροπής για την εφαρμογή των άρθρων 87 και 88 της συνθήκης στις ενισχύσεις ήσσονος σημασίας.

Πηγή : http://www.cycladitis.gr/

Διαβάστε Περισσότερα

Η ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΗ ΑΝΤΟΧΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΑΣΑΝΤ

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ*

Το περασμένο καλοκαίρι, η γερμανική υπηρεσία πληροφοριών, BND, παρέδιδε σε κυβερνητικούς αξιωματούχους έκθεση για τη συριακή κρίση, η οποία εκτιμούσε ότι το καθεστώς Ασαντ θα έπεφτε το αργότερο στις αρχές του 2013. Λιγότερο από ένα χρόνο αργότερα, ο επικεφαλής της υπηρεσίας, Γκέρχαρντ Σίντλερ, έχει αλλάξει γνώμη.

Σύμφωνα με το περιοδικό Der Spiegel, ο Σίντλερ παρουσίασε τηναναθεωρημένη εκτίμηση της BND σε μυστική σύσκεψη επιλεγμένων πολιτικών. Το βασικό συμπέρασμα: οι αντάρτες είναι αυτοί που έχουν τώρα το πρόβλημα, καθώς ο κυβερνητικός στρατός αντεπιτίθεται και έχει σοβαρά κέρδη. Παρότι ο Ασαντ δεν μπορεί να επιτύχει συντριπτική νίκη, ενισχύει τη θέση του, παρατείνοντας ένα αδιέξοδο χωρίς ημερομηνία λήξης.
Οι εκτιμήσεις του Βερολίνου συμπίπτουν με την εικόνα που περιγράφουν καλά πληροφορημένες αραβικές πηγές.

 Σύμφωνα με αυτές, ο κυβερνητικός στρατός κατάφερε, τις τελευταίες εβδομάδες, να απωθήσει τους αντικαθεστωτικούς από τα περισσότερα περίχωρα της Δαμασκού και να κόψει τις γραμμές ανεφοδιασμού τους, από τα νότια σύνορα μέχρι την κεντρική πόλη τηςΧομς. Από την περασμένη Κυριακή, άρχισε σφοδρή επίθεση στον στρατηγικής σημασίας σουνιτικό θύλακο του Κουσαΐρ, που ελέγχει την επικοινωνία της Δαμασκού με την παράκτια ζώνη, όπου βρίσκονται τα προπύργια των Αλαουιτών Λαττάκεια και Ταρτούς, αλλά και με τη διαφιλονικούμενη, από τα δύο στρατόπεδα, Χομς.

Όπως αναγνώρισε στο πρακτορείο Reuters ηγετικό στέλεχος της αντιπολίτευσης, «αν χάσουμε το Κουσαΐρ, χάνουμε και τη Χομς και αν χάσουμε τη Χομς, χάνουμε την καρδιά της Συρίας». Η πτώση του Κουσαΐρ θα σήμαινε, πρακτικά, ότι ο Ασαντ θα είχε διασφαλίσει ολοκληρωτική κυριαρχία σε ένα άτυπο «Αλαουιστάν», από τα ιορδανικά σύνορα μέχρι τη Χομς και τις ακτές της χώρας, περνώντας από τη Δαμασκό, κι ότι θα μπορούσε να εξαπολύσει από καλύτερες θέσειςαντεπίθεση στο βόρειο μέτωπο, με βασικό στόχο τη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, το Χαλέπι.


Μεγάλες δυνάμεις της Δύσης απέδωσαν την απροσδόκητα αποτελεσματική αντεπίθεση του Ασαντ στησυστράτευση της λιβανικής, φιλοϊρανικής οργάνωσης Χεζμπολάχ στο πλευρό του κυβερνητικού στρατού και στη συνεχιζόμενη ενίσχυση του τελευταίου από Ρωσία και Ιράν. Οι παράγοντες αυτοί είναι υπαρκτοί, αλλά δεν αρκούν για να εξηγήσουν την αντιστροφή των εξελίξεων, εις βάρος της αντιπολίτευσης.

 Πολύ περισσότερο, που η τελευταία απολαμβάνει ευρύτατης οικονομικής και πολιτικής στήριξης, άμεσα από Τουρκία, Κατάρ και Σαουδική Αραβία και έμμεσα από ΗΠΑ, Βρετανία και Γαλλία.


Αυτό που παραβλέπουν οι σπόνσορες της αντιπολίτευσης είναι ότι η αποδυνάμωσή της οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην αποξένωσή της από μεγάλα τμήματα του συριακού πληθυσμού, τα οποία αρχικά έβλεπαν με συμπάθεια τον αγώνα της εναντίον του απολυταρχικού καθεστώτος. Βασική ευθύνη γι’ αυτό έχουν οι εξτρεμιστικές ισλαμικές ομάδες, όπως το «Μέτωπο αλ Νούσρα», που τάσσεται ανοιχτά αλληλέγγυο με την Αλ Κάιντα. Παρόμοιες ομάδες προβαίνουν σε επιθέσεις εθνοτικής κάθαρσης εναντίον Αλαουιτών και χριστιανών, επιβάλλουν τον ισλαμικό νόμο στα τμήματα που ελέγχουν και προβαίνουν σε φρικτές πράξεις τεμαχισμού πτωμάτων στρατιωτών και κανιβαλισμού μπροστά στις κάμερες.

Το χειρότερο είναι ότι δεν πρόκειται για κάποιους «ανεξέλεγκτους», αλλά για μίσθαρνα όργανα αντιδραστικών αραβικών καθεστώτων, όπως η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, για λογαριασμό των οποίων αυτές οι φονταμενταλιστικές ομάδες καταλαμβάνουν πετρελαιοπηγές και αγωγούς, στο ανατολικό τμήμα της Συρίας. Τα ισχυρά αυτά συμφέροντα ευνοούν την εμφάνιση, πλάι στο άτυπο «Αλαουιστάν» του Ασαντ, ενός σουνιτικού κράτους εν κράτει, στη βόρεια και ανατολική Συρία, που θα περιλαμβάνει το Χαλέπι, τη Ράκα και το Ντέιρ Εζόρ, μαζί με τα πετρελαϊκά τους κοιτάσματα.

Με αυτά τα δεδομένα, οι ένθεν και ένθεν επεμβάσεις των ξένων δυνάμεων και οι επιχειρήσεις εθνοτικής κάθαρσης και των δύο στρατοπέδων φέρνουν πιο κοντά από κάθε άλλη φορά το ενδεχόμενο του διαμελισμού αυτής της ιστορικής χώρας στην καρδιά του αραβικού κόσμου. Η άμμος στην κλεψύδρα εξαντλείται ταχύτατα και τίποτα δεν εγγυάται ότι η σχεδιαζόμενη από ΗΠΑ και Ρωσία ειρηνευτική διάσκεψη της Γενεύης δεν θα αποδειχθεί «πολύ λίγη, πολύ αργά»…

Εμπλοκή και του Ισραήλ

Μέχρι πρόσφατα το Ισραήλ απέφευγε κάθε άμεση ανάμειξη στο Συριακό. Τους τελευταίους μήνες, όμως, σύρεται ολοένα και περισσότερο στην κινούμενη άμμο του συριακού εμφυλίου. Πρόσφατα, ισραηλινά αεροπλάνα βομβάρδισαν -για τρίτη φορά μέσα στο 2013- στόχους εντός συριακού εδάφους, με τον ισχυρισμό ότι επρόκειτο για φορτία όπλων τα οποία προορίζονταν για τη Χεζμπολάχ. Μέχρι την περασμένη εβδομάδα, ο Ασαντ απέφευγε να απαντήσει στα εχθρικά πυρά. Ωστόσο, την περασμένη Τρίτη, συριακά στρατεύματα έπληξαν όχημα του ισραηλινού στρατού που μετέφερε στρατιώτες στα κατεχόμενα συριακά εδάφη του Γκολάν, εγγράφοντας στην ημερήσια διάταξη τον άμεσο κίνδυνο μετατροπής του συριακού εμφυλίου σε περιφερειακή σύγκρουση.

Τη διάχυτη ανησυχία ήρθαν να ενισχύσουν οι δηλώσεις του αρχηγού της ισραηλινής αεροπορίας, την περασμένη Τετάρτη. Από το βήμα του Ινστιτούτου Φίσερ, στο Τελ Αβίβ, ο πτέραρχος Εσέλ δήλωσε ότι η χώρα του «μπορεί να αναγκαστεί να αναλάβει δράση, σε ευρύτατη κλίμακα, μέσα σε πολύ λίγο χρόνο», εντός του συριακού εδάφους.

 Ο Ισραηλινός αξιωματούχος επικαλέστηκε το ενδεχόμενο ξαφνικής κατάρρευσης του καθεστώτος Ασαντ, η οποία θα άνοιγε τον δρόμο να περάσουν σημαντικάόπλα, από πυραύλους μέχρι χημικά, στα χέρια εχθρών του Ισραήλ.
*Δημοσιεύθηκε στην «Καθημερινή» της Κυριακής 26 Μαΐου 2013
Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

«Ελλάδα, οικόπεδο και αποικία»

Δημήτρης Μηλάκας

«Ελλάδα, οικόπεδο και αποικία»

 Όταν ο Διονύσης Σαββόπουλος έγραφε  και τραγουδούσε (το 1979) για την«Ελλάδα, γλώσσα τυφλή στην γεωγραφία/ Ελλάδα, οικόπεδο και αποικία» δεν θα μπορούσε να του περάσει απ το μυαλό  ότι μετά από τριάντα και κάτι χρόνια, η πραγματικότητα θα ξεπερνούσε την καλλιτεχνική του έμπνευση: Η Ελλάδα είναι δια νόμου οικόπεδο προς πώληση. Αυτός μάλιστα  ο νόμος ρυθμίζει  με απόλυτη σαφήνεια  πως ότι εισπραθτεί από την πώλησή (της) θα  αποδοθεί στους τοκογλύφους δανειστές. Όλα αυτά, παρ ότι είναι  πια γνωστά και παρά την  τρομακτική δύναμη τουπροπαγανδιστικού Μιθριδατισμού, δημιουργούν  σοκ όταν τα βλέπει κανείς να υλοποιούνται  ωμά και απροκάλυπτα μέσα  στην ιστοσελίδα του ΤΑΙΠΕΔ. Μια περιήγηση στην εν λόγω ιστοσελίδα θα πείσει ακόμη και τον πλέον κακόπιστο ότι η μόνη σοβαρή δουλειά που έχει αναλάβει και υλοποιεί η κυβέρνηση είναι το ξεπούλημα. Κάτι άλλωστε που δεν το κρύβει ούτε το ΤΑΙΠΕΔ το οποίο αυτοπροβάλλεται σαν το μεγαλύτερο  κτηματομεσιτικό γραφείο του κόσμου!   Κάνοντας  μια περιήγηση στην ιστοσελίδα αντιλαμβάνεται κάποιος ότι  δεν υπάρχει ίχνος υπερβολής. Το ΤΑΙΠΕΔ  είναι πράγματι το μεγαλύτερο κτηματομεσητικό γραφείο του κόσμου, καθώς έχει αναλάβει να (ξε) πουλήσει μια ολόκληρη χώρα. Στην κυριολεξία και με τον νόμο!
Το πλαίσιο
Στον εν λόγω νόμο που υιοθετήθηκε στο πλαίσιο της Εφαρμογής Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου ∆ηµοσιονοµικής Στρατηγικής 2012−2015) ιδρύθηκε το Ταμείο Αξιοποίησης της Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου  (ΤΑΙΠΕΔ). Στο άρθρο 2 του εν λόγω νόμου διαβάζουμε:
2. «Το προϊόν αξιοποίησης χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την αποπληρωμή του δημοσίου χρέους της χώρας, σύμφωνα µε όσα ορίζονται στην παράγραφο 17
του επομένου άρθρου».
Στην παράγραφο 17 του άρθρου 3 διαβάζουμε:
 Έσοδα του Ταµείου είναι:
α) Το τίµηµα από την αξιοποίηση των περιουσιακών στοιχείων που µμεταβιβάζονται και περιέρχονται σε αυτό.
β) Οι τόκοι, τα µερίσµατα και οι κάθε είδους αποδόσεις των παραπάνω περιουσιακών στοιχείων και των χρηματικών διαθεσίμων του.
γ) Επιχορηγήσεις από το ∆ηµόσιο, ανάλογα µε το πρόγραµµα αξιοποίησης και τις ανάγκες του.
δ) Έσοδα από κάθε άλλη νόµιµη αιτία.
Στην παράγραφο 18 του άρθρου 3 διαβάζουμε:
 Τα έσοδα του Ταμείου διατίθενται για:
α) Την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους.
β) Την αποπληρωμή τυχόν χρεών του.
γ) Την κάλυψη των λειτουργικών του εξόδων.
δ) Την πληρωμή των κάθε είδους δαπανών που απαιτούνται για την εκπλήρωση του σκοπού του
Με πιο απλά λόγια, το ΤΑΙΠΕΔ «κατασκευάστηκε» δια νόμου ως μια ιδιωτική επιχείρηση στην οποία μεταβιβάζονται όλα τα Δημόσια περιουσιακά στοιχεία για να πουληθούν. Τα έσοδα από αυτό το ξεπούλημα , δια νόμου επίσης, μεταβιβάζονται στους δανειστές!
Το πλιάτσικο
Έχοντας εξασφαλίσει το νομικό περίβλημα όλα είναι έτοιμα για την εξέλιξη τηςλεηλασίας  του Δημόσιου πλούτου. Μια λεηλασία, μάλιστα την οποία μπορεί να παρακολουθήσει κανείς on line βήμα προς βήμα μέσα από την ιστοσελίδα του ΤΑΙΠΕΔ. Εκεί μπορεί να δει κανείς  τι «δημοπρατείται», πότε και με ποιους όρους. Πρόκειται για μια «κρυστάλλινη  διαδικασία ξεπουλήματος», παρά το γεγονός ότι όλη αυτή η  διαφάνεια δεν είναι αρκετή για να αποσείσει τιςυποψίες για τα χοντρά παιχνίδια του παρασκηνίου  περί των οποίων έχουμε την εντύπωση ότι κάποια στιγμή θα ασχοληθούν και άλλοι θεσμοί της χώρας.
Προς το παρόν ας ρίξουμε μια γρήγορη ματιά στην πραμάτεια που είναι στο τσιγκέλι του ΤΑΙΠΕΔ:
Αξιοποίηση γης
  Ελληνικό
  Διεθνές Κέντρο Ραδιοτηλεόρασης
  Κασσιώπη, Κέρκυρα
  Αφάντου, Ρόδος
  Αστέρας Βουλιαγμένης
  Sale & Repo 28 Κτήρια
  Ακίνητα Εξωτερικού
  Κάμπινγκ & Ξενία Παλιουρίου
  Ιαματικές Πηγές
  Ερμιόνη
  Ξενοδοχεία Ξενία
  Άγιος Ιωάννης Σιθωνίας
  Βόρας
Περί της γης που πρόκειται να αξιοποιηθεί με τον τρόπο του ΤΑΙΠΕΔ θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο πιο πάνω κατάλογος είναι ενδεικτικός, καθώς εδώ θα πρέπει να προστεθούν άπειρες ενδιαφέρουσες τοποθεσίες οι οποίες περνούν δια νόμου «προς αξιοποίηση» στο ΤΑΙΠΕΔ. Μια χαρακτηριστική περίπτωση είναι η νησίδα Κουκουμίτσα  στη Βόνιτσα Αιτωλοακαρνανίας. Για όσους δεν γνωρίζουν την περιοχή το ξεπούλημα της εν λόγω νησίδας δημιουργεί στους κατοίκους την ίδια αίσθηση που θα δημιουργούσε στους κατοίκους της Κυψέλης η απόφαση για την πώληση του Πεδίου του Άρεως.
Ωστόσο, όλα αυτά φαντάζουν ψιλά γράμματα για τους dealer  του ΤΑΙΠΕΔ, οι οποίοι σε συνεργασία με τους κυβερνητικούς και τροικανούς managers κρέμασαν στο τσιγκέλι μέχρι και το σκοπευτήριο της Καισαριανής…
Υποδομές
Οι «χοντρές δουλειές» παρουσιάζονται στο site του ΤΑΙΠΕΔ ως υποδομές. Εκεί διαβάζουμε τα εξής:
Η Ελληνική Κυβέρνηση διαθέτει ένα πλούσιο χαρτοφυλάκιο έργων υποδομής διαθέσιμων για χρήση, μίσθωση και/ή πώληση. Αυτά μεταβιβάζονται σταδιακά στο Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου και οι ενδιαφερόμενοι επενδυτές θα ενημερωθούν μέσω ανακοινώσεων για διαγωνισμό και για εκδήλωση ενδιαφέροντος. Το χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνει, ανάμεσα σε άλλα:
* ΟΣΕ (Οργανισμός Σιδηροδρόμων Ελλάδος): Διαχειριστής Σιδηροδρόμου (ΤΡΑΙΝΟΣΕ Α.Ε.), Σιδηροδρομικούς Σταθμούς, Συντήρηση Τροχαίου Υλικού και Σιδηροδρομικού Εξοπλισμού (ROSCO)
*το Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών
* τα Τοπικά Αεροδρόμια
*4 αεροσκάφη τύπου Airbus 340 – 300
*την Εγνατία Οδό
*την Ελληνικοί Αυτοκινητόδρομοι Α.Ε. (εταιρεία εκμετάλλευσης μεγάλων αυτοκινητοδρόμων)
*την Εταιρεία Ύδρευσης κι Αποχέτευσης Πρωτεύουσας (ΕΥΔΑΠ Α.Ε.)
* την Εταιρεία Ύδρευσης κι Αποχέτευσης  Θεσσαλονίκης (ΕΥΑΘ Α.Ε.)
*12 λιμάνια ως εταιρείες περιορισμένης ευθύνης
*Μικρά λιμάνια και μαρίνες
*Τη Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού (ΔΕΗ)
*Την Εγκατάσταση Αποθήκευσης Φυσικού Αερίου «Νότια Καβάλα»
*Τις Άδειες Κινητής Τηλεφωνίας (Φάσμα Συχνοτήτων (900-1800 MHZ)
Εταιρικό Χαρτοφυλάκιο 

Το εκτεταμένο εταιρικό χαρτοφυλάκιο περιουσιακών στοιχείων του Ελληνικού Δημοσίου περιλαμβάνει τομείς όπως παίγνια, τραπεζική, βαριά βιομηχανία και ενέργεια. Τα περιουσιακά αυτά στοιχεία βρίσκονται σε διαδικασία μεταβίβασης στο ΤΑΙΠΕΔ με σκοπό την Αποκρατικοποίηση. Το εταιρικό χαρτοφυλάκιο του ΤΑΙΠΕΔ περιλαμβάνει μέρος ή όλο το μερίδιο του Ελληνικού Δημοσίου στις ακόλουθες επιχειρήσεις.
*Κρατικά Λαχεία
*Δημόσια Επιχείρηση Αερίου Α.Ε. (ΔΕΠΑ)
*Οργανισμός Προγνωστικών Αγώνων Ποδοσφαίρου (ΟΠΑΠ)
*Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα Α.Ε. (ΕΑΣ)
*Ελληνικά Πετρέλαια Α.Ε. (ΕΛΠΕ)
*Ελληνικά Ταχυδρομεία (ΕΛΤΑ)
* Ελληνικό Καζίνο Πάρνηθας (ΕΚΠ)
*Ελληνική Βιομηχανία Οχημάτων (ΕΛΒΟ)
*ΛΑΡΚΟ

Οι… ειδικοί

Είναι προφανές ότι το (ξε)πούλημα μιας ολόκληρης χώρας, πέρα από τις πολιτικές αποφάσεις απαιτεί και μια ομάδα ειδικών η οποία μπορεί να το φέρει σε πέρας. Τους εν λόγω ειδικούς του ΤΑΙΠΕΔ, έχουμε τη βεβαιότητα ότι θα τους γράψει η ιστορία και ως εκ τούτου τους αφιερώνουμε και εμείς «δύο αράδες», συμβάλλοντας στην προβολή  των άξιων που, μετά το σκοπευτήριο της Καισαριανής ποιος ξέρει, μπορεί να αναλάβουν να πουλήσουν και τον εθνικό κήπο!
Το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου διοικείται από το Διοικητικό Συμβούλιο που αποτελείται από πέντε μέλη:

Στέλιος Σταυρίδης, Πρόεδρος και Επικεφαλής του Συμβουλίου

O Στέλιος Σταυρίδης είναι διπλωματούχος Μηχανολόγος του Πολυτεχνείου Ζυρίχης με μεταπτυχιακές σπουδές σε Business Administration και Οικονομικά. Ήταν επιμελητής στο Πολυτεχνείο Ζυρίχης (έδρα Θερμοδυναμικής). Μιλάει άπταιστα Αγγλικά, Γαλλικά και Γερμανικά και καλά Ιταλικά και Ισπανικά.
Είναι Πρόεδρος του Τ.Α.Ι.ΠΕ.Δ. Έχει μακρά και πετυχημένη πορεία επαγγελματία manager, σε κορυφαίες διοικητικές θέσεις σε πολύ μεγάλες ελληνικές εταιρείες, όπως ο Όμιλος Lavipharm, η Κλωστοϋφαντουργία «Αιγαίον», τα Τσιμέντα Ηρακλής-Lafarge, τα Ελληνικά Πετρέλαια, τα ΕΛΔΑ και η ΕΥΔΑΠ που ήταν Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος μέχρι την 1η Απριλίου 2013. Η πλούσια καριέρα του περιλαμβάνει, επίσης, εκτενή διεθνή δραστηριότητα σε πολλές χώρες.

Γιάννης Εμίρης, Διευθύνων Σύμβουλος (CEO)

O Γιάννης Εμίρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1963. Είναι κάτοχος πτυχίου Οικονομικών και Διοίκησης Επιχειρήσεων από την ΑΣΟΕΕ και ΜΒΑ από το Columbia Business School, καθώς και Certified Public Accounting στις ΗΠΑ. Εργάσθηκε ως ορκωτός λογιστής στην Price Waterhouse Coopers στη Νέα Υόρκη, ενώ από το 1991 εργάσθηκε στον χώρο της Επενδυτικής Τραπεζικής, ξεκινώντας την καριέρα του στην Alpha Finance. Από το 2004 ήταν επικεφαλής της Διεύθυνσης Επενδυτικής Τραπεζικής και Χρηματοδοτήσεων Project Finance της Alpha Bank. Έχει πραγματοποιήσει πλήθος συμβουλευτικών εργασιών στον χώρο των εξαγορών, συγχωνεύσεων, εταιρικών αναδιαρθρώσεων και κεφαλαιαγοράς, ενώ ήταν υπεύθυνος πολυάριθμων έργων ιδιωτικοποιήσεων. Επίσης, έχει πραγματοποιήσει χρηματοδοτήσεις σε βάση Project Finance για ενεργειακά έργα, ανάπτυξη υποδομών και εκμετάλλευση ακίνητης περιουσίας στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Ανδρέας Ταπραντζής, Εντεταλμένος Σύμβουλος

Ο Δρ. Ανδρέας Ταπραντζής έχει πάνω από 20 χρόνια εμπειρία στη διοίκηση επιχειρήσεων. Είναι πρώην COO και Γενικός Διευθυντής Λιανικής Τραπεζικής στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, ενώ πριν κατείχε τη θέση του Διευθύνοντος Συμβούλου (CEO) στα Ελληνικά Ταχυδρομεία.
Αντώνιος Βαρθολομαίος, Μέλος του Συμβουλίου
Ο κος Αντώνιος Βαρθολομαίος έχει 25 χρόνια εμπειρίας κυρίως στον οικονομικό κλάδο. Είναι πρώην Διευθύνων Σύμβουλος (CEO) της ΕΥΔΑΠ, της Εταιρείας Ύδρευσης και Αποχέτευσης Πρωτεύουσας και πρώην Γενικός Διευθυντής της «Ευρωσυμμετοχές Κεφαλαίου και Επενδύσεων Ανώνυμος Εταιρεία».

Γεώργιος Κουτσουδάκης, Μέλος του Συμβουλίου

O Γεώργιος Κουτσουδάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1965. Έχει πτυχίο Oικονομικών από το Queen Mary College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου.
Έχει διατελέσει Γενικός Διευθυντής στην Εμπορική Τράπεζα με τομέα ευθύνης τις Επιχειρήσεις και την Επενδυτική Τραπεζική.  Προηγουμένως ήταν Γενικός Διευθυντής στη Γενική Τράπεζα, Επικεφαλής Εταιρικής & Επενδυτικής Τραπεζικής, ενώ έχει διατελέσει Στέλεχος της ΕΤΕΒΑ (Όμιλος Εθνικής Τραπέζης) και της Alpha Finance (Όμιλος Alpha Bank).
Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του έχει πραγματοποιήσει ένα ευρύ φάσμα συμβουλευτικών έργων στο χώρο της Κεφαλαιαγοράς, Εταιρικών Αναδιαρθρώσεων, Συμβουλευτικής και Συγχωνεύσεων & Εξαγορών. Έχει επίσης διατελέσει μέλος σε διάφορα Διοικητικά Συμβούλια.

Άρης Καλλιπολίτης, Μέλος του Συμβουλίου

Ο Άρης Καλλιπολίτης γεννήθηκε στην Αθήνα. Πτυχιούχος της Φυσικομαθηματικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, με Master’s του Πανεπιστημίου Παρισίων (D.E.A., Sorbonne), Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών, διπλωματούχος του Ινστιτούτου Διοίκησης Επιχειρήσεων Παρισίων. Εργάσθηκε για πέντε χρόνια σαν ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Παρισίων (Sorbonne) και την Ecole Superieure de Chimie. Στέλεχος επιχειρήσεων στο ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Εντεταλμένος Σύμβουλος στην ΑΓΕΤ – Ηρακλής, Διευθύνων Σύμβουλος στην ΑΤΕ – Τεχνική ΑΕ, Πρόεδρος στην ΑΤΕ – Κάρτα ΑΕ, Διευθύνων Σύμβουλος στην ΣΥΝΕΡΓΑΛ ΑΕ, Σύμβουλος στην Ε.Α.Σ.Θ. ΑΓΝΟ, Αντιπρόεδρος στην ΕΠΑΣ ΑΕ, Διευθύνων Σύμβουλος στην Πειραϊκή Πατραϊκή ΑΕ και την Γαβριήλ ΑΕ, Διευθύνων Σύμβουλος στην ΒΙΟΕΛΛΑΣ ΑΕ, Σύμβουλος στον Οργανισμό Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων, Διευθυντής στην Οργανωτική Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων 2004, τ. Διευθυντής στην ΑΤΕ – Bank.

Παρατηρητές- χωρίς δικαίωμα ψήφου–  των συνεδριάσεων του Δ.Σ του ΤΑΙΠΕΔ για λογαριασμό προφανώς της τρόικας είναι οι Ζήνων Κοντολαίμης και Hervé Le Roy.
Συμπέρασμα :Ας το αφήσουμε στον Μάρκο που τραγουδά με τον τρόπο του για τους υποταγμένους στην γοητεία της εξουσίας και του χρήματος…

Πηγή : http://seisaxthia.wordpress.com

Διαβάστε Περισσότερα

Η ΓΕΛΟΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ Η… ΓΙΟΥΡΟΒΙΖΙΟΝ!

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Σοβαρό άνθρωπο που να έχει σε υψηλή εκτίμηση τον σαχλό διαγωνισμό τραγουδιού της Γιουροβίζιον που γίνεται κάθε χρόνο, δύσκολο να βρει κανείς όσο και αν ψάξει στη Γηραιά Ηπειρο. Εμβρόντητος επομένως μένει κανείς όταν μαθαίνει ότι ουπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφσυναντήθηκε με τον υπουργό Εξωτερικών του Αζερμπαϊτζάν για να του καταγγείλει ότι… κλάπηκαν οι βαθμοί που έδωσαν οι Αζέροι τηλεθεατές και κριτική επιτροπή στο ρωσικό τραγούδι που συμμετείχε στον φετινό διαγωνισμό της Γιουροβίζιον!!!

Η αυτογελοιοποίηση της σύγχρονης πολιτικής δεν σταματά στη συνάντηση των δύο υπουργών Εξωτερικών με θέμα τη Γιουροβίζιον.

 Ο Αζέρος πρεσβευτής στη Μόσχα έσπευσε να δηλώσει στα μέσα ενημέρωσης της ρωσικής πρωτεύουσας: «Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουμε, η Ρωσία θα έπρεπε να πάρει 10 βαθμούς από το Αζερμπαϊτζάν» δήλωσε περισπούδαστα, διατεινόμενος ότι τόσο το αζερινό κοινό όσο και η αρμόδια επιτροπή υποστήριξαν θερμότατα το φεστιβαλικό άσμα της Ρωσίδας αοιδού Ντίνα Γκαρίποβα.

Ελα όμως που η αζερινή επιτροπή, παρά τη βαθύτατη πεποίθηση του αζερινού πρεσβευτή, ανακοίνωσε… 0 (!) βαθμούς για τη Ρωσία, ενώ η Ρωσία είχε δώσει στο Αζερμπαϊτζάν 12 βαθμούς, δηλαδή τη μέγιστη δυνατή βαθμολογία.

 Η ιστορία έχει και συνέχεια. Ο πρόεδρος της αζερινής κρατικής τηλεόρασης έκανε και αυτός δημόσιες δηλώσεις, αφήνοντας να εννοηθεί ότι επρόκειτο για πράξη… σαμποτάζ εκ μέρους Τσετσένων με στόχο να υπονομεύσουν τις ρωσοαζερινές σχέσεις!!!«Ελπίζουμε ειλικρινά ότι αυτό το περιστατικό, το οποίο πιθανόν άρχισε από ορισμένες ομάδες συμφερόντων, δεν θα ρίξει σκιά στις αδελφικές σχέσεις του ρωσικού και του αζερινού λαού» δήλωσε ο πρόεδρος της κρατικής τηλεόρασης του Αζερμπαϊτζάν Τζαμίλ Γκουλίγεφ.

Ο Λαβρόφ όμως ήταν… λάβρος! Ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε! «Αυτή η πρόστυχη πράξη δεν θα μείνει χωρίς απάντηση» απείλησε κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου που έδωσε στη Μόσχα, έχοντας δίπλα του τον Αζέρο υπουργό Εξωτερικών Ελμάρ Μαμαντιγιάροφ. 

«Οι ηχογραφήσεις και από τις τρεις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας του Αζερμπαϊτζάν δείχνουν ότι οι Αζέροι έδωσαν τις περισσότερες ψήφους στην Ουκρανία και κατόπιν στη Ρωσία» δήλωσε ο Αζέρος υπουργός. Το κρατικό ραδιόφωνο του Αζερμπαϊτζάν ανακοίνωσε επίσης ότι το κοινό έδωσε 10 ψήφους στη Ρωσία και η κριτική επιτροπή 12, αλλά κατά τα επίσημα αποτελέσματα η Ρωσία στο Αζερμπαϊτζάν πήρε 0!

Η μαθηματική επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά! «Ο πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν Ιλχάμ Αλίεφ διέταξε έρευνα για το τι έγιναν οι ψήφοι προς τη Ρωσία» ανακοίνωσε ο Αζέρος πρεσβευτής στη Μόσχα Πολάντ Μπουλμπούλογλου, ως έσχατο μέσο κατευνασμού της βρυχώμενης ρωσικής αρκούδας! Στο παιχνίδι μπήκε και ο πρόεδρος της Λευκορωσίας Αλεξάντερ Λουκασένκο, ο οποίος δήλωσε ότι τα αποτελέσματα του τελικού πλαστογραφήθηκαν γιατί δεν είναι δυνατόν το λευκορωσικό τραγούδι στη Γιουροβίζιον να πάρει 0 ψήφους στη Ρωσία!

Σαν να μην έφταναν αυτά, σε λιθουανική ιστοσελίδα ανέβηκε βίντεο που δείχνει εκπροσώπους του Αζερμπαϊτζάν να δωροδοκούν τους υπεύθυνους εταιρείας κινητής τηλεφωνίας της Λιθουανίας που διενέργησε την τηλεψηφοφορία στη χώρα αυτή, η οποία όντως έδωσε τελικά τους 12 βαθμούς της Λιθουανίας στο Αζερμπαϊτζάν!

Απερίγραπτο τσίρκο, αλλά όχι απλώς τσίρκο της Γιουροβίζιον, πολιτικό τσίρκο αυτή τη φορά. Υπενθυμίζεται ότι πέρυσι η Γαλλία και η Βρετανία κατήγγειλαν ότι οι ψήφοι στη Γιουροβίζιον δίνονται με καθαρά πολιτικά κριτήρια, ανεξάρτητα από την ποιότητα των τραγουδιών – η οποία συνήθως είναι από μέτρια και κακή έως άθλια, κατά τη γνώμη μας.

Η γαλλική «Μοντ» της Παρασκευής μάλιστα είχε και γράφημα με την επεξεργασία των ψήφων των δώδεκα τελευταίων διαγωνισμών της Γιουροβίζιον, το οποίο γράφημα έδειχνε πως υπάρχουν τρεις μεγάλες ομάδες χωρών που όντως αλληλοψηφίζονται. Η μεγαλύτερη είναι η ομάδα των πρώην σοσιαλιστικών χωρών, η δεύτερη είναι τα βαλκανικά κράτη και η τρίτη και μικρότερη είναι εκείνη των σκανδιναβικών χωρών.

Αγγλία, Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία, Γερμανία είναι εκτός ομάδων, γι’ αυτό και η παρουσία τους στη Γιουροβίζιον περνάει απαρατήρητη. Χρυσά και άγια είναι όλα αυτά, αλλά πόσο γελοίος πρέπει να είναι ένας πολιτικός, πόσο «τενεκές» πρέπει να είναι από πλευράς περιεχομένου για να ασχολείται όχι με την ουσία των δραματικών και άκρως επικίνδυνων εξελίξεων στην ευρωπαϊκή ήπειρο, αλλά με την εικόνα της χώρας του στο κοινό των τηλεθεατών της Γιουροβίζιον!

*Δημοσιεύθηκε στο “ΕΘΝΟΣ” την Δευτέρα 27 Μαίου 2013

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Σχέδιο για αλλαγές στον τρόπο ψήφισης των δημάρχων

Η κυβέρνηση σχεδιάζει να αλλάξει ριζικά τη διαδικασία ανάδειξης των νέων δημάρχων και δημοτικών συμβούλων στις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ Αλλαγές στο νόμο για τις δημοτικές εκλογές σχεδιάζει η κυβέρνηση, προκειμένου να ενισχυθούν οι λεγόμενες υπερκομματικές υποψηφιότητες προς όφελος του μπλοκ της τρικομματικής συγκυβέρνησης, να ανασχεθεί η δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ και να μην υπάρξει σημαντική διαρροή ψήφων στην ακροδεξιά. Σύμφωνα με δημοσίευμα της «Καθημερινής της Κυριακής», στον πυρήνα του σχεδίου βρίσκεται ο διαχωρισμός της ψήφου για τον δήμαρχο από την ψήφο για την ανάδειξη δημοτικών συμβούλων, οι οποίοι και θα επιλέγονται από ξεχωριστό, ενιαίο ψηφοδέλτιο. Συγκεκριμένα, θα υπάρχουν δύο ξεχωριστές λίστες για κάθε δήμο, μία για τον δήμαρχο και μία για τους συμβούλους. Αν και σύμφωνα με τον κυβερνητικό σχεδιασμό, αυτό το σχέδιο έχει αρκετά πλεονεκτήματα, ωστόσο υπάρχει και ένα σημαντικό μεοιονέκτημα: Ο δήμαρχος μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπος με ένα «αντίπαλο» δημοτικό συμβούλιο, με αποτέλεσμα ο δήμος να «παραλύσει» λόγω της έλλειχης συναίνεσης. Σε ό,τι αφορά, τέλος, στον γενικότερο σχεδιασμό της κυβέρνησης, φαίνεται ότι έχει προκριθεί το σενάριο της ταυτόχρονης διεξαγωγής των αυτοδιοικητικών-περιφεριακών εκλόγων με τις ευρωεκλογές το Μάιο του 2014.

Πηγή : http://www.info-cyclades.com

Διαβάστε Περισσότερα

Ο άντρας με το ναυτικό καπέλο

Βράδυ, στη βεράντα του καφενείου το μοναδικό άδειο τραπέζι ήταν δίπλα στην πόρτα, στενάχωρο  καθίσαμε μέχρι να αδειάσει κάποιο άλλο. Απέναντι στο πεζούλι του δρόμου καθόταν 2 ντόπιοι, ο ένας στο τραπέζι και ο άλλος στο πεζούλι, όταν άδειασε το τραπέζι, μεταφερθήκαμε εκεί. Ο άντρας στο πεζούλι, στην αρχή δεν τον πρόσεξα, ήταν όπως οι περισσότεροι νησιώτες, ηλικιωμένος με τζιν παντελόνι, πουκάμισο ανοικτό και ναυτικό καπέλο. Γρήγορα και διακριτικά μας έπιασε την κουβέντα. «Φύσηξε λιγάκι, ας πούμε και καμιά κουβέντα, αν επιτρέπετε τι σας έφερε σε τούτο το νησί;» και μετά «από που είστε;» και «με τι ασχολείσται;» Δεν είχα όρεξη για κοινότοπες κουβέντες τον ρώταγα κι εγώ περισσότερο για να του κόψω τη φόρα. Όμως από την αρχή φάνηκε ότι είναι έξυπνος και μεθοδικός, παρόλο που το συνηθισμένο παρουσιαστικό του δεν έδειχνε κάτι τέτοιο. «Ρωτώ γιατί πολλές φορές έρχονται άνθρωποι που μπορεί να γνωρίζουν πολλά για κάποια θέματα που με απασχολούν στο νησί». Μιλούσε σχεδόν συνέχεια, αλλά αργά και χαμηλόφωνο με σωστά ελληνικά και ολοκληρωμένες σκέψεις σαν έτοιμες από καιρό στο μυαλό του. Που και που μας μέτραγε διακριτικά με το βλέμμα, για να δει πόσο μπορούσε να ανοικτεί. Στην αρχή μας είπε για την ιστορία του νησιού. Ότι το νησί δεν ήταν όπως τα άλλα, είχε την πιο παλιά ιστορία με ίχνη ανθρώπων από το 5500 π.χ. από τον σίδηρο που ειχε στα σπλάχνα του φτιάχτηκαν τα κανόνια του χίτλερ ότι δυτικά του νησιού υπάρχει τεράστιο αρχαίο μεταλεἰο , και άρα θα υπήρχε πολύ μεγάλη πόλη εκεί κτλ. Για όσα ήταν σίγουρος μιλούσε με βεβαιότητα, έκανε όμως και πολλές εικασίες, δικά του συμπεράσματα.

Μετά μιλούσε για τις τελευταίες δεκαετίες στο νησί και τη δική του εμπλοκή. Έμοιαζε να ξέρει τα πάντα από ιστορία, μηχανική, οικονομία, πολιτική, είχε μεγάλη αυτοπεποίθηση και έμοιαζε σίγουρος για αυτά που έλεγε. «Έχω κακό όνομα, εδώ με έχουν για καταχραστή, γυναικά, και ρουφιάνο» είπε ξερά. Τις επόμενες ώρες μας εξήγησε τη εννοούσε. «Και για όλα αυτά δεν με έπαιρνε κανείς για δουλειά, το κομπιούτερ έβγαζε κόκκινο» «Για κάποια χρόνια μέχρι να πάρω σύνταξη, με έσωσε η σύνταξη της μάνας μου, έτσι είμαι εδώ και καλλιεργώ φασολάκια και αμπέλια. Καμιά φορά με πιάνει η πίκρα και τα λέω. Σχεδόν δάκρυσε».

Στο μαγαζί είχαν σκουπίσει και έκλειναν τα τελευταία φώτα, μόλις φύγαμε.

Στην αρχή της κουβέντας νόμιζα ότι κάθε βράδυ ψαρεύει ξένους και λέει την ιστορία του. Μετά δεν με πείραζε ακόμα κι αν ήταν έτσι. Από τη θέση που έβλεπε τα πράγματα νομίζω ότι έλεγε αλήθεια. Το θέμα είναι ότι οι φιλοδοξίες του τον ξεπέρασαν και μάλλον έχασε το μέτρο και για τον εαυτό του και για τον τόπο.

Τις επόμενες μέρες τον είδα ένα βράδυ, μόνο στο καφενείο, έβλεπε το δελτίο ειδήσεων.

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Τουρίστας στη Δήλο; Mission Impossible...

Φοβερές καταγγελίες από ξεναγούς για την κατάσταση στο νησί του Απόλλωνα και της Αρτεμης


Της Βασιλικής Τζεβελέκου

«Να ενημερώσω τους συνάδελφους που επίκειται να επισκεφθούν τη Δήλο με τα γκρουπ τους ότι α) η καντίνα παραμένει κλειστή, β) το πωλητήριο επίσης, γ) φέτος όπως και πέρσι δεν υπάρχουν κάδοι απορριμμάτων (άρα κρατάμε τα σκουπίδια μαζί μας και μέχρι το καραβάκι τουλάχιστον) και δ) έχει προκύψει πρόβλημα ΚΑΙ με τις τουαλέτες του Μουσείου, όποτε προς το παρόν την ανάγκη μας… μόνο στο καραβάκι. Οχι τίποτε άλλο, άλλα ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία της χώρας μας! Καλή σεζόν σε όλους!» εύχεται στους συναδέλφους του στο τέλος της ανάρτησής του στο facebook ο Αντώνης Ποθητός, διπλωματούχος ξεναγός στη Μύκονο.

Η παράγραφος αρκεί για να δείξει την κατάσταση που επικρατεί στους αρχαιολογικούς μας χώρους, ασχέτως αν στην Μπουμπουλίνας συμπεριφέρονται λες και όλα κυλούν κανονικά. Δεν είναι η πρώτη καταγγελία που γίνεται για τη Δήλο, ανακηρυγμένο μνημείο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς από το 1990, κλασικό προορισμό για χιλιάδες τουρίστες.

Πόσο μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο της Ελλάδας και μάλιστα χωρίς νερό και τουαλέτα; Μήπως πρόκειται για καραμπινάτη δυσφήμηση της χώρας; Κι επειδή οι τουρίστες, που φτάνουν στο νησί έχουν ως επί το πλείστον οικονομική άνεση, μήπως το κλειστό πωλητήριο μεταφράζεται σε χαμένα έσοδα, από αυτά που με τόση αγωνία αναζητά η κυβέρνηση; Οι κλειστές τουαλέτες μένουν ασχολίαστες. Η Δήλος, λοιπόν, χωρίς καντίνα ούτε για νερό, χωρίς τουαλέτες, χωρίς κάδους απορριμμάτων, χωρίς πωλητήριο. Μεγάλη επιτυχία. Αν την έκλειναν οι εργαζόμενοι για μια ημέρα θα μιλούσαν όλοι για δυσφήμιση της χώρας μας. Μπράβο στη διαφήμιση που κάνει το πρώην υπουργείο Πολιτισμού.

Προχωρημένος Μάιος πλέον και ο αρχαιολογικός χώρος, από τους μεγαλύτερους της Ευρώπης, λειτουργεί με μονοβάρδια, δηλαδή μέχρι τις 3 το μεσημέρι όπως πέρυσι, πρόπερσι κι όλα τα προηγούμενα χρόνια. Στην Μπουμπουλίνας, πάντως, γνωρίζουν για την κατάσταση στο νησί του Απόλλωνα. Στελέχη του ΥΠΠΟ μάς ενημέρωσαν ότι έχει προκηρυχθεί η θέση του υπαλλήλου για το πωλητήριο και το ζήτημα θα λυθεί το επόμενο δεκαπενθήμερο. Το αναψυκτήριο δεν λειτουργεί γιατί έληξε η τριετής σύμβαση και έχει γίνει προκήρυξη για νέο ανάδοχο. Κι αυτό θα λειτουργήσει εν καιρώ. Οσο για τις τουαλέτες, είχε καεί λέει μια αντλία και, λόγω Πάσχα, δεν μπορούσε να γίνει αλλαγή. Εγινε τελικά χθες και πλέον οι τουαλέτες λειτουργούν. Κάτι, όμως, που διαψεύδει ο Αντώνης Ποθητός στην τηλεφωνική επικοινωνία που είχαμε μαζί του. «Οι τουαλέτες είναι κλειστές εδώ και τρεις ημέρες και δεν λειτούργησαν ούτε σήμερα (σ.σ.: χθες δηλαδή)», λέει κατηγορηματικά.

Moυσείο υπό κατάρρευση

Αυτή την εποχή περισσότεροι από 700 επισκέπτες κατακλύζουν καθημερινά τη Δήλο, ενώ ο αριθμός αυξάνεται κατακόρυφα τους καλοκαιρινούς μήνες. «Οι άνθρωποι μαγεύονται από το χώρο, το μέγεθος και την αξία του. Στα γκρουπ που έχουν μαζί τους ξεναγούς, τους εξηγούμε για την ιδιόμορφη κατάσταση που επικρατεί λόγω οικονομικών προβλημάτων, τους λέμε να παίρνουν μαζί τους τα σκουπίδια και το δέχονται. Λειτουργούμε σαν “μαξιλαράκι”», τονίζει ο κ. Ποθητός.

Οσο για την κατάσταση που επικρατεί στο Μουσείο, το οποίο στεγάζει μαζί με τις αποθήκες πάνω από 10.000 εκθέματα, «είναι υπό κατάρρευση», καταγγέλλει. «Είναι πολύ παλιό. Δεν έχουν αλλαχθεί ούτε οι προθήκες του. Δεν μπορούμε καν να ξεναγήσουμε, από φόβο μήπως πέσει κανένα έκθεμα».

Σήμερα στη Δήλο εργάζονται δύο φύλακες στην είσοδο, δύο στο μουσείο, μία καθαρίστρια -εκτελεί και χρέη φύλακα- κι ένας νυχτοφύλακας. Με τις προσλήψεις των εποχικών υπαλλήλων, για τις οποίες έχει δεσμευτεί ο κ. Τζαβάρας ότι θα πραγματοποιηθούν το επόμενο διάστημα, θα φτάσουν τέσσερις επιπλέον φύλακες τη στιγμή που μόνο για το Μουσείο χρειάζονται συνολικά πέντε, ένας για κάθε αίθουσα δηλαδή.

Στην καρδιά του Αιγαίου, στο κέντρο των Κυκλάδων που σχηματίζουν κυκλικό χορό γύρω της, η Δήλος ήταν το Ιερό νησί όπου γεννήθηκε ο Απόλλωνας και η Αρτεμις, δύο από τους πιο σημαντικούς θεούς των Ελλήνων. Αν και άκμασε με περισσότερους 30.000 κατοίκους σήμερα δεν υπάρχουν σπίτια, μαγαζιά ή οτιδήποτε άλλο που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως εναλλακτική λύση για τους τουρίστες, που χρειάζονται κατά μέσο μέσο όρο δύο ώρες για την επίσκεψή τους.

«Στη Δήλο πηγαίνουν χιλιάδες τουρίστες από τα κρουαζιερόπλοια που φτάνουν καθημερινά στη Μύκονο. Είναι η εκδρομή που πωλείται κατεξοχήν από τα κρουαζιερόπλοια, εκτός όλων των υπολοίπων οργανωμένων εκδρομών από τουριστικά πρακτορεία της Μυκόνου. Την επισκέπτονται μεμονωμένοι τουρίστες, Ελληνες και ξένοι… Είναι τουριστικός προορισμός, δεν είναι οποιοδήποτε νησάκι με κάποια άγνωστη ανασκαφή. Είναι σαν να λέμε Δελφοί, Ολυμπία, Μυκήνες σε αριθμό επισκεπτών και φήμη», σημειώνει η Εφη Καλαμπουκίδου, Διπλωματούχος Ξεναγός και αναπληρώτρια Γενική Γραμματέας της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ξεναγών.

Χθες, πάντως, συνεδρίασε και πάλι στο πρώην υπουργείο Πολιτισμού η Επιτροπή που συστάθηκε με πρωτοβουλία του Κώστα Τζαβάρα κι έχει μέλημα την επίλυση των προβλημάτων στους αρχαιολογικούς χώρους με τη συμμετοχή ταξιδιωτικών πρακτόρων, εκπροσώπων επιχειρήσεων και στελεχών του υπουργείου. Συμμετείχαν και εκπρόσωποι των Αρχαιοφυλάκων, που δεν είχαν προσκληθεί κατά την πρώτη συνεδρίαση της Μ. Τρίτης.

v.tzevelekou@efsyn.gr

…………………………………………………………..

Τι αντιμετωπίζει ο επισκέπτης

-καντίνα κλειστή (το νερό νεράκι)
-πωλητήριο κλειστό (μειωμένα έσοδα)
-κάδοι απορριμμάτων άφαντοι (στις τσάντες σας, σαν καλά παιδιά)
-τουαλέτες κλειστές (μόνο στα καραβάκια)
-λειτουργία: μέχρι 3 μ.μ. (σκεφτείτε την ηλίαση)

 
Πηγή : http://mykonoszoo.blogspot.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Εξώδικο λόγω καθυστέρησης απόπλου «Άγιος Γεώργιος» από το Λιμάνι του Πειραιά έστειλαν οι Δήμοι Δυτικών Κυκλάδων.

Παρακαλούμε να μας ενημερώσετε, εάν κατά τη Δευτέρα 20 Μαΐου 2013 το ΕΓ/ΟΓ «Άγιος Γεώργιος» της Κοινοπραξίας Πλοίων Δυτικών Κυκλάδων είχε λόγο εκ της Αρχής σας ή όχι για την καθυστέρηση απόπλου του από το Λιμάνι του Πειραιά κατά μία και πλέον ώρα από την προγραμματισμένη στις 14:55΄.

Η απάντησή σας να αποσταλεί, αμελλητί, στο Δικηγορικό Γραφείο του κ. Νικολάου Σιάμου, ως αντικλήτου των Δημάρχων Μήλου κ. Γεράσιμου Δαμουλάκη, Σίφνου κ. Ανδρέα Μπαμπούνη, Σερίφου κ. Αντώνιου Αντωνάκη και Κύθνου κ. Εμμανουήλ Φίλιππα στην εξής διεύθυνση:
Νικόλαος Σιάμος
Καραολή & Δημητρίου 98
Τ.Κ. 185 33 Πειραιάς
Τηλέφωνα: 210 41.16.575, Fax: 210 41.29.675 και κιν.: 6932 22.83.13
και επιφυλλασσόμενοι παντός νομίμου θιγέντος δικαιώματός μας εκ της προαναφερομένης ή άλλης εν τω μέλλοντι ανατρέχουσας σχετικής περίπτωσης.

Πειραιάς, 21-5-2013

Μετά τιμής
Ο Πληρεξούσιος Δικηγόρος

ΕΝΩΠΙΟΝ ΠΑΝΤΟΣ ΑΡΜΟΔΙΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΑΡΧΗΣ

ΕΞΩΔΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ - ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ - ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ - ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Πηγή : http://www.cycladitis.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Η πολιτική αυταπάτη

 «Στον πολιτικό κόσμο υπάρχουν γεγονότα. […] Αλλά όσο απίθανο κι αν ακούγεται, τα πολιτικά γεγονότα σήμερα δεν μοιάζουν πια με τα παλιότερα. Πριν από το 19ο αιώνα μπορούσαμε να διακρίνουμε δυο κατηγορίες πολιτικών γεγονότων. Από τη μια τα τοπικά γεγονότα, γεγονότα άμεσου ενδιαφέροντος, που μπορούσε να τα διαπιστώσει κανείς αδιαμεσολάβητα: ένας τοπικός λιμός, μια κρίση διαδοχής στην οικογένεια του φεουδάρχη, η χρεοκοπία ενός προεστού της πόλης. Όλοι όσοι ανήκαν στην ενδιαφερόμενη ομάδα, μπορούσαν να τα διαπιστώσουν αυτοπροσώπως και ήταν εξαιρετικά δύσκολο να διαφυλαχτεί το μυστικό, διότι οι επιπτώσεις του γεγονότος είχαν απήχηση σ’ ένα περιορισμένο κόσμο. […] Από την άλλη, υπήρχαν πολιτικά γεγονότα γενικού ενδιαφέροντος, που δεν ήταν γνωστά στο σύνολο των πληθυσμών. Άλλωστε και ο πολύς κόσμος ελάχιστα νοιαζόταν γι’ αυτά τα γενικής υφής γεγονότα, τα οποία απασχολούσαν μόνο τις πολιτικές ελίτ. […] Οι υπήκοοι μάθαιναν γι’ αυτά μόνον από τους πλανόδιους θιάσους, τους εμπόρους και τους τροβαδούρους∙ και δεν αισθάνονταν να τους αφορούν άμεσα και αληθινά∙ τα ένιωθαν περισσότερο σαν ψυχαγωγία, δεν ήταν το περιβάλλον όπου ζούσαν οι ίδιοι.

[…] Η κατάσταση αυτή έχει αλλάξει ριζικά. Σήμερα, μέσα από την παγκόσμια αλληλεπίδραση που έχει εδραιωθεί από πολλές οδούς, κάθε οικονομικό ή πολιτικό γεγονός που συμβαίνει στην υφήλιο ακουμπάει κάθε άνθρωπο, όπου κι αν βρίσκεται. […] Ταυτόχρονα, επειδή οι κυβερνήσεις βασίζονται στο λαό, ο λαός καλείται να δίνει τη γνώμη του για τα πάντα∙ άρα πρέπει να είναι σε θέση να γνωρίζει όλα αυτά τα γεγονότα. Τίθεται λοιπόν, σήμερα, το θέμα της γνώσης του γεγονότος. Αλλά αυτή η γνώση δεν μπορεί πια να είναι άμεση, αδιαμεσολάβητη∙ είναι γνώση διατυπωμένη με λέξεις και μέσα από πολλούς ενδιάμεσους. Είναι γνώση μεταπλασμένη σε κοινή γνώμη.

[…] Πράγματι, η γνώση δεν σχηματίζει κοινή γνώμη όσο παραμένει προσωπική, βέβαιη και άμεση, έστω κι αν είναι απόρροια λογικής σκέψης. Για να το καταλάβουμε αυτό, αρκεί ν’ ακούσουμε τους βετεράνους του πολέμου, αν είναι απλοί στρατιώτες: διηγούνται ατελεύτητα λεπτομέρειες που έζησαν αλλά δεν έχουν καμιά εμπειρία του συνολικού πολέμου. Αδυνατούν να περιγράψουν τις φάσεις και τις αλληλουχίες του. Οι στρατιώτες, δηλαδή, που γνωρίζουν ο καθένας μια λεπτομέρεια του πολέμου, ποτέ δεν θα σχηματίσουν μια κοινή γνώμη πατώντας μόνο στην εμπειρία τους. Η γνώση πρέπει να αποκτήσει έναν ορισμένο αφηρημένο και γενικό χαρακτήρα ώστε να μετασχηματιστεί σε αποκρυσταλλωμένη θέση και, από εκεί, σε κοινή γνώμη.

[…] Με άλλα λόγια, κοινή γνώμη σχηματίζεται όταν οι Γάλλοι, οι Άγγλοι, κ.ο.κ. διαβάσουν στις εφημερίδες τους, διατυπωμένο με λέξεις, το γεγονός που συνέβη.

[…] Σήμερα λοιπόν, ένα γεγονός είναι πολιτικό μόνο κάτω από δυο προϋποθέσεις: Πρώτον, όταν η κυβέρνηση ή μια ισχυρή ομάδα έχει αποφασίσει να το πάρει υπ’ όψη της∙ και δεύτερον, όταν η κοινή γνώμη θεωρεί πως αυτό το γεγονός είναι πράγματι γεγονός και μάλιστα πολιτικό γεγονός. Αυτό λοιπόν που ονομάζεται τώρα πολιτικό γεγονός δεν είναι διόλου το γεγονός καθεαυτό∙ είναι το γεγονός μεταπλασμένο σε κοινή γνώμη, επειδή η κυβέρνηση πρέπει να κυβερνά σε συνάρτηση με αυτή την κοινή γνώμη.

[…] Αυτό εξοβελίζει στην ανυπαρξία ορισμένα γεγονότα, τα οποία αν και είναι από τη φύση τους πολιτικά, δεν θα γίνουν ποτέ πολιτικά γεγονότα επειδή δεν υπάρχει διαμόρφωση κοινής γνώμης γύρω από αυτά. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα εδώ ήταν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στη ναζιστική Γερμανία: επρόκειτο για ένα σημαντικό γεγονός, που εδραζόταν σε ορατά υλικά δεδομένα, που το βίωναν μυριάδες άνθρωποι και όμως, ακόμα και το 1939 ήταν ένα γεγονός “ανύπαρκτο”. 

[…] Τέτοια εξάλειψη γεγονότων δεν συμβαίνει μόνο στις αυταρχικές και τις ολοκληρωτικές χώρες, αλλά και στις δημοκρατίες. Έχουμε κι εδώ γεγονότα που δεν υπάρχουν, επειδή η κοινή γνώμη δεν έχει προετοιμαστεί γι’ αυτά. Για παράδειγμα, η κοινή γνώμη αγνοούσε την κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία και τη Γαλλία κατά το 19ο και στις αρχές του 20ου αιώνα. Παιδική εργασία, τρώγλες, μισθοί της συμφοράς, αρρώστιες, απάνθρωπες συνθήκες δουλειάς, όλα αυτά “δεν υπήρχαν” και χρειάστηκε η επίμονη, και μερικές φορές βίαιη, δράση της εργατικής τάξης για να επιβάλει στην κοινή γνώμη την ύπαρξη ενός τόσο συντριπτικού γεγονότος.

[…] Αλλά αν το γεγονός υπάρχει μόνο μέσω της κοινής γνώμης, αρκεί άραγε μια καλή πληροφόρηση για να λυθεί το πρόβλημα; Αν μια τίμια πληροφόρηση μεθερμήνευε όλα τα γεγονότα και τα παρέδιδε στο κοινό, αυτό θα κατάληγε άραγε στο να κάνει πολιτικά αυτά τα γεγονότα και να δημιουργήσει μια κοινή γνώμη που θα συνέπιπτε αντικειμενικά με την πραγματικότητα; Αυτό δεν είναι παρά ένα όμορφο όνειρο, όνειρο που κάνουν όσοι πιστεύουν στη συμφιλίωση των μμε με τη δημοκρατία. Υπάρχουν όμως δυο εμπόδια σε αυτή τη συμφιλίωση.

Πρώτα-πρώτα, μια πληροφορία δεν αρκεί για να δώσει στο γεγονός, στο οποίο αναφέρεται, το χαρακτήρα πολιτικού γεγονότος. Όταν η πηροφορία παρέλθει, το γεγονός λησμονείται. Δεν έχει ακόμα εισέλθει στο πεδίο των ζητημάτων που απασχολούν την κοινή γνώμη. Η μια πληροφορία εκτοπίζει την άλλη, ακόμα κι αν έχει διάρκεια 5 ή 6 μέρες. Το κοινό μένει ανέγγιχτο από μια απλή έκθεση συμβάντων, την οποία δεν πολυκαταλαβαίνει και στην οποία δεν εστιάζει την προσοχή του.

[…] Το δεύτερο εμπόδιο είναι, ότι μια πληροφορία δεν παράγει ποτέ μια κοινή γνώμη. Μυριάδες πληροφορημένοι άνθρωποι δεν συγκροτούν μια κοινή γνώμη. Η πληροφορία αυτή καθαυτή δεν έχει ούτε τη διάρκεια, ούτε την ένταση που είναι απαραίτητες για να δημιουργηθεί μια κοινή γνώμη αφού έχει κεντριστεί το ενδιαφέρον των ανθρώπων. Επειδή υπάρχει τεράστια ποικιλία πληροφοριών, μία και μόνο πληροφορία δεν αρκεί για να πολώσει την προσοχή των διαφορετικών ανθρώπων. Για να συγκροτηθεί η κοινή γνώμη και να οργανωθεί ως τέτοια, πρέπει τα σύμβολα να υποβληθούν σε επεξεργασία. Δεν αρκεί λοιπόν η πληροφορία για να γεννήσει ένα γεγονός στην πολιτική ζωή, για να του δώσει το χαρακτήρα πολιτικού γεγονότος.

 

Αυτό, το πετυχαίνει μόνον η προπαγάνδα. Μόνο η προπαγάνδα υποχρεώνει την αεάνως κινούμενη προσοχή της μάζας να σταθεί και να καθηλωθεί στο τάδε συμβάν. Μόνο η προπαγάνδα διδάσκει στη μάζα τις προβλέψιμες συνέπειες του δείνα μέτρου. Μόνο η προπαγάνδα στερεοποιεί την κοινή γνώμη και την προσανατολίζει σε σχέση με τον τάδε παράγοντα, που γίνεται πάραυτα πολιτικό γεγονός ή πολιτικό πρόβλημα. Μόνο η προπαγάνδα μετασχηματίζει, σήμερα, την ατομική εμπειρία σε κοινή γνώμη. Αυτή ενεργεί στο νοητικό σύμπαν και ανυψώνει στην τάξη του προβλήματος ένα σύνολο γεγονότων με τη δημιουργία μιας κοινής γνώμης για το ζήτημα. Δεν υπάρχει, λοιπόν, κοινή γνώμη καθεαυτή.

[…] Έτσι, ο πολιτικός δεν ενεργεί μόνο μέσα στο σύμπαν των εικόνων της κοινής γνώμης, αλλά μπορεί και να δημιουργεί αυτές τις εικόνες και να τις τροποποιεί με τα μέσα πληροφόρησης και προπαγάνδας που έχει στη διάθεσή του. Αντίστροφα, η κοινή γνώμη που διαμορφώνεται μέσα σε αυτό το σύμπαν, καθορίζει τον πολιτικό, ο οποίος μπορεί να κυβερνά μόνο με βάση αυτήν.

Ωστόσο μέσα σε αυτό το εικονικό σύμπαν οι αμοιβαίοι καθορισμοί δεν είναι ούτε αυτόματοι, ούτε αυστηροί. Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση δεν “κατασκευάζει” την κοινή γνώμη, η οποία βασίζεται σε στερεότυπα και προκαταλήψεις που δύσκολα ξερριζώνονται. Κι από την άλλη, η κοινή γνώμη δεν υποχρεώνει την κυβέρνηση, διότι δεν διαθέτει (η κοινή γνώμη) ιδιαίτερα μέσα έκφρασης. Στην πραγματικότητα, είμαστε πολύ περισσότερο ενώπιον μιας διπλής παράλυσης παρά μιας αμφίδρομης αποτελεσματικότητας.

[…] Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε, ότι σε αυτό το παιχνίδι υπάρχει κι ένας τρίτος εταίρος: ο κάτοχος των μέσων δράσης, ο οποίος, σ’ αυτό το σύμπαν των εικόνων, είναι ο προπαγανδιστής. Και ξέρουμε πολύ καλά, ότι αυτός είναι ένας τεχνικός, ο οποίος πολύ λίγο νοιάζεται για τον πολίτη και αντιπροσωπεύει πολιτικά ή οικονομικά συμφέροντα, με βάση τα οποία θα διαμορφώσει την κοινή γνώμη. […]»

Ζακ Ελλύλ, L’ Illusion politique [Η πολιτική αυταπάτη], 1965Πηγή : http://dangerfew.blogspot.gr/

Διαβάστε Περισσότερα

Στον αιώνιο Renty

O Renty, που γεννήθηκε σκλάβος στη Νότια Καρολίνα και τον φωτογράφισαν το 1850
 

 
«Έγραψα την Κρυφή Γοητεία του Υλισμού [1987] σε μια εποχή που προσπαθούσα να προχωρήσω πέρα από το Μαρξισμό και το κίνημα του Μάη του ’68. Απέναντι στην αιτιοκρατία της οικονομίας και τον εξελικτικισμό της επιστήμης -δυο αντιλήψεις που ασπάζονται τόσο οι μαρξιστές όσο και οι φιλελεύθεροι-, αναζητούσα μια πιο πρωταρχική διάσταση της ανθρώπινης συνθήκης.

Η διερώτηση πάνω στην ουσία του ανθρώπου δεν είναι καινούργια. Θα μπορούσαμε μάλιστα να πούμε, ότι αποτελεί τον ένα από τους δυο κύριους προσανατολισμούς της σκέψης μας, οι οποίοι είναι η ωφελιμιστική και η ουσιοκρατική σκέψη. Τη διερώτηση αυτή τη συναντάμε ήδη στους Ταοϊστές φιλοσόφους και είχε κυριεύσει το νου των Ελλήνων προσωκρατικών στοχαστών. Είχε μάλιστα τεθεί με λεπτότητα στο “απόκρυφο ευαγγέλιο” του Θωμά: “Οι μαθητές ρώτησαν τον Ιησού: Πες μας, πώς θα είναι το τέλος; Κι εκείνος απάντησε: Ώστε λοιπόν γνωρίζετε την αρχή και με ρωτάτε για το τέλος; Μακάριος όποιος εννοήσει την αρχή× αυτός θα γνωρίσει το τέλος και δεν θα γευτεί διόλου το θάνατο!” ‒ πράγμα που θέλει να πει, πως η αρχή (οι καταβολές, η ουσία) δεν είναι κάποιο μακρινό προϊστορικό σημείο αναφοράς, αλλά μια καθημερινή διερώτηση που μπορεί να αποκαλυφθεί σε όλους, κάθε στιγμή και σε κάθε ιστορική εποχή.

Οι νεολιθικοί πρόγονοί μας ζούσαν και ανέπνεαν μέσα σε αυτή την ουσία, και δεν ένιωθαν την ανάγκη να φυλάγονται από τον ωφελιμισμό. Το ζήτημα της ανθρώπινης ουσίας τέθηκε από τη στιγμή, που κάποιοι άνθρωποι αρνήθηκαν την ανθρωπιά άλλων ανθρώπων και τους έκαναν σκλάβους. Μόνον οι υποκριτές λοιπόν μπορούν να σκανδαλίζονται επειδή παίρνουμε για πραγματικότητες τις σκιές που απλώνονται στο βάθος του Σπηλαίου. Οι σκιές είναι σκιές, αλλά είναι πραγματικές. Σκάνδαλο είναι όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που από τα παιδικά τους χρόνια είναι αλυσοδεμένοι από τα πόδια και το λαιμό και δεν μπορούν να γυρίσουν το κεφάλι για να δουν τον Ήλιο. Σκάνδαλο είναι όλοι εκείνοι, που είχαν την ιδέα να τους αλυσοδέσουν.»

Υβ Λε Μανάκ, Πρόλογος στην ελληνική έκδοση

του «Η Κρυφή Γοητεία του Υλισμού»

(μετάφραση Γ.Δ. Ιωαννίδης, εκδ. ΑΛΗΣΤΟΥ ΜΝΗΜΗΣ, 2008)

Πηγή : http://dangerfew.blogspot.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Ιρλανδία του Νότου η Μεσσηνία του Σαμαρά;

 Από τον Κώστα Στούπα

Το μοντέλο της Ιρλανδίας πρόκρινε για την Ελλάδα ο πρωθυπουργός της χώρας μετά τη συνάντηση χθες με τον πρωθυπουργό της Ιρλανδίας κ. Ε. Κένι. Όταν είχε αναλάβει ο Γιώργος Παπανδρέου την ηγεσία της χώρας είχε επιλέξει σαν μοντέλο αυτό της Δανίας, προς ανακούφιση του εγχώριου κρατικοδιαιτισμού, ο οποίος διαβιώντας μισό αιώνα πίσω, φαντασιώνεται τη Δανία και τις άλλες σκανδιναβικές χώρες σαν ό,τι πλησιέστερο υπάρχει  στο μοντέλο της «νεκρής» σοβιετίας.

Φευ, όμως σαν ξεστραβωθούν οι ινστρούχτορες και διαβάσουν και τίποτα άλλο πέρα από τα κομματικά φυλλάδια και το σοβιετοκρατούμενο εγχώριο τύπο,  θα διαπιστώσουν πως στη Σκανδιναβία οι αλλαγές μετά το ’90 θα έκαναν την Μάργκαρετ Θάτσερ να πάθει κατάθλιψη λόγω υστέρησης.

Ο κ. Παπανδρέου δεν ευτύχησε να κάνει την Ελλάδα Δανία του Νότου, αλλά κατάφερε να την φέρει πληρέστερα σ’ αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε Αργεντινή του Βορρά.  Ήτο δε τόση η επιτυχία του ανδρός, που εκτός της Ελλάδας στα λίγα χρόνια της προεδρίας του κατάφερε να διαλύσει και την ιστορική  Σοσιαλιστική  Διεθνή, καθώς μια σειρά αριστερά κόμματα με δημοκρατική συνείδηση, αρνούνται να συγχρωτίζονται με διάφορους δικτατορίσκους του τρίτου κόσμου που έτυχε να φορούν κόκκινα αμπέχονα.

Τρία χρόνια μετά τη χρεοκοπία λοιπόν βρισκόμαστε ακόμη στο στάδιο της επιλογής μοντέλου. Δηλαδή στο σημείο μηδέν και από τη Δανία έχουμε μετακινηθεί λίγο δυτικότερα, στην Ιρλανδία.

Σαν δηλ. να μαίνεται τυφώνας και το νοικοκυριό μας να έχει την οικοσκευή στο ύπαιθρο, γιατί το σπίτι έχει γκρεμιστεί και εμείς να σχεδιάζουνε να χτίσουμε νέο και ακόμη να μην έχουν διαλέξει αν θα το χτίσουμε με τούβλα ή πέτρες.

Το μήνυμα που ήθελε χθες να περάσει ο κ. Σαμαράς είναι η μείωση των φόρων, πράξη η οποία μαζί με την αναδιάρθρωση του κράτους θα μπορούσε να προσελκύσει επενδύσεις και να οδηγήσει στην ανάπτυξη.

Αν η μείωση των φόρων είναι η λύση για την ανάπτυξη γιατί δεν τους μείωσε πέρυσι και θα το κάνει μετά από δυο - τρία χρόνια;

Ενώ ο πρωθυπουργός την προαναγγέλλει για το μέλλον, για το παρόν αυξάνει την προκαταβολή του φόρου του επόμενου έτους στο 90% του προηγούμενου. Προκειμένου να συντηρήσει τους πελάτες στο δημόσιο πιο αποτελεσματικό θα ήταν να προκαταβάλουν οι επιχειρήσεις το 150% του φόρου της επόμενης 5ετίας ή 10ετίας. Πρόκειται για αντιφάσεις λόγων και πράξεων που αγγίζουν τα όρια της αστειότητας.

Η μείωση των φόρων συνιστά μια βασική παράμετρο της εξίσωσης που οδηγεί στην ανάπτυξη. Μετά τη διαφθορά, τη σταθερότητα κλπ η αξιοκρατία συνιστά μια άλλη.

Μια κοινωνία που θέλει να πάει μπροστά πρέπει να δίνει την ευκαιρία στα πλέον άξια και ταλαντούχα μέλη της να τραβήξουν το "κάρο", με τα ανάλογα κίνητρα.

Το πράττει αυτό μέχρι τώρα  κ. Σαμαράς;  Όχι. Εκτός αν οι άξιοι και ταλαντούχοι αυτής της χώρας περιορίζονται στην Μεσσηνία που είναι ο τόπος καταγωγής  και  εκλογική του περιφέρεια.

Δανία ή Ιρλανδία

Στα εγχώρια μέσα μαζικής ενημέρωσης η διαφορά μεταξύ των χωρών σκιαγραφείται τεράστια, κυρίως γιατί υπερτονίζεται ο μικρός συντελεστής φορολογίας της δεύτερης.

Αν κοιτάξει κάποιος όμως άλλους δείκτες όπως η οικονομική ελευθερία, ο σεβασμός της ατομικής ιδιοκτησίας, οι ευέλικτες σχέσεις εργασίας, η ανταγωνιστικότητα κλπ   θα δει πως οι δύο χώρες βρίσκονται πολύ κοντά. Για την ακρίβεια σε μια συγκεντρωτική βαθμολογία η Δανία στην Παγκόσμια κατάταξη καταλαμβάνει την 9 θέση και η Ιρλανδία την 11.

Στην ίδια ιεράρχηση η Ελλάδα έρχεται στην 117^η θέση με τη Βενεζουέλα και την Κούβα στην 174η και 175^η.  Όταν η στήλη υποστηρίζει πως η Ελλάδα αποτελεί το τελευταίο σοβιετικό καθεστώς στην Ευρώπη διάφοροι «προοδευτικοί» εξανίστανται, αλλά τα στοιχεία άλλα λένε...

Βλέπε: Ιρλανδία ή Κούβα;
 

Η Ιρλανδία του Νότου
 

Ο χαμηλός φορολογικός συντελεστής αποτέλεσε την αιχμή ενός δόρατος με το οποίο η Ιρλανδία μπήκε στο νέο αιώνα. Από μόνη της αιχμή δεν σημαίνει πολλά πράγματα. Χρειάζεται και δόρυ.

Η Ελλάδα έχει όμως ένα χαρακτηριστικό που μοιάζει με το αντίστοιχο της Ιρλανδίας. Είναι η γεωγραφική της θέση. Η Ιρλανδία βρίσκεται μεταξύ δυο ηπείρων της αμερικανικής και της ευρωπαϊκής. Η θέση αυτή την βοήθησε να εξελιχθεί σε εφαλτήριο εκατοντάδων αμερικανικών επιχειρήσεων προς την Ευρώπη.

Η Ελλάδα αποτελεί το πρώτο λιμάνι που συναντούν οι ασιατικές εξαγωγές προς την Ευρώπη. Θα καταφέρει να παίξει ένα αντίστοιχο ρόλο;

Οι Ιρλανδοί όταν πήγε η τρόικα εκεί ο βασικός όρος που έβαλαν ήταν να μην αυξηθεί ο φορολογικός συντελεστής. Οι έλληνες όταν έφτασε η τρόικα η βασική κόκκινη γραμμή ήταν να μην απολυθούν δημόσιοι υπάλληλοι. Μεσσήνιοι και άλλοι...

Πηγή:www.capital.gr

 

Διαβάστε Περισσότερα

Ανισότητες, δημοκρατία, εθνική κυριαρχία. Που βρισκόμαστε, πώς θα προετοιμαστούμε

Θέλω να ξέρω από πού θα φύγω

Για να διατηρήσω τόση ελπίδα
(Πολ Ελυάρ, « Ποίηση Αδιάκοπη »)
Halimi Serge , [Βασιλοπούλου Κορίνα (μτφ)]

Ορισμένες αποκαλύψεις μας παραπέμπουν σε πράγματα που ήδη γνωρίζαμε. Μήπως μάθαμε τώρα ότι υπάρχουν πολιτικοί που αγαπούν το χρήμα και συναναστρέφονται εκείνους που το κατέχουν ; Ότι ενίοτε συμπεριφέρονται από κοινού ως μια κάστα υπεράνω του νόμου ; Ότι η εφορία θωπεύει τους πλουσιότερους φορολογούμενους ;

Ή μήπως, ότι η ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων τούς επιτρέπει να κρατούν φυλαγμένους τους θησαυρούς τους σε φορολογικούς παραδείσους ;
Η αποκάλυψη των ατομικών παραβάσεων θα έπρεπε να μας κάνει να αμφισβητήσουμε το σύστημα που τις εξέθρεψε.

Αλλά, τις τελευταίες δεκαετίες, ο κόσμος άλλαξε με τέτοια ταχύτητα που ξάφνιασε την αναλυτική μας ικανότητα. Πτώση του Τείχους του Βερολίνου, ανάδυση των Brics (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική), νέες τεχνολογίες, οικονομικές κρίσεις, εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο, παρακμή της Ευρώπης : κάθε φορά, διάφοροι ειδικοί μπαίνουν στη σειρά για να μας αναγγείλουν το τέλος της ιστορίας ή τη γέννηση μιας νέας παγκόσμιας τάξης.


Πέρα από αυτούς τους όποιους πρόωρους ενταφιασμούς και την αβέβαιη γέννηση του καινούργιου, τρεις μεγάλες τάσεις έχουν εξαπολυθεί, λίγο ως πολύ σε ολόκληρο τον κόσμο, και, για αρχή, είναι απαραίτητο να κάνουμε τον απολογισμό τους : η όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, η αποσύνθεση της πολιτικής δημοκρατίας και η συρρίκνωση της εθνικής κυριαρχίας.

 Σαν απόστημα ενός μεγάλου, άρρωστου σώματος, το κάθε σκάνδαλο μας επιτρέπει να βλέπουμε τα στοιχεία αυτού του τρίπτυχου να αναδύονται χωριστά και να εγκιβωτίζονται το ένα μέσα στο άλλο.

Το γενικό φόντο θα μπορούσε να συνοψιστεί ως εξής : οι κυβερνήσεις, επειδή εξαρτώνται κατά κύριο λόγο από τους κανόνες που θέτει μια προνομιούχα μειοψηφία (αυτή που επενδύει, κερδοσκοπεί, καταχράται, απολύει, δανείζει), συναινούν στην ολιγαρχική παρέκκλιση των πολιτικών συστημάτων.

 Μόλις επαναστατήσουν απέναντι σε αυτήν την παραβίαση της εντολής που τους έδωσε ο λαός, η διεθνής πίεση του οργανωμένου χρήματος αναλαμβάνει να τις τινάξει στον αέρα.


« Οι άνθρωποι γεννιούνται και παραμένουν ελεύθεροι με ίσα δικαιώματα. Κοινωνικές διακρίσεις γίνονται μόνο με γνώμονα το κοινό συμφέρον ».

Το πρώτο άρθρο της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη -όλοι το γνωρίζουν αυτό- δεν τηρήθηκε ποτέ αυστηρά.

Σε όλες τις εποχές, οι διακρίσεις γίνονταν με γνώμονα οτιδήποτε άλλο εκτός από το κοινό συμφέρον : έχουν σχέση με τον τόπο στον οποίο έχει κανείς την τύχη (ή την ατυχία) να γεννηθεί, με την οικονομική κατάσταση των γονιών του, την πρόσβαση στην παιδεία και στην υγεία κ.λπ..

Όμως, το βάρος αυτών των διαφορών ανακουφιζόταν ενίοτε με την πίστη στην κοινωνική κινητικότητα, η οποία, θεωρητικά, θα πήγαινε κόντρα στις προϋπάρχουσες ανισότητες. Για τον Αλέξις ντε Τοκβίλ, μια τέτοια ελπίδα, περισσότερο υπαρκτή στις ΗΠΑ απ’ ότι στη Γηραιά Ήπειρο, βοηθούσε τους Αμερικανούς να προσαρμοστούν στις εισοδηματικές αποκλίσεις, οι οποίες στη χώρα τους είναι μεγαλύτερες συγκριτικά με άλλων.

 Ένας λογιστάκος από το Κλήβελαντ ή ένας νέος χωρίς πτυχίο από την Καλιφόρνια μπορούσε να ονειρεύεται ότι το ταλέντο του και η επιμονή του θα τον οδηγούσαν στην ίδια θέση με τον Τζον Ροκφέλερ ή τον Στιβ Τζομπς.

« Η ανισότητα αυτή καθεαυτή δεν αποτέλεσε ποτέ μεγάλο πρόβλημα για την αμερικανική πολιτική κουλτούρα, η οποία εμμένει κυρίως στην ισότητα των ευκαιριών και όχι των αποτελεσμάτων », υπενθυμίζει ακόμα και σήμερα ο συντηρητικός διανοούμενος Φράνσις Φουκουγιάμα.

 « Αλλά, το σύστημα νομιμοποιείται μόνο αν οι άνθρωποι συνεχίζουν να πιστεύουν ότι δουλεύοντας σκληρά και δίνοντας τον καλύτερο εαυτό τους, έχουν σημαντικές πιθανότητες να προοδεύσουν οι ίδιοι και τα παιδιά τους, και αν έχουν σοβαρούς λόγους να πιστεύουν ότι οι πλούσιοι έγιναν πλούσιοι σεβόμενοι τους κανόνες του παιχνιδιού [οι δέκα μεγαλύτερες περιουσίες της χώρας είχαν στην κατοχή τους τόσα χρήματα όσα και τα τρία εκατομμύρια των φτωχότερων Ιταλών μαζί » [Φτάσαμε στο σημείο όπου ανησυχεί το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο…

Αφού διατυμπάνιζε για καιρό ότι η « διάχυση των εισοδημάτων » αποτελεί παράγοντα ανταγωνισμού, ικανότητας και δυναμισμού, διαπιστώνει πλέον ότι το 93% των κερδών από την ανάπτυξη που σημειώθηκε στις ΗΠΑ τον πρώτο χρόνο της οικονομικής ανάκαμψης είχε ως αποδέκτες μόνο το 1% των πλουσιότερων Αμερικανών. Αυτό, ακόμα και για το ΔΝΤ είναι υπερβολικό.

 Γιατί, πέρα από την όποια ηθική θεώρηση, πώς να εγγυηθείς την ανάπτυξη σε μια χώρα, όταν η ανάκαμψη της οικονομίας δεν ωφελεί πια παρά μόνο μια κλειστή ομάδα, η οποία δεν αγοράζει κιόλας σπουδαία πράγματα, γιατί διαθέτει τα πάντα, και η οποία, κατά συνέπεια, θησαυρίζει ή κερδοσκοπεί, συντηρώντας για λίγο ακόμα μια ήδη παρασιτική χρηματοπιστωτική οικονομία ; Πριν από δύο χρόνια, μια μελέτη του ΔΝΤ κατέθετε τα όπλα.

Παραδεχόταν ότι η ενίσχυση της ανάπτυξης και η μείωση των ανισοτήτων αποτελούσαν « τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος » »

[Το ινστιτούτο Demos θέλησε να σταθμίσει τις συνέπειες της εγγύτητας ανάμεσα σε κυβερνητικά στελέχη και την οικονομική ολιγαρχία. Πριν από δύο μήνες λοιπόν, δημοσίευσε μια έκθεση που αναλύει « πώς η κυριαρχία των πλούσιων και του επιχειρηματικού κόσμου επί της πολιτικής βάζει φρένο στην κοινωνική κινητικότητα στην Αμερική [

Αντιθέτως, καμία ποινή δεν απειλεί τον πρόεδρο του Αζερμπαϊτζάν, τον πρώην υπουργό Οικονομικών της Μογγολίας, τον πρωθυπουργό της Γεωργίας, τη σύζυγο του αναπληρωτή πρωθυπουργού της Ρωσίας ή τον γιο του πρώην προέδρου της Κολομβίας.

 Όλοι τους, όμως, έχουν στείλει ένα μέρος της περιουσίας τους –την οποία είτε απέκτησαν με δόλια μέσα είτε την έκλεψαν ευθέως– σε φορολογικούς παραδείσους.

 Όπως, για παράδειγμα, στις βρετανικές Παρθένες Νήσους, όπου η αναλογία μεταξύ εταιρειών και κατοίκων είναι μεγαλύτερη από 20 προς 1. Ή στα Νησιά Καϊμάν, τα οποία διαθέτουν τόσα hedge funds όσα και οι ΗΠΑ. Για να μην παραλείψουμε και στην καρδιά της Ευρώπης την Ελβετία, την Αυστρία και το Λουξεμβούργο, χώρες που δίνουν στη Γηραιά Ήπειρο το στίγμα του εκρηκτικού κοκτέιλ με τις ιδιαίτερα βάρβαρες πολιτικές δημοσιονομικής προσαρμογής και τη βιομηχανία της φοροδιαφυγής.


Δεν παραπονιούνται πάντως όλοι για το πόσο διάτρητα είναι τα σύνορα. Ο Μπερνάρ Αρνό μάλιστα, ιδιοκτήτης μιας πολυεθνικής ειδών πολυτελείας και ο δέκατος πλουσιότερος άνθρωπος στον πλανήτη, εκφράζει την ικανοποίησή του για το γεγονός ότι οι δημοκρατικές κυβερνήσεις χάνουν την επιρροή τους :

 « Οι επιχειρήσεις, οι πολυεθνικές κυρίως, έχουν στη διάθεσή τους ολοένα και περισσότερα μέσα και έχουν κατακτήσει, τουλάχιστον στην Ευρώπη, τη δυνατότητα να συναγωνίζονται τα κράτη. (…) Η πραγματική επιρροή των πολιτικών στην οικονομική ζωή μιας χώρας περιορίζεται όλο και πιο πολύ. Ευτυχώς »

[1] Francis Fukuyama, « Le Début de l’histoire. Des origines de la politique à nos jours », Saint-Simon, Παρίσι, 2012, σελ. 23.
[2] La Vie, Παρίσι, 15-12-11.
[3] Διαβάστε, Christoher Newfield, « La dette étudiante, une bombe à retardement », Le Monde diplomatique, Σεπτέμβριος 2012.
[4] Tim Mak, « Unpaid student loans top $1 trillion », 19 Οκτωβρίου 2011, www.politico.com.
[5] Robert Frank et Philip Cook, The Winner-Take-All-Society, Free Press, Nέα Υόρκη, 1995.
[6] « Inequality, exhibit A : Walmart and the wealth of American families », Economic Policy Institute, 17-7-12.
[7] Guillaume Delacroix, « L’Italie de Monti, laboratoire des “mesures Attali” », Les Echos, Παρίσι, 6-7 Απριλίου 2012.
[8] Διαβάστε, « Front antipopulaire », Le Monde diplomatique, Ιανουάριος 2013.
[9] « India’s billionaires club », Financial Times, Λονδίνο, 17-11-12.
[10] « Income inequality may take toll on growth, The New York Times, 16-10-12.
[11] « Repairing the rungs on the ladder », The Economist, Λονδίνο, 9-2-13.
[12] Francis Fukuyama, « Le Début de l’histoire », ό.π.
[13] Το 2011, το ακαθάριστο εσωτερικό παγκόσμιο προϊόν ανερχόταν περίπου σε 70.000 δισ. δολάρια. Knight Frank και Citi Private Bank, « The Wealth Report 2012 ».
[14] Michel Crozier Samuel Huntington, Joji Watanuki, The Crisis of Democracy, New York University Press, 1975.
[15] Luc Ferry, « Le Figaro », Παρίσι, 7-3-13.
[16] Anne-Sylvaine Chassany & Camilla Hall, « Nicolas Sarkozy’s road from the Elysée to private equity »,Financial Times, Λονδίνο, 28-3-13.
[17] David Callahan & J. Mijin Cha, « Stacked deck : How the dominance of politics by the affluent & business undermines economic mobility in America », Demos.
[18] « Le FMI et Berlin imposent leur loi à Chypre », Le Monde, 26-3-13.
[19] Ραδιοφωνικός σταθμός RMC, 10-4-13.
[20] Matthew Dalton, « Europe’s institutions pose counterweight to voters’ wishes », The Wall Street Journal, 28-2-13.
[21] Ραδιοφωνικός σταθμός RTL, 8-4-13.
[22] « A Bruxelles, la grande déprime des eurocrates », Libération, Παρίσι, 7-2-13.
[23] Βλ. Joseph Stiglitz, « La preuve par l’Ethiopie », Le Monde diplomatique, Απρίλιος 2002.
[24] « Bernard Arnaud, “La passion créative”, συνομιλίες με τον Yves Messarovitch », Plon, Παρίσι, 2000.
[25] « Jouyet : «Une dictature de fait des marches” », Le Journal de dimanche, Παρίσι, 13-11-11.
Πηγή: monde-diplomatique.gr

Διαβάστε Περισσότερα

2 κουρέματα και 4 Μνημόνια δεν μείωσαν το δημόσιο χρέος

Μετά από δύο «κουρέματα» και τρία χρόνια σκληρής λιτότητας με αιματηρές περικοπές μισθών-συντάξεων, το δημόσιο χρέος δεν έχει μειωθεί παρά μόνον κατά… 1 δισ. (0,3%) και παραμένει ουσιαστικά μή βιώσιμο, όπως ήταν πριν από τα Μνημόνια.

Το επιβεβαιώνουν με τον πλεον αδιαμφισβήτητο τρόπο τα επίσημα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών, σύμφωνα με τα οποία τον Μάρτιο το χρέος ανήλθε σε 309 δισ. ευρώ – όσο ήταν και το 2010. Το μόνο όφελος από τα προγράμματα σταθεροποίησης και τα Μνημόνια είναι η χρονική επιμήκυνση του χρέους και η μείωση των επιτοκίων που πληρώνουμε στους δανειστές.

Από τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα  το υπουργείο Οικονομικών προκύπτει κατά το τελευταίο 12μηνο – και παρά το δεύτερο κούρεμα ομολόγων με την επαναγορά -  το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 29 δισ. ευρώ. Αν δεν είχε γίνει το δεύτερο κουρεμα, θα είχε αυξηθεί κατά  49 δισ. ευρώ και θα έφθανε σε ύψος-ρεκόρ.
Επισημαίνεται ότι πριν από τρία χρόνια, στις 31 Μαρτίου του 2010, λίγο πριν η Ελλάδα προσφύγει στο μηχανισμό στήριξης και υπογράψει το πρώτο Μνημόνιο επι κυβερνήσεως Παπανδρέου, το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης ήταν 310,3 δισ. ευρώ.

Τότε θεωρήθηκε μη βιώσιμο.Τώρα παραμένει στα ίδια επίπεδα ως απόλυτος αριθμός, αλλά ως ποσοστό του ΑΕΠ είναι αυξημένο, καθώς εν τω μετξύ το ΑΕΚ έχει συρρικνωθεί κατά 25%. Αρα, με τα κριτήρια του 2010 είναι τώρα… δύο φορές μη βιώσιμο.

Ομως η κατάσταση δεν είναι τόσο άσχημη, καθώς εν τω μεταξύ μειώθηκαν δραστικά οι κρατικές δαπάνες και το ετήσιο δημοσιονομικό έλλειμμα.

Την κατάσταση περιγράφει με γλαφυρότητα σε έκθεσή της και η Moody’s, ενώ δεν την αμφισβήτησε και στην έκθεση αναβάθμισης η Fitch. Τα στοιχεία και η δυναμική του χρέους καθιστούν πλέον επιτακτική ανάγκη ένα νέο κούρεμα του επίσημου τομέα. Η κυβέρνηση έχει σπεύσει βέβαια να αποκηρύξει νέα αναδιάρθρωση του χρέους με συμμετοχή του επίσημου τομέα. Ομως οι ξένοι οίκοι και το ΔΝΤ κρατούν ανοιχτή τη συζήτηση.

Αλλαξαν οι πιστωτές

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκτιμά ότι το χρέος  θα ανέλθει φέτος και το 2014 σε 175% του ΑΕΠ, και θα αποκλιμακωθεί στο 160% του ΑΕΠ το 2016.
Με την εφαρμογή  των προγραμμάτων διάσωσης, το μόνο που άλλαξε είναι οι πιστωτές μας: Αντί να χρωστάει σε διεθνείς τράπεζες και άλλους κατόχους ομολόγων, το ελληνικό Δημόσιο χρωστάει τώρα στο ΔΝΤ, στον EFSF, στην ΕΚΤ και στους εταίρους της ΕΕ.


Σύμφωνα με την έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το ελληνικό πρόγραμμα, το  από ΕΕ και ΔΝΤέχουν δοθεί στην Ελλάδα 205,1 δισ. ευρώ. Αναλυτικά, δόθηκαν 73 δισ. ευρώ από το πρώτο πρόγραμμα (52,9 δισ. από κράτη μέλη ευρωζώνης και 20,1 δισ. από το ΔΝΤ) και 132,1 δισ. ευρώ από το δεύτερο πρόγραμμα από το 2012 και μετά (127,3 από τον EFSF και 4,84 από ΔΝΤ).


Μέχρι τις 31/12/2020 η Ελλάδα πρέπει να αποπληρώσει 82 δισ. ευρώ σε ομόλογα και δάνεια. Φέτος πρέπει να καταβληθούν 11,3 δισ. ευρώ. Ακολουθούν 25 δισ. ευρώ το 2014 και 16,1 δισ. ευρώ το 2015. Στη συνέχεια οι ετήσιες πληρωμές πέφτουν στα επίπεδα των 4-8 δισ. ευρώ.
Πηγή: sofokleousin.gr
inprecor
Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα