Πληρώνουμε διόδια από το 1940!

"Ξέρει κανείς τελικά από πότε τα πληρώνουμε αυτά τα διόδια;" ...αναφέρει αναγνώστης του enikos.gr επισυνάπτοντας την παρακάτω φωτογραφία με την απόδειξη των διοδίων.

Όπως βλέπετε πρόκειται για απόδειξη πληρωμής στα διόδια Λαμίας το έτος...1939-1940!
Το αντίτιμο ήταν ...6 δραχμές.
Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Απλά και σταράτα λόγια για τα Θεοφάνεια, χωρίς βαριά θεολογία

Το παρακάτω χωρίο από τον προφήτη Ησαϊα διαβάζεται και ξαναδιαβάζεται τούτες τις μέρες των Θεοφανείων.

Σαν να μάς χτυπάει καμπανάκι συναγερμού η Μάνα -Εκκλησία για τις πρoϋποθέσεις του γιορτασμού της μεγάλης μέρας.

Όσο αδικούμε τους διπλανούς μας, δε μάς σώζουν ούτε οι προσευχές, ούτε οι μεγάλοι σταυροί και οι επιδεικτικές μετάνοιες, ούτε τα προσκυνήματα,  ούτε οι αγιασμοί και τα τροπάρια, ούτε ακόμη  η Θεία Κοινωνία.

Μάλλον κρίμα και κατάκριμα μάς γίνονται όλες αυτές οι αγιαστικές πράξεις όταν δεν σεβόμαστε τις ζωντανές εικόνες του Χριστού που είναι ολόγυρα μας, δεν διαμαρτυρόμαστε για το άδικο που γίνεται σε βάρος των αδύνατων συμπολιτών μας, και όταν δεν φροντίζουμε να απαλύνουμε τις δυσκολίες τους κατά τη δύναμη μας ο καθένας.

Προφητείας Ησαϊου τό ανάγνωσμα

(Κεφ. 1, 16-20)

Τάδε λέγει Κύριος.

Λούσασθε, καί καθαροί γίνεσθε, αφέλετε τάς πονηρίας υμών από τών ψυχών υμών, απέναντι τών οφθαλμών μου, παύσασθε από τών πονηριών υμών.

Μάθετε καλόν ποιείν, εκζητήσατε κρίσιν, ρύσασθε αδικούμενoν, κρίνατε ορφανώ, καί δικαιώσατε χήραν.

Καί δεύτε καί διαλεχθώμεν, λέγει Κύριος, καί εάν ώσιν αι αμαρτίαι υμών ως φοινικούν, ως χιόνα λευκανώ, εάν δέ ώσιν ως κόκκινον, ως έριον λευκανώ.

Καί εάν θέλητε, καί εισακούσητέ μου, τά αγαθά τής γής φάγεσθε, εάν δέ μή θέλητε, μηδέ εισακούσητέ μου, μάχαιρα υμάς κατέδεται, τό γάρ στόμα Κυρίου ελάλησε ταύτα.

Πηγή : http://trelogiannis.blogspot.gr/

Διαβάστε Περισσότερα

H Τέχνη του Ψηφιδωτού

Ο Χριστός. Ψηφιδωτό στην Αγία Σοφία του 13ου αιώνα

Επιμέλεια Γ.Γ.Γ.

Ψηφιδωτό ονομάζεται η συναρμολόγηση σχεδίου ή εικόνας με την τοποθέτηση και συγκόλληση σ΄ένα φόντο από κονίαμα ή τσιμέντο, χρωματισμένων μικρών πήλινων, γυάλινων, μαρμάρινων ή ξύλινων κύβων (ψηφίδες) έγχρωμων χαλικιών θαλάσσης κ.α. Χρησιμοποιείται για τη διακόσμηση τοίχων, δαπέδων και οροφών, εικονογραφικού είτε αφηρημένου χαρακτήρα.

Πρώτοι ψηφοθέτες υπήρξαν οι Πέρσες και οι Αιγύπτιοι και απ΄αυτούς προφανώς παρέλαβαν την τέχνη αυτή οι Έλληνες, την κληρονόμησαν έπειτα οι Ρωμαίοι και από αυτούς τέλος οι Βυζαντινοί, οι οποίοι την οδήγησαν σε αξεπέραστα από τότε επίπεδα.

Ο Αλέξανδρος στην μάχη της Ισσού-
Ψηφιδωτό από την Πομπηϊα του 3ου π.Χ αιώνος

Η ακμή αυτής της τέχνης άρχισε από τους ρωμαϊκούς χρόνους όπως μαρτυρούν άριστα και πολυάριθμα δείγματα που βρέθηκαν σε διάφορα μέρη, π.χ, «Η εν Ισσώ Μάχη» στην Πομπηϊα. Στην Ελλάδα αποκαλύφθηκαν ελληνικά και ρωμαϊκά ψηφιδωτά όπως π.χ, «Η κεφαλή της Μέδουσας», τα ψηφιδωτά στην Πέλλα, και μεγάλο δάπεδο στη Μήλο διακοσμημένο με αραβουργήματα, ζώα και κληματσίδες.

Από τον 4^ο-12^ο αι., η τέχνη αυτή έφτασε στο απόγειό της στο Βυζάντιο. Σπουδαία δείγματα αυτής της εποχής είναι τα ψηφιδωτά της Ραβέννας, του Αγίου Απολλιναρίου, των ναών των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού, των Αγίων Γεωργίου και Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη μέχρι τον 7^οαι.

Επί Ιουστινιανού σημειώνεται νέα τροπή στο ρυθμό των ψηφιδωτών και καθιερώνεται το χρυσό βάθος (χρυσές ψηφίδες). Άριστα δείγματα αυτής της εποχής είναι η διακόσμηση της Αγίας Σοφίας Κων/πόλεως, Αγίας Σοφίας Θεσ/νικης, Αγ. Βιταλίου Ραβέννας.

Η Γέννηση-Ψηφιδωτό της Μονής Δαφνίου του 11ου αιώνα

Μετά από σχετική περίοδο παρακμής το Ψηφιδωτό σημειώνει νέα ακμή κατά τον 11^ο αι., όπως μαρτυρούν τα ψηφιδωτά της Μονής Δαφνίου που θεωρούνται τα πιο τέλεια δείγματα του είδους, της Μονής Οσίου Λουκά Φωκίδος, του Αγ. Μάρκου Βενετίας και Αγ. Σοφίας Κιέβου. Τον 12^οκαι 13^ο αι, εξαιρετικά έργα δημιουργούνται στην Ιταλία και Σικελία (Καθεδρικός του Τορτσέλλο) στο Παλέρμο και την Ρώμη, ενώ περίφημες είναι και οι συνθέσεις της Μονής της Χώρας στην Κων/πολη.

Χρήση του ψηφιδωτού έγινε και από τους Άραβες στην Ισπανία-Κάϊρο. Οι Βυζαντινοί εκτός των ψηφιδωτών τοίχου φιλοτέχνησαν και φορητές ψηφιδωτές εικόνες, ορισμένες εκ των οποίων διατηρούνται στο Αγ. Όρος.

Μετά τον 14^ο αι., η τέχνη αυτή έπεσε σε αχρηστία, καθώς αντικαταστάθηκε από τη νωπογραφία. Τα ψηφιδωτά είναι έργα μεγάλης αντοχής και χρωματικά παραμένουν αναλλοίωτα. Στην εποχή μας γίνεται προσπάθεια αναβίωσης αυτής της τέχνης σε Γαλλία, Ιταλία, Ρωσία κ.α

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

1.       Λεξικό Εικαστικών Τεχνών - Χ. Ρήντ. Εκδ. ''ΥΠΟΔΟΜΗ'' 1986, σελ. 378.

2.       Εγκυκλ. Λεξικό Ελευθερουδάκη. Τ.μ 12ος, σελ. 1027.Πηγή :http://peritexnisologos.blogspot.gr 

Διαβάστε Περισσότερα

Τα μνημόνια του μέλλοντός μας

Διαβάζω στον Economist το "Greece’s debt burden: How to end the agony" και αυτό στον Bloomberg και ψυχανεμίζομαι μια πιθανή αλλαγή τακτικής, καθώς ακόμα και οι Σοβαρές Πηγές αναγνωρίζουν πως αυτό το κάζο στην Ελλάδα όχι μόνο δεν μοιάζει να βγάζει κάπου, όπως προέβλεπαν προ δύο ετών, αλλά στέλνει την χώρα σε εξαιρετικές περιπέτειες, που μπορεί να έχουν πανευρωπαϊκές επιπτώσεις.

Ο Economist παραπέμπει σαν λύση στο αφρικανικό μοντέλο των Highly Indebted Poor Countries (HIPCs) και στην αναδιάρθρωση του Πολωνικού χρέους στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Η ιδέα είναι η εξής: Επειδή το χρέος είναι αναπόφευκτο να περικοπεί - γιατί όποιος ξέρει αριθμητική και ιστορία ξέρει πως είναι μη-βιώσιμο - καλό είναι να χρησιμοποιηθεί η αναγκαστική αναδιάρθρωσή του σαν εργαλείο για την παγίωση των ήδη ειλημμένων νεοφιλελεύθερων "μεταρρυθμίσεων". Έτσι η Ελλάδα θα συνεχίσει την λιτότητα και την μετατροπή της σε χώρα του μισο-τρίτου κόσμου, όχι υπό την απειλή μαστιγίου, αλλά υπό την υπόσχεση ενός υποτιθέμενου καρότου. To καρότο αυτό θα έχει το επιπρόσθετο πλεονέκτημα ότι θα επιφέρει μια μερική βελτίωση της κατάστασης αρκετών (από μηδενικό εισόδημα στα 4-5 εκατοστάρικα π.χ. τον μήνα) πιθανώς με κάποια βασική κοινωνική υποδομή επιπέδου φτωχοκομείου (καθώς η "προστασία των πιο ευάλωτων" είναι ο κωδικός της διάλυσης του καθολικού κράτους πρόνοιας πλέον), θα δημιουργήσει μια μερίδα κερδισμένων και θα ενισχύσει τους ντόπιους ολιγάρχες και τραπεζίτες (με μια επιφύλαξη για τους δεύτερους) που, από κοινού με τις πολυεθνικές και τις ελίτ γενικότερα του "πυρήνα" της ΕΕ, θα πέσουν πάνω στα διάφορα υπό ιδιωτικοποίηση φιλέτα και θα απομυζούν τον πρώην δημόσιο πλούτο, εκμεταλλευόμενοι τα πάμφθηνα και νομικά απροστάτευτα εργατικά χέρια που θα δουλεύουν για αυτούς.

Το επιθυμητό αποτέλεσμα, είναι η σταθεροποίηση της "ασιατοποιημένης" Νοτίου Ευρώπης, σαν αποικίας χρέους του πυρήνα της ΕΕ, η επανώθησή της στην καπιταλιστική περιφέρεια, με τριτοκοσμικές ανισότητες και υποτυπώδες κράτος πρόνοιας, ελπίζοντας πως μια τέτοια "σταθεροποίηση" στον κοινωνικό πάτο, με κοινωνική δομή κεντροαμερικανικής μπανανίας, θα επιτρέψει την παραμονή στην εξουσία των διεφθαρμένων ελίτ-πελατών της και θα αποτελέσει το πρώτο βήμα για την αντίστοιχη περαιτέρω αμερικανοποίηση των κοινωνιών του Ευρωπαϊκού Βορρά. Μια διαδικασία που βρίσκεται άλλωστε σε πλήρη εξέλιξη. 

Μια τέτοια πολιτική θα ήταν η ορθολογική αν είχαμε να κάνουμε με έναν συγκροτημένο μονολιθικό αντίπαλο, που θα έβλεπε τα πράγματα από την σκοπιά των συμφερόντων ας πούμε μιας πανευρωπαϊκής ελίτ. Όμως υπάρχουν αρκετά σημάδια πως στην πραγματικότητα οι αποφάσεις στην ΕΕ λαμβάνονται με πολλά και ποικίλα συγκυριακά κριτήρια, με κορυφαίο αυτή τη στιγμή την έκβαση των Γερμανικών εκλογών. Η αφήγηση που έχει πωληθεί επιτυχώς στους Γερμανούς πολίτες για τον Νότο, μια αφήγηση την οποία έχουν ενστερνιστεί και εκείνοι που την δημιούργησαν, στενεύει τα περιθώρια ελιγμών ενώ ουσιαστικά είναι εμπόδιο σε οιαδήποτε εύλογη κίνηση διασφάλισης της ύπαρξης ακόμα της ευρωζώνης. Οπότε το τέρας δεν είναι ακριβώς έλλογο, δεν έχει μια φωνή και η τακτική του είναι πάντα "ad hoc". Πιθανώς ένα τρωτό σημείο.

Από μια άποψη όμως ίσως αυτό δεν έχει τελικά κομβική σημασία. Πάνω σε οιαδήποτε έκβαση είναι έτοιμοι να κτίσουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο την μηχανή αύξησης της εισοδηματικής εντροπίας, της επιστροφής στην "χρυσή εποχή" των σατανικών μύλων. Η λιτότητα μεταφέρει μέσα της την ίδια τη στρατηγική της. Όπως λέει και ο Bill Mitchell:

"... Όμως, η επιβολή δημοσιονομικής λιτότητας σε πολλές χώρες στην σημερινή κρίση θα διασφαλίσει όχι μόνο πως οι σημερινές απώλειες [στο βιοτικό επίπεδο των ασθενέστερων και επισφαλέστερων εργαζομένων] θα είναι τεράστιες, αλλά και πως οι συνθήκες εργασίας που απολάμβαναν μέχρι τώρα θα χαθούν για πάντα. Χρόνια, δεκαετίες, κατακτήσεων που αποκτήθηκαν με κόπους από τους εργατες εξατμίζονται στον βωμό της λιτότητας
Δεν προκαλεί έκπληξη. Οι νεοφιλελεύθεροι χρησιμοποίησαν την παρατεταμένη κρίση για να ξαναεπιβάλλουν το δικό τους πρόγραμμά μεταφοράς εισοδήματος και πλούτου προς τις ελίτ και να βάλουν το τελευταίοπ καρφί στο φέρετρο του κράτους - πρόνοιας. Αυτή είναι η ατζέντα τους και όλα τα χρηματοοικονομικά αλαμπουρνέζικά - για την επικείμενη χρεοκοπία και την εξέγερση των αγορών ομολόγων - δεν είναι παρά ένα παραπέτασμα καπνού για τις πιο φιλοχρήματές τους φιλοδοξίες"

Στο βαθμό που θα τα θεωρήσουμε όλα αυτά μοιραία και αναπόφευκτα, τότε αναπόφευκτα θα συμβούν και θα οδηγήσουν σε μια ασταθή κατάσταση αυξανόμενου αυταρχισμού και κοινωνικής βαρβαρότητας, με αλλεπάλληλες εκρήξεις σε όλον τον κόσμο, πολύ πέρα από τον Ευρωπαϊκό Νότο.

Τα περιθώρια ελιγμών και αντίδρασης  στενεύουν. Ας τελειώνουμε με την δικτατορία του παρασιτικού 1%, κι ας αρχίσουμε από εδώ. Σύντομα.

Πηγή : http://histologion-gr.blogspot.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Ο επίμονος αντικατοπτρισμός της εξόδου στις αγορές

Παρήλθε λοιπόν και το 2012 και φυσικά δεν "βγήκαμε στις αγορές", που λένε και οι δημοσιογράφοι. Επειδή όπως έχουμε πει η άστοχη πρόβλεψη δεν είναι αβελτηρία και έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα απλά, αλλά συχνά και πολιτικός ελιγμός, ιδού μια μικρή σταχυολόγηση προβλέψεων με ορίζοντα το παρελθόν και το μέλλον, σχετικά με την επάνοδό μας στη μυθική νιρβάνα των αγορών, για να μην χάνεται ο λογαριασμός...

Κομισιόν (5/2010):

Η Κομισιόν περιμένει πως η Ελλάδα θα μπορέσει να στραφεί και πάλι στις αγορές για χρηματοδότηση, στα μέσα του 2011, μόλις δηλαδή πάρει πίσω την χαμένη της αξιοπιστία, εφαρμόζοντας τα σκληρά μέτρα

Πόουλ Τόμσεν (8/2010) [διπλό τζάκποτ: συντάξεις και αγορές]:

Ο επικεφαλής της αντιπροσωπείας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Πόουλ Τόμσεν διατύπωσε την εκτίμηση ότι η έξοδος της ελληνικής οικονομίας από την οικονομική κρίση πρέπει να τοποθετείται στα τέλη του 2012, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα «Το Βήμα». Ο κ. Τόμσεν χαρακτήρισε το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων και την άρση του καμποτάζ ως τις πλέον σημαντικές μεταρρυθμίσεις.
Ο επικεφαλής της αντιπροσωπείας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου τόνισε πως μόνον όταν ανακτηθεί η αναπτυξιακή δυναμική της οικονομίας θα μπορέσει να επανεξετασθεί η επιστροφή της 13ης και 14ης σύνταξης στο Δημόσιο, ενώ για το 2011 και το 2012 τόνισε πως δεν προβλέπει νέα μείωση, αλλά πάγωμα των συντάξεων

Λουκάς Παπαδήμος, (9/2010) [διπλό τζάκποτ πάλι πρόβλεψης: χρόνος εξόδου / και αναδιάρθωση]:

Σημαντική βελτίωση της ελληνικής οικονομίας το 2011 προβλέπει ο πρώην αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και νυν σύμβουλος του Πρωθυπουργού Λουκάς Παπαδήμος, ο οποίος μάλιστα θεωρεί απίθανη την αναδιάρθρωση χρέους της χώρας μας.
«Το 2011 είναι η χρονιά που περιμένω να υπάρξει σημαντική βελτίωση των συνθηκών και η πιθανότητα μιας επιστροφής (της Ελλάδας) στις αγορές θα είναι μεγάλη», είπε, σύμφωνα με το Βloomberg, ο κ. Παπαδήμος σε συνέντευξη που παραχώρησε προχθές στις Βρυξέλλες. Ο ίδιος ξεκαθάρισε ακόμη ότι «η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους δεν αποτελεί επιλογή. Δεν αποτελεί επιλογή για καμιά χώρα της ευρωζώνης», πρόσθεσε.

Γιώργος Παπανδρέου (1/2011):

Η Ελλάδα δεν πρόκειται να χρεοκοπήσει ούτε κινείται προς την αναδιάρθρωση του χρέους της, δήλωσε χθες στο Νταβός ο Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου... Εξέφρασεπάντως την ελπίδα ότι η χώρα θα βγειστις διεθνείς αγορές, µπορεί και στο τέλος του 2011, αλλά σηµείωσε ότι το διεθνές χρηµατοπιστωτικό σύστηµα πρέπει να είναι πιο διαφανές και ότι συχνά απαιτούνται τα κατάλληλα «εργαλεία» προκειµένου να ηρεµήσουν οι αγορές

Φ.Σαχινίδης (1/2011):

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Στις αγορές θα βγούμε όντως φέτος για να δανειστούμε;
Φ. ΣΑΧΙΝΙΔΗΣ: Στόχος παραμένει η Ελλάδα θα βγει στις αγορές το 2011.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Είναι ρεαλιστικός στόχος;
Φ. ΣΑΧΙΝΙΔΗΣ: Σ’ ένα μεγάλο βαθμό, εκτός  από την πορεία προόδου που καταγράφει η Ελλάδα, η δυνατότητα να βγούμε στις αγορές εξαρτάται και από τις συνθήκες που επικρατούν στις ευρωπαϊκές αγορές. Σήμερα υπάρχει υψηλός βαθμός αβεβαιότητας και μεγάλη μεταβλητότητα και είναι δύσκολο. Γι’ αυτό άλλωστε και ποτέ δεν είπαμε ότι θα βγούμε στις αγορές από τις αρχές του 2011. Θεωρούμε όμως ότι επειδή η Ελλάδα παραμένει προσδεδεμένη στις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει με τη συμφωνία των 110 δισ. ευρώ, αλλά και ότι η Ευρώπη θα πάρει τις αποφάσεις που αφορούν το μέλλον του ευρωπαϊκού μηχανισμού, θα εξομαλυνθούν  οι συνθήκες.
Έτσι η Ελλάδα εντός του 2011 θα έχει τη δυνατότητα να αποκτήσει και πάλι πρόσβαση στις αγορές κεφαλαίων.

Συναφές αλλά παράπλευρο: Vintage Σαχινίδης 8/2010: 

Β. ΣΚΟΥΡΗΣ: Δε θα έχουμε δηλαδή νέα μέτρα, πέρα από αυτά που προβλέπονται από το μνημόνιο, το 2010. Είστε κατηγορηματικός σε αυτό.
Φ. ΣΑΧΙΝΙΔΗΣ: Είναι σαφές. Δεν πρόκειται να παρθούν νέα μέτρα. 

Eurobank - Μπαλλής (2/2011):

«Θα βγούμε στις αγορές ίσως και μέσα στο 2011»: Υπέρ του συντονισμού των δημοσιονομικών πολιτικών των χωρών της ευρωζώνης τάχθηκε ο αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος της Eurobank EFG κ. Β. Μπαλλής, εκτιμώντας ότι έχει συντελεστεί ουσιαστική πρόοδος στις συζητήσεις για έναν αξιόπιστο ευρωπαϊκό μηχανισμό για τη συνολική αντιμετώπιση της κρίσης χρέους. Στο πλαίσιο αυτό διατύπωσε την εκτίμηση ότι «θα ξαναβγούμε στις διεθνείς αγορές, και μάλιστα σύντομα, ίσως και πριν από το τέλος της χρονιάς».

Γιώργος Παπακωνσταντίνου: (3/2011):

Εμείς, λέμε ότι με το Πρόγραμμα Οικονομικής Πολιτικής η Ελλάδα θα βγει στις αγορές του χρόνου(2012)

Γιώργος Παπακωνσταντίνου, (4/2011) (και εδώ το διπλό λαχείο):

Το χρέος της Ελλάδας είναι διατηρήσιμο και η κυβέρνηση δεν συζητά την αναδιάρθρωσή του, είπε την Τετάρτη ο υπουργός Οικονομικών, προσθέτοντας ότι παραμένει ο στόχος της κυβέρνησης για έξοδο στις αγορές το αργότερο έως τις αρχές του 2012.

David Riley (6/2011):

Την άποψη ότι καμία χώρα που βρίσκεται στο μηχανισμό διάσωσης δεν θα καταφέρει να βγει στις αγορές νωρίτερα από το 2013, εξέφρασε ο επικεφαλής κρατικών αξιολογήσεων του οίκου David Riley κατά την διάρκεια του τραπεζικού συνεδρίου της Fitch Ratings.

Ευ.Βενιζέλος (8/2011):

Μέχρι τις αρχές Οκτωβρίου αναμένεται ότι θα έχουν ολοκληρωθεί οι διαδικασίες για το νέο πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας, ανακοίνωσε ο υπουργός Οικονομικών, Ευάγγελος Βενιζέλος, εκτιμώντας ότι η επιστροφή της χώρας στις αγορές θα είναι εφικτή μέχρι το 2014.

Xανγκ Τραν (11/2011):

Την άποψη ότι η Ελλάδα θα μπορεί να βγει στις αγορές μετά το 2015 εφόσον εφαρμόσει πιστά τις μεταρρυθμίσεις εξέφρασε στο αυριανό φύλλο της εφημερίδας real news, ο αναπληρωτής διευθυντής του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Ινστιτούτου(IIF) Xανγκ Τραν.

Joerg Asmussen (EKT) (11/2012):

Ας είμαστε ειλικρινείς - Η Ελλάδα δεν θα βγει στις αγορές το 2015 ή το 2016 - Θα χρειαστεί νέα δανειακή σύμβαση μετά το 2014...

Τον Μάιο του ίδιου χρόνου ο ίδιος έλεγε βέβαια ότι θα βγει η Ελλάδα στις αγορές ακριβώς το 2015:

Την εκτίμηση ότι η ελληνική οικονομία θα ανακάμψει το 2014 και ότι από το 2015 θα βγει στις αγορές, εκφράζει το στέλεχος της ΕΚΤ Γιοργκ Ασμουσεν, τονίζοντας ότι προϋπόθεση για αυτό είναι η εφαρμογή του προγράμματος εξυγίανσης.

Steinbrueck (12/2012):

Η Ελλάδα δεν θα επιστρέψει στις αγορές αυτή την δεκαετία, δήλωσε την Τετάρτη ο ηγέτης της γερμανικής αντιπολίτευσης Peer Steinbrueck, τονίζοντας πως το χρηματοδοτικό κενό δε μπορεί να καλυφθεί με αποσπασματικά μέτρα.

Εκτός συναγωνισμού - παρότι στα ίδια επίπεδα επιστημονικής εγκυρότητας, ο Κ.Λεφάκης τον Ιούνιο του 2010 προέβλεπε:

«Μετά το 2015 φτιάχνουν τα πράγματα στην Ελλάδα» [και αυτός πέτυχε τουλάχιστον τις πρόωρες εκλογές, παρότι οι προβλέψεις του για αυτές ήταν λίγο για τα πανηγύρια]

ΥΓ: Το πώς θα είναι η χώρα φθάνοντας στην έξοδο στις αγορές (με κεντροαμερικάνικα επίπεδα ανισότητας, χωρίς εργατικό δίκαιο και με τον μισό πληθυσμό, εργαζόμενους ή άνεργους φτωχούς ή μετανάστες, με τα νοσοκομεία ή την ηλεκτροδότηση προνόμιο για ορισμένους μόνο), είναι άλλο θέμα το οποίο το εικονογραφεί το διαβόητα "επιτυχημένο παράδειγμα" της Λετονίας, η οποία είναι και η μόνη χώρα με συγκρίσιμη απώλεια ΑΕΠ στην κρίση με τη δική μας.

Πηγή : http://histologion-gr.blogspot.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Θεοφάνεια με τσουχτερό κρύο

Επιδείνωση του καιρού προβλέπεται το Σαββατοκύριακο, σύμφωνα με την Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία.

Το Σάββατο...
στα νησιά του βορείου και ανατολικού Αιγαίου, τις Κυκλάδες, την Κρήτη και τα Δωδεκάνησα θα σημειωθούν τοπικές νεφώσεις με βροχές κυρίως από τις βραδινές ώρες.
Στην υπόλοιπη χώρα αναμένονται νεφώσεις που το απόγευμα στα βόρεια θα αυξηθούν και θα σημειωθούν βροχές, χιόνια στα ορεινά και καταιγίδες στα θαλάσσια. Κατά τη διάρκεια της νύχτας τα φαινόμενα αυτά θα επεκταθούν νοτιότερα, κατά τόπους θα ενταθούν και προβλέπεται να χιονίσει και σε ημιορεινές περιοχές της κεντρικής και βόρειας χώρας.
Οι άνεμοι θα πνέουν βόρειοι βορειοδυτικοί 4 με 6 και στο Ιόνιο τοπικά 7 μποφόρ, ενώ η θερμοκρασία θα παρουσιάσει μικρή πτώση κυρίως στα βόρεια.

Την Κυριακή, ημέρα των Θεοφανείων, προβλέπονται νεφώσεις με βροχές ή χιονόνερο, σποραδικές καταιγίδες στις θαλάσσιες περιοχές, χιόνια σε ορεινά-ημιορεινά καθώς και σε περιοχές της βόρειας και κεντρικής χώρας με χαμηλό υψόμετρο.

 Τα φαινόμενα στα ανατολικά ηπειρωτικά και το Αιγαίο θα είναι κατά τόπους έντονα, ενώ στα δυτικά και βόρεια βαθμιαία ο καιρός θα βελτιωθεί.
Οι άνεμοι θα πνέουν βόρειοι βορειοανατολικοί 5 με 7 και στο Αιγαίο 8 μποφόρ, ενώ αναμένεται αισθητή πτώση της θερμοκρασίας από βορρά προς νότο.

Πηγή : tro-ma-ktiko.blogspot.g

Διαβάστε Περισσότερα

Ας είμαστε σε εγρήγορση ...

 

Από το βιβλίο του Γκυ Ντεμπόρ, Η κοινωνία του Θεάματος
(μετ. Πάνος Τσαχαγέας και Νίκος Β. Αλεξίου)

109.

Το επαναστατικό εργατικό κίνημα του μεσοπολέμου
εξοντώθηκε απ' τη συνδυασμένη δράση της σταλινικής
γραφειοκρατίας και του φασιστικού ολοκληρωτισμού,
που είχε δανειστεί την οργανωτική του μορφή απ' το
ολοκληρωτικό κόμμα που είχε δοκιμαστεί μ' επιτυχία στη Ρωσία.

Ο φασισμός υπήρξε μια ακραία μορφή υπεράσπισης
της αστικής οικονομίας που βρισκόταν κάτω απ' την
απειλή της κρίσης και της προλεταριακής ανατροπής, η
κ α τ ά σ τ α σ η  π ο λ ι ο ρ κ ί α ς μέσα στην καπιταλιστική
κοινωνία, διαμέσου της οποίας διασώθηκε αυτή η κοινωνία
κι επιδόθηκε σε μια πρώτη εσπευσμένη ορθολογικοποίηση
με τη μαζική παρέμβαση του Κράτους στη διαχείρισή
της.

Αλλά μια τέτοια ορθολογικοποίηση απειλείται,
με τη σειρά της, απ' τον τεράστιο παραλογισμό του μέσου
της. Παρόλο που ο φασισμός φέρεται να υπερασπίζει τα
κύρια στοιχεία της αστικής ιδεολογίας που έγινε συντηρητική
(την οικογένεια, την ιδιοκτησία, την ηθική τάξη, το έθνος),
συσπειρώνοντας τη μικροαστική τάξη και τους τρομοκρατημένους
απ' την κρίση ή απογοητευμένους απ' την αδυναμία
της σοσιαλιστικής επανάστασης ανέργους, δεν ειναι ο ιδιος,
κατά βάθος, ιδεολογικός.
Παρουσιάζεται σαν αυτό που είναι: μια βίαιη ανάσταση του μύθου,
που απαιτεί τη συμμετοχή σε μια κοινότητα καθορισμένη από αρχαϊκές
ψευδο-αξίες: τη φυλή, το αίμα, τον αρχηγό.

Ο φασισμός είναι ο  τ ε χν ι κ ά  ε ξ ο π λ ι σ μ έ ν ο ς  α ρ χ α ϊ σ μ ό ς.

Το αποσυνθεμένο υποκατάστατο του μύθου του, αναβιώνει
στις θεαματικές συνθήκες των πιο σύγχρονων μέσων υποβολής
και ψευδαίσθησης. Αποτελεί, λοιπόν, έναν απ' τους
παράγοντες σχηματισμού του σύγχρονου θεαματικού, ενώ
ταυτόχρονα η συμβολή του στην καταστροφή του παλιού
εργατικού κινήματος τον κάνει μια απ' τις θεμέλιες δυνάμεις
της σημερινής κοινωνίας" καθώς όμως ο φασισμός
συμβαίνει να είναι, επίσης, η  π ι ο  δ α π α ν η ρ ή  μορφή
συντήρησης της καπιταλιστικής τάξης, έπρεπε φυσιολογικά
να εγκαταλείψει το προσκήνιο που επιφυλάσσεται για
τους μεγάλους ρόλους των καπιταλιστικών κρατών, επισκιασμένος
από ορθολογικότερες και ισχυρότερες μορφές
αυτής της τάξης.


------------

Να όμως που ξανά "σκάει μύτη"
Επιστρατεύεται, και παρ' ότι κοστίζει, λεφτά υπάρχουν πάντα για κάτι τέτοιες απαισιότητες.
Οι καιροί είναι δύσκολοι και οι μηχανισμοί-παγίδες των ιδεολογιών στήνονται στην αναμπουμπούλα για να στρατολογήσουν καινούρια θύματα και να παράξουν το μίσος και τον μηδενισμό που θα τροφοδοτήσει τις βρώμικες υποθέσεις τους.
Τον πόλεμο, την βία,  την εκμετάλλευση, την καταπίεση, την γενική απαξίωση της ζωής που είναι και ο μεγάλος τους αντίπαλος.

Πηγή :http://dangerfew.blogspot.gr 

Διαβάστε Περισσότερα

Ένα δυναστικό κριτήριο της πλάκας!

 

 

Είναι γνωστό, ότι το Ευρωπαϊκό Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης ορίζει σαν κριτήριο «υγείας» μιας κρατικής οικονομίας το όριο «3% του δημοσίου ελλείμματος επί του συνόλου του ΑΕΠ (ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος)».

 

 Κι είναι γνωστό πως με αυτό το νούμερο στο χέρι αποφασίζεται η μοίρα των κρατών-μελών, δηλαδή των πολιτών τους. Πώς όμως ορίστηκε σαν κριτήριο ο λόγος «δημόσιο έλλειμμα προς ΑΕΠ»; Και πώς προσδιόρισαν τον αριθμό 3%; Με βάση άραγε ποιους διεξοδικά μελετημένους, στέρεα θεμελιωμένους σε πολυετείς έρευνες και υποστηριγμένους από έγκριτες οικονομικές θεωρίες επιστημονικούς υπολογισμούς;

Το εντόπισα ξαφνικά σήμερα σκαλίζοντας, αν και το είχε αποκαλύψει αναλυτικότατα από πρόπερσι τον Οκτώβριο ο Γκι Αμπέιγ, γάλλος οικονομολόγος, υψηλόβαθμο στέλεχος του υπουργείου Οικονομικών επί Ζισκάρ ντ’ Εστέν και στις αρχές της περιόδου Φρανσουά Μιτεράν, επιφορτισμένος μεταξύ 1977-1982 με το έργο της εκτέλεσης του κρατικού προϋπολογισμού. 

 

Καταγράφοντας την ιστορική διαδρομή από το «πετρελαϊκό σοκ» του 1973, που σήμανε το τέλος της μεταπολεμικής «χρυσής τριακονταετίας», το πέρασμα στο νεοφιλελευθερισμό και στους απανωτούς πανικούς με το δημόσιο έλλειμμα, αφηγείται αναλυτικά τι συνέβη ένα βράδυ του 1981 στο γαλλικό υπουργείο Οικονομικών σε μια στιγμή που φαινόταν ότι, στον υπό κατάρτιση προϋπολογισμό για το 1982, το δημόσιο έλλειμμα θα ξεπερνούσε το σοκαριστικό για τα δεδομένα της εποχής αριθμών των 100 δις γαλλικών φράγκων.

Αξίζει να το διαβάσετε! Ορίστε:

 

«Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, ένα βράδυ, αργά, ο Πιέρ Μπιλζέρ (που αργότερα πήγε και διέπρεψε στην Alcatel), ο υπ’ αριθμόν 2 στο υπουργείο Οικονομικών, μας καλεί − εμένα και τον Ρολάν ντε Βιλπέν (απόφοιτοι κι οι δυο της ENSAE, από τους λίγους που ήξεραν πρόσθεση σε αυτό το υπουργείο, όπως μας έλεγαν χαριτολογώντας) − κι αφού μας ενημερώνει με δυο λόγια για την τρικυμία στον προϋπολογισμό, μάς γνωστοποιεί ότι ο Πρόεδρος [Μιτεράν] ζήτησε προσωπικά ο ίδιος και κατεπειγόντως να σκαρώσουμε ένα κανόνα, ένα γνώμονα απλό, εύχρηστο αλλά που να δίνει και την αίσθηση επιστημοσύνης, για να τον κοπανάει στους πιο σκληρούς από όσους τον επισκέπτονταν για να ροκανίσουν από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Έπρεπε να  βιαστούμε. Ούτε ο Βιλπέν, ούτε εγώ είχαμε καμιά ιδέα τι να κάνουμε αφού δεν υπήρχε καμιά οικονομική θεωρία για να μας βοηθήσει να σκαρώσουμε τον κανόνα αυτό, ούτε καν για να προσανατολίσει κάπως τη σκέψη μας. Αλλά η παραγγελία είχε έρθει από πολύ ψηλά. Στήσαμε λοιπόν το κτήνος του προϋπολογισμού πάνω στο ανατομικό τραπέζι κι αρχίσαμε να το ψάχνουμε.

Σκαλίσαμε τα δημόσια έξοδα, τον όγκο τους, τη δομή τους, με χρέη, χωρίς χρέη, τέτοιου είδους, του άλλου είδος, το ποσοστό αύξησής τους σε σχέση με αυτό της οικονομία. Φανταζόμαστε ότι θα βγάζαμε έτσι κάποια ποσοστά, αλλά τίποτα. 

 

Έβγαιναν κάτι γνώμονες πλαδαροί, καθόλου εντυπωσιακοί, ακατάλληλοι για να τους κραδαίνει κανείς σαν δόρυ για να απειλεί το θεριό των δημόσιων εξόδων. Γυρίσαμε το κτήνος από την άλλη μεριά: να σκαρώσουμε το γνώμονα με βάση το ποσοστό των φόρων επί του εθνικού εισοδήματος; 

 

Αλλά οι φόροι δεν είναι κάτι το σταθερό, για να πατούσαμε σε αυτούς […] κι η κουβέντα μας για το φορολογικό σύστημα κατέληξε σύντομα στα γνωστά τεχνικά μπλα-μπλά. […] Οπότε κατέρρευσε κι η ιδέα μήπως σκαρώσουμε το ζητούμενο γνώμονα με βάση τα δημόσια έσοδα. Δεν μας έμενε λοιπόν παρά ένας δρόμος: το δημόσιο έλλειμμα.

Πρώτα-πρώτα, από τον πολίτη τάδε μέχρι τον Πρόεδρο, η λέξη δημόσιο έλλειμμα χτυπάει βαριά: έχουμε έλλειμμα, άρα μας λείπουν χρήματα. […] Έπειτα, από τον Κέινς και δώθε, το δημόσιο έλλειμμα απέκτησε τίτλους οικονομικής ευγένειας: είναι μια λέξη που τη βρίσκουμε συνέχεια μπροστά μας στις οικονομικές θεωρίες και φαίνεται σαν μια από τις πιο λειτουργικές μεταβλητές των οικονομικών μοντέλων. 

 

Ήταν ολοφάνερο λοιπόν: το δημόσιο έλλειμμα, και μόνο αυτό, είχε το κύρος και τη φαινομενική σαφήνεια, που χρειαζόμασταν για να ανταποκριθούμε σε αυτό που μας ζητήθηκε. Αλλά με ποιο τρόπο θα μπορούσαμε να το χειριστούμε; Σε ποιο στραγγιστήρι θα έπρεπε να το στραγγίξουμε για να βγάλουμε από αυτό ένα γνώμονα;

Δεν μας πήρε ώρα να το βρούμε. Η σανίδα σωτηρίας κάθε στριμωγμένου μακρο-οικονομολόγου είναι το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν [ΑΕΠ]: τα πάντα ξεκινούν και τελειώνουν με το ΑΕΠ∙ όλα τα κάπως χοντροκομμένα μεγέθη, σε σχέση με το ΑΕΠ μπορούν να λογιστούν. Άρα: ο απλός, ευκολόχρηστος αλλά που να δίνει και την αίσθηση επιστημοσύνης γνώμονας που μας ζητούσαν, θα ήταν το ποσοστό του δημόσιου ελλείμματος σε σχέση με το ΑΕΠ. Στοιχειώδες κύριε Ουότσον, που έλεγε κι ο δαιμόνιος ντετέκτιβ! Με το ποσοστό δημοσίου ελλείμματος επί του ΑΕΠ νομίζεις διαμιάς πως έχεις μπροστά σου κάτι το ολοκάθαρο. […]

Σε αυτό το σημείο χρειάστηκε να σκεφτούμε λιγάκι. Πρώτη παρατήρηση. Είδαμε πως το δημόσιο έλλειμμα είναι ένα υπόλοιπο λογαριασμού. Δηλαδή δεν είναι ένα πρωτογενές οικονομικό μέγεθος αλλά το αποτέλεσμα ενός υπολογισμού μεταξύ δυο μεγεθών. Αυτό το απλό, κοινότοπο γεγονός επιβάλλει δυο παρατηρήσεις. 

 

Πρώτον, ότι το ίδιο έλλειμμα μπορεί να μας δώσει η διαφορά μεταξύ δυο αριθμών, που απέχουν μεταξύ τους όσο η μέρα με τη νύχτα. Π.χ. 20 δις έλλειμμα είναι η διαφορά μεταξύ 50 και 70 δις, αλλά και η διαφορά μεταξύ 150 κι 170 δις. 

 

Δεύτερον, δεν μπορεί να είναι τελείως άσχετο για την πορεία μιας οικονομίας αν ο όγκος των δημόσιων εξόδων και εσόδων είναι ενός α μεγέθους (κάτω από 35% του ΑΕΠ όπως στις ΗΠΑ ή την Ιαπωνία) αντί ενός β (πάνω από το 50% για τη Γαλλία ή τις σκανδιναβικές χώρες)∙ για να μην πούμε και για το τι περιέχει ο καθένας από αυτούς τους όγκους, αφού δεν είναι το ίδιο να περιμένεις ένα ορισμένο ποσό εσόδων όταν έχεις από τη μια το ΦΠΑ στο 10% με τα έσοδα από τους φόρους να φτάνουν έως και το 80% των δημόσιων εσόδων, ενώ από την άλλη το ΦΠΑ στο 20% και τα φορολογικά έσοδα να φτάνουν το 30% το πολύ των δημόσιων εσόδων. […]

Η δεύτερη παρατήρηση αφορά το ίδιο το ποσοστό ελλείμματος προς ΑΕΠ: μήπως διαιρούμε κουνουπίδια με καρότα; Γιατί το έλλειμμα δεν είναι παρά χρέος: είναι ο ακριβής αριθμός χρημάτων, που πρέπει ευθύς αμέσως να δανειστούμε, δηλαδή να πάμε να ζητήσουμε από άλλους, και επομένως να εξοικονομήσουμε τα επόμενα χρόνια ώστε να ξεχρεώσουμε τους δανειστές μας.

 

 Με άλλα λόγια, για να σκαρώνουμε ένα ποσοστό δημόσιου ελλείμματος προς ΑΕΠ, πρέπει να βάλουμε σε αναλογία μια ροή χρημάτων, χωρισμένη σε επιμέρους ληξιπρόθεσμα χρέη που είναι να πληρωθούν μέσα σε κάποια επόμενα χρόνια, με τον πλούτο που έχει παραχθεί μέσα στη χρονιά κατά την οποία έχουμε συνάψει το χρέος. 

 

Υπάρχει ασυμφωνία χρόνων. Άρα το μόνο κατάλληλο κριτήριο είναι αυτό της ικανότητας αποπληρωμής του χρέους σε ένα δεδομένο χρονικό ορίζοντα (αυτόν του δανείου), ο οποίος όμως δεν είναι τόσο συνάρτηση του ελλείμματος κατά τη χρονιά που συνάφθηκε το δάνειο, όσο του συνολικά συσσωρευμένου ελλείμματος εκείνης της χρονιάς, προηγούμενων ετών καθώς και των επόμενων ίσως χρόνων, καθώς και της πρόβλεψης που μπορούμε να κάνουμε για τα μελλοντικά δημόσια έσοδα, δηλαδή του ζεύγους ανάπτυξη-φορολογικά έσοδα. […] 

Τρίτη και τελευταία, γενικότερης φύσης παρατήρηση: Προφανώς ένα δημόσιο έλλειμμα δεν έχει την ίδια βαρύτητα αν είναι στιγμιαίο, αν δηλαδή προέκυψε ξαφνικά μέσα σε μια σειρά ετών δημοσιοοικονομικής ισορροπίας […], ή το αν, απεναντίας, είναι απλά ένας κρίκος σε μια μακριά αλυσίδα χρόνιων ελλειμμάτων δεκαετιών. […]

Επομένως, το να εστιάσουμε στο έλλειμμα μιας δεδομένης χρονιάς δεν έχει κανένα νόημα και είναι ακόμα πιο παράλογο να το συγκρίνουμε με το ΑΕΠ της ίδιας χρονιάς. Ο λόγος δημόσιο έλλειμμα/ΑΕΠ δεν μπορεί λοιπόν να χρησιμεύσει παρά σαν ένας δείκτης, που μας δείχνει μια αχνή ιδέα για την πορεία της κατάστασης αλλά σε καμμιά περίπτωση δεν μπορεί να θεωρείται και να χρησιμοποιείται σαν πυξίδα, διότι δεν μετράει απολύτως τίποτα και επομένως δεν μπορεί να αποτελεί κριτήριο. […]

Ναι, αλλά το πολιτικό − πολιτικό, όχι οικονομικό − ζήτημα παρέμενε: πώς να σκαρώσουμε τον εντυπωσιακό γνώμονα που μας ζητούσαν και που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν σύνθημα; Τόσο στεγνά και χοντροκομμένα έμπαινε το ζήτημα, που είχαμε ν’ απαντήσουμε εκείνο το βράδυ του Ιούνιου του 1981.

Στριμωγμένοι λοιπόν χοντρά, αλλά ξέροντας πως κάθε αναφορά στο ΑΕΠ ακούγεται σαν κάτι το κρίσιμο κι έτσι όλοι όσοι έχουν λίγες − όχι αρκετές − γνώσεις πάνω στα οικονομικά την παίρνουν στα σοβαρά, σκαρώσαμε το στοιχειώδη λόγο δημόσιου ελλείμματος/ΑΕΠ, έναν στρογγυλό ωραίο αριθμό, μια όμορφη χίμαιρα (με την αρχαία έννοια της λέξης), με πλήρη συνείδηση ότι ήμασταν αρκετά καλυμμένοι από το κύρος που μας έδιναν τα πτυχία μας. Δεν είχαμε τίποτα καλύτερο να προτείνουμε. Αυτός ο λόγος θα ήταν ο γνώμονας που μας ζητήθηκε. Απόμενε να σκεφτούμε ένα συγκεκριμένο ποσοστό. Δεν μας πήρε ούτε δυο δευτερόλεπτα. Κοιτάξαμε τη πιο πρόσφατη πρόβλεψη του ΑΕΠ για το 1982. Βάλαμε στο κομπιουτεράκι μας το φάντασμα των 100 δις δημόσιου ελλείμματος, που πλανιόταν πάνω από το γραφείο μας, και αφορούσε τον επερχόμενο προϋπολογισμό. Διαιρέσαμε και βρήκαμε έναν αριθμό κοντά στο 3%.

3% λοιπόν. Ωραίο νούμερο! Δεν στηριζόταν παρά στις περιστάσεις, αλλά βόλευε μια χαρά. Ένα 1% θα παραήταν στενό και εξωπραγματικό σε τελική ανάλυση. Ένα 2% θα ήταν, σε αυτές τις δύσκολες ώρες, τρομερά δυσβάσταχτο κι επομένως δεν είχε νόημα να το προτείνουμε. Άλλωστε, πώς να το πω, αισθανόμασταν πως ένα “2% του ΑΕΠ” έδινε την εντύπωση ενός πολύ πλαδαρού και τεχνητού αριθμού. Αλλά ο αριθμός 3, είναι ένας στέρεος αριθμός με ξακουστούς προγόνους (μερικούς από τους οποίους εξακολουθούμε να λατρεύουμε). […]

Ανεβήκαμε λοιπόν ολόχαροι, για να μην πω περήφανοι, στο γραφείο του Μπιλζέρ με το “3% του ΑΕΠ” μας. Και του δώσαμε να καταλάβει, πως αυτή τη δεδομένη ώρα (αυτό δεν του το είπαμε) ήταν ό,τι πιο σοβαρό, και κυρίως ό,τι πιο ευπαρουσίαστο, είχαμε να του προτείνουμε. Έπειτα γυρίσαμε στα σπίτια μας και η συνέχεια είναι πια γνωστή.»

Guy Abeille, « Pourquoi le déficit à 3% du PIB est une invention100% française » [«Γιατί ο όρος “δημόσιο έλλειμα στο 3% του ΑΕΠ” είναι μια 100% γαλλική εφεύρεση»], άρθρο στην οικονομική εφημερίδα La Tribune (1 Οκτωβρίου 2010), από όπου και μετέφρασα.

Σημ. του H.S. Μια ω-ραία πεταλούουδα, μια ω-ραία πεταλούουδα / μια ωραία πεταλούδα εις το δάσος μια φορά... (όλοι μαζί τώρα, πάμε χαρωπά!)

Πηγή :http://dangerfew.blogspot.gr 

Διαβάστε Περισσότερα

Η επιστροφή του απωθημένου

Στις 7 Αυγούστου [του 1945], δηλαδή μια μέρα μετά τη Χιροσίμα και δυο μέρες πριν από το Ναγκασάκι, συνειδητοποίησα πως η 6η Αυγούστου ήταν η πρώτη μέρα μιας νέας εποχής για την ανθρωπότητα. Από αυτή τη μέρα κι έπειτα, η ανθρωπότητα ήταν πλέον ικανή να εξοντώσει τον εαυτό της […]

Δεν ισχυρίζομαι πως ο «άνθρωπος» είναι σήμερα χειρότερος από παλιά. Λέω πως οι πράξεις του γίνονται γιγάντιες, εξαιτίας των τεράστιων τεχνικών μέσων που έχει στη διάθεσή του […]

Βρισκόμαστε πια σε μια καινούργια φάση. Καθώς ο άνθρωπος είδε πόσο τεράστια πράγματα μπορούν να καταφέρουν τα τεχνικά μέσα του − και μιας και του επέτρεψαν να διαπράξει αυτά τα τερατώδη εγκλήματα −, απαιτεί πλέον να έχει το δικαίωμα να κάνει όλα όσα μπορούν να κάνουν τα τεχνικά μέσα του […]

Τη Χιροσίμα την έχτισαν ξανά. Ολόκληρη. Τον πασίγνωστο θόλο, τον μουμιοποίησαν. Το αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν μια διπλή άρνηση. Το είχα επισημάνει παλιότερα στο δήμαρχο της Χιροσίμα, επικρίνοντάς τον: «Καταστρέψατε την καταστροφή. Κανένα σημερινό παιδί δεν ξέρει πια πώς ακριβώς μοιάζει ο όλεθρος. Καταστρέψατε τη δύναμη της θύμησης!». Αλλά ήταν ήδη πολύ αργά. Ποτέ δεν είχα ξαναδεί στη ζωή μου μια τέτοια «απώθηση» (όχι μόνο ψυχολογική αλλά και βιολογική). Ήταν τόσο ακραία, ώστε ακόμα και κάτοικοι της πόλης, που δεν ήταν παρόντες τη μέρα της έκρηξης, δεν ήθελαν να έχουν καμιά σχέση με τα επιζώντα θύματα, τα οποία τους θύμιζαν εκείνη τη φριχτή μέρα. Το γεγονός ότι στιγμάτισαν και εξοστράκισαν ανθρώπους, που ήταν θύματα − οι πιο φτωχοί από αυτούς ζουν σήμερα μαζί σε οικοτροφεία αποφεύγοντας τον έξω κόσμο −, είναι ένα από τα πιο φρικώδη συμβάντα του μεταπόλεμου […]

Günter Anders - συνέντευξη στον Mathias Grepfrath, 1977
μετάφραση δική μου από το G. Anders, Et si je suis déséspéré, que voulez-vous que j’ y fasse?, εκδ. Allia 2001

Ο Γκίντερ Άντερς (1902-1992), Γερμανός φιλόσοφος και αγωνιστής, ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το πρόβλημα της ηθικής ύπαρξης του ανθρώπου στην εποχή της τεχνολογίας. Το σημαντικό βιβλίο του, Die Antiquiertheit des Menschen, ενέπνευσε μεταξύ άλλων και τον Γκι Ντεμπόρ.

Πηγή : dangerfew.blogspot.g

Διαβάστε Περισσότερα

Διαμαρτύρομαι...

 

 

Μια από τις περίφημες έρευνες των σουρεαλιστών άρχιζε με την ερώτηση : "Τι ελπίδες στηρίζετε στον έρωτα;"

Εγώ απάντησα: "Αν αγαπώ, όλες μου τις ελπίδες. Αν δεν αγαπώ , καμία". Το να αγαπούμε μας φαίνονταν αναγκαίο στη ζωή, σε κάθε πράξη, σε κάθε σκέψη, σε κάθε αναζήτηση.

Σήμερα αν πιστέψω αυτά που μου λένε , συμβαίνει με τον έρωτα ο,τι και με την πίστη στον Θεό. Τείνει να εξαφανιστεί-τουλάχιστον σε ορισμένους χώρους. Πρόθυμα τον χαρακτηρίζουν σαν ένα ιστορικό φαινόμενο, σαν μια ψευδαίσθηση του πολιτισμού. Τον μελετούν, τον αναλύουν- και ει δυνατόν, τον θεραπεύουν.

Διαμαρτύρομαι. Δεν υπήρξαμε θύματα μιας ψευδαίσθησης. Όσο κι αν μερικοί δυσκολεύονται να το πιστέψουν, αγαπήσαμε πραγματικά.

Πηγή : http://dangerfew.blogspot.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Momentos: Θυμήσου όσα αγάπησες...video...

Τόσο απλή και τόσο όμορφη, η μικρού μήκους ταινία «Momentos», την οποία έγραψε και σκηνοθέτησε ο Nuno Rocha «χτυπάει» κατευθείαν στο συναίσθημα. Με μια πρώτη ανάγνωση, είναι σαν να σου λέει: «H ζωή είναι στιγμές και οι πιο όμορφες από αυτές είναι συνδεδεμένες με ανθρώπους που αγάπησες. Μην ξεχνάς τις στιγμές που αγάπησες. Τους ανθρώπους που αγάπησες».
Το φιλμάκι έχει βραβευθεί σε διαφορά φεστιβάλ:

Cinematic Achievement Award – Thess International Short Film Festival – Greece
Audience Award – Honfleur Film Festival – France
Best Short and Audience Award – Arouca Film Festival – Portugal
Audience Award – Naoussa International Film Festival – Greece
Audience Award – Opuzen Film Festival – Croatia
Audience Award – Enfoque Film Festival – Puerto Rico

MOMENTOS from Nuno Rocha on Vimeo.

Πηγή :http://www.examiner.gr/

Διαβάστε Περισσότερα

Μελισσοκομικοί χειρισμοί Δεκεμβρίου

Δεκέμβριος, ο πρώτος μήνας του χειμώνα, τα χιόνια και τα κρύα κάνουν την εμφάνιση τους.


Τα μελισσάκια μας ξεκουράζονται, έχουν σχηματίσει την μελισσόσφαιρα προκειμένου να εξασφαλίσουν την απαιτούμενη θερμοκρασία για να επιβιώσουν, κι έχουν πέσει σε μια κατάσταση ημιχειμέριας νάρκης.

Οι κινήσεις τους είναι λιγοστές και ήπιες, ο λόγος που είναι έτσι είναι για να μην σπαταλούν ενέργεια ώστε να μπορέσουν να βγάλουν τον χειμώνα και οι ίδιες αυτές μέλισσες που γεννήθηκαν τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο να μπορέσουν να φτάσουν έως τον Φεβρουάριο που θα εκκολαφτεί η επόμενη γενιά μελισσών.

Αν το σκεφτεί κανείς λογικά, ότι δηλαδή την άνοιξη και το καλοκαίρι οι μέλισσες ζουν περίπου ενάμιση μήνα, θα διαπιστώσει ίσως ότι είναι απίθανο τώρα οι μέλισσες μας να ζήσουν 4-5 μήνες για να μπορέσουν να ξεχειμωνιάσουν.

Κι εδώ οι μέλισσες μας όμως έχουν τον τρόπο.


Κρατούν ενέργεια, δεν κινούνται και δεν κουράζονται πολύ όπως είπα και πριν, κι έτσι μπορούν και έχουν μεγαλύτερη διάρκεια ζωής και ξεχειμωνιάζουν.

Και να σκεφτεί κανείς ότι εδώ είναι λίγο το κακό, στη Ρωσία και στον Καναδά που η διάρκεια του χειμώνα είναι μεγαλύτερη και με πολύ πιο χαμηλές θερμοκρασίες, εκεί τα μελίσσια καταβάλουν υπερπροσπάθεια για να ξεχειμωνιάσουν.

Η χώρα μας και το κλίμα που έχουμε θεωρούνται ιδανικά για τις μέλισσες αφού έχουν πολλές καλές μέρες στη διάθεση τους οι μέλισσες ώστε να βγουν να πετάξουν, να καθαριστούν και να ενεργηθούν, πράγμα πολύ δύσκολο σε άλλες χώρες με βαρύ χειμώνα.

Γι αυτό θεωρείται ότι εδώ εμείς έχουμε και λιγότερες ασθένειες άλλωστε.


Ο μελισσοκόμος δεν έχει και πολλές δουλειές τον Δεκέμβριο, κυρίως πρέπει να ασχολείται και να προετοιμάζει τον μελισσοκομικό του εξοπλισμό στην αποθήκη του.

Όσον αφορά στο μελισσοκομείο του, αυτά που πρέπει να προσέξει είναι τα εξής.

Να προσέξει τα μελίσσια του να μην μείνουν από τροφή.

Αν δεν έχουν αρκετή τροφή τότε πρέπει να δώσει μπόλικο ζυμάρι στα μελισσάκια του.

Ακόμα πρέπει τώρα που ξεγόνιασαν εντελώς τα μελίσσια να φροντίσει για την καταπολέμηση της Βαρρόα με ένα καλό και εγκεκριμένο σκεύασμα.

Το τρίτο που πρέπει να προσέξει το μήνα αυτό είναι τα αδύναμα μελισσάκια που ίσως υπάρχουν στο μελισσοκομείο του για διαφόρους λόγους.

Οι περισσότεροι μελισσοκόμοι προτείνουν τα αδύναμα μελίσσια να ενώνονται για να ξεχειμωνιάζουν.

Αυτό είναι σωστό εν μέρη, γιατί δυο αδύναμα μας κάνουν αν ενωθούν ένα σχετικά καλό μελισσάκι.

Εγώ όμως δεν το κάνω.

Δεν έφτασα ως εδώ τα μελίσσια μου για να τα ενώσω και να χάσω τα μισά, (τα μισά αδύναμα εννοώ).

Εφαρμόζω άλλη τακτική λοιπόν και σας την προτείνω.

Σε ένα μελισσοκομείο υπάρχουν, πολύ δυνατά μελίσσια, μέτρια μελίσσια, και αδύναμα μελίσσια.

Όταν υπάρχει γόνος το πράγμα είναι εύκολο, παίρνω ένα πλαίσιο έτοιμο σφραγισμένο γόνο από ένα δυνατό, το δίνω σε ένα αδύναμο και αυτό ήταν, το αδύναμο παίρνει τ απάνω του.

Τώρα όμως που δεν έχουμε γόνο, τι μπορούμε να κάνουμε εκτός από την ένωση;

Είναι απλό κι εύκολο.

Μια καλή ηλιόλουστη ημέρα εντοπίζουμε ένα πολύ δυνατό μελίσσι μας, και το παίρνουμε από τη θέση του, και το πηγαίνουμε στην θέση που είναι το αδύναμο, και αντιστρόφως πηγαίνουμε το αδύναμο στη θέση του δυνατού, κι αυτό ήταν.

Οι συλλέκτριες που επιστρέφουν από το λιβάδι, και είναι μαθημένες στην παλιά θέση του δυνατού μελισσιού μας, πηγαίνουν τώρα και μπαίνουν όλες στο αδύναμο που τοποθετήσαμε στην θέση του δυνατού.

Έτσι το πολύ δυνατό, αν ήταν πχ δεκάρι θα μείνει τώρα ένα καλό εξάρι μελίσσι, ενώ το αδύναμο, αν ήταν ένα δυαράκι μελίσσι, τώρα θα πάρει τα τέσσερα πλαίσια πληθυσμό περίπου από το δυνατό και θα γίνει κι αυτό εξάρι.

Έτσι θα έχουμε δυο καλά εξάρια μελίσσια.

Αυτός είναι ένας τρόπος που τον εφαρμόζω και σας τον προτείνω, και τώρα και την άνοιξη αν θέλετε να κάνετε τα μελίσσια σας όλα ίδιας δυναμικότητας, κι όχι να έχετε ένα μικρό κι ένα μεγάλο.

Σας υπενθυμίζω ότι.

Τα μελίσσια σας πρέπει να είναι σε μέρος με μεγάλη ηλιοφάνεια.

Πρέπει η είσοδοι των μελισσιών να κοιτάζουν προς των νότο, ώστε να εκμεταλλευόμαστε τον Ήλιο όσο το δυνατόν περισσότερο.

Πρέπει στο σημείο που είναι τα μελίσσια μας, να μην λιμνάζει νερό, ούτε να υπάρχει περίπτωση με καμιά δυνατή βροχή να μας τα παρασύρει το νερό.

Από ανθοφορίες τον Δεκέμβριο, υπάρχει ακόμα η κουμαριά, έχουμε ανεμώνες, κυκλάμινα, ενώ κι όπου υπάρχει καμιά μουσμουλιά θα δείτε ότι οι μέλισσες βουίζουν στα άνθη της.

Καλό χειμώνα συνάδελφοι.Πηγή : http://www.melissocosmos.com/

Διαβάστε Περισσότερα

ο δήμιος του έρωτα

Κώστας Γάκης

πατήστε στον σύνδεσμο για να μάθετε περισσότερα

http://www.groopio.com/el/projects/display/161/o-dimios-tou-erota 

Θα προσπαθήσω να εξηγήσω τους λόγους για τους οποίους θέλω να ανεβάσω την παράσταση « Ο δήμιος του έρωτα». Καταρχάς με συγκινεί πάρα πολύ η ιστορία. Μια 70χρονη γυναίκα η Θέλμα τα 8 τελευταία χρόνια της ζωής της διακατέχεται από μια ερωτική εμμονή για τον Μάθιου τον προηγούμενο θεραπευτή της. Μαζί με τον Ίρβιν τον τωρινό ψυχοθεραπευτή της προσπαθούν με κάθε τρόπο να ξεριζώσουν την εμμονή κι έτσι γεννιέται ανάμεσά τους μια πολύ τρυφερή και ανθρώπινη σχέση.

 Η Θέλμα στα νιάτα της ήταν μπαλαρίνα και μέσα στο έργο αναφέρεται ότι 2 φορές αισθάνθηκε ευτυχισμένη: όταν χόρευε και τις 27 μέρες που έζησε τον έρωτα με τον Μάθιου.

Θέλω λοιπόν με βάση το παρελθόν της Θέλμα να φέρω στη σκηνή μια μπαλαρίνα(Έλενα Γεροδήμου) που θα είναι η χορογραφική αναπαράσταση της ψυχής της Θέλμα και θα την ακολουθεί σε όλη τη διάρκεια του έργου εκφράζοντας χορογραφικά όλα όσα αισθάνεται εκείνη.

Γενικά θα ήθελα αυτή η παράσταση να είναι ένα πάντρεμα θεάτρου και χοροθεάτρου γι αυτό το λόγο κι ο ηθοποιός που υποδύεται τον Μάθιου είναι ταυτόχρονα και χορευτής(Χρήστος Παπαδόπουλος) που αλληλεπιδρά σε σημεία του έργου με την μπαλαρίνα.

 Γενικά στα βιβλία του Γιάλομ αυτό που με μαγεύει είναι ότι δεν νιώθεις την ψυχρότητα και την απόσταση εκ μέρους του θεραπευτή αλλά ένα βαθύ ανθρώπινο ενδιαφέρον, ένα πάθος για επικοινωνία και ουσιαστική προσφορά. Θέλω λοιπόν να κάνω αυτή την παράσταση γιατί πιστεύω ότι το κείμενο του Γιάλομ έχει πολλά να μας πει για τις εμμονές του έρωτα, για το γήρας, για την έλλειψη επικοινωνίας στις σχέσεις μας και για τις επιφανειακές μας βεβαιότητες που είναι καλό που και που να τις ταρακουνάμε.

 Επίσης επειδή η εμπειρία μου στη σκηνοθεσία έχει κυρίως να κάνει με κωμωδίες είναι η πρώτη φορά που θέλω να αγγίξω μια πιο υπαρξιακή πλευρά του θεάτρου. Στόχος μου είναι να σπάσω την προκατάληψη ότι ένα υπαρξιακό θέαμα είναι βαρύ κι ασήκωτο φορτωμένο με παύσεις και σοβαροφάνεια.

 Αντίθετα θέλω να φτιάξω μια καλοκουρδισμένη παράσταση με κοφτό και απροσδόκητο μοντάζ να χρησιμοποιήσω δηλαδή τους ρυθμούς που έμαθα από τις κωμωδίες σε ένα θέαμα πιο υπαρξιακό. Τέλος για μένα είναι μεγάλη ευτυχία που στην παράσταση αυτή θα συνεργαστώ με δύο πολύ σημαντικούς έλληνες ηθοποιούς την Ξένια Καλογεροπούλου και τον Μηνά Χατζησάββα από τους οποίους θεωρώ ότι έχω πάρα πολλά να μάθω.

Πηγή : http://www.groopio.com

Διαβάστε Περισσότερα

ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ "ΓΚΡΕΜΟ"

Γράφει ο Dimitris Konstantakopouloς...

Τέσσερα σενάρια για τους επόμενους μήνες

Η Ελλάδα γίνεται «Μαύρη Τρύπα»

Ασυμπτωτική «βύθιση» οικονομικών κλπ. δεικτών προς το «άπειρο»

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Μας διηγούνται τώρα, για πολλοστή φορά, την ιστορία ότι σωθήκαμε. Kανείς παγκοσμίως δεν την πιστεύει. Το πράγμα γίνεται σταδιακά όλο και πιο παράλογο. Αλλά στην ιστορία, ο παραλογισμός δεν είναι ένδειξη διανοητικής ανεπάρκειας. Είναι η βασικότερη προϋπόθεση για να σημειωθεί μεγάλη καταστροφή και η καλύτερη ένδειξη ότι πλησιάζει. Μωραίνει ο Κύριος ον βούλεται απωλέσαι. Αντιστρόφως, αυτός είναι ο κύριος λόγος που πρέπει να κάνουμε σωστή και ακριβή διάγνωση του προβλήματος που αντιμετωπίζουμε, έστω κι αν προκαλεί αρχικά τρόμο και απαισιοδοξία. Η ορθή διάγνωση δεν είναι ικανή, είναι όμως αναγκαία συνθήκη θεραπείας.

Το παράλογο ως μέσο σύγχυσης, τρόμου και καταστροφής

Ο παραλογισμός είναι και ο ίδιος εργαλείο αποσύνθεσης του πληττόμενου υποκειμένου. Ενσταλάζει τρόμο και σύγχυση, κλονίζει συθέμελα ανθρώπους, κοινωνίες και έθνη, τους καταστρέφει τη σκέψη, τη βούληση που στηρίζεται στη σκέψη και στη λογική, την αυτοεκτίμηση και την ασφάλεια. Σε ευρεία κλίμακα, είναι μέθοδος μετατροπής του ανθρώπου σε ανδράποδο, του πολίτη σε δούλο. Γι’ αυτό ο στρατός «παραδοσιακού τύπου» βάζει τους φαντάρους να φωνάζουν «ο γάιδαρος πετάει». Πρέπει να μπορούν να εκτελούν διαταγές ακόμα κι αν πεθάνουν ή είναι παράλογες. Κατά τον ίδιο τρόπο, πρέπει η Ελλάδα να εφαρμόζει ένα εκτεταμένο πρόγραμμα επιταχυνόμενης ηθικής, κοινωνικής, κρατικής και εθνικής «αυτοκατεδάφισης», λέγοντας όμως ότι πρόκειται για πρόγραμμα σωτηρίας!

Αυτό που συμβαίνει σήμερα στη χώρα ξεπερνάει κάθε φαντασία, δυνατότητα περιγραφής και ανάλυσης. Η ελληνική κοινωνία, το κράτος και το έθνος διαλύονται με τέτοια ταχύτητα, που θυμίζει εξέλιξη μεταστατικού καρκίνου στο τελευταίο στάδιο. Το μυαλό δεν προκάνει να συλλάβει, η ψυχή δεν θέλει να πιστέψει. Το χειρότερο δεν είναι ότι διαλύονται κοινωνικός ιστός, κράτος, έθνος – διαλύεται η ίδια η ιδέα της κοινωνικής και εθνικής αλληλεγγύης, κάθε κοινωνικό κεφάλαιο ή συμβόλαιο, κάθε εμπιστοσύνη στο κράτος. Δεν ξέρεις αν θα πάρεις ή όχι σύνταξη, η φορολογική πολιτική αλλάζει συχνότερα από τον καιρό, παραμένει άδηλο το νόμισμα της χώρας, δεν υφίσταται απολύτως καμία σταθερά στην ατομική και εθνική ζωή. Ακόμα κι αν η οικονομία έχαιρε άκρας υγείας, καμιά χώρα δεν θα άντεχε τέτοια πράγματα πάνω από εξάμηνο. Καταστροφή ιδεών και υλική καταστροφή αλληλοτροφοδοτούνται.  

Οικονομικό Κραχ και Σπείρα Θανάτου

Θεμελιώδη αντικειμενικά μεγέθη, όπως ΑΕΠ και ανεργία, πάνε κυριολεκτικά στο διάβολο. Σπάσαμε τα ρεκόρ ύφεσης στην παγκόσμια οικονομική ιστορία, από άποψη έντασης και διάρκειας, και είμαστε πάντως για τα καλά στα επίπεδα του Κραχ του 1929. Η Ελλάδα συνεχίζει να καταστρέφεται. Κανείς οικονομολόγος παγκοσμίως δεν ισχυρίζεται το αντίθετο, φιλελεύθερος, κεϋνσιανός ή μαρξιστής. Ο όρος ύφεση (recession) που χρησιμοποιούμε είναι επιστημονικά αδόκιμος και παραπλανητικός. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει τυπικό κραχ (depression). (Αντιμετωπίζει επίσης μια εξίσου κρίσιμη παγκόσμια «επικοινωνιακή» καταστροφή, που δεν εξετάζουμε εδώ).

Η εσωτερική δομή μιας «σπείρας θανάτου» όπως η ελληνική, μοιάζει με την ροή του νερού σε επιταχυνόμενες κυκλικές τροχιές στον νεροχύτη προς το σημείο απορροής. Κάθε επιμέρους καταστροφή κρύβει μια μεγαλύτερη, όπως οι ρώσικες ματριόσκες. Συζητώντας αίφνης για τις φοβερές περικοπές μισθών, συντάξεων, παροχών, βλέπουμε λιγότερο την αφαίρεση ζωτικών πόρων από ταμεία, φορείς και κράτος, που θα οδηγήσουν αναπόφευκτα όχι στη μείωση, αλλά στην κατάργηση αύριο κάθε σύνταξης και περίθαλψης, ανεξαρτήτως του τι νομοθετεί η Βουλή.

Μαύρη Τρύπα: Η δυναμική της καταστροφής

Στο κεντρικό θέμα της εξέλιξης του ΑΕΠ, όλοι βλέπουν το βασικό, τη φοβερή βουτιά, λίγοι βλέπουν το χειρότερο. Στην Ελλάδα συμβαίνει κάτι πολύ παράξενο, ίσως μοναδικό στην ιστορία των καπιταλιστικών κρίσεων. ‘Ολες οι υφέσεις, ακόμα και οι βαθύτερες, ακολουθούν κατανομή Γκάους. Μετά από τόσα χρόνια, θάπρεπε να είχαμε περάσει το ναδίρ, αρχίζοντας σταδιακά την άνοδο. Τίποτα τέτοιο δεν υποδεικνύει η δυναμική των στατιστικών στοιχείων (κορυφαίοι μάλιστα παράγοντες του «μνημονιακού μπλοκ», σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους, κάνουν λόγο για ύφεση 10% του χρόνου!). Οι καμπύλες δεν οδηγούν σε επαναφορά του συστήματος σε ισορροπία, έστω και από πολύ χαμηλότερο σημείο στήριξης, αλλά τείνουν ασυμπτωτικά στο άπειρο, δηλαδή πλήρη κατάρρευση ή έκρηξη του οικονομικού και κοινωνικού σχηματισμού. Αυτό είναι το σημείο απορροής στον «νεροχύτη» του σχήματός μας, το σημείο δηλαδή που στριμώχνονται προς εξαφάνιση οι πιο ζωτικές κοινωνικές, κρατικές, εθνικές λειτουργίες.

Αυτό που υποδεικνύουν οι οικονομικές στατιστικές, συμπίπτει με την υποκειμενική αίσθηση καταρρέουσας χώρας, «βαρελιού χωρίς πάτο». Συμπίπτει επίσης με την εικόνα των δημοσκοπικών δεδομένων. Δεν «εξαερώνεται» μόνο το ΠΑΣΟΚ, «εξαερώνεται» το ελληνικό πολιτικό καθεστώς στην πραγματικότητα, ενώ εκπέμπεται μια σοβαρή προειδοποίηση στο σύνολο της σοσιαλδημοκρατίας, αν όχι όλου του πολιτικού εποικοδομήματος της μεταπολεμικής Ευρώπης. ‘Ένα τρίτο του ελληνικού λαού βαθμολογεί με μηδέν το κοινοβούλιο και το 70% το αξιολογεί αρνητικά, στην κλίμακα εμπιστοσύνης της Metron (Νικολακόπουλος, Αυγή, 2.12). Η σχετική στασιμότητα επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ και η θυελλώδης αύξηση της Χρυσής Αυγής συνιστούν επίσης σαφή ένδειξη ταχύτητας προσέγγισης καταστροφής.

Τις ίδιες ενδείξεις παίρνουμε και από την παιδική ψυχολογία. Τα παιδιά βλέπουν καθαρότερα από τους μεγάλους, παρόλο που οι μεγάλοι πιστεύουν το αντίθετο. Από μικρό κι από τρελλό μαθαίνεις την αλήθεια. Βλέπουν καθαρότερα γιατί δεν έχουν ούτε τα «φίλτρα» και τις προκαταλήψεις των μεγάλων, ούτε τους λόγους των τελευταίων να υποκρίνονται και να κοροϊδεύουν αυταπατώμενοι.

Ο Κούλογλου πήγε στη Νίκαια και τράβηξε σε ένα σχολείο τι ζωγραφίζουν τα μικρά παιδιά, για μια εκπομπή που έκανε στη ΝΕΤ αφιερωμένη στις ψυχικές συνέπειες της κρίσης. Τα παιδάκια λοιπόν ζωγραφίζουν πολιτικούς που εκτελούνται γιατί «τα φάγανε» και άνεργες, μαυροφορεμένες γυναίκες που περπατάνε έχοντας φύγει από τα σπίτια τους. Υποδεικνύουν, εκτός των άλλων, μια πιθανή, αιματηρή κορύφωση της ελληνικής τραγωδίας.

Το «αιματηρό» σενάριο και ο «Μαύρος ‘Ηλιος»

‘Ένα τέτοιο σενάριο δεν είναι απίθανο αν θυμηθεί κανείς – τόκανε ο ιστορικός Μαζάουερ π.χ. – ότι η Ελλάδα, για λόγους ιστορικούς, γεωγραφικούς και κοινωνικούς, έχει συχνά το προνόμιο να συμπυκνώνει, ιδίως σε μεταβατικές εποχές, πολύ ευρύτερες αντιθέσεις. Εδώ έσπασε, το 1821, η ευρωπαϊκή νύχτα της Ιεράς Συμμαχίας, από δω ξεκίνησε η αποσύνθεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, εδώ μπήκαν τα θεμέλια της ήττας του φασισμού και του ναζισμού στον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο, εδώ πρωτομπήκε ο κόσμος στον Ψυχρό Πόλεμο – μόνο που εδώ είχαμε το θλιβερό προνόμιο να τον ξεκινήσουμε με έναν «θερμότατο» εμφύλιο. Για το τι μπορεί να σημαίνει αυτό μας προειδοποίησε άλλωστε εγκαίρως, ως «μήνυμα από το μέλλον», η εξέγερση του Δεκεμβρίου 2008, με το μηδενιστικό της περιεχόμενο και τη φοβερή της βία, ένα τεράστιο ‘Όχι, χωρίς καθόλου Ναι.

Είμαστε η χώρα του Απόλλωνα. Το πιο συγκλονιστικό στις ζωγραφιές νομίζω πως ήταν ο μαύρος ήλιος που ζωγράφισε ένα παιδάκι, αντιστρέφοντας το πρόσημο του συμβόλου της ζωής και υποδεικνύοντας, με τη μεγαλοφυή λιτότητα των εξισώσεων του Νεύτωνα ή του Αϊνστάιν, την πορεία της χώρας μας και του κόσμου, συνθέτοντας στο ίδιο σύμβολο μέθοδο, κατεύθυνση, θρησκεία και προορισμό! Η Ελλάδα μετατρέπεται από κάθε άποψη στο οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό ισοδύναμο αυτού που οι αστροφυσικοί ονομάζουν «μαύρη τρύπα», ένα σώμα από την έλξη του οποίου δεν ξεφεύγει κανείς και που είναι ταυτόχρονα χαοτικός «ελκυστής» ευρωπαϊκής καταστροφής.

Σενάρια (και ΣΥΡΙΖΑ)

Αυτές οι «εξισώσεις» υποδεικνύουν αριθμό πιθανών σεναρίων, υποθέτουμε για τους επόμενους μήνες, όπως:

-          συνέχιση, εν σχετική «ηρεμία» και «αποδοχή», της μνημονιακής αυτοκαταστροφής

-          μεγάλη κοινωνική έκρηξη

-          πλήρης κατάρρευση κράτους ή υποσυστημάτων

-          κατάρρευση κυβέρνησης και εκλογική νίκη της αντιπολίτευσης

Το τελευταίο, για να μην αποτελέσει μεταβατικό σταθμό προς το δεύτερο ή τρίτο, να μην επιταχύνει απλά τις εξελίξεις, φορτώνοντας, άδικα, στην ελληνική αριστερά την ευθύνη μιας εθνικής τραγωδίας, προϋποθέτει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ θα σταθεί ικανός να πραγματοποιήσει αληθινό θαύμα σε πολύ σύντομο χρόνο, μετατρεπόμενος σε ένα εντελώς νέου τύπου, πολιτικό και ιστορικό, εθνικό υποκείμενο, μακριά από τα πρότυπα «ΠΑΣΟΚ» και «ΚΚΕ», έστω και χρησιμοποιώντας στοιχεία από την παράδοση δύο ρευμάτων με πολύ σημαντικό ρόλο στην ελληνική ιστορία.

Πηγή : Δημοσιεύτηκε στην «Ελλάδα αύριο», 5.12.2012

Διαβάστε Περισσότερα