Ιδιωτικοποιήσεις: Χορός δισεκατομμυρίων με θύμα τους εργαζόμενους

Λεωνίδας Βατικιώτης

Η συγκεκριμένη ερώτηση θα μπορούσε να αποτελέσει μνημείο χειραγώγησης της κοινής γνώμης και βίαιης απόσπασης συναίνεσης από τους συμμετέχοντες σε έρευνα στη βάση μιας διατύπωσης που προδιαθέτει θετικά τον συμμετέχοντα, χώρια του ότι αποκρύπτει ουσιώδεις πληροφορίες: «Είστε υπέρ ή κατά των αποκρατικοποιήσεων και γενικότερα της αξιοποίησης της περιουσίας του Δημοσίου ως μέσου αντιμετώπισης της κρίσης;». Η απάντηση που δόθηκε στο συγκεκριμένο ερώτημα της δημοσκόπησης της Κάπα Research όπως δημοσιεύθηκε στο Βήμα την Κυριακή 30 Δεκεμβρίου ήταν η αναμενόμενη: 62,5% υπέρ και μόνο ένα ποσοστό 30,3% κατά.

 Ποιος θα έλεγε όχι; Η συγκεκριμένη ερώτηση δεν ήταν η μοναδική που δημοσιεύεται το τελευταίο χρονικό διάστημα κι η οποία επιχειρεί να εμφανίσει την κοινή γνώμη να συμφωνεί με το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων. Το καταφέρνει δε, παραπληροφορώντας! Για παράδειγμα, η λέξη «αξιοποίηση» μόνο κατ’ ευφημισμό μπορεί να χρησιμοποιηθεί για ένα πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων που αποδεδειγμένα θα αποφέρει ελάχιστα στα δημόσια ταμεία, θα πλήξει το άμεσο και μακροπρόθεσμο δημόσιο συμφέρον, ενώ θα δημιουργήσει τεράστιες πηγές κέρδους για τον ιδιωτικό τομέα.

Ας φανταστούμε από την άλλη πόσο διαφορετικές θα ήταν οι απαντήσεις στην δημοσκόπηση της Κάπα Research αν η ερώτηση είχε διατυπωθεί ως εξής: «Είστε υπέρ ή κατά της εκχώρησης σε ιδιώτες της δημόσιας περιουσίας;», ή «θέλετε να επαναληφθεί και σε άλλους τομείς δημοσίου συμφέροντος ό,τι συνέβη με τους ιδιώτες της Energa και της Hellas Power που εισέπραξαν τα τιμολόγια, κατέθεσαν τα χρήματα σε προσωπικούς τους λογαριασμούς στην Ελβετία κι έφυγαν;» ή «συμφωνείτε με την πώληση των δημοσίων επιχειρήσεων που θα σημάνει αύξηση στα τιμολόγια, χειρότερες υπηρεσίες και απολύσεις;» ή ακόμη κι υπό την ακόλουθη απλή (και διόλου φορτισμένη) μορφή: «είστε υπέρ ή κατά των ιδιωτικοποιήσεων όπως επιβάλλονται από τα Μνημόνια και την Τρόικα;». Προφανώς καμιά απ’ αυτές τις ερωτήσεις δεν θα εξασφάλιζε την συναίνεση που ζητά η κυβέρνηση.

 

Η «επιχείρηση γοητείας» για τις ιδιωτικοποιήσεις που ασκείται από τα Μέσα ενημέρωσης και την τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά (αφήνοντας κατά μέρους προς το παρόν τα ιδιοτελή συμφέροντα εκδοτών και πολιτικών που κρύβονται πίσω από κάθε ιδιωτικοποίηση) συνδέεται ευθέως με την επιτάχυνση του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας που σχεδιάζεται για τους επόμενους μήνες. Με βάση δημοσιεύματα που συγκεκριμενοποιούν ό,τι περιλαμβάνεται στον κρατικό προϋπολογισμό και το Τρίτο Μνημόνιο, η κυβέρνηση αναμένει να εισπράξει φέτος 5 δισ. ευρώ και μέχρι το 2016 συνολικά 15 δισ. ευρώ, ενώ με βάση τις πιο πρόσφατες εκτιμήσεις υπολογίζεται ότι από το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας θα εισρεύσουν συνολικά 25 δισ. ευρώ.

 

Η διαπίστωση πως η ίδια η διαδικασία αποκρατικοποιήσεων είναι εγγενώς ταυτισμένη με την διαφθορά επιβεβαιώθηκε την προηγούμενη εβδομάδα όταν έγινε γνωστό πως η Ελένη Παπακωνσταντίνου ξαδέρφη του πρώην υπουργού Οικονομικών (ευρωβουλευτή κι εκπροσώπου Τύπου επίσης του ΠΑΣΟΚ) Γιώργου Παπακωνσταντίνου, το όνομά της οποίας υπήρχε στη λίστα Λαγκάρντ, συμμετείχε στο Συμβούλιο Εμπειρογνωμόνων του ΤΑΙΠΕΔ, του ταμείου ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας.

 

 Για να αποτραπούν ταυτίσεις και συνειρμοί, η ίδια έσπευσε να ανακοινώσει την παραίτησή της από το ΤΑΙΠΕΔ, αλλά τα συμπεράσματα δεν επιδέχονται καμία αμφισβήτηση για την σύνθεση και την λειτουργία της σύγχρονης Μέκκας  των νεοφιλελεύθερων Ταλιμπάν, του ΤΑΙΠΕΔ, που υπόσχεται να μειώσει το μέγεθος του κράτους και να εξαλείψει φαινόμενα αναξιοκρατίας τα οποία υποτίθεται συνοδεύουν αποκλειστικά και μόνο την παρουσία του δημοσίου τομέα στην οικονομική ζωή: σκανδαλώδης ευνοιοκρατία και νεποτισμός με τον ξάδελφο υπουργό να διορίζει την ξαδέλφη και κόρη πρώην υπουργού η οποία έχει βγάλει εκτός Ελλάδας ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό που μένει να δούμε πώς θα αποδείξει την προέλευσή του και το όνομα της οποίας βγήκε εκτός λίστας, κατά ποινικά διώξιμο τρόπο…

 

Η συμμετοχή της Παπακωνσταντίνου στο ΤΑΙΠΕΔ δεν ήταν κι η μοναδική περίπτωση που το ταμείο ξεπουλήματος κατηγορήθηκε για αδιαφάνεια και διαφθορά. Ήταν η πιο πρόσφατη. Η αμέσως προηγούμενη περίπτωση που ξεχώρισε αφορούσε τις κατηγορίες που διατυπώθηκαν στο αφιέρωμα του περιοδικού Στερν για τους έλληνες ολιγάρχες, το οποίο μπορεί να επεδίωκε να εκθέσει συνολικά την ελληνική αστική τάξη για να διευκολυνθεί η οικονομική κατοχή της χώρας από την Γερμανία, από την άλλη όμως τα περισσότερα στοιχεία που ανέφερε

 

(κι όχι φυσικά όλα) ήταν αδιαμφισβήτητα. Όπως για παράδειγμα η στελέχωση του ΤΑΙΠΕΔ με μάνατζερ που προέρχονται από την αυτοκρατορία του Λάτση και κυρίως από την τράπεζα Γιούρομπανκ. Το δημοσίευμα δεν άφηνε ασχολίαστη για παράδειγμα την εκχώρηση του εμπορικού κέντρου του Αμαρουσίου στον όμιλο Λάτση, που αποφασίστηκε τον Οκτώβριο του 2012 και χαιρετήθηκε από την ελληνική πολιτική ελίτ, έναντι του αστρονομικού ποσού του μισού ευρώ (50 λεπτών!) ανά τετραγωνικό μέτρο!

 

 Χαρακτηριστικό παράδειγμα «αξιοποίησης» της δημόσιας περιουσίας, το οποίο φυσικά «θάφτηκε» από την ειδησεογραφία. Γιατί δημοσκόποι και ΜΜΕ δεν συμπεριέλαβαν αντίστοιχη ερώτηση σε έρευνες να μάθουν τι λέει η κοινή γνώμη; Πχ. Συμφωνείτε με την εκχώρηση του Μολ στον όμιλο Λάτση έναντι 50 λεπτών του ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο; Στον όμιλο Λάτση (που ήδη ελέγχει το 42%) αναμένεται επίσης να περάσουν τα Ελληνικά Πετρέλαια και, μεταξύ πολλών άλλων, το Ελληνικό, το καλύτερο προς πώληση οικόπεδο αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη. Η ανακοίνωση του διαγωνισμού κατά τις επόμενες μέρες δεν αποκλείεται να συνοδευτεί με την αναθεώρηση των όρων εκχώρησης προς όφελος των ιδιωτών.

 

 Ο όμιλος Λάτση δέχθηκε σημαντικές επικρίσεις για την απόφασή του να εκχωρήσει το 50% του κεφαλαίου από την Μαρίνα Φλοίσβου στον τούρκικο όμιλο Ντογκούς, δημιουργώντας ανησυχίες για την πρόσβαση που μπορεί να αποκτήσει η Τουρκία σε νευραλγικές πληροφορίες που σχετίζονται με την ασφάλεια της Ελλάδας.

 

Το μερίδιο στην Μαρίνα Φλοίσβου δεν είναι και η μοναδική περίπτωση οικονομικής επέλασης των τουρκικών συμφερόντων στην Ελλάδα χρησιμοποιώντας τις ιδιωτικοποιήσεις ως δούρειο ίππο. Τουρκικά κεφάλαια έχουν αποκτήσει μέχρι στιγμής πρόσβαση στην καπνοβιομηχανία ΣΕΚΑΠ που εδρεύει στην Ξάνθη κι επίσης στην μαρίνα και τον λιμένα της Μυτιλήνης, όπου ο πανίσχυρος όμιλος Κοτς προχώρησε συνεργασία με τον όμιλο Φολί Φολί του Δ. Κουτσολιούτσου αναλαμβάνοντας από κοινού την εκμετάλλευση τους για 40 ολόκληρα χρόνια. Ειρήσθω εν παρόδω, δεν περνάει απαρατήρητη η επιλογή των Τούρκων να επενδύσουν σε οικονομικές δραστηριότητες και περιοχές της Ελλάδας που άπτονται των χρόνιων διεκδικήσεων τους…

 

Ευρύτερης σημασίας αλλαγές θα σημάνει κι η ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ, δεδομένων των προτάσεων που έχουν μέχρι στιγμής υποβληθεί και του γεγονότος ότι η συγκεκριμένη επιχείρηση αποτελεί ανεξάντλητη μηχανή «κοπής» ρευστού. Μόνο το 2011 ο ΟΠΑΠ προσέφερε στο ελληνικό δημόσιο, και μέσω αυτού στους πιστωτές μας, 935 εκ. ευρώ, για να ανταμειφθεί από το ελληνικό δημόσιο με την παραχώρηση του μονοπωλίου για το διαδικτυακό στοίχημα μέχρι το 2020, αποδεικνύοντας έτσι πως οι ιδιωτικοποιήσεις οδηγούν στην μονοπώληση της αγοράς κι όχι στην είσοδο νέων ανταγωνιστών και την δημιουργία συνθηκών ελεύθερης αγοράς, όπως διατείνονται οι νεοφιλελεύθεροι.

 

 Στις επτά επιχειρήσεις που έχουν εκδηλώσει επίσημα την πρόθεσή τους μέχρι στιγμής (κι ενδέχεται στην πορεία να δώσουν την θέση τους σε λιγότερα σχήματα που θα δημιουργηθούν από μεταξύ τους συμμαχίες) συμπεριλαμβάνονται τρεις ξεχωριστού ενδιαφέροντος: Πρώτη, η  Ιντραλότ, συμφερόντων Κόκκαλη, που αν κερδίσει και τον ΟΠΑΠ θα εδραιώσει την θέση της Ελλάδα στον τομέα τυχερών παιχνιδιών. 

 

Δεύτερη είναι η Έμα – Δέλτα στην οποία συμμετέχει με ποσοστό 33,3% ο Γιώργος Μελισσανίδης που μέχρι τώρα δραστηριοποιούταν στο εμπόριο καυσίμων διαθέτοντας τεράστια πλεονεκτήματα στον ανταγωνισμό κι έχοντας επίσης αναλάβει τον εφοδιασμό του 6ου αμερικάνικου στόλου. Τυχόν είσοδός του στα τυχερά παιχνίδια θα σημάνει την σημαντική άνοδο του ειδικού βάρους που έχουν στο ελληνικό κεφάλαιο και τον εγχώριο ανταγωνισμό όσοι καπιταλιστές εξασφάλισαν την «πρωταρχική συσσώρευση» στον εφοπλισμό και τις παρεμφερείς δραστηριότητες, όπως καύσιμα, κ.α.  (Αλαφούζος, Μαρινάκης, Ρέστης, κ.α.). 

 

Η τρίτη, ιδιαίτερου ενδιαφέροντος πρόταση, προέρχεται από την Third Point. Μια εταιρεία άγνωστη στην Ελλάδα, μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου, όταν με αφορμή την επιχείρηση επαναγοράς ομολόγων του ελληνικού δημοσίου αποδείχτηκε ο μεγάλος κερδισμένος από την απόφαση των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης της 27ης Νοεμβρίου. Ειδικότερα, η Third Point (που δραστηριοποιείται στην αγορά των κεφαλαίων αντιστάθμισης κινδύνου – hedge funds – αξίας 2 τρισ. δολ. σήμερα) κατάφερε να εξασφαλίσει κέρδη 100%, αγοράζοντας ελληνικά ομόλογα όταν πουλιούνταν στο 17% της ονομαστικής τους τιμής και πουλώντας τα στο 35% της ονομαστικής, αρχικής τους τιμής, στο πλαίσιο της πρόσφατης «μίνι αναδιάρθρωσης» του ελληνικού δημόσιου χρέους.

 

 

 Το πρωτοσέλιδο των Financial Times που ανέδειξε το θέμα στις 19 Δεκεμβρίου 2012 είχε τίτλο «Κορυφαίο κεφάλαιο αντιστάθμισης κινδύνου κερδίζει 500 εκ. δολ. πάνω στο ελληνικό στοίχημα». Και υπότιτλο: «Το Third Point βοήθησε την Αθήνα να παραμείνει στο ευρώ». Το ελληνικό στοίχημα ωστόσο – βοηθούσης της παραμονής της Ελλάδας στο ευρώ που πράγματι απομάκρυνε σημαντικούς κινδύνους για το κεφάλαιο – αποδείχθηκε έργο με πολλές πράξεις και νικητές πάντα τους ίδιους κερδοσκόπους.

 

Η συγκεκριμένη περίπτωση ωστόσο αναδεικνύει κι άλλη μια διάσταση των ιδιωτικοποιήσεων: ότι αντί για την δημιουργία συνθηκών ανάπτυξης με την συνακόλουθη δημιουργία θέσεων εργασίας, όπως υπόσχεται η κυβέρνηση προκειμένου να εξασφαλίσει από την κοινωνία συναίνεση και νομιμοποίηση για την ταξική πολιτική της, το μόνο που καταφέρνουν είναι να εντάσσουν την οικονομία στους «υψηλούς ορόφους» της διεθνούς κερδοσκοπίας αυξάνοντας έτσι την αστάθεια. Η κυβέρνηση δεν αποκλείεται σε λίγο καιρό να ζητωκραυγάζει καμαρώνοντας ότι «διεθνούς φήμης επενδυτές επέλεξαν την Ελλάδα δίνοντας έτσι ψήφο εμπιστοσύνης στην πολιτική της» κι άλλες τέτοιες ανοησίες.

 

 Θα κρύβει όμως ότι πρόκειται για αρπακτικά που προσελκύονται αποκλειστικά και μόνο από υψηλά και γρήγορα κέρδη, αποφεύγοντας μακροχρόνιες τοποθετήσεις, ακόμη κι εξασφαλισμένου αλλά χαμηλού, δηλαδή λογικού κέρδους. Η Ελλάδα έτσι την ίδια ώρα που οδηγεί στη χρεοκοπία ασφαλιστικά ταμεία, νοσοκομεία και δήμους, κλείνει πανεπιστήμια κι αφήνει σχολεία χωρίς πετρέλαιο γίνεται πόλος έλξης των πιο άγριων κι αμείλικτων κερδοσκόπων.

 

Δεν πρόκειται για προβλέψεις. Οι ιδιωτικοποιήσεις δείχνουν ήδη το επιθετικό και μη φιλικό προς τον εργαζόμενο και πολίτη πρόσωπο τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ηπειρωτική γαλακτοβιομηχανία Δωδώνη που ιδιωτικοποιήθηκε πρόσφατα και υπό το νέο της καθεστώς για πρώτη φορά από το 1964 δεν ανακοίνωσε τιμές, δεν έδωσε πριμ ως εκκαθάριση, ούτε τις προκαταβολές που έπαιρναν οι παραγωγοί.

 

 Το πλήγμα για την ντόπια οικονομία θα είναι συντριπτικό να λάβουμε υπ’ όψη μας ότι ήδη η Ήπειρος βρίσκεται στα τελευταία σκαλοπάτια της κοινωνικής ανάπτυξης κι επίσης το μέλλον άδηλο. Αρκεί μια ματιά στην βορειοελλαδίτικη ΑΓΝΟ, που πριν τις γιορτές υπέβαλε αίτηση υπαγωγής στο πτωχευτικό άρθρο 99, προκαλώντας απόγνωση στις οικογένειες των 330 εργαζομένων της που παραμένουν απλήρωτοι επί τρεις μήνες. Η ΑΓΝΟ ωστόσο μέχρι το 2003, οπότε και ιδιωτικοποιήθηκε, είχε σχεδόν μηδενικά χρέη.

 

Το ισοζύγιο είναι εμφανές: Η ιδιωτικοποίηση έκανε τους αγοραστές της πλούσιους ενώ οδήγησε τους εργαζόμενους στην ανεργία και την τοπική οικονομία στον μαρασμό. Αυτό θα συμβεί σε μεγαλύτερη κλίμακα στην Ελλάδα αν υλοποιηθεί το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων που προωθεί η κυβέρνηση και για φέτος (με βάση το τρίτο μνημόνιο) προβλέπει το ξεπούλημα των ακόλουθων επιχειρήσεων: ΟΠΑΠ (2-35.000 παιγνιομηχανήματα), κρατικά λαχεία, IBC (δεύτερη δόση), ΔΕΠΑ, ΔΕΣΦΑ, Κασσιώπη, ΟΠΑΠ (πώληση 33%), πώληση επαναμίσθωση 28 κτηρίων, ΕΛΠΕ, Αστέρας Βουλιαγμένης, ΛΑΡΚΟ, Αφάντου, περιφερειακά αεροδρόμια, Ελληνικά ταχυδρομεία, και αποθηκευτικός χώρος Νότια Καβάλα. Τίποτε φυσικά δεν αποκλείει το πρόγραμμα αυτό να ανατραπεί. Η γραμμή στο ΤΑΙΠΕΔ είναι πουλήστε όσο – όσο, άρον – άρον! (Ή, όσο προλαβαίνετε μέχρι να αρχίσουν τα ειδικά δικαστήρια!)

 

Η ΕΕ μοχλός επιτάχυνσης των ιδιωτικοποιήσεων

 

Η λίστα των μεγαλύτερων ελληνικών επιχειρήσεων με τις 3 πρώτες να είναι πλέον ημι-δημόσιες και πρώην κρατικές (Ελληνικά Πετρέλαια, ΔΕΗ, ΟΠΑΠ) αποτελεί την πιο τρανταχτή απόδειξη για την αποτυχία των ιδιωτών να εξασφαλίσουν υψηλούς ρυθμούς μεγέθυνσης του προϊόντος και νέες θέσεις εργασίας. Κι αυτό λόγω του ότι αποφεύγουν να αναλάβουν κινδύνους. Μέχρι στιγμής άλλωστε οι δημόσιες, ή ημι-δημόσιες επιχειρήσεις κρατούν στην Ελλάδα τα σκήπτρα στις επενδύσεις. Ενδεικτικά μόνο οι επενδύσεις της ΔΕΗ και των ΕΛΠΕ τα 3 και 5 τελευταία χρόνια αντίστοιχα ανήλθαν σε 3 δισ. ευρώ για κάθε μία από τις δύο αυτές επιχειρήσεις! Καθόλου τυχαία δεν είναι η προτεραιότητα που έχουν στο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων οι ενεργειακές εταιρείες, όπως η ΔΕΠΑ (με καθαρά κέρδη το 2011 ύψους 190 εκ. ευρώ, υπερδιπλάσια σε σχέση με το 2010) και η ΔΕΣΦΑ.

 

Επιτάχυνση στην ιδιωτικοποίηση των λιμένων αναμένεται να σηματοδοτήσει η δημιουργία τεσσάρων εταιρειών στις οποίες εντάχθηκαν τα μεγαλύτερα λιμάνια της χώρας: Στην πρώτη ομάδα συμπεριλαμβάνονται τα λιμάνια της Αττικής, Ελευσίνα, Ραφήνα και Λαύριο, που τίθενται υπό την ομπρέλα του ΟΛΠ. Κάτω από την ομπρέλα του ΟΛΘ μπαίνουν τα λιμάνια της Καβάλας, της Αλεξανδρούπολης και του Βόλου, στον Οργανισμό Λιμένα Πατρών εντάσσονται τα λιμάνια της δυτικής Ελλάδας, Ηγουμενίτσας και Κέρκυρας, ενώ αυτόνομος θα παραμείνει ο Οργανισμός Λιμένα Ηρακλείου. Κίνητρο για την προώθηση της ιδιωτικοποίησης τους παραμένουν τα υψηλά κέρδη που παρουσιάζουν. 

 

Ο ΟΛΠ, για παράδειγμα, μόνο κατά το πρώτο εννιάμηνο του 2012 παρουσίασε αύξηση του μικτού κέρδους κατά 50% και των καθαρών κερδών μετά από φόρους κατά 22%. Για την ίδια χρονική περίοδο ο ΟΛΘ παρουσίασε αύξηση του κύκλου εργασιών κατά 8% και αύξηση κερδοφορίας κατά 76%. Τα σημαντικά κέρδη λοιπόν που εξακολουθούν να συγκεντρώνουν οι πρώην δημόσιες επιχειρήσεις αποτελούν το κίνητρο για το ξεπούλημά τους.

 

Ενίοτε ωστόσο κίνητρο αποτελούν όχι τα πραγματικά κέρδη αλλά τα δυνητικά. Όπως συμβαίνει για παράδειγμα στην ΕΥΔΑΠ όπου τα χρήματα τα οποία οφείλουν στην υπηρεσία οι δήμοι και το δημόσιο αγγίζουν τα 522 εκ. ευρώ. Μάλιστα αν συνυπολογιστούν και οι προσαυξήσεις, τότε η ΕΥΔΑΠ έχει να λαβαίνει περίπου 850 εκ. ευρώ.

 

 Το ποσό αυτό ισοδυναμεί με μάννα εξ ουρανού για τους υποψήφιους αγοραστές γιατί υπερβαίνει σημαντικά το ποσό που απαιτείται για την εξαγορά της και ανέρχεται σε 300 εκ. ευρώ – μόλις! Γίνεται έτσι εύκολα αντιληπτό ότι ο ιδιώτης που θα αγοράσει την ΕΥΔΑΠ μπορεί νε μία νυκτί να εξασφαλίσει μισό δισ. ευρώ πιέζοντας το δημόσιο και τους δήμους να του αποδώσουν όσα οφείλουν. Επιβάλλοντας ταυτόχρονα και τριπλασιασμό του κόστους στα νοικοκυριά όπως γράφεται και λέγεται επίμονα θα θησαυρίσει χωρίς να κάνει την παραμικρή επένδυση.

 

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τα ΕΛΠΕ στα οποία το ελληνικό δημόσιο οφείλει περίπου 500 εκ. ευρώ, εκ των οποίων τα 350 εκ. προέρχονται από τον στρατό (ειδικά αεροπορία και ναυτικό) και τα 150 εκ. από την θέρμανση των δημοσίων κτιρίων.

 

Τα πραγματικά, πρακτικά προβλήματα που υφίστανται για την καταβολή αυτών των χρεών ανέλαβε να τα απομακρύνει η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση, προς όφελος φυσικά των ιδιωτών. Με την οδηγία 2011/7/ΕΕ του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου και του συμβουλίου της 16ης Φεβρουαρίου 2011 και με τίτλο «για την καταπολέμηση των καθυστερήσεων πληρωμών στις εμπορικές συναλλαγές» η οποία αναμένεται να τεθεί σε εφαρμογή στις 16 Μαρτίου 2013 προβλέπεται η αυστηροποίηση των κυρώσεων κι ειδικότερα η καταβολή τόκων υπερημερίας.

 

 Κάτι που για πολλές πρώην ΔΕΚΟ θα ισχύει για πρώτη φορά. Αναφέρεται χαρακτηριστικά στο άρθρο 4: «Τα κράτη μέλη διασφαλίζουν ότι, κατά τις εμπορικές συναλλαγές, στις οποίες ο οφειλέτης είναι δημόσια αρχή, ο πιστωτής δικαιούται κατά την εκπνοή της προθεσμίας… νόμιμο τόκο υπερημερίας χωρίς να απαιτείται όχληση»… Το αποτέλεσμα θα είναι πώς το δημόσιο και οι δήμοι θα βρεθούν σε δεινή θέση καθώς αν δεν πληρώνουν άμεσα τις υποχρεώσεις τους αυτές θα αυξάνονται κάθε μήνα, ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι οι υποχρεώσεις αυτές μπορεί να αφορούν κάλυψη της θέρμανσης σε σχολεία ή την πραγματοποίηση εκπαιδευτικών πτήσεων της πολεμικής αεροπορίας.

 

Εν κατακλείδι η ΕΕ έρχεται να διασφαλίσει την επιχειρηματική, πλήρως ανταποδοτική λειτουργία του δημόσιου τομέα παύοντας την διάκριση που υπήρχε ως τώρα και στην βάση της είχε τον κοινωφελή χαρακτήρα των υπηρεσιών που παρείχε το κράτος, στη βάση του γενικού συμφέροντος, και του επέτρεπε να καθυστερεί πληρωμές ή ακόμη και να μην πληρώνει, σε ορισμένες περιπτώσεις. Οι Βρυξέλλες εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των ιδιωτών φροντίζει ώστε ακόμη μεγαλύτερο μέρος των φορολογικών και δημοσίων εσόδων να καταλήγει στην τσέπη τους με κάθε δυνατό τρόπο.

 

Εντύπωση ωστόσο προκαλεί η ύπαρξη δύο μέτρων και δύο σταθμών σε ό,τι αφορά την λειτουργία του δημοσίου. Γιατί ενώ από την μια του επιβάλλεται να πληρώνει μέχρι τελευταίου ευρώ τους ιδιώτες προμηθευτές, στο όνομα της εξυγίανσης της αγοράς, από την άλλη επιβάλλει στις δημόσιες επιχειρήσεις να χρυσοπληρώνουν τους ιδιώτες, κατά παράβαση των κανόνων της αγοράς! 

 

Χαρακτηριστική περίπτωση είναι το άρθρο 197 του νόμου 4001/2011, σύμφωνα με το οποίο ο όμιλος Μυτιληναίου επωφελείται από 50 έως 150 εκ. ευρώ ετησίως σε βάρος της ΔΕΗ, του ΛΑΓΗΕ (Λειτουργού Αγοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας) και φυσικά των καταναλωτών. Με βάση αυτή την ρύθμιση που προωθήθηκε από τον τότε υπουργό Γ. Παπακωνσταντίνου ολόκληρη η παραγωγή των 340 MW εκλαμβάνεται ως ανανεώσιμη πηγή ενέργειας, με αποτέλεσμα η ΔΕΗ να επιδοτεί τον ανταγωνιστή της, ο οποίος μάλιστα της χρωστάει γύρω στα 150 εκ. ευρώ και – το άκρον άωτο του θράσους – τώρα ετοιμάζεται να διεκδικήσει την ΔΕΠΑ μαζί με τον Γ. Βαρδινογιάννη!

Πηγή : http://seisaxthia.wordpress.com

Διαβάστε Περισσότερα

Ουγκο Τσάβες-Ολιβερ Στοουν – Αλέϊδα Γκεβάρα στο Τιτάνιά από 10 Ιανουαρίου !‏

Δύο σπουδαία ντοκουμέντα

για μια από τις εμβληματικότερες προσωπικότητες

της Λατινικής Αμερικής, τον Ούγκο Τσάβες,

με τις υπογραφές του Όλιβερ Στόουν

και της Αλέιδα Γκεβάρα

από 10 Ιανουαρίου στο ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX

σε ένα σημαντικό και επίκαιρο αφιέρωμα!

«SOUTH OF THE BORDER»

ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΟΥ ΜΕ 3 ΟΣΚΑΡ ΟΛΙΒΕΡ ΣΤΟΟΥΝ

Η εξαιρετικά δυναμική και χαρισματική μορφή του Ούγκο Τσάβες 

μέσα από την ανατρεπτική ματιά του Όλιβερ Στόουν.

Η ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ STONE

ΠΟΥ ΔΕΧΤΗΚΕ ΣΦΟΔΡΗ ΕΠΙΘΕΣΗ

ΑΠΟ ΤΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΑ ΜΕΣΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ

στον κινηματογράφο ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX

(Πανεπιστημίου & Θεμιστοκλέους, τηλ.:   2103811147 ,   2103841689 )

Από 10/01 έως 16/01

καθημερινά στις 20:00

«ΤΣΑΒΕΣ ΚΑΙ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ»

(Chávez, Venezuela and the new Latin America)

Το Φεβρουάριο του 2004, η Αλέιδα Γκουεβάρα διεξήγαγε μια φιλική και εκτεταμένη

συνέντευξη με τον Ούγο Τσάβες, εξερευνώντας το εκρηκτικά επαναστατικό έδαφος

της χώρας, μετά από το αποτυχημένο πραξικόπημα του Απριλίου του 2002, που

υποκινήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το ντοκιμαντέρ – και παρά τη λογοκρισία

πληροφοριών από τις ΗΠΑ – μας προσφέρει τη σπάνια ευκαιρία να δούμε την

πραγματική Βενεζουέλα, μια χώρα πλούσια σε ελπίδες, όνειρα και…πετρέλαιο.

στον κινηματογράφο ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX

(Πανεπιστημίου & Θεμιστοκλέους, τηλ.:   2103811147 ,   2103841689 )

Από 10/01 έως 16/01

καθημερινά στις 21:30

ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ OLIVER STONE ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ

«Έχω υπάρξει αρκετά τυχερός ώστε να μπορώ να κάνω ταινίες για την ξεχασμένη, «πίσω αυλή» της Βόρειας Αμερικής, την Κεντρική και Νότια Αμερική. Η, χαμηλού μπάτζετ, ανεξάρτητη ταινία μου «Σαλβαδόρ», σχετικά με την εμπλοκή των ΗΠΑ στις διμοιρίες θανάτου στο Ελ Σαλβαδόρ, προβλήθηκε το 1986.

Η ταινία είχε πρωταγωνιστή τον Τζέιμς Γουντς, που για την ερμηνεία του προτάθηκε για Όσκαρ. Αυτή ακολουθήθηκε από τα ντοκιμαντέρ «Comandante» το 2003 και «Looking for Fidel» το 2004, που αποτελούνταν από συνεντεύξεις πρόσωπο-με-πρόσωπο με τον Φιντέλ Κάστρο. Κάθε μια από αυτές τις ταινίες πάσχισε να βρει διανομή στη Βόρεια Αμερική.

Με προσκάλεσαν για πρώτη φορά στη Βενεζουέλα για να γνωρίσω τον Ούγκο Τσάβες, κατά τη διάρκεια της υπόθεσης των Κολομβιανών ομήρων της FARC, τα Χριστούγεννα του 2007. Όπως συμβαίνει συνήθως, ο άνθρωπος που γνώρισα δεν ήταν ο άνθρωπος που διάβαζα και άκουγα από τα αμερικανικά media. Μπόρεσα να επιστρέψω τον Ιανουάριο του 2009, για να πάρω μια -πιο σε βάθος- συνέντευξη από τον πρόεδρο Τσάβες.

Ήταν ο Τσάβες στ’ αλήθεια η αντι-αμερικανική δύναμη που μας έλεγαν; Μόλις ξεκινήσαμε το ταξίδι μας, (με το συνεργείο) βρεθήκαμε να πηγαίνουμε πέρα κι από τη Βενεζουέλα, σε άλλες χώρες και να παίρνουμε συνέντευξη συνολικά από 7 προέδρους της ευρύτερης περιοχής, που αφηγούνται μια ακόμα μεγαλύτερη και πιο συναρπαστική ιστορία, η οποία κατέληξε στη δημιουργία της ταινίας South of the Border.

Ο ένας μετά τον άλλον, οι ηγέτες φαίνεται να λένε το ίδιο πράγμα: θέλουνε να έχουν τον έλεγχο των δικών τους φυσικών πόρων, να ενισχύσουν τους γειτονικούς τους δεσμούς, να αντιμετωπίζονται ως ίσοι προς ίσους με τις ΗΠΑ και να γίνουν οικονομικά ανεξάρτητοι από το ΔΝΤ. Από την εμπειρία μας στο θέμα του Ιράκ στην τηλεόραση, εμείς οι αμερικανοί πρέπει να αμφισβητήσουμε το ρόλο των δικών μας ΜΜΕ, που δαιμονοποιούν ξένους ηγέτες και τους παρουσιάζουν ως εχθρούς μας.

Οι επιπτώσεις αυτών των πράξεων μπορεί να είναι βάναυσες. Αυτή η ιστορία συνεχίζεται καιρό. Συμβαίνει αυτή τη στιγμή με τον Ούγκο Τσάβες στη Βενεζουέλα. Ελπίζω, στην ταινία μας, να καταφέρετε να ακούσετε μια πολύ διαφορετική πλευρά της «επίσημης» ιστορίας».

*Τα 2 ντοκιμαντέρ είναι ιδιαίτερα επίκαιρα λόγω και της ασθένειας του Τσάβες και της άσχημης τροπής που έχει πάρει η υγεία του το τελευταίο διάστημα.

Πηγή : inprecor

Διαβάστε Περισσότερα

Γιώργος Κιμούλης για το άρθρο του Τάκη Θεοδωρόπουλου στα “ΝΕΑ”

Απάντηση του Γιώργου Κιμούλη στον αρθογράφο της εφημερίδας “Τα Νέα”, Τάκη Θεοδωρόπουλο

Αγαπητέ κύριε Θεοδωρόπουλε, με αφορμή το χθεσινό ειρωνικό σας σχόλιο για μένα στη στήλη της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ – Γνώμες» (http://www.tanea.gr/gnomes/?aid=4780385), θέλω να σας πω μερικά πράγματα, τα οποία ίσως να μην τα έχετε σκεφτεί ποτέ, δηλώνοντάς σας όμως, πως εγώ ποτέ δε σχολιάζω γνώμες άλλων, αν δε με έχουν προκαλέσει πρώτα αυτοί.

Αλλά αν με προκαλέσουν απαντώ με τον δικό μου τρόπο, ο οποίος πολλές φορές δεν είναι κι ο καλύτερος για τον άλλον. Και καλά εσείς δεν ξέρατε – δε ρωτούσατε;Ξεκινώ λέγοντάς σας κατ’ αρχάς, πως είναι κρίμα να μη γνωρίζετε, ως πνευματικός άνθρωπος που είστε, όπως τουλάχιστον δηλώνετε, ότι η διεκδίκηση της «ουτοπίας», ως μηχανισμός υπεράσπισης ανθρωπίνων αξιών, δεν εντοπίζεται στη «νεότητα» και δεν αντιβαίνει την «ωριμότητα».

Αντιθέτως, αν χαρακτηρίζει κάτι την «ωριμότητα» είναι η διαχείριση της «ήττας». Άρα, όταν η «ήττα», κύριε Θεοδωρόπουλε, εντοπίζεται στη διάψευση μιας συλλογικής ουτοπίας, το άτομο δύναται να διατηρεί τον ουτοπικό του λόγο και να εμμένει στις αξίες και τα αιτήματα, που διαμορφώνουν την εκάστοτε «ουτοπία», αναδιατάσσοντας την «τακτική» του με βάση την νέα πραγματικότητα.

Με απλά λόγια, για να το καταλάβετε κι εσείς, δεν αλλάζουμε τις αξίες μας ανάλογα με την εποχή ή ανάλογα με το τι μας συμφέρει κάθε εποχή. Αν είχα έστω και το ελάχιστο δείγμα από εσάς, πως κάποτε, έστω και στο πολύ μακρινό παρελθόν σας, σας είχε απασχολήσει αυτό το θέμα, θα σας συμβούλευα, να μη χρησιμοποιείτε ποτέ τη συλλογική διάψευση για ναδικαιολογήσετε την απομάκρυνσή σας από τις βασικές σας αξίες, γιατί τότε η «ήττα» καθίσταται ατομική κι έτσι αυτοχαρακτηρίζεστε αποτυχημένος και δε σας σώζει τίποτα, ούτε καν η φράση σας: «έχω πάψει προ πολλού να αισθάνομαι αειθαλής πιονιέρος».

Πολύ φοβάμαι όμως, πως όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα για εσάς κι αν κάτι σας ενόχλησε στην ουσία, όπως αφήνετε, ως σοφός ώριμος ρεαλιστής, να νοηθεί στο άρθρο σας, δεν ήταν ο «πολιτικός παλιμπαιδισμός» μου και η αναφορά μου στον καπιταλισμό (χωρίς την προσφώνηση του κ. Μπογιόπουλου, αν και θα σας άξιζε), όσο τα σχόλια μου μου για το «σουλάτσο πολλών επαγγελματιών διανοουμένων στον κονφορμισμό» και την «εθελούσια δουλεία τους στην πολιτική καμαρίλα».

Σχόλια που νομίζω, τα πήρατε προσωπικά. Λάθος σας, κύριε Θεοδωρόπουλε. Σας δηλώνω ευθαρσώς λοιπόν - για να μην ανησυχείτε -, πως όταν μίλησα περί εθελούσιας δουλείας στην πολιτική καμαρίλα, δεν αναφερόμουν σ’ εσάς! Ούτε καν σας είχα στο μυαλό μου. Δε σας ήξερα και δε σας ξέρω. Μόλις πριν από λίγο και εντελώς τυχαία έμαθα, πως είχατε αναλάβει – αμισθί, όπως ο ίδιος τονίζετε παντού – τη θέση του προέδρου του Δ.Σ. του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου με απόφαση του Υπουργού Πολιτισμού και Τουρισμού κ. Γερουλάνου και στη συνέχεια, μετά από ενάμιση χρόνο υποβάλλατε την παραίτησή σας, όχι για λόγους πολιτικούς βέβαια, αλλά για λόγους προσωπικούς, όπως εσείς ο ίδιος πάλι γράφετε στην επιστολή παραίτησής σας.

Επίσης μόλις τώρα ανακάλυψα, πως την τελευταία εικοσαετία έχετε συγγράψει πάνω εικοσιπέντε έργα! Σας ζητώ συγγνώμη, αλλά δεν έχω διαβάσει ούτε ένα απ’ αυτά, όπως και πολλοί άλλοι φαντάζομαι. Άρα το να θεωρείτε, πως τη σκέψη μου την απασχολεί η προσωπικότητά σας είναι μία απλή φαντασίωση σας, που αποδεικνύει πως τελικά όντως πολλές φορές η μύγα μυγιάζεται.

Εδώ όμως, μ’ αυτήν την επιστολή μου, δε σας εγκαλώ για σχοινοβασία ενός μυαλού μεταξύ κενότητας και ανοησίας, ούτε για διακονία σ’ έναν ακραίο νεοσυντηρητισμό, πράγμα που είναι εμφανές σε όσα άρθρα σας άντεξα να διαβάσω στο διαδίκτυο, ούτε για την εμφανή προστασία που παρέχετε στο ίδιο σαθρό πολιτικό σύστημα, που σας συντηρούσε μέχρι τώρα (αυτό το τελευταίο το αναφέρω ορμώμενος από την αυτοκριτική, που κάνατε κάποτε αναφερόμενος στην περίπτωση Λαυρεντιάδη.

Γράψατε: «Δεν ξέρω αν όλοι μαζί τα φάγαμε. Όμως από τα σπλάγχνα μας τους βγάλαμε». Αυτή τη φράση σας την εξέλαβα στη κυριολεξία της, αλλά αν την κατάλαβα λανθασμένα, σας ζητώ εκ των προτέρων συγνώμη). Ούτε επίσης σας εγκαλώ για την αιθαλομίχλη της πολιτικής σας σκέψης, αφού ακόμη και τότε στα νεανικά σας ντουζένια, όταν προσπαθούσατε να βρείτε την ευτυχία στο Παρίσι μέσω της μαρκουζιανής σκέψης, ερμηνεύατε ποίηση του Μάο και στίχους του Μαγιακόφσκι, μόνο και μόνο για να βρείτε κάποια γκόμενα, όπως εσείς ο ίδιος εξομολογείστε στο άρθρο σας. Ήθελα να ‘ξερα ειλικρινά, αν κάτι τέτοιο το καταφέρατε ποτέ; Μάλλον όχι και μάλλον μπακούρης φεύγατε κάθε βράδυ μετά από εκείνες τις ολονύχτιες συζητήσεις. Κατανοώ πλήρως αυτό, που σας συμβαίνει. Τα τραύματα σ’ αυτήν την ηλικία μένουν ανεξίτηλα. Έτσι εξηγείται άλλωστε κι όλο αυτό το σύμπλεγμα περί αποτυχίας, που διαφαίνεται στη γεμάτη πικρία διαπίστωσή σας, πως οι «επιτυχημένοι είναι είδος».

Δε σας εγκαλώ όμως γι’ αυτά. Σας εγκαλώ για κάτι άλλο πολύ πιο σοβαρό: πώς γίνεται εσείς, ο ώριμος είρων, ο ανανήψας πλέον απ’ το ανώριμο παρελθόν του, ο λάτρης του μπισμαρκικού «εφικτού της πολιτικής και αυτόκλητος μάρτυρας υπεράσπισης της τωρινής πολιτικής κατάστασης», πώς γίνεται να επιλέγει τον ειρωνικό σχολιασμό της φράσης «κατάργηση των μνημονιακών νόμων», ξεχνώντας (;) και αποσιωπώντας – κοινώς: κάνοντας γαργάρα – το γεγονός, πως δίπλα του, στον ίδιο χώρο της εφημερίδας που αρθρογραφεί, λόγω της εθελουσίας εξόδου (σύγχρονος όρος της μνημονιακής πολιτικής, ο οποίος περιγράφει «κομψά» την ψυχρή απόλυση) έχουν βρεθεί ξαφνικά στον δρόμο, πάνω από 15 εργαζόμενοι δημοσιογράφοι, μεταξύ των οποίων και γνωστές υπογραφές, όπως Γιώργος Παπαχρήστος (πολιτικό ρεπορτάζ), Κώστας Γεωργουσόπουλος (θεατρικός κριτικός), Δημήτρης Δανίκας (κριτικός κινηματογράφου και αρθρογράφος), Μικέλα Χαρτουλάρη (αρχισυντάκτρια στο ένθετο βιβλίου), Πόπη Διαμαντάκου (τηλεκρικτικός), Χάρις Ποντίδα (πολιτιστικά ), Νίκος Αμανίτης (επικεφαλής ενθέτων) κ.α.

 Είναι δυνατόν να ειρωνεύεστε εσείς το σχοινί στο σπίτι του κρεμασμένου;
Θα ήθελα, όμως ειλικρινά να μάθω, πολυγραφότατε κύριε Θεοδωρόπουλε, το ψιλοκομμένο αυτό τουμπεκί, που κάνετε είναι γιατί, όπως εσείς γράφετε περιγράφοντας τον εαυτό σας, χαριεντιζόμενος ως άλλος «εκπεπτωκός νάρκισσος», «η σκέψη σας έχει χάσει προ πολλού τη φρεσκάδα και δε σας επιτρέπει να επαναλαμβάνετε ωραίες κοινοτοπίες με τη σεμνότητα του ανθρώπου που νομίζει πως εφηύρε την πυρίτιδα»,  αφού «η ορμή της νεότητάς σας, αυτή που σας έκανε να γεύεστε το bouquet των ιδεών, σας έχουν εγκαταλείψει προ πολλού;»

Ή κρατάτε το στόμα σας κλειστό και περί άλλα τυρβάζετε, γιατί η «πολιτική ωριμότητα», που σας διακατέχει, έχει ξυπνήσει μέσα σας το τερατάκι μίας νέας «πεφωτισμένης δεξιάς», η οποία βάσει της περίφημης πολιτικής ορθότητας διατυμπανίζει την πιο ακραία αντιδραστική θέση: «κάποια στιγμή πρέπει επιτέλους αυτή χώρα να γίνει χώρα!»;

Τα άρθρα σας βασίζονται σ’ αυτήν την αντίληψη.
Αγαπητέ ώριμε σοφέ ρεαλιστή επιμελητή εκδόσεων συγγραφέα και αρθρογράφε, δεν καταλαβαίνετε πως με το να ενδύεστε το φθαρμένο ένδυμα του Σαβοναρόλα και να μιμείστε τους υστερικούς Αμερικάνους ιεροκήρυκες, σκαρφαλωμένος στον άμβωνα με τεντωμένο το δάχτυλο νουθετώντας τ’ απολωλότα πρόβατα για αριστερό παλιμπαιδισμό, στηρίζετε μια πολιτική κατάσταση, που οδηγεί αυτόν τον τόπο σε πλήρη εξαθλίωση; 

Δεν καταλαβαίνετε, πως αυτή η στάση εγείρει ευλόγως, αν όχι υπόνοιες διατεταγμένης αποστολής, εγείρει σκέψεις του τύπου «γλύφουμε αυτούς μέχρι τώρα μας έκαναν να φαινόμαστε στα μάτια μας σημαντικοί». Σταματήστε όσο είναι καιρός αυτήν την επωδό που λέει, πως όλο αυτό που μας συμβαίνει πρέπει να το αντιμετωπίσουμε με τη φαταλιστική αποδοχή του μονόδρομου («η κατάσταση πλέον είναι μη αναστρέψιμη», είχατε γράψει πριν από κάποιους μήνες, αν θυμάστε) και να το δούμε «ως αναγκαίο κακό, που μπορεί να μας βγει και σε καλό, γιατί ούτως ή άλλως χρειαζόταν ένα σοκ η ελληνική κοινωνία!».

 Κι αν δε θέλετε να σταματήσετε αυτήν την κατρακύλα, γιατί ίσως να μην υπάρχει πλέον ίχνος αισχύνης για ό,τι γίνεται σ’ αυτή τη χώρα, ας μας απαντήσετε όλες εσείς οι Μαρίες Αντουανέτες και οι Αντωνίες Ραφαέλες με τα παντεσπάνια και τα μπριος τύπου «θα βγει σε καλό, χρειαζόταν ένα σοκ!», με ποιον είστε; Με το πρόβατο ή με το λιοντάρι; Γιατί αν είστε με το λιοντάρι, τουλάχιστον μη βελάζετε! 

Με τις υγείες σας, κύριε Θεοδωρόπουλε

και αν χρειαστεί θα επανέλθω γιατί έχω κι άλλα να σας πω.

Γιώργος Κιμούλης

Πηγή :  η Λέσχη

Διαβάστε Περισσότερα

ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΜΟΝΟΙ

του Ζίγκμουντ Μπάουμαν

Αντιλαμβανόμαστε τώρα, ότι η αβεβαιότητα δεν είναι παροδική ενόχληση, την οποία μπορούμε να διώξουμε αν μάθουμε τους κανόνες, αν παραδοθούμε στη συμβουλή των ειδικών, ή αν κάνουμε απλώς ό,τι κάνουν οι άλλοι. Αντίθετα, είναι μια μόνιμη συνθήκη της ζωής μας. Θα μπορούσαμε επιπλέον να πούμε, ότι αποτελεί το ίδιο το έδαφος πάνω στο οποίος ο ηθικός εαυτός ριζώνει και βλασταίνει. Η ηθική ζωή είναι ζωή διαρκούς αβεβαιότητας και απαιτείται πολύ μεγάλη δύναμη, ανθεκτικότητα και ικανότητα να αντιστέκεται κανείς στις πιέσεις για να είναι ηθικός. Η ηθική ευθύνη είναι άνευ όρων και καταρχήν άνευ ορίων - και γι' αυτό μπορούμε να αναγνωρίσουμε ένα ηθικό πρόσωπο από το ότι ποτέ δεν ικανοποιείται από την ηθική του παρουσία και κατατρώγεται από την υποψία, ότι δεν ήταν αρκούντως ηθικό.

Από την άλλη πλευρά, μια κοινωνία που δεσμεύει τα μέλη της, όπως έκανε η αρχαία πόλις, στο διαφορετικό αλλά και επιτακτικό καθήκον της μέριμνας και της διαχείρισης των δημόσιων υποθέσεων, ώστε ο δημόσιος βίος να ακολουθεί τα κριτήρια της δικαιοσύνης και της σύνεσης, είναι μια κοινωνία που δεν χρειάζεται ούτε πειθαρχημένα υποκείμενα, ούτε καταναλωτές που αναζητούν ικανοποίηση από τις υπηρεσίες που προσφέρει η κοινωνία, αλλά υπεύθυνους πολίτες. Να είμαστε υπεύθυνοι δεν σημαίνει να ακολουθούμε τους κανόνες. Συχνά, είναι πιθανό να απαιτείται από εμάς να παραβλέψουμε τους κανόνες ή να ενεργήσουμε κατά τρόπο, τον οποίο δεν εγγυάται κανένας κανόνας. Μονάχα μια τέτοια ευθύνη καθιστά τον πολιτη θεμέλιο, πάνω στο οποίο μπορεί να κτιστεί μια ανθρώπινη κοινωνία αρκούντως επινοητική και στοχαστική, ικανή να αντιμετωπίσω τις παρούσες προκλήσεις...

Ίσως... Τίποτα περισσότερο από ίσως, αφού δεν υπάρχει καμιά εγγύηση ότι μια τέτοια κοινότητα θα οικοδομηθεί πράγματι, κι αφού δεν υπάρχουν αλάνθαστες μέθοδοι που θα την εξασφαλίσουν. Στην πραγματικότητα, η μόνη εξασφάλιση είναι η αδιάκοπη προσπάθεια των ίδιων των δημιουργών της. Κάτι που θα μπορούσε να βοηθήσει σε αυτή την προσπάθεια, είναι η συνείδηση της στενής σχέσης (και όχι αντίφασης) που υπάρχει ανάμεσα σε αυτόνομους, ηθικά αυθύπαρκτους και αυτοδιάθετους (και γι' αυτό συχνά δυσκολοκυβέρνητους κι ενοχλητικούς) πολίτες, και μιαν απολύτως ώριμη, αυτοστοχαστική και αυτορρυθμιζόμενη πολιτική κοινότητα. Μόνο μαζί μπορούν να υπάρξουν, και οι μεν δεν νοούνται χωρίς τη δε.

---

Από το Και πάλι μόνοι / Η ηθική μετά τη βεβαιότητα,

μετάφραση της Ρίκας Μπενβενίτσε και του Κώστα Χατζηκυριακού (που έγραψε και την εισαγωγή), από τις εκδόσεις ΕΡΑΣΜΟΣ.

Η φωτογραφία είναι απ' την επικίνδυνη Μελούνα.

Πηγή : http://dangerfew.blogspot.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Αποχή ή Συμμετοχή?

Αν στις "φλογερές" κουβέντες περί αποχής ή συμμετοχής στις εκλογές ο συνομιλητής σας αρχίσει να υποστηρίζει την συμμετοχή, απλά ρωτήστε τον σχετικά με τις δοσοληψίες του με το δημόσιο κράτος.
Αν μόνο δίνει χτυπήστε τον στον ώμο σκύψτε στο αυτί του και ψιθυρίστε του "μην πιάνεσαι κορόιδο" και φύγετε (χαθείτε στην ομίχλη).
Αν παίρνει, τότε δώστε του άξαφνα μια γροθιά στο στομάχι πιάστε τον καθώς θα έχει διπλωθεί από τα μαλλιά, φέρτε με βία το αυτί του κοντά στα χείλη σας και ψιθυρίστε του, "δεν τσιμπάω" φτύστε τον και φύγετε.

Μην χάνετε ποτέ την ευκαιρία να δημιουργείτε μικρές σκηνές φτηνής "νουαρ" δράσης.
Είναι το αλατοπίπερο της μίζερης καθημερινότητας κάθε ψηφοφόρου γενικώς.


Οι εκλογές στα κράτη του παραπαίοντος καπιταλισμού, ειδικότερα δε σε κράτη/τσίρκο όπου ο καπιταλισμός είναι απόλυτο συνώνυμο της διαφθοράς, δεν παίζουν κανέναν ρόλο παρά αυτόν της μασκαράτας.
Του καρναβαλιού στην διάρκεια του οποίου εκτονώνονται τα άγρια " δημοκρατικά ένστικτα" του θηρίου στο κλουβί-"πολίτη" (ο οποίος -κατά τα άλλα- θεωρεί το κράτος/ τσίρκο, τον κακό μπαμπά που δεν του δίνει το δίκαιο χαρτζιλίκι)

Οι Πολίτες υπάρχουν και εκλέγουν σε ιδανικές Δημοκρατίες.
Ιδανικές Δημοκρατίες δεν υπάρχουν.

Στις άναρχες τυχοδιωκτικές ολιγαρχίες-που υπάρχουν όπως πολύ καλά γνωρίζετε- αυτό που οφείλουμε στον εαυτό μας και στους συνανθρώπους μας είναι η έμπρακτη ρήξη μας με την φαιδρότητα το ψεύδος και την πολιτική εξαπάτηση.

Και η ρήξη δεν συμβαίνει με τις εκλογές...

Αυτό που συμβαίνει με εκλογές είναι μια διευρυμένη στατιστική.
Πληροφορεί τους απατεώνες που τις διοργανώνουν, για το πόσα είναι τα επίδοξα θύματά/ "πελάτες" * τους που κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου και δεν έχουν ακόμη "κοιτάξει την ώρα" για να δουν ότι τους βούτηξαν και το ρολόι.
*τους λένε και "ενεργούς" "πολίτες", "υπεύθυνους" "δημοκράτες" κτλ. δωρεάν κολακευτικά που συνοδεύουν το ψηστήρι.

Η αποχή δεν δίνει καμιά πληροφορία στους απατεώνες.
Τουλάχιστον δεν ξέρουν.
Μην πιανόμαστε κορόιδα.
Πηγή : http://dangerfew.blogspot.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Ανθρώπινες σκιές

 

«[…] Τη δεκαετία του εβδομήντα τα πράγματα άλλαξαν στην ειδυλλιακή, πρωτόγονη παρέα. Ήρθε το φως και το νερό, ασφαλτοστρώθηκε ο δρόμος, κι άρχισαν να χτίζονται παντού καινούργια σπίτια, ακόμα και συγκροτήματα. Το τοπίο πήρε να γίνεται αγνώριστο. Ωστόσο, ο ρυθμός της αλλαγής δεν ήταν ακόμη ραγδαίος, αυτό έγινε τις δυο επόμενες δεκαετίες. Η Μάγδα κατάφερε να αγοράσει ένα κτήμα κοντά στη θάλασσα και να χτίσει εκεί ένα μικρό εξοχικό. 

 

Η καθημερινότητα της οικογένειας στις διακοπές άλλαξε. Υπακούοντας στις επιταγές των καιρών, έβαλαν το κεφάλι τους στον τορβά και χρεώθηκαν ώς τα αφτιά για να αποκτήσουν ένα κομμάτι γης, ένα ακόμη σπίτι. Αντικατέστησαν την αμεριμνησία, την αληθινή ξεκούραση και αναψυχή των καλοκαιρινών διακοπών με μια διατεταγμένη, συμβατική καλοπέραση, που έκρυβε πίσω της πολλή έγνοια και λάτρα. Το σπίτι ήταν ένας καινούργιος και μεγάλος μπελάς, που οικειοθελώς είχαν φορτωθεί. 

 

Είχαν απεμπολήσει για πάντα τη δυνατότητα να τη βγάζουν πρόχειρα, φτηνά, εύθυμα, με ποικίλες παρέες, δίχως πρόγραμμα και δίχως σκοπιμότητες. Στα παλιά δωμάτια που νοίκιαζαν μπορούσαν να μπαινοβγαίνουν όποτε ήθελαν, να μοιράζονται με τους άλλους ενοίκους πράγματα κι αισθήματα, δίχως να τους περνάει από το μυαλό τι ήταν οι άλλοι, φτωχοί ή πλούσιοι, μορφωμένοι ή αμόρφωτοι, και δίχως να τους τρώει το σαράκι να δείξουν τι ήταν οι ίδιοι. 

 

Η παλιά ζωή των διακοπών ήταν, έστω και για λίγες μέρες, απαλλαγμένη από καταναγκασμούς και διακρίσεις, ήταν μια ταπεινή και φευγαλέα εικόνα μιας ιδεατής ισότητας, αλληλεγγύης και ευδιαθεσίας. Το ιδιόκτητο σπίτι ήταν δέσμευση. 

 

Εκείνοι όμως καμάρωναν γι’ αυτήν και κοίταζαν πώς θα την κάνουν σφιχτότερη. Το μόνο που τους έμενε τώρα ήταν να επιδεικνύονται, να ανταγωνίζονται τους γείτονες, ποιος θα έκανε καλύτερη και μεγαλύτερη σκεπή, πατζούρια, μπαξέ, γκαράζ για το αυτοκίνητο, ποιος θα έμπαινε στο μάτι των άλλων με το χρήμα και την αξιοσύνη του. 

 

Είχαν μεταφέρει τον μικροαστικό καθωσπρεπισμό της πόλης στην εξοχή. Είχαν φράξει για πάντα τον μικρό κήπο μιας άλλης, πιο απλής, πιο ανέμελης, πιο ασκότιστης ζωής από εκείνη που έκαναν στο άστυ […]»

Ζήσης Σαρίκας, Ανθρώπινες σκιές. Δυο αφηγήματα,

Εκδ. ΠΑΝΟΠΤΙΚΟΝ – κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες.

 

Σημ. του H.S. Ναι! Ναι! Ναι! Μια ακόμα βαθιά, λογοτεχνική ματιά πάνω στην πραγματικότητα της χώρας μας από τον καλό μας φίλο (δείτε εδώ και μια μικρή συνέντευξή του). Συγκινητικό και συνάμα διαυγές, ένας πολύτιμος συνδυασμός που δύσκολα συναντάει κανείς. Το διάβασα απνευστί.

Πηγή :http://dangerfew.blogspot.gr/ 

Διαβάστε Περισσότερα

H εκδίκηση έρχεται από την Ιταλία, 3ος ο Μόντι. Πλησιάζει η ώρα που θα δούμε τον τρόμο στο βλέμμα τους!

Ο κεντροαριστερός συνασπισμός στην Ιταλία υπό τον Πιερ Λουίτζι Μπερσάνι διαθέτει άνετο προβάδισμα λιγότερο από δύο μήνες πριν από τις εκλογές-- όπως προκύπτει από δημοσκόπηση-- και η συμμαχία του απερχόμενου πρωθυπουργού Μάριο Μόντι ενδέχεται να εξασφαλίσει μέχρι 15% της ψήφου.

Ο αριθμός των ψηφοφόρων που απάντησαν ότι θα ψηφίσουν τον σχηματισμό του Μπερσάνι στις βουλευτικές εκλογές της 24ης και 25ης Φεβρουαρίου έχει παραμείνει περίπου ο ίδιος--μεταξύ 38% και 39%--και το Δημοκρατικό του Κόμμα εμφανίζεται να συγκεντρώνει 32% με 33%, σύμφωνα με το ινστιτούτο δημοσκοπήσεων ISPO.

Η συμμαχία Μόντι έχει ανέβει στο 14% με 15% από μόλις 10% που καταλάμβανε πριν ανακοινώσει τον σχηματισμό της, ενώ ο πρώην πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι έχει αυξήσει το μερίδιο της ψήφου για το κόμμα του "Λαός της Ελευθερίας" σε 17% με 19% από 13% με 16% που ήταν στις αρχές Δεκεμβρίου, προκύπτει από τη δημοσκόπηση που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα.

Αν ο Μπερλουσκόνι συμμαχήσει με την Λέγκα του Βορρά, ο συνασπισμός του μπορεί να συγκεντρώσει μέχρι και το 28% της ψήφου, σύμφωνα με το ISPO. Τα δύο κόμματα ενδέχεται να έχουν συνομιλίες αργότερα σήμερα. Ο αριθμός των αναποφάσιστων ή εκείνων που δεν θα ψηφίσουν μειώθηκε στο κάτω του 40%, από σχεδόν 50% όπου βρισκόταν πριν από μερικές εβδομάδες.

Ο νέος σχηματισμός «Επιλογή Πολιτών με τον Μόντι για την Ιταλία» που παρουσίασε την Παρασκευή ο απερχόμενος πρωθυπουργός θα λάμβανε, σύμφωνα με την δημοσκόπηση, 9% και φέρεται να συγκεντρώνει ψήφους κυρίως από την κεντροαριστερά και τους μέχρι σήμερα αναποφάσιστους. Το "Κίνημα Πέντε Αστέρια" του κωμικού Μπέπε Γκρίλο έπεσε στο 13% με 14% από 17%-19% όπου βρισκόταν πριν από ένα μήνα, σύμφωνα με την ίδια πηγη

Πηγή : http://www.kourdistoportocali.com

Διαβάστε Περισσότερα

Πριν τον Σαμαρά στις ΗΠΑ ο Αλέξης Τσίπρας

Σύμφωνα με πληροφορίες από τους συναδέλφους του  Newpost.gr ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται με το ένα πόδι στην Αμερική και μάλιστα πριν τον Αντώνη Σαμαρά επιβεβαιώνοντας τα σχετικά ρεπορτάζ του "Κουρδιστού Πορτοκαλιού".

Η αντίστροφη μέτρηση για την κυβέρνηση Σαμαρά έχει ήδη αρχίσει.

Ένα από τα πρώτα ραντεβού του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα, μόλις επέστρεψε από τα ιερά χώματα της Αργεντινής ήταν να δει τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, ο οποίος όλο αυτό το διάστημα έχει διακριτική παρουσία.

Ο υπουργός Εξωτερικών, σε συνεργασία με τις διπλωματικές μας αποστολές σε Βραζιλία και Αργεντινή ήταν εκείνος που φρόντισε με κάθε λεπτομέρεια τα ταξίδια του Αλέξη Τσίπρα.

Τον Δημήτρη Αβραμόπουλο ο οποίος σημειωτέον διατηρεί άριστες σχέσεις με την αντίπερα όχθη του Ατλαντικού είχε συναντήσει ο Αλέξης Τσίπρας πριν ξεκινήσει τα συναρπαστικά του Ημερολόγια Μοτοσικλέτας στην Λατινική Αμερική. Κρατήστε την συνεργασία του Αλέξη Τσίπρα με τον Δημήτρη Αβραμόπουλο στην άκρη της μνήμη σας. Το πιο πιθανό είναι να έχει κάτι από το μέλλον.

Ήταν καλοκαίρι του 2011 και ο οικονομολόγος Γιάννης Βαρουφάκης απολάμβανε το πρωινό του στο ξενοδοχείο «Ποσειδών» της Χρυσής Ακτής της Πάρου,  εδώ που συνήθιζε να διαμένει και ο φίλος του Γιώργος Παπανδρέου στην διάρκεια των διακοπών του. Ο οικονομολόγος θα ήταν αυτός που θα έφερνε πιο κοντά τον Αλέξη Τσίπρα με τον Γιώργο Παπανδρέου. Να σημειώσουμε ότι οι σχέσεις του Γιάννη Βαρουφάκη με τον Γιώργο Παπανδρέου αναθερμάνθηκαν όταν ο Γιώργος εγκατέλειψε το Μέγαρο Μαξίμου. Η οικογένεια Παπανδρέου χρεώνει εξίσου στον Βενιζέλο με τους Σαρκοζί και Μέρκελ την βίαιη απομάκρυνσή του από την εξουσία. Δεν χρειάζεται πλούσια φαντασία για να ισχυρισθεί κανείς πως οι Παπανδρέου ζουν για την μεγάλη ρεβάνς από τον σημερινό αρχηγό του ΠΑΣΟΚ.

Από την άλλη η συνειδητοποίηση από την πλευρά του Αλέξη Τσίπρα, ότι το να κυβερνάς μια χώρα δεν είναι το ίδιο με την προεδρία του 15μελούς, τον αναγκάζει να αναζητήσει ισχυρές συμμαχίες στην διεθνή σκακιέρα.

Και παρά το νεαρό της ηλικίας του και την απρόσμενη εκτόξευση των ποσοστών του κόμματός του, το κάνει με τον καλύτερο τρόπο. Κάθε άλλο παρά τυχαία είναι η ευρεία προβολή του Αλέξη Τσίπρα τα αμερικανικά ΜΜΕ και η οικειότητα με την οποία τον αντιμετωπίζουν. CNN, Guardian, Times, είναι μερικά από τα βαριά ονόματα της αμερικανικής μηντιακής βιομηχανίας που φρόντισαν να πλέξουν το εγκώμιο του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ. Η συμβολή των Παπανδρέου-Βαρουφάκη σ αυτό δεν ήταν αμελητέα. Κάποιοι κάνουν λόγο και για Αμερικανούς συμβούλους οι οποίοι βρίσκονται στο think tank του Αλέξη και η φημολογία τους θέλει να αμείβονται από συγκεκριμένα συμφέροντα αλλά αυτό για την ώρα παραμένει αστικός μύθος.

Αυτό που είναι χειροπιαστή πραγματικότητα είναι η επιχείρηση «ταξίδι στις ΗΠΑ» που βρίσκεται σε εξέλιξη με τις επαφές της Κουμουνδούρου με την Ουάσιγκτον να πυκνώνουν. Το σενάριο να βρεθεί ο Αλέξης Τσίπρας στις ΗΠΑ πριν τον Αντώνη Σαμαρά ακούγεται εφιαλτικό για τον Αντώνη Σαμαρά.

Ο σημερινός πρωθυπουργός με την ως τώρα θητεία του στο Μαξίμου έχει καταταγεί από τον Λευκό Οίκο στο γερμανικό στρατόπεδο. Αυτό το γνωρίζει η Αθήνα και κάνει ότι μπορεί να εξευμενίσει τον θείο Σαμ.

Μία από αυτές τις κινήσεις ήταν να σπεύσει να του δώσει 183 εκατομμύρια ευρώ για ανταλλακτικά των F16  ενώ από το αδιόρθωτο ελληνικό Πεντάγωνο ετοιμάζουν νέο εξοπλιστικό πρόγραμμα του αιώνα αξίας 10 δις ευρώ.

Ακούγεται σοκαριστικό για μια χρεοκοπημένη χώρα να ετοιμάζεται να  δώσει 10 δις σε εξοπλιστικά προγράμματα αλλά δυστυχώς πρόκειται για μια πραγματική πραγματικότητα με φόντο μια εφιαλτική ηγεσία που δεν διδάσκεται από τον πόνο του λαού.

Ο λόγος που η συγκυβέρνηση επιταχύνει τις αγορές των ανταλλακτικών για τα αμερικανικά πολεμικά αεροσκάφη της Π.Α δεν είναι άσχετος από το φλερτ Τσίπρα-Ουάσιγκτον. Ο Σαμαράς τρέμει στην ιδέα ότι μπορεί να του σκάσουν ένα πρωί νέα «Ίμια», όπως συνέβη με τον γερμανόφιλο Σημίτη, ο οποίος πέρα από το «ευχαριστώ στους Αμερικανούς» μέσα στη Βουλή των Ελλήνων εξήγγειλε και πραγματοποίησε το εξοπλιστικό πρόγραμμα του αιώνα που ήταν βουτρηγμένο στις μίζες και τις αρπαχτές, συμβάλλοντας στην σημερινή κατάντια της χώρας. Ο Σαμαράς τρέμει τα δικά του Ίμια καθώς η επιλογή να πέσει στην αγκαλιά της Μέρκελ προκαλεί εκνευρισμό στον θείο Σαμ.

Για την ώρα η αντίδραση των Αμερικανών αρκείται στο έντονο φλερτ με τον Αλέξη Τσίπρα. Πληροφορίες μάλιστα της τελευταίας στιγμής θέλουν να έχει ορισθεί με την συμβολή συγκεκριμένου Ελληνοαμερικανού επιχειρηματία ραντεβού του Αλέξη Τσίπρα με τον Αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν σε μια συγκεκριμένη εκδήλωση του αμερικανικού Δημοκρατικού Κόμματος ενώ στα σκαριά βρίσκεται και φωτογραφικό στιγμιότυπο του Αλέξη Τσίπρα με τον Μπαράκ Ομπάμα.

Ο Αλέξης που πιτσιρικάς διαδήλωνε έξω από την Αμερικάνικη Πρεσβεία φωνάζοντας «Έξω οι βάσεις του θανάτου» και «Αμερικάνοι go home» ετοιμάζεται, με την βοήθειά τους, να κυβερνήσει την Ελλάδα χωρίς να χρεισθεί να εγκαταλείψει πανικόβλητος την εξουσία στους 6 πρώτους μήνες. Την ίδια στιγμή στην επικράτηση του Αλέξη Τσίπρα ποντάρουν και πολλά κορυφαία στελέχη της ΝΔ που βλέπουν με δυσπιστία το «γερμανικό πάθος» του Αντώνη Σαμαρά.

Οι εξελίξεις όπως όλα δείχνουν θα είναι καταιγιστικές.

Διαβάστε κι αυτό>

O ΘΕΙΟΣ ΣΑΜ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΡΕΒΑΝΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΡΚΕΛ

Το βράδι της Τρίτης 6 Νοεμβρίου του 2012 που ο Μπαράκ Ομπάμα κέρδιζε τις αμερικανικές εκλογές η Χίλαρυ Κλίντον γνώριζε ότι είχε τελειώσει πολιτικά.

Όλο αυτό το διάστημα η Αμερικανίδα υπουργός των Εξωτερικών ήταν η πιο σκοτεινή αντίπαλος του Μπαράκ Ομπάμα. Πολύ πιο επικίνδυνη και από τον Μιτ Ρόμνευ. Αποδεχόμενη την ήττα της έσπευσε να δηλώσει ότι τον Ιανουάριο του 2013 θα παραιτηθεί και ήδη ο πλανητάρχης ζήτησε από τον Τζον Κέρι να αναλάβει επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας.

Το λόμπι των Κλίντον ποτέ δεν είδε με καλό μάτι τον Ομπάμα. Ο πρώτος έγχρωμος πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν εμπόδιο τόσο στις δουλειές του ζεύγους όσο και στις πολιτικές φιλοδοξίες της Χίλαρυ. Μην ξεχνάτε ότι η Χίλαρυ ήταν η εσωκομματική αντίπαλος του Ομπάμα για την αρχηγία των Δημοκρατικών.Για τέσσερα χρόνια, ο σημερινός πλανητάρχης είδε τα μαλιά του να ασπρίζουν, έκανε την καρδιά του πέτρα και έδωσε όλες του τις δυνάμεις για να επανεκλεγεί, με μία Χίλαρυ να του τραβάει διαρκώς το χαλί-η Ντόρα μπροστά της είναι αγγελούδι.

Ο Ομπάμα νίκησε κατά κράτος. Κατάφερε να επανεκλεγεί και πλέον είναι απαλλαγμένος και από τον δημοσιονομικό βραχνά μια και τα βρήκε με τους Ρεπουμπλικάνους. Έτσι έχει όλη την άνεση να πάρει την ρεβάνς από τους Γερμανούς και την Μέρκελ οι οποίοι με την βοήθεια των Κλίντον επικράτησαν μέσα στο 2012.

Η πιο καίρια νίκη της Μέρκελ ήταν τον Μάιο του 2012 που ο Ντομινίκ Στρος Καν από την σουίτα 2806 του Sofitel βρέθηκε στις φυλακές των ΗΠΑ κατηγορούμνος για βιασμό. Σε ένα video που κυκλοφόρησε μερικές μέρες αργότερα βλέπουμε δύο τύπους που βρίσκονται στο ξενοδοχείο συγχαίρουν ο ένας τον άλλο. Η αίσθηση ότι κάποιοι την είχαν στήσει στον Στρος Καν ήταν από διάχυτη. Με το ΔΝΤ να μένει για μεγάλο διάστημα ακέφαλο η Μέρκελ και ο Σαρκοζί έπαιζαν μπάλα χωρίς αντίπαλο. Λίγους μήνες μετά θα έτρωγαν και τον Έλληνα πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου που εντός και εκτός της χώρας είχε το παρατσούκλι «αμερικανάκι».

Ο Ομπάμα παρακολουθούσε παθητικά- έχοντας να αντιμετωπίσει και τα δικά του εσωτερικά προβλήματα- την επέλαση της Γερμανίας στην διεθνή πολιτική σκακιέρα.

Στο Λευκό Οίκο πιστεύουν πως πίσω από το «στήσιμο» του Στρος Καν βρίσκονται η Κλίντον.

Αν αυτό είναι απλά μια θεωρία συνομωσίας η πραγματικότητα δεν θα το μάθουμε σύντομα. Ακούστε τώρα και μια «άλλη θεωρία συνομωσίας». Αυτή λέει πως το χτύπημα στην Χίλαρυ κάθε άλλο παρά τυχαίο ήταν. Η υπουργός Εξωτερικών δεν γλίστρησε και έπεσε καθώς έπλενε σκάλες. "Χτύπησε" αρκετές χιλιάδες πόδια πάνω από το έδαφος και καθώς επέβαινε στο στρατιωτικό ελικόπτερο που χρησιμοποιεί για τις μετακινήσεις της. Οι συνθήκες του «ατυχήματος» παραμένουν άγνωστες και σε μια χώρα που ακόμη δεν γνωρίζουμε ποιοι βρίσκονται πίσω από την δολοφονία των Κέννεντυ μην περιμένετε άμεσα απαντήσεις.

Το γεγονός είναι ότι η Χίλαρυ Κλίντον δεν είναι πλέον εμπόδιο στο δρόμο του Ομπάμα. Η καυτή πατάτα είναι πλέον στην γερμανική καγκελαρία η οποία βλέπει την εκδίκηση του λόμπι του Ομπάμα να πλησιάζει. Η Χίλαρυ είναι εκτός κυκλοφορίας, η σκιά του Σίλβιο απειλεί τον Ομπάμα και ένα νέο πρόσωπο κλειδί για τους Αμερικανούς βρίσκεται στο προσκήνιο. Ο Alexis Tsipras, ο οποίος πριν επιστρέψει στην Αθήνα από την Αργεντινή βρέθηκε για λίγες ώρες σε αμερικανικό έδαφος, είχε «ευαίσθητες» συναντήσεις σε υψηλό επίπεδο και προετοίμασε ένα ταξίδι στις ΗΠΑ που πολλοί θεωρούν ότι θα γίνει πριν από εκείνο του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά!

Ο Alexis Tsipras  που σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελε να βάλει τον Γιώργο Παπανδρέου στο κάδρο της προανακριτικής είναι για τους Αμερικανούς το δυνατό χαρτί στην ανακοπή της γερμανικής επέλασης στην Ελλάδα.

Την ίδια στιγμή ο Πάνος Καμμένος ετοιμάζεται να περάσει στην αντεπίθεση εξαφανίζοντας τους εσωτερικούς του αντιπάλους. Σύμφωνα με πληροφορίες αποκαλύψεις για την θητεία του Μαρκόπουλου στο υπ. Πολιτισμού θα δικαιώσουν τον Πάνο Καμμένο ο οποίος είναι υπέρ της σύμπλευσης με τον Αλέξη Τσίπρα κάτι με το οποίο διαφωνούσε ο Μαρκόπουλος. Απεναντίας ο  Καμμένος δεν κρύβει την εκτίμησή του στο πρόσωπο του Χρήστου Ζώη η επιστροφή του οποίου στους Ανεξάρτητους Έλληνες θα έδινε νέα δυναμική στο κόμμα.

Οι Αμερικανοί εκτιμούν ότι πολύ σύντομα ο ΣΥΡΙΖΑ παρά τα κενά στο οικονομικό του πρόγραμμα θα βρεθεί μπροστά με διαφορά 4-5 ποσοστιαίες μονάδες από την Νέα Δημοκρατία.

Σ΄αυτή την περίπτωση η κυβερνητική συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ-Ανεξάρτητων Ελλήνων με φιλοαμερικανικό προσανατολισμό είναι κάτι που θα ανέτρεπε τους συσχετισμούς σε βάρος της Γερμανίας, η οποία για ολόκληρο το 2012 είναι καβάλα στο άλογο

Πηγή : http://www.kourdistoportocali.com

Διαβάστε Περισσότερα

"Όχι άλλο Βαρουφάκη" video..

Μέσα από τα άρθρα του, αλλά και από τις συνεντεύξεις του, έχει αποκτήσει φανατικούς φίλους και εχθρούς. Αναρωτηθήκατε γιατί;

Ίσως αυτό το βίντεο σας δώσει κάποιες απαντήσεις και σας βοηθήσει να ξεκαθαρίσετε τι ακριβώς “πρεσβεύει” ο Γ. Βαρουφάκης“πρεσβεύει” ο Γ. Βαρουφάκης.
Πηγή :http://seisaxthia.wordpress.com/ 

Διαβάστε Περισσότερα

Η ξεφτίλα της €πιτυχίας

Οι θιασώτες του καπιταλισμού υποστηρίζουν πως στο σύστημα αυτό όποιος αρπάζει τις ευκαιρίες ξεχωρίζει από τους άλλους. Ο ηθοποιός Ζεράρ Ντεπαρντιέ, αξιοποίησε με τον καλύτερο τρόπο το ταλέντο του. Δούλεψε σκληρά, άρπαξε τις ευκαιρίες και έγινε ένας «σταρ» της παγκόσμιας βιομηχανίας του θεάματος.


Ξεχώρισε τόσο πολύ από τους άλλους που μπορεί να τρώει και να αστειεύεται στο ίδιο τραπέζι με τον πρόεδρο Πούτιν και αμέσως μετά να παραλαμβάνει από αυτόν το καινούργιο ρωσικό διαβατήριό του. Ο αγαπημένος Ζεράρ κλείνει τ’ αυτιά του στις κατάρες των Γάλλων που τον αποκαλούν προδότη και μένει για πάντα πιστός στην μία και μοναδική πατρίδα που ποτέ δεν πρόδωσε: την €πιτυχία.

Πηγή : e-οικοδομος

Διαβάστε Περισσότερα

ΠΩΣ ΚΑΤΑΝΕΜΕΤΑΙ ΟΛΟΣ Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΜΑΣ

Toυ Γ.ΔΕΛΑΣΤΙΚ
Αιώνιο το ερώτημα, με διαρκώς διαφορετικές απαντήσεις σε κάθε εποχή, ακόμη και κάθε χρόνο: Πόσοι είναι οι πλούσιοι; Πόσοι οι φτωχοί; Πόσο πλούσιοι είναι οι πλούσιοι και πόσο φτωχοί οι φτωχοί;
Πάντα κινεί το ενδιαφέρον αυτό το θέμα και η έκθεση για τον Παγκόσμιο Πλούτο του 2012 της ελβετικής τράπεζας Κρφντί Σουίς μάς δίνει τις τρέχουσες απαντήσεις. Ας αρχίσουμε από την κορυφή της πυραμίδας. Πόσοι είναι λοιπόν αυτοί που έχουν προσωπική περιουσία πάνω από 1 εκατομμύριο δολάρια σε όλον τον κόσμο;

Είναι 29 εκατομμύρια άτομα, αριθμός που αντιστοιχεί στο 0,6% του ενήλικου πληθυσμού του πλανήτη. Αυτό το 0,6% λοιπόν κατέχει συνολικά περιουσία αξίας 87,5 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, η οποία αντιστοιχεί στο 39,3% του παγκόσμιου πλούτου!

Η αντιστοίχιση των αριθμών είναι εντυπωσιακή – το 0,6% του πληθυσμού κατέχει το 39,3% του πλούτου.

Η υπόθεση γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρουσα αν στους εκατομμυριούχους προσθέσουμε τους εύπορους και του απλώς πλούσιους, αυτούς δηλαδή που έχουν περιουσία από 100.000 μέχρι 1 εκατομμύριο δολάρια. Αυτοί είναι αρκετοί. Ανέρχονται σε 344 εκατομμύρια ανθρώπους, ποσοστό 7,5% του ενήλικου πληθυσμού της Γης.
Αυτοί οι εύποροι έχουν συνολική περιουσία 95,9 τρισεκατομμύρια δολάρια, ποσό που αντιστοιχεί στο 43,1% του συνολικού πλούτου του πλανήτη μας. Προσθέτοντας αυτές τις δύο κατηγορίες εύπορων και εκατομμυριούχων, παθαίνει κανείς σοκ: Το 8,1% του πληθυσμού κατέχει το… 82,4% (!) του παγκόσμιου πλούτου.

Αυτό σημαίνει ότι το υπόλοιπο 92% του πληθυσμού της Γης -δηλαδή 4,2 δισεκατομμύρια συνολικά άτομα- δεν κατέχει ούτε καν το 18% του παγκόσμιου πλούτου!

 Καλή έως υποφερτή στη χειρότερη περίπτωση είναι η κατάσταση ενός δισεκατομμυρίου ανθρώπων (1,035 δισ. για την ακρίβεια, αριθμός που αντιστοιχεί στο 22,5% του ενήλικου πληθυσμού) που έχουν περιουσία από 10.000 έως 100.000 δολάρια.
Αυτοί έχουν συνολική περιουσία 32,1 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, η οποία αντιστοιχεί στο 14,4% του πλούτου του πλανήτη μας.

Τα τελευταία νούμερα όμως είναι ανατριχιαστικά, καθώς περνάμε πλέον στους φτωχούς, αυτούς δηλαδή που έχουν περιουσία κάτω από 10.000 δολάρια. Μιλάμε για πάνω από 3 δισεκατομμύρια ανθρώπους – 3,184 δισ. όπως αναφέρει η έκθεση.

 Αυτοί αποτελούν το 69,3% του ενήλικου πληθυσμού του πλανήτη και η συνολική περιουσία τους ανέρχεται σε μόλις 7,3 τρισεκατομμύρια δολάρια, ποσό που αντιστοιχεί στο… 3,3% του παγκόσμιου πλούτου!
Είναι εφιαλτικό, στο 70% του παγκόσμιου πληθυσμού αντιστοιχεί κάτι περισσότερο από το 3% του παγκόσμιου πλούτου! Σε καμιά εποχή της ανθρωπότητας η ανισοκατανομή των εισοδημάτων δεν ήταν τόσο μεγάλη, τόσο απερίγραπτα κραυγαλέα.

Οπως ίσως θα το περίμενε κανείς, ακόμη και στους κόλπους της προνομιούχου ομάδας των 29 εκατομμυρίων εκατομμυριούχων υφίσταται εντυπωσιακή ανισομέρεια στην εθνική προέλευση αυτών των εκατομμυριούχων. Ολοι γνωρίζουν ή υποθέτουν ότι οι ΗΠΑ είναι η χώρα που γεννάει εκατομμυριούχους.

Οντως 11.023.000 εκατομμυριούχοι (το 39% του συνόλου) είναι Αμερικανοί. Δεύτερη χώρα παραγωγής εκατομμυριούχων είναι η Ιαπωνία, με 3.581.000 “μέλη” αυτού του εκλεκτού κλαμπ. Η τρίτη χώρα εκατομμυριούχων συνιστά έκπληξη.

 Δεν είναι η Γερμανία, όπως ίσως περίμενε κανείς.
Είναι η Γαλλία, μία χώρα της οποίας η ελίτ αποφεύγει συστηματικά να επιδεικνύει τον πλούτο της. Μία χώρα επίσης όπου υπάρχει ένα διάχυτο κλίμα κοινωνικής εχθρότητας προς τον υπερβολικό πλούτο. Και όμως στη χώρα αυτή υπάρχουν 2.284.000 εκατομμυριούχοι – πολύ περισσότεροι δηλαδή από όσους υπάρχουν στη Βρετανία και οι οποίοι ανέρχονται σε 1.582.000 “μόνο”, ενώ υπερβαίνουν το 1.100.000 και οι εκατομμυριούχοι της Ιταλίας.

Απροσδόκητα χαμηλός σε σχέση με τα προαναφερθέντα νούμερα είναι ο αριθμός εκατομμυριούχων που προέρχονται από τη Γερμανία – 1.463.000, δηλαδή κάπου 800.000 Γερμανοί εκατομμυριούχοι λιγότεροι από τους εκατομμυριούχους της Γαλλίας, την οποία η Γερμανία πάνω από μισό αιώνα τώρα ενισχύει οικονομικά μέσω της ΕΟΚ και της ΕΕ!


Εντυπωσιακό, ομολογουμένως. Εννοείται, βεβαίως, ότι στον τομέα των εκατομμυριούχων δεν υπάρχει σύγκριση ανάμεσα σε πλούσιες και φτωχές χώρες. Η ζάπλουτη Ελβετία των 7,5 εκατομμυρίων κατοίκων για παράδειγμα έχει 562.000 εκατομμυριούχους, σχεδόν 4 φορές περισσότερους από τους 158.000 εκατομμυριούχους της Ινδίας, που έχει πληθυσμό 1,2 δισεκατομμύρια ανθρώπους, ή τους μισούς από το 1.054.000 της Κίνας με το 1,3 δισ. κατοίκους.

Πηγή : *Δημοσιεύθηκε στο “ΕΘΝΟΣ” την Τρίτη 8 Ιανουαρίου 2013

Διαβάστε Περισσότερα

ΤΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ...video....

Τα κάλαντα τής πρωτοχρονιάς είπαν στον δήμαρχο του νησιού Αντώνη Αντωνάκη οι κάτοικοι της  Σερίφου  παρουσία του πρωτοπρεσβύτερου του νησιού Ιάκωβου Μητροφάνη στο Δημαρχείο στην Πιάτσα τής πάνω χώρας. Η τοπική αυτοδιοίκηση θα παίξει καθοριστικό ρόλο στους δύσκολους αυτούς καιρούς που διανύουμε.

 Ο δήμαρχος πρέπει να έχει το σθένος να υπερασπισθεί τα συμφέροντα του νησιού από την αδηφάγα πολίτικη του κράτους των Αθηνών και να τονώσει όσο μπορεί  τους τομείς του τουρισμού ,της εγχώριας γεωργικής παραγωγής ,να βοηθήσει τους ασθενέστερους, να δώσει κίνητρα για τους επιχειρηματίες που θέλουν να επενδύσουν στο νησί ,με γνώμονα το συμφέρον του τόπου και την προστασία του περιβάλλοντος .

 Και πάνω από όλα να βελτιώσει τις υποδομές του νησιού όσον αφορά τους δρόμους και τις συγκοινωνίες όλοι ξέρουμε ότι χρήματα δεν υπάρχουν και οφείλουμε να βοηθήσουμε ο καθένας στο μέτρο που του αναλογεί ,,,,
Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

ΤΕΛΕΝΙΚΟς ΣΤΕΛΝΕΙ ΜΥΝΗΜΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑς ΓΙΑ ΤΟ 2013

ΤΕΛΕΝΙΚΟΣ

Χθες

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που ο σύλλογος την ημέρα των Χριστουγέννων «έβγαινε» και έλεγε τα κάλαντα στην Αθήνα σε μέλη και φίλους του συλλόγου.

 Ένας άθλος για την εποχή εκείνη γιατί έπρεπε να συντονιστούν μουσικοί αυτοκίνητα δρομολόγια κλπ. 

Το νέο ΔΣ αποφάσισε να κάνει μια ακόμη κίνηση και να πραγματοποίησει την κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας του συλλόγου στην Αθήνα,

μαζεύοντας όλους τους πατριώτες σε μία ζεστή και γεμάτη κέφι βραδιά, κάτι που φάνηκε ότι όλοι το περίμεναν και το είχαν ανάγκη εδώ και πολλά χρονιά.

Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στους…..
• Το ΔΣ του συλλόγου που έκανε τα πάντα για να περάσουμε ευχάριστα

• Την χορευτική ομάδα του συλλόγου γυναικών Ανδρομέδα που χόρεψαν και είπαν και τα πρωτοχρονιάτικα κάλαντα όπως τα λένε στα χωριά

• Όλους αυτούς που πρόσφεραν δώρα για να ενισχύσουν την προσπάθεια του συλλόγου.
 

• Τους καταπληκτικούς οργανοπαίχτες που είναι πάντα δίπλα σε όλους τους συλλόγους του νησιού μας.

• Όλο τον κόσμο που ανταποκρίθηκε και γλέντησε μέχρι νωρίς το πρωί.
 

• Και φυσικά ιδιαίτερα στον Αντωνάκη Κωνσταντίνο (Τρύπης) ο οποίος με το ταπεραμέντο του ξεσήκωσε τον κόσμο.

ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!!!!!!!!!!!!!!!!
Πηγή : ΤΕΛΕΝΙΚΟς

Διαβάστε Περισσότερα

ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ ΣΤΗΝ ΣΕΡΙΦΟ

Μέ τσουχτερό κρύο έγινε η δοξολογία των θεοφανείων στήν ΣΕΡΙΦΟ και η τελετή του αγιασμού  των υδάτων στόν λιμένα του νησιού στό λιβάδι παρουσία των τοπικών αρχών και του Πρωτοπρεσβύτερου του νησιού Ιάκωβου Μητροφάνη ,αρκετοί ήταν οι τολμηροί που αψήφησαν το κρύο και την παγωμένη θάλασσα και τίμησαν το έθιμο  .

Δύο είναι οι κυριότερες τελετές των Θεοφανίων:

Ο Μέγας Αγιασμός, που λαμβάνει χώρα εντός των Εκκλησιών.
Η Κατάδυση του Τιμίου Σταυρού, που ακολουθεί τον Μεγάλο Αγιασμό.

 

Η Ανέλκυση του Σταυρού
Ο Σταυρός καταδύεται σε θαλάσσιο χώρο εντός λιμένων, σε όχθες ποταμών ή λιμνών και στην ανάγκη σε δεξαμενές νερού, όπως στην ΣΕΡΙΦΟ κατά μίμηση της Βάπτισης του Θεανθρώπου. Η εκδήλωση αυτή στη χώρα μας έχει και πολιτικό χαρακτήρα, καθώς παρίστανται οι Αρχές της κάθε περιοχής.

 

Ο εκκλησιαστικός ύμνος που κυριαρχεί την ημέρα και βρίσκεται στα χείλη κάθε πιστού είναι το Απολυτίκιο των Θεοφανίων:

“

Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε
η της Τριάδος εφανερώθη προσκύνησις
του γαρ Γεννήτορος η φωνή προσεμαρτύρει Σοι
αγαπητόν Σε Υιόν ονομάζουσα
και το Πνεύμα εν είδει περιστεράς
εβεβαίου του λόγου το ασφαλές
Ο επιφανής Χριστέ ο Θεός
Και τον κόσμον φωτίσας δόξα Σοι.
”

Έθιμα

Κάλαντα των Φώτων. Ψάλλονται από τα παιδιά την παραμονή της εορτή σε πολλές παραλλαγές. Οι περισσότερες αρχίζουν με τους στίχους:
«Σήμερα είν' τα Φώτα και ο φωτισμός / και χαρά μεγάλη και αγιασμός…»

Ανέλκυση του Σταυρού (το «πιάσιμο του Σταυρού») από κολυμβητές, τους λεγόμενους Βουτηχτάδες, κατά την τελετή της Κατάδυσης του Τιμίου Σταυρού. Νεαρά, κυρίως, άτομα βουτούν στα παγωμένα νερά για να πιάσουν πρώτα τον Σταυρό και να λάβουν την ευλογία του ιερωμένου, αλλά και να δεχθούν τις τιμές και τις ευχές των συντοπιτών τους.

Αγιασμός των οικιών από τους ιερείς. Στην Ελλάδα ο αγιασμός γίνεται για πρώτη φορά την παραμονή των Θεοφανίων και λέγεται «Μικρός Αγιασμός» ή «Πρωτάγιαση» ή «Φώτιση». Με την Πρωτάγιαση, ο ιερέας γυρίζει όλα τα σπίτια και με το Σταυρό και ένα κλωνί βασιλικό «αγιάζει» ή «φωτίζει» (ραντίζει) τους χώρους των σπιτιών για να φύγει μακριά κάθε κακό. 

 Παλαιότερα, οι λαϊκές δοξασίες συνέδεαν τον φωτισμό των σπιτιών με την εξαφάνιση των καλικάντζαρων, τους οποίους φαντάζονταν να φεύγουν περίτρομοι με την έλευση του ιερέα, κραυγάζοντας: «Φύγετε να φύγουμε κι έφτασε ο τρουλόπαπας με την αγιαστούρα του και με τη βρεχτούρα του!»

Η εορτή των Θεοφανίων περικλείει άλλωστε και πολλές εκδηλώσεις που αποτελούν διαιώνιση αρχαίων ελληνικών εθίμων. Ο Αγιασμός στη χώρα μας έχει και την έννοια του καθαρμού, του εξαγνισμού των ανθρώπων, καθώς και της απαλλαγής του από την επήρεια των δαιμονίων. Η τελευταία αυτή έννοια δεν είναι αυστηρά χριστιανική, αλλά έχει τις ρίζες της στην αρχαία λατρεία.

Η κατάδυση του Σταυρού, κατά τη λαϊκή πίστη, δίνει στο νερό καθαρτικές και εξυγιαντικές ικανότητες. Οι κάτοικοι πολλών περιοχών μετά τη κατάδυση τρέχουν στις παραλίες ή στις όχθες ποταμών και λιμνών για να πλύνουν τα αγροτικά τους εργαλεία, ακόμη και εικονίσματα.

 Κατά τη λαϊκή δοξασία, ακόμη και τα εικονίσματα με το πέρασμα του χρόνου χάνουν την αρχική δύναμη και αξία τους, που την αποκτούν όμως εκ νέου από το αγιασμένο νερό. Αυτή ακριβώς η διαδικασία δεν αποτελεί παρά επιβίωση της αρχαίας αθηναϊκής γιορτής των «Πλυντηρίων».
Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

«Μάθε Εργάτη Πως» ταινία μικρού μήκους...VIDEO...

Μάθε Εργάτη Πως» ταινία μικρού μήκους Εμπνευσμένη από το έργο του
Πωλ Λαφάργκ « Η Θρησκεία του Κεφαλαίου»

Σενάριο – Σκηνοθεσία: Σήφης Στάμου,Κώστας Σταματόπουλος
Δ. Φωτογραφίας:Ιωάννης Στέφανος Κούνης
Μοντάζ: Μαιρηλία Καλαϊντζιδου
Παραγωγή: Χρήστος Γιάννου, Κώστας Σταματόπουλος, Σήφης Στάμου
Παραγωγή: Μανώλης Πατεράκης
Με τους:
Δημήτρη Δρόσο , Ιωσήφ Πολυζωίδη , Κάτια Ζαρκάδα


«Μάθε Εργάτη Πως» ταινία μικρού μήκους from lokomotiva on Vimeo.
Η μουσική της ταινίας είναι από το τραγούδι «Νόμος Είναι..»
Μουσική: Χρήστος Χατζησπύρου Στίχοι: Φάνης Μαργαρώνης Ερμηνεία: Βίκυ Αναστασίου
Πηγή : http://www.palo.gr

Διαβάστε Περισσότερα