ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΟΥ «ΕΝΤΙΜΟΥ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥ»;

Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΙΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ*
Αν η αποδέσμευση από το μνημόνιο και η έξωση της τρόικας εξελιχθούν σε «αντικατάστασή» τους από θεσμούς και μηχανισμούς που δεν αμφισβητούν τον πυρήνα του δημοσιονομικού ζουρλομανδύα της Ευρωζώνης αυτό θα προκαλέσει ιδεολογικοπολιτική δοκιμασία για τον ΣΥΡΙΖΑ.
Η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και ο σχηματισμός κυβέρνησης με τους ΑΝΕΛ δημιούργησε πολιτικό τετελεσμένο για όλη την ΕΕ και τις κυβερνητικές ηγεσίες των χωρών της. Η ισχυρή αμφισβήτηση της λιτότητας από την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη φαίνεται να είναι μη αναστρέψιμη τάση, έστω κι αν πρόκειται να διοχετευτεί εκλογικά όχι μόνο σε αριστερόστροφους σχηματισμούς, όπως οι Podemos, αλλά και σε εθνικιστικά ή ακροδεξιά κόμματα, όπως της Λεπέν. Σε κάθε περίπτωση, τόσο η ηγεσία της ΕΕ και της Ευρωζώνης όσο και τα κυβερνώντα κόμματα των χωρών αντιμετωπίζουν το ενδεχόμενο μέχρι το προσεχές φθινόπωρο να βρεθούν μπροστά σε έναν ριζικά διαφορετικό πολιτικό χάρτη στην Ευρώπη.

Αυτό σημαίνει ότι η έκβαση της διαπραγμάτευσης με τη νέα ελληνική κυβέρνηση αποκτά καταλυτικό χαρακτήρα για όλη την πολιτική ελίτ της ΕΕ. Από τα συμφραζόμενα των συναντήσεων του πρωθυπουργού και του υπουργού Οικονομικών σε Παρίσι, Ρώμη, Λονδίνο, όπως και από την παρέμβαση Ομπάμα, προκύπτει ότι πολλοί παράγοντες εργάζονται και επεξεργάζονται ήδη το περιεχόμενο και τη μορφή ενός συμβιβασμού μεταξύ δανειστών και νέας ελληνικής κυβέρνησης. Έτσι, το «νέο συμβόλαιο» για το οποίο κάνει λόγο ο Γ. Βαρουφάκης διασταυρώνεται με τις πληροφορίες ότι ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ επεξεργάζεται ένα νέο πλαίσιο επιτήρησης της Ελλάδας, χωρίς την ενοχλητική παρουσία της «εξωθεσμικής» τρόικας. Η γερμανική ηγεσία προς το παρόν «τσινάει» και είναι άγνωστο υπό ποιους όρους θα συμβιβαστεί.
Η διαφαινόμενη μεταστροφή των δανειστών από την αδιαλλαξία στη διαλλακτικότητα σχετίζεται με δύο στοιχεία:
Πρώτον, η νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ έχει αποσύρει από το ρητορική της τα πιο ακανθώδη στοιχεία «απειλής» και «εκβιασμού» προς τους δανειστές, μετατοπιζόμενη σε μια εκστρατεία πειθούς για τη δυνατότητα ευρωπαϊκών θεσμικών εναλλακτικών λύσεων («συμφωνία γέφυρα», «νέο συμβόλαιο» κ.λπ.).
Δεύτερον, πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις είναι διατεθειμένες να αξιοποιήσουν το ρήγμα που προκαλεί η εκλογική νίκη ΣΥΡΙΖΑ κατά της λιτότητας, διεκδικώντας έκαστη για λογαριασμό της την περίφημη ευελιξία στην εφαρμογή του Συμφώνου Σταθερότητας. Ιδιαίτερα τώρα που η ΕΚΤ ετοιμάζεται να τυπώσει χρήμα. Όλες οι κυβερνήσεις περιμένουν σαν μάννα εξ ουρανού την εκκίνηση του προγράμματος ποσοτικής χαλάρωσης από τις αρχές Μαρτίου, με τα 60 δισ. ευρώ το μήνα, προκειμένου να αποφύγουν τη διολίσθηση σε έναν νέο κύκλο ύφεσης.
QE ΧΩΡΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ «ΣΚΙΕΣ»
Αυτό το τελευταίο στοιχείο, το πρόγραμμα της ΕΚΤ, ίσως αποτελεί και την αιτία μιας διαφαινόμενης επίσπευσης του συμβιβασμού δανειστών-ελληνικής κυβέρνησης. Θεωρητικά, το χρονοδιάγραμμα της διαπραγμάτευσης εκτείνεται μέχρι τον Ιούλιο, οπότε προκύπτει ανάγκη χρηματοδοτικής κάλυψης ομολόγων ύψους 5,1 δισ. που λήγουν. Ωστόσο, η εκκίνηση του προγράμματος της ΕΚΤ το Μάρτιο, για το οποίο άλλωστε ενδιαφέρεται ζωηρά και η αμερικανική κυβέρνηση, καθιστά αναγκαία την εφαρμογή του χωρίς σκιές και αμφιβολίες. Και μια ευρω-ελληνική ρήξη ή εκκρεμότητα δεν είναι ό,τι καλύτερο για το σχέδιο του Ντράγκι. Έτσι, δεν αποκλείεται η επίσπευση της διαπραγμάτευσης μέχρι το τέλος Φεβρουαρίου, τουλάχιστον ως προς το σκέλος τού αν και υπό ποιους όρους η Ελλάδα θα συνεχίζει να βρίσκεται σε κάποιας μορφής εταιρική σχέση με τους δανειστές της.
Βεβαίως, αυτό καταλήγει σε μιαν εφ’ όλης της ύλης αναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης, η οποία είναι αδύνατο να γίνει χωρίς να περιλαμβάνει και νέους όρους αποπληρωμής του χρέους, πράγμα που οι δανειστές επ’ ουδενί διατίθενται να συζητήσουν τώρα. Ωστόσο, όπως συνέβη και από την αρχή της κρίσης, η Ελλάδα αποτέλεσε αφορμή και αντικείμενο παραγωγής πρωτότυπου κοινοτικού και παρα-κοινοτικού δικαίου με σταθερά εμβαλωματικό τρόπο (δημιουργία EFSF και ESM, τρόικα, δανειακές συμβάσεις, μνημόνια, Δημοσιονομικό Σύμφωνο, Σύμφωνο για το ευρώ+, τραπεζική ένωση κ.λπ.). Δεν αποκλείεται να δούμε κι αυτήν τη φορά νέα θεσμικά υβρίδια που λύνουν μέρος του προβλήματος και μεταθέτουν τη λύση του μείζονος -στην προκειμένη περίπτωση, του χρέους- σε μεταγενέστερο χρόνο.
Η «ΣΥΣΚΕΥΑΣΙΑ»
Το αν μια τέτοια μεταβατική συμφωνία μπορεί να αποτελέσει το πρόπλασμα ενός «έντιμου συμβιβασμού» εξαρτάται από πολλά πράγματα. Κυρίως από το αν παρέχεται στη νέα κυβέρνηση χρόνος και χρήμα για να υλοποιήσει μερικές από τις πιο επείγουσες δεσμεύσεις της, να ανακτήσει κάποια αυτονομία στην άσκηση της οικονομικής της πολιτικής και να υλοποιήσει κάποια μέτρα ανακούφισης ευάλωτων κοινωνικών ομάδων. Από κει και πέρα, η «συσκευασία» του επιδιωκόμενου συμβιβασμού, η επίτευξη του οποίου θα περάσει από πολλές εναλλαγές ρήξεων και προσεγγίσεων, έχει τις δυσκολίες της.
Αν η αποδέσμευση από το μνημόνιο και η έξωση της τρόικας εξελιχθούν σε «αντικατάστασή» τους από θεσμούς και μηχανισμούς που δεν αμφισβητούν τον πυρήνα του δημοσιονομικού ζουρλομανδύα της Ευρωζώνης (Σύμφωνο Σταθερότητας, Δημοσιονομικό Σύμφωνο, Κανονισμός 472/2013 και παρελκόμενα), αλλά απλώς «εξορθολογίζουν» την εφαρμογή τους στις ειδικές συνθήκες της ύφεσης, αυτό θα προκαλέσει ιδεολογικοπολιτική δοκιμασία για τον ΣΥΡΙΖΑ. Η οποία, ωστόσο, ενδεχομένως θα αντισταθμιστεί σε κάποιο βαθμό από μια ευρεία αποδοχή του συμβιβασμού από την κοινή γνώμη, με τη βοήθεια και ενός μιντιακού συστήματος που επιδεικνύει αξιοθαύμαστη προσαρμοστικότητα στη νέα κατάσταση…
* Πηγή: rproject.gr
Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Ενας πόντος από την Σέριφο στην Μαρινόπουλος Α.Ε. που απέσπασε το βραβείο «Fast Growth Franchisor»,

Μία πολύ σημαντική διάκριση, απέσπασε η Μαρινόπουλος Α.Ε. στη φετινή απονομή του καταξιωμένου θεσμού των Βραβείων Franchise, που οργανώνονται σε ετήσια βάση από το περιοδικό FRANCHISE BUSINESS.

Στην τελετή βράβευσης, η οποία διοργανώθηκε για 7η συνεχή χρονιά, η Μαρινόπουλος Α.Ε. απέσπασε το βραβείο «Fast Growth Franchisor», ως η αλυσίδα με τα περισσότερα νέα καταστήματα για το 2014, σε συνδυασμό με το ποσοστό αύξησης αυτών.

Μέσα στο 2014, η Μαρινόπουλος, προχώρησε στην περαιτέρω ενίσχυση της παρουσίας της στην αγορά franchise με σημεία πώλησης σε καίριες γεωγραφικές θέσεις στην Περιφέρεια. Η ενσωμάτωση των 143 franchise σημείων πώλησης της αλυσίδας «Αρβανιτίδης», αύξησε δυναμικά την παρουσία της στην Κεντρική και Βόρεια Ελλάδα, ιδιαίτερα στην περιοχή της Θεσσαλονίκης και της Χαλκιδικής. Παράλληλα, η εταιρεία, ενέταξε στο δίκτυό της νέα καταστήματα στο Ηράκλειο Κρήτης, την Κατερίνη, τη Λάρισα, τον Τύρναβο, την Αγιά, την Αστυπάλαια, τη Λευκάδα, την Πάργα, το Λαγονήσι, την Κω, τη Ρόδο, τη Σέριφο, την Αντίπαρο και τη Νάουσα της Πάρου.

Από τα 894 σημεία πώλησης που διαθέτει σήμερα στην Ελλάδα, τα 453 αφορούν σε καταστήματα franchise.

Όπως δήλωσε σχετικά ο Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής της εταιρείας για την Ελλάδα, Αλβανία και FYROM, κ. Γιώργος Βογιατζάκης, «Η αδιαμφισβήτητη τεχνογνωσία και το μέγεθος της αλυσίδας, την καθιστούν ιδανικό συνεργάτη για τους δικαιοδόχους. Πάγια δέσμευση της εταιρείας αποτελεί η στήριξη των δικαιοδόχων συνεργατών της, καθώς και η συνεχής ενίσχυση και ο εκσυγχρονισμός του δικτύου της».
Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Στοκχόλμη - Μιλάνο ταξιδεύει η Σέριφος τον Φεβρουάριο

Στις διεθνείς τουριστικές εκθέσεις BIT (Borsa internazionale del turismo) στο Μιλάνο (12-14 Φεβρουαρίου) και στην GREKLAND PANORAMA στη Στοκχόλμη (13-15 Φεβρουαρίου) θα συμμετάσχει η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου. Στην ΙΤΒ του Μιλάνο πρόκειται να παρουσιασθούν υπό την αιγίδα της ΠΝΑΙ τα εξής νησιά: Ρόδος, Σύμη, Αστυπάλαια, Κάρπαθος, Σέριφος, Αντίπαρος, Άνδρος, Αμοργός, Μήλος, Πάρος, Φολέγανδρος και Σαντορίνη. Στην Grekland Panorama θα παρουσιασθούν μέσω της ΠΝΑΙ η Ρόδος, η Κάλυμνος, η Άνδρος, η Ίος, η Σέριφος, η Αντίπαρος, η Μήλος, η Σίφνος και η Αμοργός.
Στις δύο τουριστικές εκθέσεις θα παρουσιασθεί ηλεκτρονικό και έντυπο υλικό ενώ θα πραγματοποιηθούν επαφές με εκπροσώπους των Τουρ Οπερέιτορς σε μία προσπάθεια ενίσχυσης του τουριστικού ενδιαφέροντος για τα νησιά των Κυκλάδων και της Δωδεκανήσου στις αγορές της Ιταλίας και της Σουηδίας.
 Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Ηθική Ευφυΐα: Η Τακτική Του ΣΥΡΙΖΑ

Ένα μικρό σχόλιο, τι νομίζω ότι κάνει μέχρι τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ, ποια η διαπραγματευτική τακτική του. Το κόμμα του Τσίπρα κατηγορείται ότι πράττει χωρίς σχέδιο, ότι ρίχνει μπαταριές στον αέρα. Δε νομίζω όμως ότι είναι έτσι. Αντίθετα, νομίζω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει συγκεκριμένο σχέδιο και τακτική, και μέχρι στιγμής δείχνει να του βγαίνει. Να ξεκαθαρίσω ότι λέω με επιφυλάξεις τα παρακάτω, ακόμα είναι λίγα τα δείγματα γραφής που έχουμε δει. Επίσης, δεν ξέρω κατά πόσο ο ΣΥΡΙΖΑ το κάνει συνειδητά ή ασύνειδα. Υποθέτω πάντως ότι ειδικά ο Βαρουφάκης ίσως να είναι λίγο πιο συνειδητός για το παιχνίδι που παίζει.

Με δυο λόγια: νομίζω ότι η τακτική του ΣΥΡΙΖΑ είναι να βάλει κι έναν τρίτο παίκτη στο παιχνίδι, και να καταδείξει στα μάτια αυτού του τρίτου παίκτη ότι η γερμανική κυβέρνηση διαθέτει συνεργατικές εναλλακτικές. Ο ΣΥΡΙΖΑ πιέζει τον «αντίπαλο» να γίνει (ως ένα βαθμό) «συμπαίκτης» καταδεικνύοντας στα μάτια του τρίτου παίκτη ότι οι σκληρές στάσεις, οι κόκκινες γραμμές και η κάθετη αντιπαράθεση είναι επιλογή, όχι μονόδρομος, καθότι ο «αντίπαλος/συμπαίκτης» διαθέτει συνεργατικές εναλλακτικές.
- Ο «αντίπαλος/συμπαίκτης» είναι κυρίως η γερμανική κυβέρνηση αλλά και όσοι αναπαράγουν τη συλλογιστική της.
- O «τρίτος παίκτης» είναι το ακροατήριο του δράματος: οι άλλες κυβερνήσεις, ο κόσμος που παρακολουθεί σε Ελλάδα, Ευρώπη και παγκοσμίως, διάφορα διεθνή ΜΜΕ, ευρωπαϊκά κόμματα, ο Στίγκλιτς, ο Ομπάμα κ.α. (περιμένω σε κάποια στιγμή και φιλική δήλωση από τον Πάπα). Με περισσότερα λόγια:

Αυτό που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το πρόσφατο επιχείρημα του Fransisco Guala ως προς την ανεπάρκεια της μέινστριμ Θεωρίας Παιγνίων να ερμηνεύσει κάποια πολλαπλά παρατηρημένα πειραματικά αποτελέσματα. Το επιχείρημα του Guala πρωτοπαρουσιάστηκε σ’ αυτό το paper, Has Game Theory been Refuted?, 2005, το παρουσιάζει συνοπτικά και η Internet Encyclopedia of Philosophy στο λήμμα για τη Θεωρία Παιγνίων• ακόμα πιο πρόσφατα, ασχολήθηκε με το επιχείρημα του Guala κι ένα μεγάλο όνομα στη Φιλοσοφία της Επιστήμης, ο Jim Woodward, συμμαζεύοντας λίγο το θέμα και συζητώντας τις προεκτάσεις του (το συμμάζεμα του Woodward είναι εδώ, Why Do People Cooperate as much as They Do?, 2008). Να επισημάνω ότι ο Woodward είναι μεγάλο όνομα. Αν αποφασίσει ν’ ασχοληθεί με κάτι, το ψάχνει πρώτα και το συζητάει επιμελώς, δε γράφει αβασάνιστα. Επίσης, παλιότερα που κοιτούσα το επιχείρημα των Guala-Woodward, έπεσα κάποια στιγμή πάνω στο όνομα του Βαρουφάκη, πριν ακόμα γίνει υπουργός οικονομικών (μην ξεχνάτε ότι είναι καταρτισμένος παιγνιοθεωρητικά), έχει πάρει μέρος κι αυτός στη σχετική συζήτηση για την ανεπάρκεια της μέινστριμ Θεωρίας Παιγνίων να συμμορφωθεί με κάποια πειραματικά αποτελέσματα. Αυτό είναι που με κάνει να υποψιάζομαι ότι ειδικά ο Βαρουφάκης ίσως να κάνει συνειδητά ό,τι κάνει.

Το επιχείρημα των Guala-Woodward λέει συνοπτικά ότι στις ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις η πρόθεση μετράει, τα συμφραζόμενα μετρούν. Οι άνθρωποι – ή έστω πολλοί άνθρωποι – δεν είναι συνεπειοκράτες. Δεν αντιδρούν μόνο στο αποτέλεσμα της πράξης κάποιου άλλου (πόσο ζημιώνομαι ή ωφελούμαι, τι κερδίζω τι χάνω κ.λπ.), αντιδρούν επίσης και στη διαφαινόμενη πρόθεση πίσω από την πράξη. Πόσο φιλική ή εχθρική δείχνει να είναι. Επισημαίνουν, τιμούν και εκτιμούν, επιβραβεύουν και τιμωρούν όχι μόνο το ωμό αποτέλεσμα αλλά και την καλή ή κακή πρόθεση που διακρίνουν στον άλλον.

Αυτό είναι κάτι που δεν μπορούν να συλλάβουν τα μεθοδολογικά εργαλεία στα οικονομικά των δογματικών, τα οποία μοντελοποιούν τον άνθρωπο με μια συνάρτηση προσδοκώμενης χρησιμότητας – σαν μια μηχανή που αντιδρά απέναντι σε άλλους μόνο ανάλογα με τα καρότα ή μαστίγια που δέχεται από αυτούς. Όμως οι πραγματικοί άνθρωποι στον πραγματικό κόσμο (όχι οι καρικατούρες των Οικονομικών) δε μοιάζει να λειτουργούν έτσι.

Η διαφαινόμενη φιλικότητα ή εχθρικότητα κάποιου άλλου, μέσα από τις πράξεις του, εξαρτάται έντονα από τα συμφραζόμενα της όλης κατάστασης (είναι context-dependent). Οι πράξεις καθαυτές σπάνια είναι από μόνες τους «φιλικές» ή «εχθρικές», αυτό που συνήθως κάνουμε είναι να τις μεταφράζουμε εντός συμφραζομένων για να διακρίνουμε το πρόσημό τους. Και συγκεκριμένα μετράνε πολύ οι εναλλακτικές που φαίνεται να έχει ο άλλος. Κρίνουμε, δηλαδή, ότι ο άλλος έχει φιλική πρόθεση (και την επιβραβεύουμε έμπρακτα) διότι διέθετε σκληρότερες εναλλακτικές όμως επέλεξε να τις αφήσει. Και αντιστοίχως κρίνουμε ότι ο άλλος έχει εχθρική πρόθεση (και την τιμωρούμε έμπρακτα) επειδή διέθετε συνεργατικές εναλλακτικές όμως τις αγνόησε. Η ίδια ακριβώς πράξη με το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα θα χάσει το πρόσημο της φιλικότητας (και την έμπρακτη επιβράβευση που το συνοδεύει), αν αυτό που βλέπουμε είναι ότι ο άλλος δεν είχε επιλογή, δεν είχε εναλλακτική, τα πράγματα ήταν μονόδρομος. Αντίστοιχα, η ίδια ακριβώς πράξη με το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα θα αποκτήσει εχθρικό πρόσημο (και θα τιμωρηθεί έμπρακτα), αν αυτό που βλέπουμε είναι ότι ο άλλος είχε συνεργατικότερες εναλλακτικές. Αυτό το τελευταίο είναι που μας φέρνει στο θέμα της τακτικής του ΣΥΡΙΖΑ:

(1) Είναι ξεκάθαρο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βάζει τρίτο παίκτη στο παιχνίδι. Δε νομίζω να χρειάζονται πολλά επ’ αυτού. Σ’ αυτές τις λίγες μέρες που μεσολάβησαν από τις εκλογές, Τσίπρας και Βαρουφάκης έχουν τρελαθεί στις επισκέψεις, συναντήσεις και συνεντεύξεις (συνέντευξη Βαρουφάκη στο BBC, στο Channel 4, στους Financial Times, συνάντηση με Σαπέν, Σουλτς, Ντάισελμπλουμ, Ρέντσι, Πιερ Κάρλο Παντουάν, Όζμπορν, Αναστασιάδη, συνομιλία με Ομπάμα, την Τετάρτη συνάντηση με Ολάντ, με Γιούνκερ, αποστολή αμερικανών εμπειρογνωμόνων στην Αθήνα, τι άλλο παρέλειψα;). Τόσο ώστε, απ’ ό,τι βλέπω εδώ και σύμφωνα με τη Welt του Βερολίνου, η γερμανική κυβέρνηση τα έχει χαμένα: «Ο Τσίπρας είναι τη Δευτέρα στην Κύπρο, την Τρίτη στην Ιταλία … έχουν προγραμματιστεί επισκέψεις για Βρυξέλλες, Λονδίνο και Παρίσι. Μόνο μια χώρα παρακάμπτει η ελληνική κυβέρνηση: τη Γερμανία. Φαίνεται σαν όλοι στην Ευρώπη να μιλάνε με τη νέα ελληνική κυβέρνηση – μόνο οι Γερμανοί είναι εκτός και μοιάζουν απομονωμένοι». Χθες (1/2/2015) μεταδιδόταν και η είδηση ότι η Μέρκελ εξέφρασε την ανάγκη να κατανοηθεί καλύτερα η νέα ελληνική κυβέρνηση. Πάνω εδώ και η παρατήρηση του Techie Chan, ότι η γερμανική διπλωματία συνίστατο εδώ και χρόνια σε κλειστές πόρτες και μυστικότητα. Όμως απ’ ό,τι βλέπουμε η τακτική του ΣΥΡΙΖΑ είναι το βούκινο, κάθε άλλο παρά κλειστές πόρτες. Η γερμανική κυβέρνηση θέλει να διαπραγματευθεί απευθυνόμενη μόνο στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ει δυνατόν με παρασκήνιο και μυστικότητα, αντίθετα ο ΣΥΡΙΖΑ απευθύνεται κυρίως στο ακροατήριο της υπόθεσης, στον τρίτο παίκτη.

(2) Ως προς τις σκληρές γραμμές της γερμανικής κυβέρνησης («τα συμφωνηθέντα πρέπει να τηρηθούν, το πρόγραμμα να συνεχιστεί κ.λπ.»), η τακτική του ΣΥΡΙΖΑ είναι επίσης σαφής: να καταδείξει στον τρίτο παίκτη ότι η Μέρκελ έχει συνεργατικές εναλλακτικές, ότι η σκληρή στάση είναι επιλογή, όχι μονόδρομος. Μόνο μέχρι εκεί, αυτό βλέπω να είναι το τακτικό όπλο του ΣΥΡΙΖΑ (προς στιγμήν τουλάχιστον). Όπως είδαμε πριν στο επιχείρημα των Guala-Woodward, το να φαίνεσαι ότι έχεις συνεργατικές εναλλακτικές και παρόλα αυτά εσύ να πράττεις σκληρά, σε κάνει να δείχνεις «κακός», «εχθρικός». Και ο κόσμος αντιδρά έμπρακτα σ’ αυτό. Προς το παρόν τουλάχιστον (2/2/2015), βλέπω ότι η γερμανική κυβέρνηση και τα φερέφωνά της έχουν κολλήσει στο: «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι γελασμένος αν νομίζει ότι θα πληρώσουμε για να χρηματοδοτήσουμε το πρόγραμμά του», κάτι που όχι μόνο ακούγεται άστοχο όταν συγκρίνεται με τις οικονομικές προτάσεις του Βαρουφάκη αλλά κάτι ακόμα περισσότερο: παίζει το παιχνίδι του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό ακριβώς θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ από τους Γερμανούς, σκληρές και «ατομιστικές» απαντήσεις τη στιγμή που φαίνονται ότι έχουν συνεργατικότερες εναλλακτικές, ώστε να δείχνουν «κακοί» στα μάτια του τρίτου παίκτη.

Εδώ πέρα είναι ολοφάνερο το πόσο συστηματικά επιμένει ο ΣΥΡΙΖΑ να μην παρουσιάζει την κατάσταση ως αντιπαράθεση, π.χ. Δραγασάκης: «Αυτό που θέλουμε να δείξουμε είναι ότι δεν έχουμε μια ελληνογερμανική σύγκρουση, ο αντίπαλός μας δεν είναι η Γερμανία, ο αντίπαλός μας είναι μια πολιτική που εφαρμόστηκε στην Ευρώπη» ή Βαρουφάκης: «Μαζί με τον γάλλο ομόλογό του κάθισαν στην ίδια πλευρά του τραπεζιού και έβαλαν απέναντί τους το πρόβλημα, με στόχο να δοθεί λύση που να είναι επωφελής για όλη την Ευρώπη». Το νόημα εδώ πέρα είναι να απομονωθεί ηθικά η γερμανική κυβέρνηση. Δηλαδή, να καταδειχθεί στον τρίτο παίκτη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να κρατήσει σκληρή στάση όμως παρόλα αυτά πράττει συνεργατικά – κάτι που, όπως είδαμε, κάνει τον ΣΥΡΙΖΑ να φαίνεται «καλός», «φιλικός». Και σε αντίθεση μ’ αυτό, η γερμανική κυβέρνηση επιλέγει να δει μια πρόσκληση ως πρόκληση, φαίνεται «κακή», «εχθρική». Όλα ανάγονται στο πώς διαβάζει ο άλλος τις προθέσεις πίσω από τις πράξεις σου, μέσα από τις διαφαινόμενες εναλλακτικές που έχεις στην παρούσα κατάσταση.

Το άλλο ενδιαφέρον σημείο εδώ είναι ο τρόπος που παρουσιάζουν την κατάσταση οι δογματικοί (Ποτάμι, ΝΔ, γερμανική κυβέρνηση, οικονομολόγοι, διάφοροι κατεστημένοι αρθρογράφοι, ειδικοί πάσης φύσεως κ.α.). Όλοι το βλέπουν ως αντιπαράθεση, ως σύγκρουση. Δείτε τη ρητορική τους, τα κείμενα που γράφουν, τα άρθρα που επιλέγουν να προβάλουν. Το αρχετυπικό παράδειγμα εδώ είναι οι μαλακίες του Άδωνι με το μικρό τρενάκι και το μεγάλο τρενάκι, ή εκείνος ο Λιαρόπουλος του Ποταμιού («ο Βαρουφάκης με όπλο του τη φουστανέλα κάνει τον έξυπνο σε λαούς που έχουν περάσει Διαφωτισμό» κ.λπ.), όμως πέρα από αυτούς, τα σχήματα των δογματικών είναι όλα σχήματα αντιπαράθεσης. Η κατάσταση παραλληλίζεται με πόκερ και μπλόφες, με παζάρεμα, με παιχνίδι Chicken κ.α., πάντως μόνιμα είναι δύο αντίπαλοι που κοντράρονται, εκτίμηση για το πόσο δυναμικό έχει ο κάθε αντίπαλος και επ’ αυτού εικασία για την πιθανή κατάληξη. Είναι εντελώς τυφλοί ότι δεν μετράει μόνο το αποτέλεσμα μιας πράξης, μετράει επίσης και η διαφαινόμενη πρόθεση πίσω της εντός των συμφραζομένων που γίνεται αυτή η πράξη: ένα είδος ηθικής ευφυΐας.

Λοιπόν, αυτή νομίζω ότι είναι η τακτική του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι στιγμής, αυτό που ονόμασα «ηθική ευφυΐα». Τονίζω ότι ειδικά ο Βαρουφάκης ίσως να το κάνει και συνειδητά, πάντως ψυχανεμίζομαι ότι η παρούσα κατάσταση θα δώσει υλικό για πολλές μελλοντικές μελέτες και άρθρα. Ας δούμε λοιπόν τη συνέχεια του έργου, έχει ενδιαφέρον.

Όλα τα παραπάνω με μια κάποια επιφύλαξη, είμαστε ακόμα στην αρχή.
Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Ο πατέρας Δανιήλ στο Μέγαρο

Συντάκτης: 

Αγγελική Μέρου

Τον πατέρα Δανιήλ τον γνωρίζω από τη Σέριφο. Εκεί ιερουργεί. Στην Παναγιά την Ευαγγελίστρια στην Κάτω Χώρα. Γιορτές, πανηγύρεις, αρτοκλασίες, κηδείες, μνημόσυνα, τρισάγια, γάμοι, βαπτίσεις. Η λειτουργία του αγγίζει τη βυζαντινή τελειότητα. Μπαίνεις μέσα στην εκκλησιά και νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε άλλο τόπο και χρόνο. Μια καθαρή φωνή υψώνεται, μια πεντακάθαρη άρθρωση. Δεν βιάζεται τούτος ο παπάς να τελειώσει τη λειτουργία, αργά αργά και με πάθος τελεί τα μυστήρια. Θαρρείς πως συμμετέχει, πως συμπάσχει με τα πάθη του Χριστού κάθε φορά που λειτουργεί.
Συγκρατημένος αλλά φιλικός, προσηνής, ανοιχτός στην κοινωνία. Ετσι δεν πρέπει να είναι ένας ιερέας; Ανοιχτός στην κοινωνία. Εκεί. Να αναμοχλεύεται με το ποίμνιό του. Να συντρώγει, να συνομιλεί, να συντρέχει όσους ζητάνε τη βοήθειά του -πνευματική και όχι μόνο-, να συμμετέχει στα κοινωνικά δρώμενα. Διψασμένος για πολιτισμό, μουσική και τέχνη, ήταν ο μόνος ιερέας που τίμησε με την παρουσία του το νεοσύστατο Φεστιβάλ Σερίφου. Θεολόγος, διδάκτορας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ο πατέρας Δανιήλ ανήκει στη νέα γενιά των ιερέων που ανοίγουν τους ορίζοντες της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας και φέρνουν τους πιστούς πιο κοντά της.
Αυτός λοιπόν είναι ο ιερέας. Ο Δημήτρης Μαραμής είναι ο συνθέτης. Αυθεντικός, σεμνός, χαμηλών τόνων νέος μουσικός. Με σπουδές στο πιάνο στο Royal Welsh College of Music and Drama στη Μ. Βρετανία, έχει γράψει στην Ελλάδα και στο εξωτερικό μουσική για 35 θεατρικά έργα και έχει κυκλοφορήσει αρκετούς δίσκους. Εμπνέεται και συνθέτει, διασκευάζει, αυτοσχεδιάζει και συνθέτει. Δεξιοτέχνης, τα ακροδάχτυλά του χαϊδεύουν το πιάνο. Το δαμάζει. Η μουσική του ποιοτική, σε ταξιδεύει σε χώρες, σε χρώματα, σε αγκαλιές, σε αισθήματα. Παίρνει το παλιό και το κάνει καινούργιο. Και πάλι απ' την αρχή.
Και να λοιπόν που η τέχνη δεν άργησε να συναντήσει την τέχνη. Αφορμή στάθηκε το άλμπουμ του Μαραμή «Αισθηματική Ηλικία» που εντυπωσίασε τον πατέρα Δανιήλ. Η δημιουργία τράνεψε. Το όνειρο και το όραμα έγιναν πραγματικότητα. Αυτή την πραγματικότητα φέρνoυν κοντά μας οι Φίλοι της Μουσικής σε μια συναυλία στο Μέγαρο.
Ο Θοδωρής Βουτσικάκης, βασικός ερμηνευτής των συνθέσεων του Μαραμή, με τη βαθιά βελούδινη φωνή του, η Κλεονίκη Δεμίρη και ο πατέρας Δανιήλ θα ερμηνεύσουν σε διασκευή παραδοσιακά τραγούδια της Αρμενίας, της Β. Ηπείρου, της Αλβανίας, των αλβανόφωνων χωριών της Κ. Ιταλίας -υπάρχουν δίπλα στα ελληνόφωνα και αλβανόφωνα χωριά με τόσο κοινές ρίζες, ιστορία και πολιτισμό- καθώς και τραγούδια της Μεσογείου που υμνούν την ομορφιά της ζωής, τον έρωτα, τη νοσταλγία για τις χαμένες πατρίδες. Θα ακουστούν ακόμη μελοποιημένα ποιήματα της Μαρίας Πολυδούρη, κείμενα του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου καθώς και άλλες επιλογές από την εργονομία του συνθέτη. Πώς όλα αυτά πλέκονται σε ένα ζωντανό διάλογο θα μας το εξηγήσει ο συνθέτης γιατί, όπως λέει και ο ίδιος, «η μουσική δεν έχει σύνορα, ενώνει λαούς και αναδεικνύει τις κοινές της ρίζες».
Info: Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου, στις 21.00, Πολυχώρος της Μουσικής Βιβλιοθήκης, είσοδος 10 €.
Πηγή :www.efsyn.g 

Διαβάστε Περισσότερα

Tο blue jean είναι η πιο cool ενδυματολογική εφεύρεση όλων των εποχών και αυτή είναι η ιστορία του

Μια νύχτα του 1951 στο Βανκούβερ του Καναδά, ο δημοφιλής τραγουδιστής Bing Crosby πλησίασε την είσοδο ενός fancy ξενοδοχείου με ένα φίλο του με σκοπό να νοικιάσουν ένα δωμάτιο για τη νύχτα. Όμως, όπως πληροφορήθηκαν δεν μπορούσαν να τους επιτρέψουν να μπουν. Ο λόγος; Φορούσαν τζιν παντελόνια. Λίγο αργότερα, ένας γκρουμ αναγνώρισε τον τραγουδιστή που τελικά πέρασε το βράδυ του στο εν λόγο ξενοδοχείο. Όταν η εταιρεία Levi’s, της οποίας ήταν το τζιν που φορούσε ο Crosby πληροφορήθηκε την ιστορία, αντέδρασε με τρόπο σατανικό. Έστειλε στον Crosby ένα τζιν σακάκι στο εσωτερικό του οποίου ήταν ραμμένη μια δερμάτινη ετικέτα- προειδοποίηση προς κάθε υπάλληλο ξενοδοχείου να φέρεται με σεβασμό σε όποιον φορούσε αυτό το ιδιαίτερο ρούχο. Η παραπάνω ιστορία εκτός του ότι αποτέλεσε την προέλευση του όρου Canadian tuxedo, περιέχει μια σημαντική πληροφορία. Ένα από τα σημαντικότερα και πιο «αθώα» (είναι ένα κομμάτι ύφασμα, διάολε) προϊόντα της αμερικάνικης ποπ κουλτούρας ήταν κάποτε απαγορευμένο. Εξήντα και κάτι χρόνια μετά, το τζιν παραμένει το uber alles ρούχο που «κατοικεί» στο ράφι κάθε ντουλάπας του δυτικού κόσμου.

Στην πραγματικότητα, η ιστορία του τζιν ξεκινάει μαζί με την ιστορία της ίδιας της Αμερικής. Ο προπάππους του τζιν υφάσματος ήταν ένα ειδικό ύφασμα από το οποίο ήταν κατασκευασμένα τα πανιά στις καραβέλες με τις οποίες έφτασε  το 1492 στην Αμερική  ο Χριστόφορος Κολόμβος. Τον 17ο αιώνα στη Γένοβα της Ιταλίας οι εργάτες και οι ναύτες συνήθιζαν να φοράνε -before it was cool- παντελόνια και σαλοπέτες από ένα παρόμοιο ανθεκτικό ύφασμα που φαίνεται να έδωσε το όνομά του στο τζιν από την προφορά της πόλης στα γαλλικά (Genes). Οι κάτοικοι της γαλλικής πόλης Nimes ζήλεψαν την  ιδιαιτερότητα του υφάσματος και δημιούργησαν μια δική τους βερσιόν βαμβακερού υφάσματος που έμεινε στην ιστορία ως ντένιμ (δηλαδή de Nimes). Αρχικά τα τζιν παντελόνια ήταν μπεζ χρώματος, το οποίο στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από το λουλακί (indigo) το οποίο oι κατασκευαστές έπαιρναν από φυτά στην Ινδία. 

To 1847 o Βαυαρός μετανάστης Levi Strauss έφτανε στη Νέα Υόρκη για να βοηθήσει τα αδέλφια του στην οικογενειακή επιχείρηση χονδρεμπορίου υφασμάτων. Το 1853, όταν στην Αμερική άνθιζε το κυνήγι χρυσού, ο Strauss μετακόμισε στο Σαν Φρανσίσκο για να αναλάβει το παράρτημα της επιχείρησης με όνομα Levi Strauss & Co. Ο θρύλος θέλει έναν χρυσωρύχο να ρωτάει τον Strauss για τα εμπορεύματά του και όταν εκείνος απάντησε ότι πουλούσε ανθεκτικό καραβόπανο για τα αντίσκηνα που έστηναν, ο χρυσωρύχος του απάντησε «Έπρεπε να μας είχες φέρει παντελόνια!». Αφουγκραζόμενος τις ανάγκες του εμπορίου, ο Strauss χρησιμοποίησε το ανθεκτικό ύφασμα για να κατασκευάσει παντελόνια και σαλοπέτες για τους εργάτες. Λέγεται όμως, ότι οι εργάτες παραπονιούνταν για τη σκληρότητα του υφάσματος κι έτσι ο Strauss το αντικατέστησε με το ντένιμ. Λίγα χρόνια αργότερα, ένας Λετονός ράφτης και πελάτης του Strauss ονόματι Jacob Davis του πρότεινε να δημιουργήσουν από κοινού μια πατέντα ρούχων με μεταλλικές κόπιτσες. Το πρώτο ρούχο- πείραμα που χρησιμοποιήθηκε για την πατέντα ήταν το ντένιμ παντελόνι, το οποίο εμπλουτίστηκε με τις χαρακτηριστικές κόπιτσες που στερεώνουν σήμερα τις τσέπες και την περιοχή γύρω από το φερμουάρ.  Το πείραμα πέτυχε και οι δύο έμποροι  κατοχύρωσαν με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας τη «νέα μορφή παντελονιών εργασίας» το 1873. Το πρώτο τζιν παντελόνι φημολογείται ότι πωλήθηκε το 1874, στην τιμή των 13 δολλαρίων η δωδεκάδα. Ο κωδικός 501 υπήρχε ήδη στα πρώτα τζιν που κυκλοφόρησαν στο εμπόριο ενώ η δερμάτινη ετικέτα στο πίσω μέρος που απεικονίζει δύο άλογα να τραβούν ένα παντελόνι -σύμβολο του πόσο ανθεκτικά ήταν τα Levi’s προϊόντα- προστέθηκε το 1886. Η κόκκινη μίνι ετικέτα στην αριστερή τσέπη προστέθηκε ως χαρακτηριστικό trademark λίγα χρόνια αργότερα.

Μέχρι τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο το τζιν ήταν συνώνυμο της καουμπόικης κουλτούρας αφού το φορούσαν μόνο σκληροπυρηνικοί ήρωες ταινιών γουέστερν και Αμερικανοί στρατιώτες και ναυτικοί. Τη δεκαετία του ’30 πολλοί Αμερικάνοι που έκαναν τις διακοπές τους στα λεγόμενα «dude ranches», αγόραζαν τζιν από τοπικά καταστήματα και συνέχιζαν να φοράνε όταν επέστρεφαν στην πόλη. Μετά τον πόλεμο, η φήμη του τζιν εκτοξεύεται: Ο αμίμητος James Dean φοράει τζιν στο Επαναστάτης χωρίς αιτία και το τζιν γίνεται σύμβολο μιας ολόκληρης νεολαίας που επαναστατούσε ενάντια στον κοινωνικό κομφορμισμό της εποχής που ταύτιζε το μέλλον με ένα ήσυχο σπίτι με αυλή και φρεσκοκουρεμένο γκαζόν στα προάστια. Την ίδια περίοδο που συμβαίνει το περιστατικό με τον Bing Crosby, το τζιν παντελόνι απαγορεύεται σε κάποια σχολεία και εστιατόρια. Στο μεταξύ το τζιν υποστηρίζεται στη μεγάλη οθόνη από σταρ της εποχής όπως ο Marlon Brando και η Marilyn Monroe.

Από τη δεκαετία του ‘60 και μετά το τζιν ανεβαίνει όλο και ψηλότερα την κλίμακα της αποδοχής και της απενοχοποίησης με statements όπως οι διαφημίσεις των τσιγάρων Marlboro στις οποίες οι άντρες φορούν πάντα τζιν, οι Jefferson Airplane οι οποίοι ηχογραφούν ραδιοφωνικές διαφημίσεις για τα τζιν Levi’s, ο Paul Newman με το total denim look, και οι Ramones που εισάγουν για πρώτη φορά τα skinny jeans, ενώ στη δεκαετία του ’80 μια αμερικάνικη εταιρεία πειραματίζεται με το stone washed (ελληνιστί πετροπλυμμένο) στυλ στα τζιν, που γίνεται άμεσα fashion trend. Στην Ευρώπη, το τζιν αποκτά για πρώτη φορά δημοσιότητα στα παριζιάνικα ντεφιλέ του Yves Saint Laurent το ’70, για να ακολουθήσουν τα all time classic τζιν του Calvin Klein. Το 2000 το περιοδικό Time ονόμασε τα Levi’s 501 τζιν «το αντικείμενο μόδας του 20ού αιώνα».
Ψηλόμεσο, καμπάνα (σήμα κατατεθέν των θρυλικών καρεκλάδων των late seventies)  baggy, χαμηλοκάβαλο, stone-washed και boyfriend είναι μερικές από τις στυλιστικές διαφοροποιήσεις που γνώρισε το λατρεμένο τζιν στη διάρκεια της θητείας του στον κόσμο της μόδας. Και όπως όλα δείχνουν η πιο κουλ ενδυματολογική εφεύρεση δεν έχει ημερομηνία λήξης. And so the story goes.

 

Πηγή : http://popaganda.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Οι 22 ημέρες της προεκλογικής εκστρατείας του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα ντοκιμαντέρ 15 λεπτών

Μιλήσαμε με τη δημοσιογράφο Θεόπη Σκαρλάτου που στο ντοκιμαντέρ «Ελλάδα: Το Τέλος της Λιτότητας;» κατέγραψε όσα έγιναν στο στρατόπεδο του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι να κερδίσει τις εκλογές.«Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε 22 μέρες για να γράψει ιστορία».
 Με αυτό στο μυαλό της η δημοσιογράφος (και συνεργάτης του BBC και του Channel 4), Θεόπη Σκαρλάτου αποφάσισε να ακολουθήσει την ηγεσία, τα μέλη και τους φίλους του ΣΥΡΙΖΑ στο ταξίδι που τελικά θα τους οδηγούσε στη νίκη της 25ης Ιανουαρίου. Στιγμές και συναισθήματα αυτού του οδοιπορικού ζωντανεύουν στο ντοκιμαντέρ της «Ελλάδα: Το Tέλος της Λιτότητας;» (Greece: The End of Austerity?) που μπορεί ο καθένας να το δει online. Η Popaganda μίλησε μαζί της για όσα έγιναν μπροστά και πίσω από τις κάμερες.

GREECE: THE END OF AUSTERITY? from Theopi Skarlatos on Vimeo.

Κάποια από τα μέλη της ομάδας που εργάστηκε για το ντοκιμαντέρ. Στο κέντρο η Θεόπη Σκαρλάτος.

Πότε ακριβώς και γιατί αποφασίσες να γυρίσεις το ντοκιμαντέρ; Ξέραμε ήδη από την έναρξη των διαδικασιών για την εκλογή νέου Προέδρου Δημοκρατίας ότι τα πράγματα θα γίνονταν πολύ ενδιαφέροντα στην Ελλάδα. Όταν πολύ γρήγορα προκηρύχθηκαν εθνικές εκλογές, ξέραμε ότι αυτή ήταν μία καλή ευκαιρία για τον ΣΥΡΙΖΑ να κερδίσει και θελήσαμε να μάθουμε το γιατί και το πώς θα το πετύχαινε. Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί πλέον μετά τη νίκη του, είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα για όλη την Ευρώπη. Θέλουμε να κάνουμε και ένα δεύτερο μέρος του ντοκιμαντέρ, αλλά ψάχνουμε ακόμα για χρηματοδότηση.

Τι από όσα συνέβησαν μπροστά και πίσω από τις κάμερες σου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση; Με εξέπληξε η ενέργεια των υποψηφίων του ΣΥΡΙΖΑ που ταξίδεψαν σε τόπους και μέρη που η Νέα Δημοκρατία δεν θα ονειρευόταν ποτέ. Το γεγονός ότι κάθισαν σε καφετέριες και ταβέρνες και μίλησαν με αγρότες που ήταν πλέον κουρασμένοι από την ανεργία και τα αυξανόμενα ποσοστά αυτοκτονιών. Η προσαρμοστικότητα των νέων που δεν έφυγαν από τη χώρα, αλλά θέλησαν να παλέψουν για όλους εκείνους που έχασαν τη ζωή τους μέσα στην κρίση. Τα δάκρυα χαράς το βράδυ των εκλογών. Οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ που είπαν ότι αντιπροσωπεύουν όλους εκείνους που πέθαναν εξαιτίας της κρίσης, είτε επειδή αυτοκτόνησαν είτε επειδή δεν μπορούσαν να πληρώσουν τα φάρμακα τους. Αντιπροσώπευαν αυτούς που έχασαν τη ζωή τους εισπνέοντας καπνό, στην προσπάθειά τους να ζεσταθούν καίγοντας ξύλα. Όλο αυτό που ζήσαμε ήταν αρκετά συγκινητικό. Καλύπτω το ρεπορτάζ γύρω από την Ελλάδα και την κρίση τα τελευταία χρόνια και αυτό που έχω δει είναι ανθρώπους κατεστραμμένους και μία κοινωνία κατακερματισμένη. Αλλά σιγά σιγά είδα το ελληνικό πνεύμα να επιστρέφει. Είδα ανθρώπους να γελούν ξανά και να ελπίζουν. Είναι συναρπαστικό όλο αυτό. Ελπίζω πραγματικά η κυβέρνηση να μείνει πιστή στα ιδανικά της και να κάνει το καλύτερο για τη χώρα.
Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίσατε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων; Δυσκολευτήκαμε να πείσουμε τους ψηφοφόρους της ΝΔ να μας μιλήσουν. Για κάποιο λόγο, εκείνοι που επιθυμούσαν μία νίκη της ΝΔ ένιωθαν αρκετά αμήχανα να το πουν στην κάμερα.
Από την εμπειρία σου, ποιο στοιχείο του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αυτό που έπαιξε τον πιο καθοριστικό ρόλο ώστε να πεισθεί ο κόσμος και να τον στηρίξει; Νομίζω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έθεσε ως βάση της προεκλογικής του καμπάνιας την ελπίδα και την αλλαγή και αυτό έκανε τον κόσμο να τον ακολουθήσει. Σε αντίθεση με την καμπάνια της ΝΔ που είχε ως βασικό στοιχείο της το φόβο. Έτσι, πολλοί ήταν εκείνοι, ιδιαίτερα οι νέοι, που επιθυμούσαν μία ριζική αλλαγή. Οι άνθρωποι δεν ήθελαν μόνο να κερδίσουν  ξανά την αξιοπρέπεια τους μέσω της αύξησης του κατώτατου μισθού. Ήθελαν να δώσουν στο πολιτικό σύστημα τη χαμένη του αξιοπιστία, να χτυπήσουν στη ρίζα τους τις σχέσεις διαπλοκής μεταξύ των ελίτ, της ολιγαρχίας και της πολιτικής. Κάποιοι υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ μου έλεγαν χαριτολογώντας πως ο κόσμος θα ψήφιζε τον Τσίπρα, ακόμη και αν έκανε 3 από τα 10 πράγματα που είχε υποσχεθεί. Μία θέση εργασίας που φέρνει φαγητό στο τραπέζι και με την οποία μπορεί κανείς να πληρώσει το ρεύμα. Αυτό αρκεί.
Μιας και ζεις τα βρετανικά μίντια «από μέσα», υπάρχει κάποια κυρίαρχη αντιμετώπιση για την Ελλάδα αυτή την περίοδο; Η Ελλάδα αντιμετωπίζεται μέσα σε ένα γενικότερο πλαίσιο, στο πώς μπορεί να επηρεάσει την Ευρώπη. Πολλά βρετανικά ΜΜΕ υιοθέτησαν μία γραμμή υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Γενικά, η βρετανική κοινή γνώμη ενδιαφέρεται περισσότερο για το αν η Ελλάδα θα εγκαταλείψει το ευρώ και λιγότερο για την ακολουθούμενη στο εσωτερικό πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ που επιθυμεί να βάλει τέλος στη λιτότητα.

Πηγή : http://popaganda.gr/

Διαβάστε Περισσότερα

Γιατί το «Χωρίς Μέτρο» είναι μια ταινία που δεν πρέπει να χάσετε με τίποτα

Mε 5 υποψηφιότητες για Όσκαρ και Βραβείο Χρυσής Σφαίρας στον J. K. Simmons, καθώς και το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής και Βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ Sundance, το Χωρίς Μέτρο είναι το αναπάντεχο φαβορί της χρονιάς. Βασισμένο σε επίσης βραβευμένη στο Sundance ταινία μικρού μήκους, διαθέτει εξαιρετικές ερμηνείες από το πρωταγωνιστικό δίδυμο, τον Miles Teller (The Spectacular Now, Divergent) και τον J. K. Simmons (Juno, Up in the Air), μια πυρετώδη σκηνοθετική προσέγγιση από τον ταλαντούχο Damien Chazelle (Guy and Madeline on a Park Bench), πολλή ένταση, συγκίνηση, υπέροχες μελωδίες και φυσικά ρυθμό. Από τις συγκλονιστικότερες και πιο ηλεκτρισμένες κινηματογραφικές εμπειρίες των τελευταίων χρόνων.

Καταπληκτικό, NY Daily News/ Εμπνευσμένο, New York Post/ Συγκλονιστικό, The Telegraph/ Εκρηκτικό, Vanity Fair/ Είναι σπάνιο να βλέπεις μία ταινία για τη μουσική, η οποία εκφράζει την αγάπη της εξίσου για τη μουσική και για τους χαρακτήρες, The Guardian/ Ταινίες σαν αυτή είναι ο λόγος που ερχόμαστε στο Sundance, Empire Magazine/ Ένα από τα καλύτερο σόλο στα ντραμς που έχουμε δει ποτέ στο πανί, Huffington Post/ Αν είστε ντράμερ, τρέξτε αμέσως. Αν τα ντραμς σας αφήνουν αδιάφορους, μην το χάσετε, Lifo

Η Πλοκή 
Ο Andrew Neyman (Miles Teller) είναι ένας φιλόδοξος νεαρός ντράμερ της τζαζ που σπουδάζει σε ένα από τα καλύτερα μουσικά σχολεία της Αμερικής. Καθηγητής του είναι ο Terence Fletcher (J. K. Simmons). Ένας από τους πιο απαιτητικούς, σκληρούς και τελειομανείς μαέστρους της τζαζ. Η μέθοδος διδασκαλίας του είναι κάθε άλλο παρά συμβατική. Υπάρχουν όρια όταν προσπαθείς να αναδείξεις την τέλεια ερμηνεία;

Ο σκηνοθέτης Damien Chazelle γράφει για την ταινία 
Υπάρχουν πολλές ταινίες για τη χαρά της μουσικής. Αλλά ως νεαρός ντράμερ στην ορχήστρα ενός μουσικού σχολείου με διακατείχε κάτι διαφορετικό: ο φόβος. Ο φόβος του να χάσω ένα χτύπημα. Ο φόβος του να χάσω τον ρυθμό. Και πιο έντονος από κάθε τι ήταν ο φόβος του διευθυντή της ορχήστρας. Με το “Χωρίς Μέτρο” ήθελα να δημιουργήσω μια ταινία για τη μουσική που να θυμίζει πολεμική ή γκανγκστερική ταινία, όπου τα όργανα αντικαθιστούν τα όπλα, όπου οι λέξεις είναι το ίδιο βίαιες όσο τα όπλα και η δράση δεν ξετυλίγεται σε ένα πεδίο μάχης αλλά σε μια αίθουσα που γίνονται πρόβες ή στη σκηνή ενός θεάτρου.
Ο θρύλος της τζαζ που με έχει τραβήξει από πάντα είναι ο νεαρός Charlie Parker. Αν ρωτούσατε τους σύγχρονους του Charlie όταν ήταν 16 ή 17 ετών στο Kansas City ποιος θα ήταν ο μεγαλύτερος μουσικής της γενιάς του, κανένας δεν θα επέλεγε τον Charlie. Για τους παλιούς, ήταν απλώς ένα ανυπόμονο παιδί με μέτριο ταλέντο. Κι όμως, με κάποιο τρόπο κάτι συνέβη στον Charlie στο τέλος της εφηβείας του, γιατί μέχρι τα 19 έπαιζε ήδη τη σπουδαιότερη μουσική που έχουμε ακούσει μέχρι σήμερα. Πώς συνέβη αυτό; Λοιπόν, κατά τα λεγόμενα, μια νύχτα ο Charlie έπαιξε σε ένα κλαμπ και τα θαλάσσωσε στο σόλο του. Ο μόνιμος ντράμερ του έριξε ένα κύμβαλο στο κεφάλι και το κοινό τον γιούχαρε. Πήγε για ύπνο με δάκρυα στα μάτια και μουρμουρίζοντας ότι θα τους δείξει. Εξασκήθηκε σαν τρελός για τον επόμενο χρόνο και μετά επέστρεψε στο κλαμπ όπου τους άφησε άφωνους.
Στο λύκειο, πέρασα ώρες κάθε μέρα κλειδωμένος σε ένα υπόγειο με ηχομόνωση, κάνοντας εξάσκηση στα ντραμς μέχρι που τα χέρια μου αιμορραγούσαν, καθώς ονειρευόμουν μια τέτοια μεταμόρφωση – αυτό με την παρότρυνση ενός απίστευτου τοπικού ήρωα, τον διευθυντή ορχήστρας του σχολείου, ο οποίος κατάφερε τη δική του συναρπαστική μεταμόρφωση μέσα σε μία δεκαετία. Μετέτρεψε τη τζαζ μπάντα ενός δημόσιου σχολείου στο Νιου Τζέρζι στο καλύτερο πρόγραμμα του είδους σε ολόκληρη τη χώρα σύμφωνα με το περιοδικό Down Beat. Η ορχήστρα έπαιξε σε δύο προεδρικές ορκωμοσίες και άνοιξε το τζαζ φεστιβάλ JVC στη Νέα Υόρκη. Για χρόνια, τα ντραμς ήταν η ζωή μου και για πρώτη φορά η μουσική συνδέθηκε στο μυαλό μου πάνω από όλα όχι με τη διασκέδαση, την απόλαυση ή την έκφραση αλλά τον φόβο.

Κοιτάζοντας πίσω, αναρωτιέμαι πώς και γιατί συνέβη αυτό. Το ταξίδι μου ως ντράμερ έφτασε μέχρι εθνικές διακρίσεις και βραβεία, αλλά θυμάμαι ακόμα τους εφιάλτες, τη ναυτία και τα γεύματα που δεν έφαγα, τις μέρες της αφόρητης αγωνίας, όλα στην υπηρεσία ενός μουσικού είδους που φαινομενικά έχει να κάνει με την ελευθερία και τη χαρά. Το πιο κρίσιμο από όλα για μένα εκείνο τον καιρό ήταν μόνο μία σχέση, αυτή που είχα με τον δάσκαλο μου. Αυτή τη σχέση, τόσο φορτισμένη και έντονη, ήταν κάτι που ήθελα να εξερευνήσω στην ταινία. Αν είναι καθήκον του δασκάλου να σπρώχνει τους μαθητές στο μεγαλείο, τότε σε ποιο σημείο σταματάει αυτό; Έπρεπε να γιουχάρουν τον Charlie Parker στη σκηνή για να γίνει ο “Bird”? Πώς γίνεται κάποιος σπουδαίος;
Για να αιχμαλωτίσω τα συναισθήματα που ένιωσα την περίοδο που ήμουν ντράμερ, κινηματογράφησα κάθε μουσική ερμηνεία στην ταινία σαν να είναι θέμα ζωής και θανάτου, σαν κυνηγητό με αυτοκίνητα ή σαν ληστεία τράπεζας. Ήθελα να δείξω όλες τις λεπτομέρειες που θυμόμουν, όλη τη βρωμιά, την προσπάθεια που χρειάζεται ένα κομμάτι μουσικής. Τις ωτοασπίδες και τις σπασμένες μπαγκέτες, τις φουσκάλες και τις πληγές στα χέρια, το ασταμάτητο μέτρημα και το συνεχές μπιπ τον μετρονόμων, τον ιδρώτα και την κούραση. Ταυτόχρονα, ήθελα να αιχμαλωτίσω τις φευγαλέες στιγμές που επιτρέπει η μουσική και που το φιλμ μπορεί να συλλάβει. Όταν ακούς ένα σόλο του Charlie Parker μπαίνεις σε μια κατάσταση ευδαιμονίας. Άξιζε τον κόπο να υποφέρει τόσο πολύ ο Parker για την τέχνη του, για να μπορούμε να απολαύσουμε τα αποτελέσματα δεκαετίες μετά; Δεν έχω ιδέα, αλλά για μένα είναι μια ερώτηση που αξίζει να τεθεί, καθώς αφορά κάτι πέρα από τη μουσική ή την τέχνη και αγγίζει μια ιδέα που δεν είναι απλή, αλλά από την άλλη είναι τόσο θεμελιώδης για την αμερικάνικη προσωπικότητα: το μεγαλείο με όποιο κόστος.

Μια σπάνια ταινία που καταλαβαίνει τους καλούς μουσικούς από την καλή και την ανάποδη, Entertainment Weekly/ Τα κλασικά τζαζ κομμάτια (το “Whiplash” θα παίζει για ώρες μέσα στο κεφάλι σας) συνθέτουν ένα συναρπαστικό soundtrack που οι οπαδοί του είδους θα λατρέψουν και η ταινία κινείται με έναν ζωηρό ρυθμό που θα έκανε περήφανο τον Count Basie, Examiner.com 

Το soundtrack της ταινίας αποτελείται από 24 κομμάτια που χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: Τα τζαζ κομμάτια που γράφτηκαν για την ταινία, τη μουσική υπόκρουση που γράφτηκε για την ταινία και τα κλασικά τζαζ κομμάτια των Stan Getz, Duke Ellington και άλλων.

Σημείωμα του συνθέτη Justin Hurwitz (original score & κομμάτια ορχήστρας Big Band)
Ο σκηνοθέτης κι εγώ αρχίσαμε να μιλάμε για τη μουσική της ταινίας ένα χρόνο πριν αρχίσει το γύρισμα. Ενώ τα τζαζ κομμάτια της ταινίας ήταν απλά – θα έγραφα με συγκεκριμένα στυλ από διαφορετικές εποχές- η μουσική υπόκρουση της ταινίας ήταν ένα αίνιγμα. Πώς γράφεις μουσική για μία ταινία που έχει ήδη τόση μουσική μέσα της; Ξέραμε ότι δεν έπρεπε να έχουμε μία μεγάλη ορχήστρα, καθώς η ταινία έχει κομμάτια με μεγάλη ορχήστρα ούτως ή άλλως. Ξέραμε ότι η ορχηστρική υπόκρουση δεν θα ταίριαζε με το ύφος της ταινίας. Και η ηλεκτρονική μουσική δεν ταιριάζει σε μία ταινία για τη μουσικότητα και τα όργανα. Τελικά σκεφτήκαμε να χτίσουμε τη μουσική χρησιμοποιώντας τις τεχνικές της ηλεκτρονικής μουσικής αλλά με φυσικά όργανα, τα οποία είχαμε σετάρει σε λογική μεγάλης ορχήστρας. Κάνοντας το αυτό, θα είχαμε μία μουσική ατμοσφαιρική όπως η ηλεκτρονική και οργανική για το υπόλοιπο ηχητικό περιβάλλον της ταινίας, χωρίς να ακούγεται σαν να παίζει μία μεγάλη ορχήστρα.
Η παραγωγή ήταν κουραστική, αφού έγραφα μία νότα τη φορά. Κυριολεκτικά. Αυτό μου επέτρεψε να χειριστώ και να τοποθετήσω τις νότες σε επίπεδα όπως ούτε οι μουσικοί δεν μπορούν. Η τελική υφή θυμίζει ηλεκτρονική μουσική, μόνο που οι νότες προέρχονται από σαξόφωνο, τρομπέτα, τρομπόνι, πιάνο ή όρθιο κοντραμπάσο. Οι περισσότερες νότες έχουν μία καθυστέρηση κατά το 1/3, δημιουργώντας μία διαβολεμένη εκδοχή του ήχου που παράγει μία μεγάλη ορχήστρα. Αστειευόμασταν με τον σκηνοθέτη ότι ο πρωταγωνιστής βασανίζεται από τα ίδια τα όργανα με τα οποία παίζει μουσική.
Στην ταινία ακούγεται μία οικεία μελωδία, αυτή που παίζει ο J.K.Simmons στο τζαζ κλαμπ. Η μελωδία ακούγεται συνέχεια, άλλοτε ξεκάθαρα, άλλοτε πιο καλυμμένη. Ακούγεται σε ματζόρε, σε μινόρε, ανάλογα με την περίσταση. Μας αρέσουν οι μουσικές που είναι φειδωλές με τη μελωδία, που αναπτύσσονται με ένα ή δύο θέματα και τα αξιοποιούν με όλους του πιθανούς τρόπους. Έτσι, ανακαλύψαμε ότι αρκεί μία ευέλικτη μελωδία. Αυτή η μελωδία έδεσε με τον χαρακτήρα που υποδυόταν ο J.K.Simmons καθώς εκφραζόταν στο πιάνο. Η δραματική μουσική υπόκρουση παρακολουθεί την προοπτική του πρωταγωνιστή και μας βάζει στο μυαλό του, μας βοηθάει να νιώσουμε όπως νιώθει. Αλλά επειδή η ταινία έχει να κάνει με τη σχέση μεταξύ των δύο, του μαθητή και του δασκάλου, πώς επηρεάζει ο διευθυντής ορχήστρας τον ντράμερ, είχε σημασία να υπάρχει στη μουσική κάποιο στοιχείο και του J.K. Simmons.
 

Χρήσιμες πληροφορίες 

Ο πρωταγωνιστής Miles Teller παίζει ο ίδιος τα ντραμς στην ταινία. Για να ανταποκριθεί στις ανάγκες του ρόλου ο ηθοποιός, που παίζει ντραμς από τα 15 του χρόνια, έκανε μαθήματα 4 ώρες την ημέρα, 3 μέρες την εβδομάδα μέχρι το γύρισμα. Αρκετό από το αίμα που βλέπουμε στις μπαγκέτες και στα ντραμς είναι δικό του.
Για τη σκηνή με το χαστούκι ο J.K. Simmons και ο Miles Teller έκαναν πολλές λήψεις όπου το χαστούκι είναι ψεύτικο. Στην τελευταία λήψη, αποφάσισαν το χαστούκι να είναι γνήσιο. Αυτή είναι και η λήψη που βλέπουμε στην ταινία.
Κατά τη διάρκεια των σκηνών όπου ο πρωταγωνιστής εξασκείται, ο σκηνοθέτης δεν φώναζε cut, ώστε ο Miles Teller να συνεχίσει μέχρι να εξαντληθεί.
Τι συνδέει το “Χωρίς Μέτρο” με το “Pulp Fiction”; Η λογική του soundtrack. Πρώτον γιατί είναι εξαιρετικό και δεύτερο γιατί περιέχει αποσπάσματα από διαλόγους της ταινίας που μεταφέρουν ακαριαία το κλίμα της. Ανάμεσα στις εκπληκτικές μελωδίες που ακούγονται στην ταινία θα βρείτε τα Untoit (Stan Getz), Caravan (John Wasson), Whiplash (Hank Levy).
Η ταινία γυρίστηκε σε 19 μέρες!
Η τελευταία σκηνή διαρκεί 9 λεπτά και είναι συνταρακτική.
Το Whiplash χειροκροτήθηκε επί 20 λεπτά στο «Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών» στις Κάννες.
Ο J.K. Simmons έχει παίξει πιάνο στο παρελθόν, αλλά για τις ανάγκες του ρόλου χρειάστηκε να παρακολουθήσει μαθήματα.
Σε μία ταινία που λέγεται “Whiplash” δεν θα μπορούσε να μην ακούγεται το ομώνυμο κλασικό τζαζ κομμάτι του Hank Levy, του καταξιωμένου συνθέτη που έμεινε στην ιστορία για τους περίεργους ρυθμούς των συνθέσεων του.
Το soundtrack περιλαμβάνει ένα υπέροχο ‘30s κομμάτι με τον τίτλο “When I Wake”. Ντύνει τη σκηνή που ο πρωταγωνιστής βγαίνει το πρώτο ραντεβού με το κορίτσι που του έχει κλέψει την καρδιά. Στην πραγματικότητα, το τραγούδι γράφτηκε ειδικά για την ταινία –λόγω του χαμηλού προϋπολογισμού- και ο συνθέτης φρόντισε να το στολίσει με όλα τα απαραίτητα σκρατς που συνοδεύουν τις παλιές ηχογραφήσεις.
Στην ταινία ακούγεται το εξωτικό “Caravan” μία από τις πιο γνωστές συνθέσεις των Duke Ellington και Juan Tizol. Δεν είναι η πρώτη φορά που το συγκεκριμένο κομμάτι ακούγεται σε ταινία, καθώς ο Woody Allen, λάτρης της τζαζ το έχει χρησιμοποιήσει στα “Alice” και “Sweet and Lowdown”.
 
 Σκηνοθεσία: Damien Chazelle
Σενάριο: Damien Chazelle
Παίζουν: Miles Teller, J.K. Simmons Melissa Benoist, Paul Reiser
Μουσική: Justin Hurwitz
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Sharone Meir
Μοντάζ: Tom Cross
Διάρκεια: 106’
5 Φεβρουαρίου στους κινηματογράφους από τη Feelgood

 

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Η Αφροδίτη της Μήλου είναι το πιο ταλαιπωρημένο άγαλμα του κόσμου

Ίσως ένα από τα διασημότερα αρχαία ελληνικά γλυπτά παγκοσμίως, η Αφροδίτη της Μήλου, φυλάσσεται σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου και αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα εκθέματά του.

Πως βρέθηκε όμως όμως στη Γαλλία; Η σύντομη ιστορία, θέλει το άγαλμα να εντοπίζεται την άνοιξη του 1820, στο νησί της Μήλου από έναν Έλληνα χωρικό τον Γεώργιο ή Θεόδωρο Κεντρωτά, ο οποίος, παρά τις όποιες προσπάθειες, αποτυγχάνει να κρύψει την ανακάλυψη του από μία ομάδα Γάλλων ναυτικών που κάνουν ανασκαφές στο νησί. Ο αξιωματικός του γαλλικού ναυτικού Olivier Voutier αντιλαμβάνεται ότι πρόκειται για έργο μεγάλης αξίας και έτσι τα νέα φτάνουν στο Γάλλο πρεσβευτή στην Υψηλή Πύλη μαρκήσιο de Rivière, ο οποίος αγόρασε τελικά το έργο για να το προσφέρει στο βασιλιά Λουδοβίκο ΙΗ’. Το άγαλμα φιλοτεχνήθηκε στα τέλη του 2ου αι. π.Χ. και έχει ύψος 2,02 μέτρα και βάρος περίπου 900 κιλά, ενώ για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκε παριανό μάρμαρο. Ο κορμός του είναι γυμνός και ένα ένδυμα καλύπτει τους γοφούς και τα πόδια. Το έργο βρέθηκε σε πολλά κομμάτια – πιθανόν έξι, από τα οποία τα χέρια και το όνομα του γλύπτη πλέον λείπουν. Ακόμα και σήμερα όμως μόνο εικασίες μπορούν να γίνουν για το τι έκανε με τα χέρια της η θεά, με άλλους να υποστηρίζουν ότι κράταγε την ασπίδα του Άρη, και άλλους να θεωρούν ότι κράταγε ένα μήλο ή έναν καθρέφτη.

Πόσο βολική όμως ήταν αυτή η απώλεια; Αρκετά θα σκεφτεί όποιος φέρει στο μυαλό του το εξώφυλλο του Focus μερικά χρόνια πριν, με την Αφροδίτη της Μήλου να προτάσσει το δεξί της χέρι κάνοντας τη γνωστή άσεμνη χειρονομία με το μεσαίο δάχτυλο. Το περιοδικό κυκλοφορεί τον Φεβρουάριο του 2010 με κεντρικό τίτλο «Απατεώνες στην ευρω-οικογένεια» και υπότιτλο «Μας στερούν τα χρήματά μας και τι γίνεται σε Ισπανία, Πορτογαλία και Ιταλία», και προκαλεί αντιδράσεις. Παρόλα αυτά η φαντασία των γραφιστών στο γνωστό περιοδικό προχωράει λίγο παραπέρα και γίνεται λίγο πιο προκλητική.

Αυτή τη φορά βρισκόμαστε ένα μήνα μετά, όταν το Focus κυκλοφορεί με την Αφροδίτη της Μήλου στο εξώφυλλό του ζητιάνα. «Η Ελλάδα και τα χρήματά μας», γράφει το πρωτοσέλιδο του περιοδικού, αναφερόμενο στα κονδύλια που θα καταβάλει η Γερμανία στην Ελλάδα, στο πλαίσιο της συμφωνίας για τον μηχανισμό στήριξης της ελληνικής οικονομίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι και στα δύο εξώφυλλα η Αφροδίτη παρουσιάζεται τυλιγμένη με μία κουρελιασμένη ελληνική σημαία, γεγονός που θίγει το εθνικό «φρόνημα» ορισμένων «πατριωτών» που προχωρούν σε μηνύσεις κατά του περιοδικού με την κατηγορία της προσβολής του συμβόλου του κράτους. Για την ιστορία, το δικαστήριο έκρινε ότι δεν στοιχειοθετείται το αδίκημα σε βάρος του εκδότη, καθώς το ύφασμα με το οποίο ήταν τυλιγμένη η Αφροδίτη της Μήλου, δεν ήταν η ελληνική σημαία, ενώ νωρίτερα κήρυξε απαράδεκτη την ποινική δίωξη για το αδίκημα της συκοφαντικής δυσφήμισης που είχε αποδοθεί σε πέντε δημοσιογράφους του περιοδικού κρίνοντας ότι το αδίκημα δεν υφίσταται, καθώς τα επίμαχα κείμενα αναφέρονταν σε πράξεις Ελλήνων πολιτικών και δεν είχαν πρόθεση να θίξουν τον ελληνικό λαό.

Μετά όμως και το τελευταίο εξώφυλλο του Economist στο οποίο η Αφροδίτη της Μήλου εμφανίζεται να κρατά πιστόλι υποτίθεται στραμμένο προς το Βερολίνο, το δημοφιλές έργο μπορεί κάλλιστα να αναγγελθεί ως το πιο πολιτικοποιημένο άγαλμα έβερ. «Εμπρός, Άνγκελα, φτιάξε μου την μέρα» είναι τίτλος του εξώφυλλου που έκανε πολλούς να υποθέσουν ότι αυτή είναι η απάντηση του Economist στο Focus πέντε χρόνια μετά. «Η ελληνική πρόκληση στη Γερμανία – και το ευρώ» είναι ο υπότιτλος και κάπως έτσι με τη ματιά των ξένων Μέσων να γέρνει προς το μέρος μας, επανακτούμε την εθνική μας υπερηφάνεια, παραμένουμε όμως ο ευρωπαϊκός φόβος. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως θα χάσουμε την ευκαιρία να βάλουμε και τη δική μας πινελιά στο διάσημο άγαλμα.

Πηγή : http://popaganda.gr/

Διαβάστε Περισσότερα

Τα χειροποίητα Μυλέλια: Η σημασία του να τολμάς όταν οι άλλοι σε περνάνε για τρελό

Εκεί που ορισμένοι βλέπουν χαλάσματα, κάποιοι άλλοι διακρίνουν μια μοναδική ευκαιρία, ένα όραμα που μπορεί να γίνει αληθινό. Όταν το 1992 η Χριστίνα Παντελεημονίτη και ο άντρας της ανακάλυψαν έναν κατεστραμμένο νερόμυλο 305 ετών στη Μυτιλήνη, αποφάσισαν να τον κάνουν ξανά λειτουργήσιμο. Αρχικός στόχος τους ήταν να μπορούν να τον επισκεφθούν σχολεία από την Ελλάδα και όλο τον κόσμο για να δουν την παρασκευή του αλευριού με τον παραδοσιακό τρόπο. Αυτό όμως τους οδήγησε σε μία νέα δημιουργική «περιπέτεια», την παραγωγή χειροποίητων ζυμαρικών. Έτσι άρχισαν όλα, σε μια εποχή που ο ταπεινός τραχανάς δεν είχε γίνει ακόμα το μοντέρνο «τραχανότο» και οι χυλοπίτες δεν είχαν παντρευτεί με κάστανο και λάδι τρούφας από κάποιον νεαρό σεφ. Τα «Μυλέλια» έκαναν τα ελληνικά προϊόντα μόδα στο εξωτερικό, όταν στην Ελλάδα τα σνομπάραμε. Πλέον η οικογενειακή επιχείρηση στηρίζεται σε δύο νέους μύλους σε Λέσβο και Ακράτα, τους οποίους φυσικά και έφτιαξε από την αρχή η ίδια. Η Χριστίνα Παντελεημονίτη μίλησε στη HuffPost Greece για το σημαίνει να τολμάς όταν «οι άλλοι γύρω σου σε αντιμετωπίζουν σαν τρελό.»

 

Ήταν πολυέξοδη ως επένδυση, το να «αναστήσετε» έναν κατεστραμμένο μύλο;

 

Δεν ήταν πολυέξοδη, ήταν μία πολύ προσωπική δουλειά. Το ξεκινήσαμε με πολύ κέφι και με πολύ χαρά μας βοήθησαν και οι άνθρωποι από την γύρω περιοχή. Οι ηλικιωμένοι θυμόταν κιόλας την εποχή που ο μύλος δούλευε ακόμα. Θυμάμαι μάλιστα πως είχαμε πάρει ένα μεγάλο αυτοκίνητο και παίρναμε όλους τους ανθρώπους που μας βοηθούσαν από τα γύρω χωριά.

 

Πώς ξεκίνησε η ιδέα να κάνετε τα δικά σας ζυμαρικά;

 

Δεν είχαμε σκοπό να κάνουμε προϊόντα, δεν είχε περάσει καν από τα μυαλό μας. Ερχόταν τα παιδιά για εκπαιδευτική εκδρομή στον μύλο, εμείς αλέθαμε το αλεύρι και αυτά ενθουσιαζόντουσαν, κάτι που μου έδωσε τεράστια χαρά. Μας έμενε όμως τελικά το αλεύρι και νιώθαμε ότι θα ήταν άδικο να το πετάξουμε. Ξεκίνησα λοιπόν να κάνω ζυμαρικά στη αρχή στο σπίτι με τα παιδιά, σαν παιχνίδι. Στη συνέχεια, επειδή πληρώναμε όλα τα έξοδα μόνοι μας, και θέλοντας να στηρίξουμε και όλα τα παιδιά που ερχόταν για επισκέψεις, αρχίσαμε να πουλάμε τα ζυμαρικά στον μύλο. Είδαμε αμέσως ότι η ανταπόκριση ήταν θετική, ότι ο κόσμος τα ζήταγε. Επιλέξαμε λοιπόν να κάνουμε ένα εργαστήριο για να είναι όλα έτσι όπως έπρεπε, νόμιμα.

 

Και πώς πήγατε από τα ζυμαρικά στα υπόλοιπα προϊόντα;

 

Υπήρχαν μέρες που δεν είχαμε αλεύρι, γιατί δεν ερχόταν από την Μυτιλήνη. Για αυτό το λόγο έπρεπε να βρούμε κάτι άλλο να φτιάχνουμε και έτσι επιλέξαμε να αρχίσουμε την παρασκευή προϊόντων όπως γινόταν παλιά, που δεν υπήρχαν τα ψυγεία, με φυσικούς τρόπους συντήρησης, όπως είναι το ελαιόλαδο, το ξύδι, η ζάχαρη ή το μέλι.

 

Με βάση ποια φιλοσοφία επιλέξατε να στήσετε την επιχείρησή σας σε έναν παλιό μύλο;

 

Μας ενδιέφερε πρώτον να πηγαίνουν τα σχολεία στον μύλο για να βλέπουν πώς δουλεύει και δεύτερον να είναι η επιχείρηση ένα πρότυπο αγροτουριστικού μοντέλου, σε μια εποχή που το μόνο ανάλογο μοντέλο που υπήρχε ήταν τα δωμάτια προς ενοικίαση. Θέλαμε να παρουσιάσουμε κάτι διαφορετικό. Τώρα αυτό γίνεται παντού. Το 1992, όμως, όταν τα λέγαμε αυτά μας περνούσαν για τρελούς, για γραφικούς. Αν μου έχει πραγματικά μείνει κάτι στο μυαλό είναι ότι ήταν πάρα πολύ πιο εύκολο εκείνη την εποχή να εξάγεις τα ελληνικά προϊόντα απ' ότι να πουλάς στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα δεν το καταλαβαίνανε αυτό που θέλαμε να κάνουμε. Ήταν γενικά αρνητικοί, γιατί ήταν εκείνη η εποχή που όλοι ήθελαν να είναι πρωτευουσιάνοι, να μένουν σε κάποια μεγάλη πόλη, το πρότυπο της διατροφής τους ήταν ο καπνιστός σολομός ή το ροκφόρ για παράδειγμα. Μόλις είχαν αφήσει πίσω τους τον τραχανά ή τις χυλοπίτες και δεν τα ήθελαν.

 

Πώς ξεκινήσατε την προώθηση των προϊόντων σας στο εξωτερικό;

 

Βοήθησε πολύ ότι αρχίσαμε να πουλάμε και στα duty free του εξωτερικού, τότε ξεκίνησαν να έχουν και κάποια προϊόντα διατροφής εκεί. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι μας έστελναν γράμματα και e-mail, και μας έλεγαν ότι τους άρεσαν τελικά. Αυτό συνέβαλε στο να μας προσεγγίσουν οι πελάτες. Το 70% των προιόντων μας το στέλνουμε σήμερα στο εξωτερικό, κυρίως σε Αμερική και Γερμανία, αλλά και σε Ρωσία, Αυστραλία και Χονγκ Κονγκ, πάντα σε επιλεγμένα ντελικατέσεν. Στο εξωτερικό τους αρέσει πολύ αυτή η ιδέα, του παραδοσιακού ελληνικού προϊόντος δηλαδή. Αυτή είναι η μόδα που ξεκίνησε πριν από χρόνια φυσικά στην Αμερική και σήμερα έχει φτάσει και στην Ελλάδα. Ακόμα και οι έλληνες παιδίατροι λένε στις μαμάδες πλέον να δίνουν τραχανά στα παιδιά τους!

 

Την ίδια φιλοσοφία των μικρών ντελικατέσεν ακολουθείτε και στην Ελλάδα;

 

Ναι, έχουμε επιλέξει να δίνουμε τα προϊόντα μας σε μικρά καταστήματα σε κάθε περιοχή και ποτέ σε κάποια που είναι δίπλα δίπλα. Δεν πιστεύουμε πως βοηθάει κανέναν αυτό.

 

Δεν είναι μόνο ο τρόπος παρασκευής του αλευριού παραδοσιακός, αλλά και των ζυμαρικών, σωστά;

 

Από την αρχή έδωσα έμφαση στην εποχή κατά την οποία λειτουργούσαν οι μύλοι, στους τρόπους που λειτουργούσε η παραδοσιακή βιοτεχνία. Ο τρόπος που κάνουμε τα ζυμαρικά μας βασίζεται σε αυτό. Τα ζυμαρικά αλέθονται σε χαμηλές θερμοκρασίες, είναι δηλαδή ψυχρής άλεσης και στο εργαστήριο δεν έχουμε μεγάλες μηχανές. Έχουμε επίσης επιλέξει η ξήρανσή τους να γίνεται φυσικά., με τέσσερις ή πέντε ανεμιστήρες, όπως γινόταν παλιά.

 

Ποιο είναι το τίμημα αυτής της προσήλωσης στην παράδοση; Έχετε σκεφτεί ποτέ να βιομηχανοποιήσετε περαιτέρω την παραγωγή σας;

 

Είναι δύσκολο, χρονοβόρο και έχει μεγάλο εργατικό κόστος, ακριβώς επειδή τα προιόντα μας είναι χειροποίητα. Ο καταναλωτής βλέπει μια τιμή που θεωρεί ακριβή, αλλά τα περιθώρια για μας είναι πολύ στενά. Δεν θέλω όμως να κάνω κάτι διαφορετικό, αυτό είναι που με ενδιαφέρει.

 

Εμείς ως «Μυλέλια» δεν κάναμε ζυμαρικά απλά για πούμε ότι κάνουμε ζυμαρικά, κάναμε ζυμαρικά για να στηρίξουμε τους μύλους, στο μυαλό μας και στην καρδιά μας ήταν αυτοί. Αυτή ήταν άλλωστε και η ιδέα που άρεσε τόσο πολύ στο εξωτερικό, όπως είπα ήδη, για αυτό ξεκίνησα να πουλάω τόσο εύκολα σε άλλες χώρες.

 

Πόσο εύκολο είναι να επιβιώσει μία τόσο παραδοσιακή και οικογενειακή επιχείρηση σαν τη δική σας;

 

Σίγουρα δεν είναι και οι καλύτερες μας εποχές. Αυτή τη στιγμή στην επιχείρηση είμαστε 8 άτομα, κάποια στιγμή είχαμε φτάσει και τα 28. Κάποτε δίναμε τα προϊόντα μας και σε όλα τα νησιά, τώρα όμως, και ως θετικό το λέω αυτό, το κάθε νησί φτιάχνει τα δικά του. Αυτό ήταν το ζητούμενο εξάλλου. Δεν μένουμε όμως πότε χωρίς δουλειά, πάντα υπάρχει κόσμος που ενδιαφέρεται για κάτι το ποιοτικό. Το 2015 πιστεύω ότι θα μπορέσω να επεκταθώ ξανά περισσότερο στην Αμερική που είναι και η χώρα που απορροφά το μεγαλύτερο ποσοστό των εξαγωγών μας. 

 

 

πηγή: www.huffingtonpost.gr

Διαβάστε Περισσότερα

ΔΕΗ: 599 εποχικοί 60 εξ αυτών στα νησιά

Συνεχίζεται η υποβολή αιτήσεων σε τέσσερις υπηρεσίες της ΔΕΗ για την κάλυψη 618 θέσεων εποχικού προσωπικού με συμβάσεις ορισμένου χρόνου διάρκειας οκτώ μηνών.

Η Επιχείρηση απέσπασε σχετική γνωμοδότηση από το Συμβούλιο της Επικρατείας (αρ. ΓΝ9/15.01.2015, του άρθρου 28, παρ. 4, Ν. 2190/1994), προκειμένου να καλύψει επείγουσες εποχικές ανάγκες της στη Φλώρινα και την Κοζάνη, την Αττική, στα Νησιά, στην Κρήτη και τη Ρόδο. Οι διαγωνισμοί που συνέχισαν να βρίσκονται σε ισχύ είναι οι ακόλουθοι:

Λιγνιτικό Κέντρο Δυτικής Μακεδονίας
Εως τις 2 Φεβρουαρίου θα υποβάλλονται αιτήσεις στον φορέα, ο οποίος θα καλύψει 401 θέσεις για τις εγκαταστάσεις του στην Κοζάνη και 77 στη Φλώρινα. Οι θέσεις κατανέμονται στις Διευθύνσεις των δύο Λιγνιτικών Κέντρων, αλλά και στο Κέντρο Μελετών Κοζάνης.
Οι θέσεις κατανέμονται σε 21 ειδικότητες των κατηγοριών ΠΕ, ΤΕ και ΔΕ, εκ των οποίων οι πολυπληθέστερες είναι οι εξής: ΔΕ Μηχανοτεχνιτών (75 θέσεις), ΔΕ Τεχνιτών Ορυχείων και Τεχνιτών Ορυχείων Αυτοκινούμενης Κινητής Επιτήρησης (73 και 48 θέσεις, αντίστοιχα), ΔΕ Τεχνιτών Ιμάντων (62 θέσεις), ΔΕ Ηλεκτροτεχνιτών (38), ΔΕ Χειριστών Προωθητήρων και Φορτωτών (27), ΔΕ Οδηγών Μηχανοδηγών Χειριστών (26) και ΔΕ Ηλεκτροοξυγονοκολλητών (25 θέσεις).
Δεκαεπτά θέσεις κατανέμονται στην ειδικότητα ΔΕ Χειριστών Καθολικών Εκσκαφέων, από δέκα στις ΔΕ Μηχανοτεχνιτών Αυτοκινήτων, ΔΕ Οδηγών Χωματουργικών Μηχανημάτων και ΔΕ Χειριστών Ηλεκτροκίνητων Ερπυστριοφόρων, εννέα στη ΔΕ Βοηθών Οδηγών Μηχανοδηγών Χειριστών και οκτώ ΔΕ Ηλεκτροτεχνιτών Οχημάτων.
Στην ειδικότητα ΠΕ Πολιτικών Μηχανικών αντιστοιχούν τέσσερις θέσεις, στην ΠΕ Τοπογράφων Μηχανικών τρεις, στις ΠΕ Μηχανολόγων Μηχανικών και ΤΕ Τοπογράφων Μηχανικών από δύο και από μία θέση στις ειδικότητες ΠΕ Ηλεκτρολόγου ή Μηχανολόγου Μηχανικού, ΠΕ Μεταλλειολόγου ή Μεταλλουργού Μηχανικού και ΠΕ Χημικού Μηχανικού. Πληροφορίες: 24630 52437.
ΔΕΗ Δ/νση Παραγωγής Νησιών
Νέες προθεσμίες καθορίστηκαν για τις τρεις προκηρύξεις της Διεύθυνσης Παραγωγής Νησιών, η οποία θα προσλάβει 115 εποχικούς. Σύμφωνα με την προκήρυξη ΣΟΧ 15/2014 θα καλυφθούν 60 θέσεις -40 για Μηχανοτεχνίτες ΜΕΚ, 13 για Ηλεκτροτεχνίτες Σταθμών και Υποσταθμών, από τρεις για Ηλεκτρολόγους ΤΕ και Υπαλλήλους Γραφείου ΔΕ και μία για Μηχανολόγο ΤΕ, στους ΑΣΠ Μήλου, Πάρου, Θήρας, Μυκόνου και Σύρου και στους ΤΣΠ Σερίφου, Σίφνου, Κύθνου, Αμοργού, Δονούσας και Ανάφης. Αιτήσεις έως τις 4 Φεβρουαρίου. Πληροφορίες: 22870 31257, 22870 22096, 22840 52511, 22860 33430, 22890 22253 και 22810 82322.
Η προκήρυξη ΣΟΧ 16/2014 προβλέπει την κάλυψη 27 θέσεων στις ειδικότητες ΔΕ Μηχανοτεχνιτών ΜΕΚ (21 θέσεις), ΔΕ Ηλεκτροτεχνιτών Σταθμών Υποσταθμών (πέντε) και ΔΕ υπαλλήλων Γραφείου (μία) για τους ΑΣΠ Λέσβου, Λήμνου και Χίου και τους ΤΣΠ Αγίου Ευστρατίου, Ικαρίας και Σκύρου. Αιτήσεις έως τις 2 Φεβρουαρίου. Πληροφορίες: 22510 26120, 22540 22831, 22730 92253, 22730 92504, 22710 44515 και 22220 93440.
Η ΣΟΧ 17/2014 ορίζει την κάλυψη 28 θέσεων στους ΑΣΠ Καλύμνου, Καρπάθου και Κω, και τους ΤΣΠ Αρκιών, Σύμης, Μεγίστης, Πάτμου, Αστυπάλαιας, Αντικυθήρων, Γαύδου, Οθωνών και Ερείκουσας. Πρόκειται για 21 Μηχανοτεχνίτες ΜΕΚ, έξι Ηλεκτροτεχνίτες Σταθμών και Υποσταθμών και έναν υπάλληλο Γραφείου ΔΕ. Αιτήσεις έως τις 29 Ιανουαρίου. Πληροφορίες: 22430 22780, 22450 22588, 22420 59152 και 210 9008857.
Νοσηλευτές
Στις 2 Φεβρουαρίου λήγει η προθεσμία για έξι Νοσηλευτές ΤΕ και ΔΕ, από τους οποίους τρεις στον ΑΗΣ Κοζάνης, δύο στον ΑΗΣ Αθερινόλακκου και μία στον ΑΗΣ Ρόδου. Πληροφορίες στη Δ/νση Υγείας & Ασφάλειας στην Εργασία: 210 3895514.
Κατ' εξαίρεση τρέχουν οι διαγωνισμοί στη ΔΕΗ για κάλυψη των επειγουσών αναγκών με εποχικό προσωπικό σε τεχνικές ειδικότητες
Κατερίνας ΚυρίτσηΠηγή : http://www.ethnos.gr/

Διαβάστε Περισσότερα

Η αυθεντική Ελληνική Γαστρονομία ως προορισμός

Αφιερωμένη στα παιδιά ήταν η εκδήλωση του Συλλόγου Τριτέκνων Κυκλάδων για την κοπή της αγιοβασιλόπιτας, που πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι της Κυριακής στον Κινηματογράφο ΠΑΛΛΑΣ. Ο σύλλογος πραγματοποίησε έναν σύντομο οικονομικό και διοικητικό απολογισμό για την χρονιά που πέρασε και ακολούθησε η κοπή της πίτας παρουσία εκπροσώπων των δύο εκκλησιών (π. Κώστας από την Ορθόδοξη και π. Αντώνιος από την Καθολική) και του αντιδημάρχου Αλέξη Αθανασίου. Ακολούθησε η απονομή τιμητικών πλακετών σε δύο μητέρες, αλλά και έναν πατέρα, που μέσα στο 2014 απέκτησαν το τρίτο τους παιδί και εντάχθηκαν στον σύλλογο. Όπως προαναφέραμε όμως, η εκδήλωση ήταν αφιερωμένη στα παιδιά και έτσι αμέσως μετά την σύντομη εκδήλωση ακολούθησε δωρεάν προβολή της παιδικής ταινίας "Tad ο εξερευνητής". Μετά την ολοκλήρωση της προβολής μοιράστηκαν αναμηνστικά δώρα σε όλα τα παιδιά.

Read more at: http://www.cyclades24.gr/eleytheros-xronos/ekdiloseis/item/17693-ekopsan-tin-pita-tous-oi-triteknoi.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+Cyclades24+%28cyclades24.gr%29
Copyright © cyclades24.gr

Ο ΣΕΤΕ και η Marketing Greece διοργανώνουν εκδήλωση στην 10η HORECA, στο πλαίσιο του έργου «Η Γαστρονομία στο Μάρκετινγκ του ελληνικού Τουρισμού»

Η αυθεντικότητα της κουζίνας, η μοναδικότητα των γεύσεων και η τοπικότητα της ελληνικής γαστρονομίας συνθέτουν την ταυτότητα του ελληνικού προορισμού και θέτουν το θεμέλιο λίθο ανάπτυξης του ελληνικού τουρισμού.

H MARKETING GREECE και ο ΣΕΤΕ αναδεικνύουν τη συμβολή της Γαστρονομίας στην προώθηση του ελληνικού τουριστικού προϊόντος μέσα από τη διοργάνωση εκδήλωσης, ανοιχτής συζήτησης, για τα γαστρονομικά προϊόντα διαφορετικών ελληνικών τόπων – προορισμών, τα οποία μπορούν να λειτουργήσουν καταλυτικά και να δώσουν την προστιθέμενη αξία στην αύξηση του τουρισμού.

Η εκδήλωση, με θέμα «Η αυθεντική Ελληνική Γαστρονομία ως προορισμός. Συμπράττουμε για την Ελληνική Τουριστική Ανάπτυξη», υλοποιείται στο πλαίσιο του έργου «Η Γαστρονομία στο Μάρκετινγκ του Ελληνικού Τουρισμού» και θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2015 και ώρα 13.00 – 16.00, αίθουσα C2, στο πλαίσιο της Έκθεσης HORECA 2015, στο Metropolitan EXPO.

Στο πρόγραμμα της εκδήλωσης συμμετέχουν με ομιλίες και παρουσιάσεις διακεκριμένες προσωπικότητες, επαγγελματίες και εκπρόσωποι φορέων του γαστρονομικού επιχειρείν.

Οι προσκεκλημένοι ομιλητές της εκδήλωσης είναι:

· Κωνσταντίνος Ματσουρδέλης, Ιδρυτής Ελληνικού Μουσείου Γαστρονομίας

· Έλενα Παραβάντη, RDN, Σύμβουλος Μεσογειακής Διατροφής, Ιδρύτρια του Olivetomato.com, αρθρογράφος στην Huffington Post

· Ιωάννης Πατεστής, Καθηγητής και Συντονιστής Ξενοδοχειακής Διοίκησης του Εκπαιδευτικού Ομίλου LE MONDE, συγγραφέας

· Πλάτωνας Μαρλαφέκας, Αντιπρόεδρος & Επικεφαλής Τμήματος Marketing, Μηχανογράφησης & Εξαγωγών εταιρείας αναψυκτικών «Λουξ Μαρλαφέκας ΑΒΕΕ»

· Πάνος Παπανικολάου, Εμπορικός Διευθυντής Ποτοποιίας Πλωμαρίου Ισίδωρος Αρβανίτης Α.Ε.

· Δημήτρης Καλαϊτζιδάκης, Director of Operations, Grecotel Hotels & Resorts

· Μαρίνα Παπατσώνη, Marketing & Business Development Director TEMES SA, Developers of Costa Navarino

· Γιώργος Πίττας, Μέλος του ΔΣ του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου Ελλάδος, επικεφαλής του «Ελληνικού Πρωινού» και συγγραφέας βιβλίων γαστρονομίας

· Μαρία Μπουγιούκα-Αθανασιάδου, Λαογράφος Σκυριανής Γαστρονομίας, Λαογράφος Σκυριανής Γαστρονομίας

· Ανδρέας Παντελιός, Μέλος Εθνικού Συμβουλίου Νησιωτικής Πολιτικής

Την εκδήλωση θα συντονίζει ο κ. Νίκος Βερβερίδης, Συνιδρυτής Aephoria.net, Real Greek Project, Νόστιμη Γη

Τη συζήτηση στο πάνελ θα συντονίζει o κ. Ιωσήφ Πάρσαλης, Γενικός Διευθυντής Marketing Greece.

Στόχος της εκδήλωσης είναι να συνθέσουμε τις γνώσεις και απόψεις των ειδικών του κλάδου της Γαστρονομίας και του Τουρισμού πάνω στο θέμα της ανάδειξης της αυθεντικότητας της τοπικής γεύσης και του τοπικού προϊόντος που δημιουργούν τη γαστρονομική ταυτότητα ενός τόπου και την εμπειρία του προορισμού.

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Αισιοδοξία: σκέψου θετικά για να ζεις καλά

Η αισιοδοξία δεν είναι ούτε προσωπική ψυχολογική ψευδαίσθηση ούτε καταναγκαστική συλλογική συμπεριφορά, μια προσποιητή δηλαδή φυγή από την πραγματικότητα, αλλά η έκφραση της διαρκούς ανάγκης του νου μας να αναζητά και να βρίσκει κάποιο νόημα

01.02.2015, 14:35 | Ετικέτες:  Νέα Δημοκρατία, Αντώνης Σαμαράς, Ελλάδα, εκλογές, κατάθλιψη, υγεία, γιατροί, πολιτική, καρκίνος

Συντάκτης: 

Σπύρος Μανουσέλης

Το ότι η πολιτική συγκυρία μπορεί να επηρεάζει την ψυχολογική διάθεση των πολιτών είναι κάτι ευρύτατα αποδεκτό και επαληθεύσιμο καθημερινά. Λιγότερο σαφές είναι το αντίστροφο: πώς επηρεάζει τις πολιτικές εξελίξεις η νευροψυχολογική μας διάθεση. Διότι αν κάτι απέδειξαν τα συγκλονιστικά αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών της προηγούμενης Κυριακής είναι ότι κανείς δεν μπορεί να αγνοεί (ατιμωρητί!) τις νευροψυχολογικές παραμέτρους της πολιτικής.
Εκτός από την παρατεταμένη αντιλαϊκή πολιτική, το μοιραίο λάθος του Αντώνη Σαμαρά και της Ν.Δ ήταν ότι, κατά την προεκλογική εκστρατεία, επένδυσαν αποκλειστικά σε αρνητικά συναισθήματα: καλλιέργησαν τον φόβο και την ανασφάλεια των ψηφοφόρων εισπράττοντας μια συντριπτική ήττα.
Αντίθετα, η φαινομενικά «ουτοπική» πολιτική του Αλέξη Τσίπρα αποδείχτηκε νικηφόρα επειδή στηρίχθηκε στη ζωτική ανάγκη των περισσότερων Ελλήνων για ανάταση και ελπίδα, επένδυσε δηλαδή στην αισιοδοξία. Για να κατανοήσουμε τις πολιτικές εξελίξεις πρέπει να εστιάσουμε όχι μόνο στα κοινωνικοοικονομικά αδιέξοδα αλλά και στους βιοψυχολογικούς μηχανισμούς που επιτρέπουν την ανάδυση τέτοιων πολιτικά ανατρεπτικών συναισθημάτων.
Τι ακριβώς είναι η αισιοδοξία, ο οπτιμισμός, και γιατί στη δυτική –μεταφυσική, πολιτική, ηθική– σκέψη κυρίαρχο ρόλο έχουν η απαισιοδοξία και ο πεσιμισμός για τα γήινα πράγματα; Διόλου περίεργο που η αισιοδοξία εκλαμβάνεται συνήθως ως «χαζοχαρούμενη» συμπεριφορά: θεωρείται όχι ως μια βαθύτατη ανθρώπινη ανάγκη αλλά ως ψυχολογική ψευδαίσθηση, προϊόν ενός ολότελα απλοϊκού και επιφανειακού τρόπου σκέψης.
Αντίθετα, η κατήφεια, η απαισιοδοξία και η αρνητική ψυχική διάθεση εκλαμβάνονται συνήθως ως ενδείξεις ψυχικού βάθους, κριτικής σκέψης ή ορθολογικής στάσης. Ετσι, η αυστηρή και σχεδόν καταθλιπτική συμπεριφορά συγχέεται πολύ συχνά με τη σοβαρότητα. Το περίεργο είναι ότι αρκετές ψυχομετρικές και στατιστικές μελέτες υποδεικνύουν σαφώς το αντίθετο: οι αισιόδοξοι άνθρωποι όχι μόνο δεν «πετάνε στα σύννεφα» αλλά ούτε είναι λιγότερο πραγματιστές από τους πιο σοβαροφανείς συνανθρώπους τους. Μάλιστα, είναι συνήθως πιο υγιείς, πιο ισορροπημένοι και ζουν καλύτερα ή περισσότερο από τους απαισιόδοξους!
Η αισιοδοξία λοιπόν, όπως θα δούμε, δεν είναι ούτε προσωπική ψυχολογική ψευδαίσθηση ούτε καταναγκαστική συλλογική συμπεριφορά, μια προσποιητή δηλαδή φυγή από την πραγματικότητα, αλλά η έκφραση της διαρκούς ανάγκης του νου μας να αναζητά και να βρίσκει κάποιο νόημα τόσο στην προσωπική όσο και στην κοινωνική ζωή.
Δεν υπάρχει «μαγική» συνταγή για την ευεξία

Πράγματι, όλο και περισσότερες έρευνες στον σχετικά νέο τομέα της θετικής ψυχολογίας (positive psychology) φαίνεται να επιβεβαιώνουν ότι τα αισιόδοξα άτομα είναι, κατά κανόνα, πιο εξωστρεφή και πιο ανοιχτά σε νέες κοινωνικές εμπειρίες, βρίσκονται σε καλύτερη φυσική κατάσταση και ξεπερνάνε πιο εύκολα τις αναπόφευκτες προσωπικές και κοινωνικές αναποδιές. Μάλιστα η λεγόμενη «θετική ψυχολογία» διαφοροποιείται από την παραδοσιακή επειδή διερευνά τους βιοψυχολογικούς μηχανισμούς που εξηγούν το πώς και το γιατί αναδύονται αυτές οι ανθρώπινες ικανότητες: η εγγενής αλλά άνισα κατανεμημένη στον πληθυσμό προδιάθεση να βιώνουμε ή/και να εκδηλώνουμε θετικά συναισθήματα και σκέψεις.
Το περίεργο είναι ότι η παραδοσιακή ψυχολογία, μέχρι πριν από τριάντα χρόνια, έτεινε να υποβαθμίζει συστηματικά τη σημασία αυτών των φαινομένων, εστιάζοντας σχεδόν αποκλειστικά στα αρνητικά ή προβληματικά ψυχολογικά φαινόμενα. Ετσι όμως παρέμεναν ανεξερεύνητες και, εν πολλοίς, ακατανόητες μια σειρά από σημαντικές ανθρώπινες δυνατότητες και συμπεριφορές: η ενσυναίσθηση, η αλληλεγγύη, η χαρά, η ευγνωμοσύνη, η αισιοδοξία, η ελπίδα κ.ά.
Γιατί, όμως, η επιστήμη της ψυχολογίας επικεντρώθηκε κυρίως στις νοητικές διαταραχές ή στις παθολογίες της ανθρώπινης συμπεριφοράς; Επειδή, επί σειρά ετών, επικρατούσε η ιδεοληπτική προκατάληψη ότι πίσω από όλες τις θετικές ψυχολογικές αντιδράσεις μας υποκρύπτονται πάντα κάποια αδιευκρίνιστα προσωπικά ή εγωιστικά κίνητρα. Με άλλα λόγια, «το αρνητικό είναι ισχυρότερο του θετικού», όπως εύστοχα το συνόψισε ο γνωστός Αμερικανός συμπεριφοριστής Ρόι Μπαουμάιστερ (Roy Baumeister).
Τα αρνητικά συμβάντα ασκούν μεγαλύτερη επιρροή στα άτομα απ’ ό,τι τα θετικά επειδή οι αρνητικές πληροφορίες θέτουν ταχύτατα σε επιφυλακή τον οργανισμό και δυνητικά τον προστατεύουν από τους κινδύνους. Μια άποψη που συμφωνεί και με τις επικρατέστερες, μέχρι σήμερα, εξηγήσεις της εξελικτικής ψυχολογίας για τον πρωταρχικό ρόλο που έχουν τα αρνητικά σήματα στη γέννηση του φόβου, δηλαδή στο σύστημα άμυνας του οργανισμού που διασφαλίζει την επιβίωση.
Στις θεωρητικές προκαταλήψεις απέναντι στα «θετικά» συναισθήματα θα πρέπει βέβαια να προστεθεί και η πρακτική ανάγκη να βοηθηθούν άμεσα τα άτομα που υποφέρουν από κάποια ψυχολογική διαταραχή. Στην προσπάθειά τους, όμως, να «θεραπεύσουν» τα συμπτώματα οι ψυχολόγοι, συχνά, παρέλειψαν να διερευνήσουν τα αίτια και συνεπώς να επενδύσουν περισσότερο στα βιοψυχολογικά αποθέματα των ατόμων για την πρόληψη ή και τη θεραπεία των παθήσεων!
Αυτή η «αιρετική» προσέγγιση της θετικής ψυχολογίας μάς θέτει ενώπιον ενός θεμελιώδους βιοηθικού ερωτήματος: πρέπει ή όχι να ενισχύουμε στον μέγιστο βαθμό την επίγνωση του ανθρώπου για την πραγματικότητα που βιώνει; Πρέπει δηλαδή οι ειδικοί να του παρουσιάζουν μια πλήρη εικόνα του προβλήματος που αντιμετωπίζει μολονότι ενδέχεται να αποθαρρυνθεί και έτσι να καταστείλει την αποδεδειγμένα ευεργετική ή και θεραπευτική δράση της αισιοδοξίας;
Οι πολυετείς έρευνες της Σέλεϊ Τέιλορ (Shelley Taylor) και της ομάδας της στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Αντζελες (UCLA) έδειξαν την ευεργετική επίδραση των θετικών συναισθημάτων σε ασθενείς που υπέφεραν από AIDS. Τα άτομα που, παρά την ατυχία τους, διατηρούσαν μια θετική και αισιόδοξη στάση εμφάνιζαν σημαντική καθυστέρηση στην εκδήλωση των καταστροφικών συμπτωμάτων και ζούσαν πολύ περισσότερο από όσους είχαν πλήρη ιατρική ενημέρωση και άρα μια πιο πεσιμιστική στάση.
Οταν η πολιτική διαπλέκεται με τη νευροψυχολογία

Μολονότι δεν έχουν ακόμη διευκρινιστεί οι ακριβείς βιοψυχολογικοί μηχανισμοί που επεμβαίνουν ενισχυτικά στο ανοσοποιητικό μας σύστημα και μας θωρακίζουν απέναντι στις σωματικές παθήσεις και τις ψυχολογικές διαταραχές (βλ. και ειδικό πλαίσιο), θεωρείται πλέον βέβαιο ότι η προσωπική ευτυχία και οι ικανοποιητικές κοινωνικές συνθήκες παρατείνουν το προσδόκιμο ζωής των ανθρώπων.
Συνήθως είμαστε πεπεισμένοι ότι ο γάμος ή η πολυετής σχέση μας θα κρατήσει «για πάντα», ότι οι άλλοι οδηγούν επικίνδυνα αλλά εμείς ποτέ. Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν θανατηφόρες ασθένειες αλλά πιστεύουμε ότι αφορούν πάντα τους άλλους, ή ότι αν η χώρα μας βρίσκεται σε βαθιά οικονομικοπολιτική κρίση εμείς προσωπικά θα βρούμε κάποιο τρόπο να ξεφύγουμε. Γιατί ενώ η πραγματικότητα συχνά διαψεύδει αυτή την αλόγιστη αισιοδοξία, εμείς επιμένουμε να πιστεύουμε σε ένα καλύτερο αύριο;
Το να παραμένει κανείς αισιόδοξος, παρά τις αντίξοες συνθήκες, προσφέρει κάποια σαφή πλεονεκτήματα. Καταρχάς, οι πραγματικά αισιόδοξοι άνθρωποι είναι πιο ευτυχείς και ισορροπημένοι και συνεπώς διαθέτουν τα ψυχοσωματικά αποθέματα για την αντιμετώπιση των κρίσεων, τόσο ατομικά όσο και συλλογικά. Για παράδειγμα, θεωρείται βέβαιο ότι οι πιο αισιόδοξες γυναίκες σπανίως υποφέρουν από επιλόχεια κατάθλιψη, μια παροδική μορφή κατάθλιψης που εμφανίζεται πολύ συχνά τις πρώτες τρεις εβδομάδες μετά τον τοκετό.
Επίσης, ο οργανισμός των αισιόδοξων ατόμων αντιδρά πολύ καλύτερα στη θεραπεία μιας σοβαρής ασθένειας ή μετά από μια χειρουργική επέμβαση (π.χ. μετά από αφαίρεση μαστού ή άλλων οργάνων). Θεωρείται επίσης επαρκώς επιβεβαιωμένο ότι η δικαιολογημένη αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία συμβάλλουν αποφασιστικά τόσο στις πανεπιστημιακές σπουδές όσο και στη μετέπειτα εργασιακή επιτυχία. Προφανώς η θετική προδιάθεση και στάση καθιστά την εργασία πιο παραγωγική και δημιουργική.
Αυτές οι κοινότοπες διαπιστώσεις εξηγούνται ικανοποιητικά από το γεγονός ότι τα αισιόδοξα άτομα αντιμετωπίζουν συνήθως με επιτυχία τις δυσκολίες που συναντούν και καταφέρνουν συχνά να ξεπερνούν τις κρίσεις επειδή αναζητούν και υιοθετούν ασυνήθιστες στρατηγικές για την επίλυσή τους. Αντίθετα με ό,τι συνήθως λέγεται, οι πιο αισιόδοξοι δεν «δραπετεύουν» από την πραγματικότητα αλλά την αντιμετωπίζουν «κατά πρόσωπο», αποτελεσματικά και κυρίως χωρίς εμμονές.
Πάντως, η πραγματιστική ευελιξία και η δημιουργικότητα που πηγάζουν από μια θετική και αισιόδοξη στάση είναι η καλύτερη στρατηγική τόσο για την ιδιωτική όσο και για την κοινωνική μας πρακτική, για το σύνολο δηλαδή των κοινωνικών-πολιτικών μας σχέσεων.

Πώς επηρεάζει η αισιοδοξία την ψυχοσωματική μας υγεία;

Γιατί ασθενείς που πάσχουν από την ίδια ακριβώς ασθένεια αντιδρούν διαφορετικά σε μία δεδομένη θεραπευτική αγωγή; Οι περισσότεροι γιατροί μπορούν να το επιβεβαιώσουν: τόσο η εξέλιξη μιας σοβαρής ασθένειας όσο και η θετική ή η αρνητική ανταπόκριση του ασθενούς στη θεραπευτική αγωγή δεν εξαρτώνται μόνο από τη σωστή και έγκαιρη διάγνωση ή από την κατάλληλη θεραπευτική επιλογή, αλλά και από την ψυχολογική ιδιοσυγκρασία του ασθενούς.
Στο πλαίσιο της μηχανιστικής και στατιστικής προσέγγισης των παθήσεων που κυριαρχεί, δυστυχώς, στη σημερινή Ιατρική, αυτή η βιο-ψυχολογική αλληλεξάρτηση αποτελεί ένα ενοχλητικό αίνιγμα: πώς η «άυλη» ψυχική διάθεση ή στάση ενός ασθενούς μπορεί να επηρεάζει την «υλικότατη» σωματική του υγεία και την πορεία της θεραπείας του;
Πολλοί από εμάς θα έχουν πιθανώς ακούσει ή διαπιστώσει από προσωπική εμπειρία ότι οι ασθενείς που αυτοπεριγράφονται ως «αισιόδοξοι» και οι οποίοι υιοθετούν μια μαχητική στάση απέναντι στην ασθένειά τους, κινδυνεύουν λιγότερο να πεθάνουν όταν πληγούν από μια θανατηφόρο νόσο απ’ ό,τι οι πιο «απαισιόδοξοι» και ψυχικά αδύναμοι ασθενείς, που υποφέρουν από την ίδια ακριβώς ασθένεια. Η κατανόηση αυτού του φαινομενικά «παράλογου» γεγονότος απασχολεί την ιατρική επιστήμη από πολύ παλιά αλλά δυστυχώς δεν έχει βρεθεί ακόμη μια ικανοποιητική εξήγηση.
Τα τελευταία χρόνια έχουν πραγματοποιηθεί πλήθος συστηματικών ερευνών που, ενώ επιβεβαιώνουν την πραγματικότητα αυτού του φαινομένου, δεν έχουν καταλήξει σε μια κοινά αποδεκτή ερμηνεία του. Γεγονός που, από μόνο του, αποκαλύπτει την εγγενή δυσκολία να αποκαλύψουμε τον περίπλοκο βιοψυχολογικό βρόχο που διαμορφώνει κάθε ανθρώπινη ζωή: τις στενές διασυνδέσεις μεταξύ της βιολογικής-σωματικής και της ψυχολογικής-νοητικής διάστασης της ζωής μας.
Και για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις, οφείλουμε να διευκρινίσουμε ότι η όντως σκοτεινή ιδέα του «βιοψυχολογικού βρόχου» δεν υπονοεί καθόλου την ύπαρξη δύο διακριτών «ουσιών» (ψυχή-σώμα ή νοητικό-βιολογικό). Αντίθετα, αυτή η βαθιά εδραιωμένη -αλλά εντελώς εσφαλμένη- δυϊστική αντίληψη που επιμένει να διαχωρίζει το βιολογικό-σωματικό από το ψυχικό-νοητικό αποτέλεσε κατά το παρελθόν, και εξακολουθεί να αποτελεί και σήμερα, το πρωταρχικό εμπόδιο για την επιστημονική διερεύνηση αυτού και πολλών άλλων σχετικών φαινομένων. Πόσο δε μάλλον όταν η ρήξη αυτού του στενού βιο-ψυχολογικού βρόχου εκδηλώνεται ως ασθένεια!
Υπάρχει λοιπόν σήμερα επιτακτική ανάγκη να αποσαφηνιστεί επιστημονικά το αν και κατά πόσο η σωστή ψυχολογική αντιμετώπιση από μέρους των ασθενών που πάσχουν από κάποια σοβαρή ασθένεια -π.χ. καρδιαγγειακή, εγκεφαλική, ή καρκίνο- μπορεί να επιβραδύνει ή και να ανακόψει την πορεία της νόσου.
Κι αν δεχτούμε ότι ισχύει κάτι τέτοιο, ισχύει άραγε και το αντίστροφο; Υπάρχουν δηλαδή ορισμένα ψυχικά χαρακτηριστικά που διευκολύνουν την εμφάνιση ή επιταχύνουν την ανάπτυξη μιας θανατηφόρου ασθένειας, όπως π.χ. ο καρκίνος; Με άλλα λόγια, μεταξύ των ασθενών υπάρχουν αρκετές «ανθυγιεινές προσωπικότητες», οι οποίες έχουν την προδιάθεση να αρρωσταίνουν βαριά και να αντιμετωπίζουν ανεπαρκώς ή παθητικά τη σοβαρή ασθένεια που τους απειλεί;

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα