Ελαττώματα...

 

 

 

Η συμπάθεια και η βαθιά κατανόηση, η ικανότητα συμμετοχής με φαντασία και αγάπη στη ζωή των άλλων ανθρώπων, δεν έχουν καμιά θέση στη μεταϊστορική μεθοδολογία.

 

 Γιατί η μεταϊστορική κουλτούρα απαιτεί τη μεταχείριση όλων των ανθρώπων σαν να είναι πράγματα. Αν μιλήσουμε ανθρώπινα, ο μεταϊστορικός άνθρωπος είναι ελαττωματικός∙ αν όχι ένας ενεργητικός κακούργος, σίγουρα ένα δυνητικό τέρας. 

 

 

Η παθολογική φύση της ελαττωματικότητάς του καλύπτεται κάτω από τον υψηλό δείκτη νοημοσύνης του. Ντυμένοι με κοινότοπα, ετοιματζήδικα ρούχα, που μοιάζουν να εκφράζουν εξίσου την κοινοτοπία, τις προκατασκευασμένες απόψεις, αυτά τα τέρατα βρίσκονται ήδη εν δράσει μέσα στη σημερινή κοινωνία. 

 

Οι χαρακτηριστικές δραστηριότητές τους − π.χ. οι προετοιμασίες τους για τον ατομικό, βακτηριολογικό και χημικό πόλεμο − είναι τόσο παράλογες όσο σπασμωδικές και αυτόματες είναι κι οι πράξεις τους. Το ότι η ηθική παραφροσύνη, αν όχι η πρακτική ματαιότητα αυτών των προετοιμασιών, δεν ξεσήκωσε μια γενικευμένη ανθρώπινη εξέγερση εναντίον τους, δείχνει πολύ καλά πως η ανάπτυξη της μεταϊστορικής κοινωνίας έχει κιόλας προχωρήσει σε μεγάλο βαθμό.

Καμιά από αυτές τις χαρακτηριστικές δραστηριότητες του μεταϊστορικού ανθρώπου, εκτός ίσως από την άσκηση της επιστημονικής νόησης, δεν έχει σχέση με τη εξυπηρέτηση της ζωής ή με την καλλιέργεια του αληθινά ανθρώπινου.

 

 Ο μεταϊστορικός άνθρωπος έχει κιόλας, θεωρητικά, εγκαταλείψει τον άνθρωπο. Αυτό που απομένει από την ανθρώπινη κληρονομιά, είναι μια ενόχληση, που θα εξαλείψει σιγά-σιγά μέσα από τον αυξανόμενο έλεγχο πάνω στις διαδικασίες αναπαραγωγής, όπως εξαλείφει ήδη τα ανεπιθύμητα γενετικά χαρακτηριστικά στα γουρούνια και τις αγελάδες.

 

 Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, χάρη στον ψυχολογικό έλεγχο και τη βιολογική αναπαραγωγή, ή μέσα από ξέφρενα μαζικά πογκρόμ, θα σβήσει ό,τι απομένει από την ανθρωπινότητα. Στα σημερινά σχέδια μαζικών γενοκτονιών, σ’ ένα «πόλεμο» που θα εγκαινίαζε και θα έκλεινε τη μεταϊστορική περίοδο, αντικείμενο αυτής της επιθετικότητας είναι η ίδια η ανθρωπιά του ανθρώπου.

 

 Αντιμετωπίζοντας τους «εχθρούς» σαν να ήταν σκουλήκια, λεφούσια από ποντίκια και κοριούς, ο μεταϊστορικός άνθρωπος εξευτελίζει τόσο τον θύτη όσο και το θύμα πριν οδηγήσει στην εξολόθρευση και των δύο.

[…] Για να καταλάβουμε πόσο κοντά μας είναι κιόλας ο μεταϊστορικός άνθρωπος, πρέπει να αντιληφθούμε ότι δεν κάνει τίποτε άλλο από το να ωθεί στις έσχατες συνέπειές τους μια σειρά από τάσεις, που έχουν ήδη εισαχθεί στην κουλτούρα του Νέου Κόσμου.

Λιούις Μάμφορντ, Οι μεταμορφώσεις του ανθρώπου (1956)
μετάφραση Βασίλης Τομανάς, εκδ. Νησίδες, 1998

σημ. HS. Με τον όρο «μεταϊστορικός άνθρωπος» ο Μάμφορντ εννοεί τον κυρίαρχο τύπο ανθρώπου, που σχετίζεται με τη σημερινή εποχή του τεχνολογικού μεσσιανισμού.

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Πολυχώρος Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Πολιτισμού: Ένα πολιτικό συμβάν στο κέντρο της πόλης

Toν δικό τους χώρο απέκτησαν πλέον στο κέντρο της Αθήνας οι δομές κοινωνικής αλληλεγγύης, έναν χώρο που φιλοδοξεί να συγκεντρώσει όλες εκείνες τις δράσεις που αξιώνουν αντίσταση και αξιοπρέπεια στο επίπεδο της καθημερινότητας. Ο Πολυχώρος Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Πολιτισμού της δημοτικής παράταξης Ανοιχτή Πόλη, αφού πραγματοποίησε τα εγκαίνιά του το βράδυ της περασμένης Παρασκευής, είναι κι "επισήμως" έτοιμος να παρέμβει στον ούτως ή άλλως πολιτικά φορτισμένο από την κρίση και το μνημόνιο κέντρο της πόλης, αμφισβητώντας την καρδιά του νεοφιλελευθερισμού στην πράξη.

Στα εγκαίνια παρευρέθηκαν πολλοί φίλοι και φίλες, κάθε ηλικίας, της Ανοιχτής Πόλης, ενώ το "παρών" έδωσαν μέλη, στελέχη και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ. Στο "παρασκήνιο" των εγκαινίων, η "Αυγή" συνομίλησε με στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ αλλά και με συντελεστές του εγχειρήματος για τη σημασία που αποδίδουν στη συγκεκριμένη κίνηση αλλά και για το θέμα της αλληλεγγύης ως βασικό μεγαλείο κοινωνικού μετασχηματισμού.

 

Στα εγκαίνια του Πολυχώρου παρευρέθησαν, από τη Συντονιστική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ οι Βίτσας Δημήτρης, Κυπριανίδου Ερμίνα και Μπαλάφας Γιάννης και Χριστοδουλοπούλου Τασία. Επίσης, οι βουλευτές Δρίτσας Θοδωρής, Κανελλοπούλου Μαρία, Καφαντάρη Χαρά, Κωνσταντοπούλου Ζωή και Μπόλαρη Μαρία. Από τον χώρο των διανοουμένων και των καλλιτεχνών, παρευρέθησαν ο διευθυντής του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς Χάρης Γολέμης, η Τζίνα Πολίτη, η Ντίνα Βαΐου και ο Κωστής Χατζημιχάλης από τον χώρο των πανεπιστημιακών και ο μουσικός Στάθης Δρογώσης.

Ο Πολυχώρος χωρίζεται σε δύο τομείς: Ο πρώτος (Μέγαρο Ερμής - Πανεπιστημίου 56, Εμ. Μπενάκη 9 και Γαμβέτα 1, 1ος όροφος) λειτουργεί καθημερινά από 10 το πρωί ώς τις 12 τα μεσάνυχτα ως στέκι με καφέ-μπαρ. Θα διατίθεται για κοινωνικές και άλλες εκδηλώσεις, συναντήσεις, συνεδριάσεις συλλογικοτήτων και θα συγκεντρώνει είδη πρώτης ανάγκης (τρόφιμα, ρουχισμός, κ.λπ.), Επιπλέον διαθέτει βιβλιοθήκη, η οποία περιμένει την ευγενική προσφορά των φιλών του Πολυχώρου ώστε να γεμίσει περαιτέρω, ενώ προσφέρει συμβουλευτικές υπηρεσίες για υπερχρεωμένα νοικοκυριά και δανειολήπτες. Ο Πολυχώρος φιλοδοξεί να αποτελέσει τόπο συντονισμού των κινητοποιήσεων που αφορούν στα χαράτσια, τη φορολογία και γενικά δράσεις ανυπακοής. Θα φιλοξενεί εκθέσεις, καλλιτεχνικά και πολιτιστικά δρώμενα.

Ο δεύτερος τομέας (Κάνιγγος 33 και Στουρνάρη, 1ος όροφος) περιλαμβάνει το Κοινωνικό Ιατρείο- Φαρμακείο, τα εγκαίνια του οποίου προγραμματίζονται για μετά τις γιορτές των Χριστουγέννων. Οργανώνεται από ομάδα γιατρών, νοσηλευτών και συνεργατών για την υποστήριξη των ιατρικών υπηρεσιών. Συγκεντρώνει και διαθέτει φάρμακα. Και συνδέεται με το δημόσιο σύστημα υγείας. Η υπεύθυνη για το Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο, Λένα Κουγέα, μιλώντας στην “Αυγή”, τόνισε πως το κοινωνικό ιατρείο έχει ήδη εξασφαλίσει μια σειρά ειδικότητες, όπως παθολόγους, πνευμονολόγους, παιδίατρους, ψυχίατρους και ψυχολόγους, ενώ θα διαθέτει και οδοντιατρικό εξοπλισμό. Επιπλέον, ζήτησε τη βοήθεια όλων ώστε να εξασφαλιστούν δύο κρεβάτια για εξέταση, ενώ επεσήμανε πως το κοινωνικό ιατρείο θα συνεργάζεται και με γιατρούς πέραν αυτών που θα βρίσκονται στον ίδιο τον χώρο.

 

Οι ομιλίες που εκφωνήθηκαν στα εγκαίνια

Πόπη Μέλλιου: Ο Πολυχώρος χρειάζεται τη συμβολή όλων

"Δεν θα μας νικήσουν, θα τους νικήσουμε", είπε χαρακτηριστικά η Πόπη Μέλλιου, διαχειρίστρια του χώρου, στην εναρκτήρια ομιλία για το καλωσόρισμα του κόσμου στα εγκαίνια του Πολυχώρου Αλληλεγγύης της Ανοιχτής Πόλης. Ζήτησε τη βοήθεια όλων ώστε το εγχείρημα αυτό να εδραιώσει την αξία της αλληλεγγύης και του συναφούς μ’ αυτή εναλλακτικού πολιτισμικού παραδείγματος στο κέντρο της Αθήνας και τόνισε πως η μνημονιακή πολιτική δεν είναι αήττητη.

 

Παναγιώτης Σκούτας: Η Ανοιχτή Πόλη σε θέση μάχης

Στην πολιτική που εφαρμόζει ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης στάθηκε ιδιαίτερα ο Παναγιώτης Σκούτας, συντονιστής της Ανοιχτής Πόλης, υπογραμμίζοντας πως τα δημοτικά κονδύλια για κοινωνικές δαπάνες έχουν μειωθεί κατά 50% τα τελευταία δύο χρόνια. Επεσήμανε τα πενιχρά κονδύλια που δόθηκαν το περασμένο έτος για τις δημοτικές δομές κοινωνικής πρόνοιας, αναφέροντας χαρακτηριστικά πως για τα τέσσερα δημοτικά ιατρεία του δήμου Αθηναίων δόθηκε το ποσό των 4000 ευρώ, ενώ και ο φετινός προϋπολογισμός του δήμου κινείται σαφώς στην ίδια κατεύθυνση. Τα παραπάνω στοιχεία εντάσσονται στο πλαίσιο του σχεδίου για "μικρότερο κράτος" και για την ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών κοινωνικής πρόνοιας, τόνισε.

"Η Ανοιχτή Πόλη σχεδιάζει κι άλλες αντίστοιχες δράσεις με τον Πολυχώρο Αλληλεγγύης και Πολιτισμού για το νέο έτος", υποστήριξε ο Π. Σκούτας και κάλεσε όλα τα μέλη και τους φίλους της παράταξης να εργαστούν ώστε η Ανοιχτή Πόλη να είναι όσο το δυνατόν πιο έτοιμη για να διεκδικήσει τον δήμο Αθηναίων στις επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014.

 

Ελένη Πορτάλιου: Αγώνας για τη διάσωση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης

Το εγχείρημα του Πολυχώρου είναι "δύσκολο και τολμηρό", τόνισε η επικεφαλής της Ανοιχτής Πόλης Ελένη Πορτάλιου, προσθέτοντας πως ο βασικός στόχος του είναι να εμφυσήσει την αλληλεγγύη, τον πολιτισμό και την κοινωνική συναναστροφή στην πόλη της Αθήνας. Μιλώντας για τη θεσμική υπόσταση του Πολυχώρου, είπε πως έχει τη μορφή αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας, η οποία λαμβάνει τις αποφάσεις για τη λειτουργία του χώρου μέσα από τη γενική συνέλευση των μελών της.

Επιπλέον, τόνισε πως όλες οι δημοτικές παρατάξεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς δίνουν έναν πολύ σκληρό αγώνα ώστε να μη διαλυθεί ο θεσμός της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ο θεσμός που βρίσκεται πιο κοντά στους πολίτες της χώρας.

 

Θεανώ Φωτίου: Αντίσταση, αλληλεγγύη, αξιοπρέπεια

"Το ζήτημα της αλληλεγγύης είναι κατεξοχήν πολιτικό", τόνισε η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ Θεανώ Φωτίου, καθώς για την Αριστερά η πρακτική της αλληλεγγύης δεν σημαίνει απλώς προσφορά βοήθειας σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη, αλλά κάλεσμα για ενεργό εμπλοκή. Η ίδια η λειτουργία του χώρου στηρίζεται στην αυτο-οργάνωση και στη συναπόφαση, γεγονός που συνιστά διαφορετικό πολιτικό παράδειγμα από το κυρίαρχο, τόνισε. Επιπλέον, υπογράμμισε τη σημασία του Πολυχώρου ως θεσμού που παρεμβαίνει στον προφανώς πολιτικά χρωματισμένο χώρο του κέντρου της πόλης.

 

Νάσος Ηλιόπουλος: Να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο θα αλλάξουμε τον κόσμο

"Οι δομές αλληλεγγύης πρέπει να πολλαπλασιαστούν και να στηριχθούν απ’ όλους ώστε να μείνει η κοινωνία όρθια", τόνισε ο Νάσος Ηλιόπουλος, γραμματέας της Νεολαίας Συνασπισμού. Καθώς η νεοφιλελεύθερη επίθεση που δέχεται η κοινωνία είναι ολομέτωπη, υπογράμμισε, η πρωτοβουλία της Ανοιχτής Πόλης για τη σύσταση του Πολυχώρου Κοινωνικής Αλληλεγγύης συνιστά κίνηση με πολιτική όσο και συμβολική διάσταση. Η αλληλεγγύη συνιστά διαδικασία που μετασχηματίζει την κοινωνία και συνιστά οργανικό κομμάτι του σχεδίου της Αριστεράς για μια κοινωνία πέραν του κέρδους, επεσήμανε.

More Sharing ServicesShare

Share on emailEmail

Share on printPrint

Share on favoritesΑγαπημένα

Share on twitter 

Share on facebook 

Ημερομηνία: 26/12/2012
Πηγή: www.avgi.gr

Πηγή: Αυγή -  Σίμος Χ.

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Αντιδραστικός μοντερνισμός

Τεχνολογία, κουλτούρα και πολιτική στη Βαϊμάρη και το Τρίτο Ράιχ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ: Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης - 1996
ISBN: 960-524-007-6
Σελίδες: 303
Κατηγορία: | Κοινωνικές επιστήμες


Η συμβολή του βιβλίου "Aντιδραστικός Mοντερνισμός" του αμερικανού ιστορικού Jeffrey Herf είναι τριπλή. Πρώτον, προσφέρει μία ενδιαφέρουσα λύση στο αίνιγμα της συνύπαρξης στη διάρκεια του ναζιστικού καθεστώτος στη Γερμανία μιας πολιτικής προώθησης των τεχνολογικών καινοτομιών με μια παράλογη και αντιδραστική κοσμοθεωρία. Eπίσης δίνει μία απάντηση στο ερώτημα πώς ένας πολιτισμένος λαός έφερε την καταστροφή στην Eυρώπη και διέπραξε το ολοκαύτωμα των Eβραίων. H ερμηνεία του βασίζεται σε μια εντυπωσιακή γνώση και διεισδυτική ανάλυση των φιλοσοφικών, καλλιτεχνικών και τεχνολογικών ρευμάτων στη Γερμανία από την εποχή του Διαφωτισμού ώς τη δημοκρατία της Bαϊμάρης. 

H κριτική του θεώρηση περιλαμβάνει το έργο και την πράξη διανοητών όπως ο Xάιντεγκερ, ο Kαρλ Σμιτ και ο Eρνστ Γύνγκερ, που εξακολουθούν να ασκούν ταυτόχρονα έλξη και απώθηση στον αναγνώστη τους. Κατά δεύτερο λόγο ο Herf, ανεξάρτητα από την απάντηση που δίνει στο αίνιγμα του αντιδραστικού μοντερνισμού στη Γερμανία του Χίτλερ, μας ευαισθητοποιεί στο γενικότερο πρόβλημα του συνδυασμού της παράδοσης με τη νεωτερικότητα, του ορθολογισμού και του παραλόγου στις σύγχρονες κοινωνίες.

 Tέλος, η πολύ καλή παρουσίαση της διεθνούς βιβλιογραφίας δίνει την ευκαιρία στον αναγνώστη να ενημερωθεί για τις σύγχρονες τάσεις της φιλοσοφικής, ιστορικής και κοινωνιολογικής έρευνας στο ζήτημα του συνδυασμού της παράδοσης και της νεωτερικότητας.

Πηγή : http://dangerfew.blogspot.gr

Διαβάστε Περισσότερα

ΤΟΝ ΠΑΝΕ ΓΙΑ "ΜΑΧΑΙΡΙ" ΑΚΛΑΦΤΟ. ΔΙΕΓΡΑΦΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΣΟΚ Ο "ΠΟΠΑΥ". ΟΤΑΝ ΤΑ ΛΕΓΑΜΕ ΟΛΟΙ ΣΦΥΡΙΖΑΝ ΣΑΝ ΤΙΣ ΜΑΙΜΟΥΔΕΣ

Εκτός ΠΑΣΟΚ ετέθη ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου επειδή αλλοίωσε τη λίστα Λαγκάρντ «όσον αφορά συγγενικά πρόσωπα του», όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ.

«Προκύπτει προφανές και τεράστιο ζήτημα ευθύνης του κ. Γιώργου Παπακωνσταντίνου, καθώς ήταν αυτός που χειρίστηκε το θέμα με τον χειρότερο δυνατό τρόπο και επιπλέον μετά από δυο χρόνια δήλωσε ότι έχασε το πρωτότυπο CD», επισημαίνεται στην ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ και γνωστοποιείται ότι: «Είναι σαφές ότι ο κ. Παπακωνσταντίνου δεν ανήκει πλέον στο ΠΑΣΟΚ».

Το ΠΑΣΟΚ εμμέσως και χωρίς να τον κατονομάζει ενοχοποιεί τον πρώην επικεφαλής του ΣΔΟΕ Ιωάννη Διώτη ότι διοχέτευσε τη λίστα Λαγκάρντ στο περιοδικό «HotDoc» με την ενθουσιώδη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ.

Εις ό,τι αφορά την εμπλοκή του Ευάγγελου Βενιζέλου στην υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ το ΠΑΣΟΚ υπογραμμίζει:
«Όχι μόνο πέφτει στο κενό η επιχείρηση συκοφάντησης και στοχοποίησης του Ευάγγελου Βενιζέλου, αλλά οι εμπνευστές και κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ, οφείλουν να ζητήσουν συγγνώμη από το ΠΑΣΟΚ και τον Πρόεδρό του».

Διαβάστε ολόκληρη την ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ με την οποία διαγράφεται ο Γ. Παπακωνσταντίνου:
«Είναι λυπηρό ότι σύμφωνα με την έρευνα της εισαγγελίας προκύπτουν σαφείς ενδείξεις ότι υπήρξε αλλοίωση της λίστας, όσον αφορά συγγενικά πρόσωπα του πρώην Υπουργού Οικονομικών κ. Γιώργου Παπακωνσταντίνου.

Προκύπτει συνεπώς προφανές και τεράστιο ζήτημα ευθύνης του κ. Γιώργου Παπακωνσταντίνου, καθώς ήταν αυτός που χειρίστηκε το θέμα με τον χειρότερο δυνατό τρόπο και επιπλέον μετά από δυο χρόνια δήλωσε ότι έχασε το πρωτότυπο CD.
Είναι σαφές ότι ο κ. Παπακωνσταντίνου δεν ανήκει πλέον στο ΠΑΣΟΚ.

ΠΑΣΟΚ ζητεί να κινηθούν όλες εκείνες οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες που κατά το Σύνταγμα και τον Κανονισμό της Βουλής θα οδηγήσουν, με τον πιο πρόσφορο τρόπο, στην απόδοση όλων των ευθυνών.

Μετά τις εξελίξεις αυτές είναι εμφανές ότι όχι μόνο πέφτει στο κενό η επιχείρηση συκοφάντησης και στοχοποίησης του Ευάγγελου Βενιζέλου, αλλά και ότι οι εμπνευστές και κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ, οφείλουν να ζητήσουν συγγνώμη από το ΠΑΣΟΚ και τον Πρόεδρό του.

Πρέπει ίσως να ξαναθυμίσουμε στο ΣΥΡΙΖΑ ότι η έρευνα αυτή κατέστη δυνατή μετά από την άμεση αντίδραση του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ να θέσει στην διάθεση των αρχών το άτυπο αντίγραφο που είχε διατηρηθεί άθικτο στο γραφείο του, όταν άλλοι έλεγαν ότι έχασαν το πρωτότυπο CD και άλλοι ότι δεν διατήρησαν το υλικό στο αρχείο της αρμόδιας υπηρεσίας. Πρέπει επίσης να υπενθυμίσουμε - γιατί παραδόξως κάποιοι το λησμονούν αυτό - ότι το αντίγραφο αυτό προερχόταν από το ΣΔΟΕ που ενημέρωσε τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, ως τότε υπουργό οικονομικών, δυο μήνες μετά την διαβίβαση του υλικού στο ΣΔΟΕ και μετά την αξιολόγηση του από αυτό.

Εκκρεμεί επίσης - το ερώτημα που αφορά την "πηγή" που ενώ δήλωσε στη Βουλή και τη δικαιοσύνη ότι δεν διαθέτει τη "λίστα" τη διοχέτευσε προς δημοσίευση σε συγκεκριμένο έντυπο με την ενθουσιώδη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτή είναι η άκρη του νήματος για την αποκάλυψη όλης της ιστορίας που χρησιμοποιήθηκε ως μοχλός φθοράς και επίθεσης κατά του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ.
Το εθνικό συμφέρον απαιτεί την αλήθεια για όλα και για όλους. Δεν έχει πια κανείς περιθώριο για μικροκομματικά τεχνάσματα, παιχνίδια συνωμοσίας και σκόπιμες συγχύσεις ως προς τη στάση συγκεκριμένων προσώπων».

Είναι πια ξεκάθαρο ότι τον "ΠΟΠΆΥ" τον πάνε άκλαφτο στην "γκιλοτίνα".
Έχει ακόμα χώρο για μερικούς ακόμα ο Κορυδαλλός.
Διαφορετικά άχρηστοι, φτιάξτε καινούργιο.

Πηγή : ΜΑΚΕΛΕΙΟ

Διαβάστε Περισσότερα

Τι είναι κρίση;

 

 Την εποχή που έζησε ο Ντζερζίνσκι, η φιλοσοφία λογαριαζόταν στερημένη από κάθε πρακτική σημασία, χωρίς ουσιαστικά αντικείμενο. Στην πραγματικότητα όμως, το όραμα του κόσμου που υιοθετούν σε μια δεδομένη στιγμή τα μέλη μιας κοινωνίας καθορίζει την οικονομία, την πολιτική και τα ήθη της.

Οι μεταφυσικές μεταλλάξεις - που πάει να πει οι ριζικές και παγκόσμιες μεταμορφώσεις του οράματος για τον κόσμο, τις οποίες έχει υιοθετήσει η πλειονότητα των ανθρώπων - είναι σπάνιες στην ιστορία της ανθρωπότητας. Όπως για παράδειγμα, η εμφάνιση του χριστιανισμού.

Μόλις παραχθεί μια μεταφυσική μετάλλαξη, εξελίσσεται χωρίς να συναντάει αντιστάσεις, μέχρι τις έσχατες συνέπειές της. Παρασύρει στο διάβα της, χωρίς καν να το αντιλαμβάνεται, τα οικονομικά και πολιτικά συστήματα, τις αισθητικές απόψεις, τις κοινωνικές ιεραρχήσεις. Καμιά ανθρώπινη δύναμη δεν μπορεί ν' αποτρέψει την πορεία της, καμιά άλλη δύναμη εκτός από την εμφάνιση μιας καινούργιας μεταφυσικής μετάλλαξης [...]

Μισέλ Ουελμπέκ, Τα στοιχειώδη σωματίδια (2000)

μετάφραση Αλέξης Εμμανουήλ, εκδόσεις Της Εστίας, २००7

Πηγή : http://dangerfew.blogspot.gr/

Διαβάστε Περισσότερα

Ανελέητος πόλεμος ανάμεσα στους Γερμανούς και την εγχώρια διαπλοκή

Η επίθεση που εξαπολύει το αναλυτικό ρεπορτάζ του γερμανικού περιοδικού Stern ενάντια στην επιχειρηματική ελίτ της Ελλάδας, επιβεβαιώνει τον πόλεμο που ήδη έχει αρχίσει.

Έναν πόλεμο ανάμεσα στους Γερμανούς και την επιχειρηματική ελίτ, που για χρόνια κυριαρχούσε στην οικονομική ζωή του τόπου και καθόριζε και τις πολιτικές εξελίξεις.

Οι Έλληνες ολιγάρχες στήριξαν με κάθε τρόπο τα Μνημόνια. Μέσω των ΜΜΕ, που ήλεγχαν, υποστήριζαν την πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης που είχε επιβάλλει η τρόικα.

Ο κ. Σαμαράς, την εποχή των ηρωικών αντιμνημονιακών αγώνων του και των Ζαππείων, αντιμετώπιζε εχθρικό κλίμα από συγκεκριμένα κανάλια και εφημερίδες.

Μέχρι πρότινος, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε την ίδια αντιμετώπιση.

Η εγχώρια διαπλοκή πίστευε ότι με την έλευση της τρόικας και την υποστήριξη που της παρείχε θα συνέχιζε να διαδραματίζει ρόλο πρωταγωνιστή στις εξελίξεις. Θα είχε προνομιακή σχέση στη νέα αναδιανομή του εθνικού εισοδήματος αλλά και των ”φιλέτων” της δημόσιας περιουσίας, που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Τον τελευταίο μήνα όμως άρχισε ο πόλεμος.

Για τους Γερμανούς δεν είναι πλέον χρήσιμοι οι Έλληνες ολιγάρχες, αν δεν συνιστούν εμπόδιο και βαρίδι.

Για τους Έλληνες ολιγάρχες, οι Γερμανοί και η τρόικα αποτελούν πλέον απειλή για τα συμφέροντά τους. Ο Σταύρος Ψυχάρης, ξιφούλκησε πρώτος, κάνοντας λόγο για αφελληνισμό των ελληνικών επιχειρήσεων ενώ με την καθυστέρηση και τους εκβιασμούς για τη δόση επιτέθηκε με άρθρο, που δημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική σελίδα του Βήματος και τίτλο «Μα τόσο ξεφτιλισμένοι είναι οι Ευρωπαίοι;».

Την ίδια στιγμή άρχισε να διαφοροποιείται και το MEGA, ενώ πιο προσεκτική στάση τηρούν τα ΜΜΕ του κ. Μπόμπολα.

Τι πραγματικά όμως συμβαίνει;

Τι κρύβεται πίσω από αυτή τη σύγκρουση;

Γιατί η ελληνική επιχειρηματική ελίτ ανακάλυψε, τόσο όψιμα, τις επικίνδυνες επιδιώξεις των Γερμανών και είναι έτοιμη να βγει στο αντάρτικο;

Γιατί οι Γερμανοί βγάζουν στη σέντρα τους Έλληνες ολιγάρχες, που είχαν «βάλει πλάτη» για να περάσουν τα Μνημόνια;

Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα φωτίζουν το αθέατο παρασκήνιο αλλά και αυτά που έρχονται…

Οι Γερμανοί επενδύουν στα αρνητικά συναισθήματα που τρέφει ο Ελληνικός λαός για την εγχώρια διαπλοκή, θέλουν να περάσουν την εικόνα ότι είναι οι μοναδικοί που συγκρούονται με τους Έλληνες ολιγάρχες.

Με τον πόλεμο ενάντια στη διαπλοκή, πιστεύουν ότι θα ελαχιστοποιηθούν οι κοινωνικές αντιδράσεις από την πολιτική φτωχοποίησης και την παράδοση της χώρας στους Γερμανούς.

‘Εχουν αντιληφθεί ότι οι Έλληνες ολιγάρχες αποτελούν βαρίδια και εμπόδια για τους σχεδιασμούς τους. Κατά πρώτο λόγο, η παρεμβατικότητα και η χρησιμότητα των συστημικών ΜΜΕ, που ελέγχουν, είναι από ελάχιστη έως μηδενική. Παρά τη λυσσαλέα υποστήριξη των μνημονίων έπεσαν δύο κυβερνήσεις (Παπανδρέου και Παπαδήμου) και ήρθε το αποτέλεσμα των εκλογών του Μαΐου που σάρωσε το παλιό πολιτικό σκηνικό.

Οι Γερμανοί δεν θέλουν τους Έλληνες ολιγάρχες στα πόδια τους, γνωρίζουν ότι κάποιοι από αυτούς θέλουν να αποκτήσουν τον έλεγχο επιχειρήσεων στρατηγικού χαρακτήρα, όπως ο ΟΠΑΠ, η ΔΕΗ, η ΕΥΔΑΠ, τα ΕΛ.ΠΕ και το Ελληνικό.

Αν συμβεί κάτι τέτοιο θα αποκτήσουν ακόμα μεγαλύτερη και ανεξέλεγκτη δύναμη.

Στην πραγματικότητα όμως όλα αυτά προορίζονται για επιχειρηματικά σχήματα γερμανικών συμφερόντων.

Οι Γερμανοί ξεκίνησαν τον πόλεμο εναντίον της διαπλοκής για να την αποδυναμώσουν, ξέρουν ότι αυτές οι ελίτ είναι ικανές για όλα. Ακόμα και να οδηγήσουν σε αποσταθεροποίηση και πτώση την κυβέρνηση, αν δουν ότι απειλούνται τα συμφέροντά τους. Και αυτό θα ήταν καταστροφικό για το Βερολίνο.

Έτσι στοχοποίησαν συγκεκριμένους επιχειρηματίες.

Ο κ. Ψυχάρης είναι εύκολος στόχος για αυτούς. Τα χρέη του ΔΟΛ ανέρχονται σε 280 εκατομμύρια ευρώ και ο έλεγχος πλέον του τραπεζικού συστήματος με την τοποθέτηση επιτρόπων, καθιστά εύκολο το ”στραγγαλισμό” του.

Ο κ. Μπόμπολας είναι σκληρός παίκτης και για αυτό στοχοποιείται και από το Reuters και από το Stern. Είναι βασικός παίκτης στον κατασκευαστικό τομέα, στα έργα. Μπορεί να διεκδικήσει μερίδιο στο Ελληνικό, στους νέους αυτοκινητοδρόμους.

Επιπλέον εμφανίζει έντονο ενδιαφέρον για τα εργοστάσια διαχείρισης και επεξεργασίας απορριμμάτων για τα οποία υπάρχει έντονο γερμανικό ενδιαφέρον.

Το Stern αναδεικνύει επίσης το υψηλό τίμημα διέλευσης από την Αττική Οδό και τα εθνικά οδικά δίκτυα για να χτυπήσει τον κ. Μπόμπολα.

Ο κ. Βαρδής Βαρδινογιάννης, θεωρείται απειλή στον τομέα της ενέργειας. Το μονοπωλιακό καθεστώς που του καταλογίζουν δεν δημιουργήθηκε τώρα, έχει τις βάσεις του στο παρελθόν. Παράλληλα έχει ιδιαίτερες σχέσεις με Άραβες και Αμερικανούς που θεωρούνται απειλή για τα γερμανικά συμφέροντα.

Προκαλεί εντύπωση η απουσία οποιαδήποτε αναφοράς του Stern στον όμιλο Αλαφούζου, κάτι που συγκεντρώνει την οργή των άλλων που καταλογίζουν συνεργασία του κ. Αλαφούζου με τους δανειστές για να χτυπηθεί η ελληνική επιχειρηματική ελίτ και να αναδιαταχθεί ο χάρτης.

Προειδοποιητικές βολές εξαπολύει το Stern και για τον κ. Κόκκαλη επιχειρώντας να αποτρέψει εμπλοκή του στην ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ. Φροντίζουν μάλιστα να του περάσουν και μηνύματα με τις αναφορές περί Siemens και Στάζι.

Είναι φανερό ότι η επίθεση αυτή δεν εδράζεται στην δημοσιογραφική έρευνα αλλά υπάρχουν και άλλες πηγές πληροφόρησης που επιστρατεύονται στα πλαίσια αυτού του πολέμου.

Σειρά παίρνει η κ. Γιάννα Αγγελοπούλου, που μπαίνει και αυτή στο κάδρο της διαπλοκής η οποία πρέπει να χτυπηθεί. Οι Γερμανοί πιστεύουν ότι υπάρχει ομφάλιος λώρος μεταξύ της οικογένειας Αγγελόπουλου και του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η μεγάλη ρευστότητα του Θ. Αγγελόπουλου του επιτρέπει να διεκδικήσει ορισμένα από τα φιλέτα της δημόσιας περιουσίας.

Η κ. Αγγελοπούλου, γίνεται επίσης αποδέκτης προειδοποιητικών βολών, για το κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων.

Στο στόχαστρο και ο κ. Σπύρος Λάτσης, παρά το γεγονός ότι το σύνολο των επιχειρήσεων και των συμφερόντων του Ομίλου είναι στο εξωτερικό. Οι Γερμανοί δεν συγχωρούν στον κ. Λάτση το deal για τη συγχώνευση Εurobank και Εθνικής που τους αιφνιδίασε.

Έχουν και ένα ειδικό λόγο, που έγκειται στο γεγονός ότι η Deutche Bank είχε επενδύσει στο 10% των μετοχών της Eurobank.

Γνωρίζουν ότι ο κ. Λάτσης έχει έντονο ενδιαφέρον για τον τομέα του real estate, κάτι που συγκρούεται με τις δικές τους επιδιώξεις.

Στην πραγματικότητα, οι δανειστές θέλουν να ”κάψουν” την ελληνική επιχειρηματική ελίτ.

Φοβούνται ότι η διαπλοκή, αν δει ότι χάνει το παιχνίδι, θα δημιουργήσει σκηνικό πολιτικής αποσταθεροποίησης της κυβέρνησης, κάτι που αποτελεί κίνδυνο-θάνατο για τους σχεδιασμούς του Βερολίνου, τη στιγμή μάλιστα που δεν έχει καταφέρει ακόμα να οδηγήσει σε πιο ρεαλιστικές θέσεις το ΣΥΡΙΖΑ.

Φυσικά η διαπλοκή έχει τις δικές της ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση, όπως και οι κυβερνήσεις που την ανέχθηκαν και την εξέθρεψαν. Δεν είναι όμως άμοιροι ευθυνών και οι δανειστές.

Η διαπλοκή θέριεψε επί ημερών του κ. Κώστα Σημίτη, του ιδρυτή του αφανούς γερμανικού κόμματος στην Ελλάδα. Από τότε η χώρα μας άρχισε να απομακρύνεται από τον ατλαντισμό και να περνάει στη γερμανική σφαίρα επιρροής.

Τα διόδια είναι πράγματι ακριβά, η τιμή των διοδίων στο εθνικό οδικό δίκτυο είναι απαράδεκτη και συνιστά αποικιοκρατική πρακτική.

Το ίδιο όμως ισχύει και για το αεροδρόμιο «Ελ.Βενιζέλος» που εκμεταλλεύεται η Χόχτιφ από την έναρξη της λειτουργίας του. Το «Ελ.Βενιζέλος» είναι το ακριβότερο αεροδρόμιο της Ευρώπης, ενώ η Χόχτιφ αρνείται να καταβάλλει και 500 εκατομμύρια ευρώ που θεωρούνται οφειλές της από το Φ.Π.Α.

Η Siemens επίσης είναι γερμανική εταιρεία, που συνεχίζει να δραστηριοποιείται στην Ελλάδα, παρά τα όσα έγιναν. Πέτυχε μάλιστα, με αρχιτέκτονα τον κ. Βενιζέλο, έναν πολύ ευνοϊκό εξωδικαστικό συμβιβασμό με τον οποίο το Ελληνικό Δημόσιο παραιτείται από κάθε άλλη απαίτηση παίρνοντας ψίχουλα…

Το ερώτημα που προκύπτει είναι ένα: θα μπορούσε μία ελληνική εταιρεία να συνέχιζε να υπάρχει και να παίρνει δουλειές στη Γερμανία αν είχε κάνει εκεί ό,τι έκανε και η Siemens στην Ελλάδα;

Είναι σαφές ότι οδηγούμαστε σε ένα τελικό γύρο ξεκαθαρίσματος λογαριασμών με απρόβλεπτο τέλος.

Οι δανειστές θέλουν να καθαρίσουν το τοπίο και μαζί με αυτούς την ελληνική επιχειρηματική ελίτ, που τη θεωρούν απειλή.

Αυτή που παρακολουθεί αμήχανη είναι η κυβέρνηση, η οποία μπορεί να αποτελέσει και την παράπλευρη απώλεια αυτής της σύγκρουσης.

από το

Πηγή :  newsbomb.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Ριζοσπάστης

Καί ένα σχόλιο του  Παναγιώτη Γαβάνα

Ένα ρητό λέει: «η γυναίκα του Καίσαρα δεν οφείλει μόνο να είναι τίμια, αλλά πρέπει και να φαίνεται». Το ρητό αυτό ταιριάζει γάντι στα όσα διαδραματίζονται τα τελευταία χρόνια στα μέσα ενημέρωσης του ΚΚΕ και βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Μετά τις μαζικές απολύσεις στον 902 και το κλείσιμο του τηλεοπτικού σταθμού, τις επίσης μαζικές απολύσεις στην Τυποεκδοτική και την αίτηση για την υπαγωγή της στο άρθρο 99, το «κανόνι» έσκασε μέσα στις γιορτές και στο Ριζοσπάστη!

 Η διεύθυνση της ιστορικής αυτής εφημερίδας ξεκίνησε πρόγραμμα απολύσεων και οι πρώτοι άνεργοι απ’ την εφημερίδα είναι πλέον γεγονός. Η είδηση αυτή κάνει το γύρο του διαδικτύου, ενώ ανακοίνωση επίσης των εργαζομένων του Ριζοσπάστη φιλοξενείται σε αρκετές ιστοσελίδες. Την Πέμπτη μάλιστα η συνδικαλίστρια του ΠΑΜΕ στην ΕΣΗΕΑ Πόπη Χριστοδουλίδου ανακοίνωσε την αποχώρησή της απ’ την παράταξη με μια σκληρή ανακοίνωση για το ΚΚΕ.

Στην κατάσταση που δημιουργείται για ακόμα μια φορά με τη στάση του ΚΚΕ στις επιχειρήσεις του στο χώρο του Τύπου δημιουργούνται ερωτήματα στον κόσμο και ιδίως στον κόσμο του τα οποία απαντιούνται με έναν μονότονο τρόπο που εκθέτουν ακόμα περισσότερο το ιστορικό αυτό κόμμα.  Το ΚΚΕ ταμπουρώνεται πίσω από επιχειρήματα του τύπου ότι οι απολύσεις στο Ριζοσπάστη τώρα, (το ίδιο ισχύει παλιότερα για Τυποεκδοτική και 902) είναι πρόσχημα για τα άλλα Μέσα Ενημέρωσης και τους ιδιοκτήτες τους (κατά συνέπεια και το μεγάλο κεφάλαιο και τους πολιτικούς του εκπροσώπους) για να κάνουν επιθέσεις και να χτυπήσουν το κόμμα και την πολιτική του.

Ωραία και έτσι να είναι και να έχει 100% δίκιο το ΚΚΕ γιατί «πετάει την μπάλα στην εξέδρα»;

Πως απαντιέται το ερώτημα ότι αφού στην κρίση ούτε το ΚΚΕ μπορεί να υπερασπιστεί τους εργαζόμενούς τους, τι θα μπορούσαν να κάνουν οι άλλοι εργοδότες; Με τη λαϊκή εξουσία, την πάλη για την προστασία των ανέργων και την ανατροπή του καπιταλισμού για να εξαλειφθεί πλήρως η ανεργία; 

 Δεν το καταλαβαίνει κανείς εκεί στον Περισσό ότι αυτού του είδους η επιχειρηματολογία τροφοδοτεί εκτός όλων των άλλων αισθήματα ηττοπάθειας στους απλούς ανθρώπους του μόχθου στην πάλη τους για την επιβίωσή τους κατά των ταξικών τους αντιπάλων; Το να επικαλείσαι απλά τα στοιχεία της κρίσης και των επιπτώσεών της στον κλάδο των Μέσων Ενημέρωσης δεν αντιλαμβάνονται στο ΚΚΕ ότι δημιουργεί εντυπώσεις συμψηφισμού και περίπου δίνει την αίσθηση ότι δικαιολογεί τα όσα γίνονται με τις χιλιάδες απολύσεις στις άλλες επιχειρήσεις του αστικού Τύπου και όχι μόνο του Τύπου; Δεν αντιλαμβάνονται ότι καταντάει κενό γράμμα και ο κοσμάκης εισπράττει ως υποκρισία τα περί ανατροπής του καπιταλισμού κλπ;

Εκείνο που προκαλεί εντύπωση πάντως είναι ότι μέχρι στιγμής δεν υπάρχει καμία επίσημη δημόσια τοποθέτηση των αρμοδίων οργάνων του ΚΚΕ για να υπερασπιστεί έστω την απόφασή του να συρρικνώσει το Ριζοσπάστη και να απολύσει εργαζομένους της εφημερίδας. Αυτό είναι εξόχως εντυπωσιακό αν σκεφτεί κανείς ότι το ΚΚΕ είναι ένα κόμμα που τοποθετείται με πολύ οργανωμένο τρόπο ακόμα και όταν πρόκειται για «ψήλου πήδημα». 

Και το γεγονός αυτό γίνεται εντυπωσιακότερο γιατί η περίπτωση του Ριζοσπάστη είναι εξαιρετικά ιδιαίτερη και έχει εξέχουσα σημασία. Εδώ δεν πρόκειται ούτε για τον 902, ούτε για την Τυποεκδοτική (αυτό δεν αφορά τους απολυμένους έτσι κι αλλιώς ο άνεργος είναι άνεργος), πρόκειται για την εφημερίδα που είναι το ίδιο το Κόμμα, το ΚΚΕ, «περπατούν» μαζί κοντά έναν αιώνα. Μαζί στις εξορίες, στους κατατρεγμούς, στους αγώνες, στα μπουντρούμια, στο έπος της εθνικής αντίστασης, στα βουνά του Βίτσι και του Γράμμου, στις συνοικίες της Αθήνας το Δεκέμβρη του 44, στις κρύπτες και τις καταπακτές της παρανομίας, στα στρατοδικεία. 

Ο Ριζοσπάστης υπήρξε το «φως που καίει» και εκεί αρθρογράφησαν ο Βάρναλης, ο Γληνός, εμπνεύστηκε ο Ρίτσος τον Επιτάφιο το 1936. Ο Ριζοσπάστης είναι η θυσία του Βιδάλη στο ρεπορτάζ. Κοντολογίς ο Ριζοσπάστης είναι αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα ο μοναδικός «επιζών» που μπορεί να μας διηγηθεί τον απόηχο στην Ελλάδα της Οκτωβριανής Επανάστασης στη Ρωσία του 1917, «τέκνο» της οποίας υπήρξε το ΚΚΕ.

Αυτή που πήραν τέτοια απόφαση δεν είναι σε θέση να την υπερασπίσουν; Δεν έχουν τι να πουν; Τι συμβαίνει; Τότε γιατί προχωράνε σε μια τέτοια κίνηση, βάζοντας το Ριζοσπάστη και τους εργαζόμενούς του σε τέτοια περιδίνηση και κατ’ επέκταση το ίδιο το κόμμα;

Το χειρότερο όλων και σε συνέχεια των παραπάνω είναι ότι το ΚΚΕ δεν απαντάει στο βασικότερο: πως θα κάνεις πολιτική όταν φιμώνεσαι; όταν χαμηλώνεις τη φωνή σου; Γιατί περί αυτού πρόκειται όταν μιλάμε για τα μέσα Ενημέρωσης. Τι σόι κόμμα και μάλιστα επαναστατικό είναι αυτό όταν κάνει πίσω στα ζητήματα επικοινωνίας (προπαγάνδας κατά την κομματική φιλολογία) και οργάνωσης (σύμφωνα με το Λένιν η εφημερίδα είναι ο συλλογικός διαφωτιστής και οργανωτής των μαζών);

Τελικά θα πρέπει να απαντήσουν όσοι αποφάσισαν κάτι τέτοιο τι κόμμα θέλουν.

 Το μόνο βέβαιο ότι κανείς δεν πρέπει να χαίρεται με αυτές τις εξελίξεις. Μόνο θλίψη, πόνο και ντροπή μπορούν να αισθάνονται όσοι είναι της γνώμης ότι παρά την αντεπαναστατική στάση του ΚΚΕ στην κρίση, η ύπαρξη κομμουνιστικού κινήματος ψυχή του οποίου ιστορικά πολιτογραφήθηκε το ΚΚΕ στην Ελλάδα, είναι αναντικατάστατος όρος για οποιαδήποτε προοδευτική εξέλιξη σ’ αυτό τον τόπο.

ΥΓ: Επισυνάπτουμε προς πληρέστερη ενημέρωσή σας τα λίνκς όπου μπορείτε να βρείτε τα όσα έχει γράψει για το ίδιο θέμα ο Ριζοσπάστης, την ανακοίνωση των εργαζομένων, τη δήλωση αποχώρησης απ’ το ΠΑΜΕ της Πόπης Χριστοδουλίδου καθώς και τη δήλωση του προέδρου της ΕΣΗΕΑ για τις απολύσεις στα μέσα ενημέρωσης του ΚΚΕ.

http://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=19/12/2012&id=14362&pageNo=6&direction=1

http://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=25/12/2012&id=14370&pageNo=9&direction=1

http://e-parembasis.blogspot.gr/2012/12/blog-post_4262.html

http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=10481:xristodoulidou-pame-rizospastis&catid=42:ergasiakes-sxeseis&Itemid=168

http://www.paron.gr/typologies/?p=25208

Το σχόλιο του  Παναγιώτη Γαβάνα

ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΑ

Η αριστερίστικη φαραωνική ομάδα του ΚΚΕ δεν έχει αφήσει πέτρα πάνω στη πέτρα. Το κόμμα το οδηγεί εδώ και πολύ καιρό στη καταστροφή. Σε τι να πρωτοκάνει κανείς κριτική; Στο επίπεδο της θεωρίας;

Στις αντιλήψεις που πρεσβεύει; Στις «Θέσεις» για το 19ο Συνέδριο, που είναι οι χειρότερες που υπήρξαν μετά τη μεταπολίτευση; -για να μην πάμε και πιο πίσω. Στα περί «λαϊκής εξουσίας»; Στην εγκατάλειψη του Αντιιμπεριαλιστικού Αντιμονοπωλιακού Δημοκρατικού Μετώπου;

Στη πολιτική συμμαχιών; (απόλυτη άρνηση με την οποιονδήποτε πολιτική δύναμη και στη συρρίκνωση της πολιτικής των κοινωνικών συμμαχιών). Στις αντιλήψεις περί «ιμπεριαλιστικής Ελλάδας», που αν συνδυαστούν με την εξίσωση-Μαϊλη «Ο ιμπεριαλισμός είναι φασισμός», καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι όλος ο πλανήτης είναι ιμπεριαλιστικός και ταυτόχρονα φασιστικός; (εκτός απ΄ το κράτος Μπούγκα Μπούγκα).

Στην εγκατάλειψη της λενινιστικής θέσης περί Κρατικομονοπωλιακού Καπιταλισμού; Στο ότι στις αποφάσεις και την αρθρογραφία τους –με πρόσφατη την ανακοίνωση της ευρωκοινοβουλευτικής ομάδας- δεν κάνουν λόγο για αντιιμπεριαλιστική πάλη; Στο εγκεφαλικό κατασκεύασμα περί «αλληλεξάρτησης»;

Στη τροτσκιστική αναθεώρηση της ΕΑΜικής Αντίστασης; Στην έλλειψη αυτοκριτικής για τη συρρίκνωση του κόμματος; Στη μετατροπή του Κέντρου Μαρξιστικών Ερευνών σε Σύλλογο που διοργανώνει εκδρομές; Στο ότι –τουλάχιστον- τα 20 τελευταία χρόνια η Σύγχρονη Εποχή έχει σταματήσει σχεδόν να εκδίδει μαρξιστικά βιβλία;

Στο ότι το ΚΚΕ με το σεχταρισμό του ξεκόπηκε απ΄ τη νεολαία; Στην εχθρική στάση που κρατά απέναντι στην αριστερή και προοδευτική διανόηση; Στο ότι το κόμμα αρχίζει πλέον να απομονώνεται και στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα; Στις προτάσεις για το νέο Καταστατικό που καταργούνται μια σειρά από αρχές με κύρια αυτή της συλλογικότητας και την απαίτηση της πλήρους υποταγής στη φαραωνική ομάδα; …

Ο κατάλογος είναι μακρύς και θα μπορούσε να συνεχιστεί επί πολλή ώρα. Η κατάσταση στο Ριζοσπάστη με τις απολύσεις, ήρθε να προστεθεί σ΄ όλα αυτά.

Η φαραωνική ομάδα βλέπει βέβαια γύρω της να την περικυκλώνουν «εχθροί». Έχει φτιάξει εκ των προτέρων τρία τσουβάλια και χώνει μέσα όλους, ανάλογα με τα γούστα της. 

α) Αστούς –φυσικά αυτοί κάνουν τη δουλειά τους, όπως έκαναν πάντα, δεν είναι κάτι καινούριο. 

Το καινούριο είναι ότι εκμεταλλεύονται μια κατάσταση που δημιούργησε η ίδια η αριστερίστική ηγετική(;) ομάδα. 

β) «Οπορτουνιστές» -εδώ γίνεται κατάχρηση του όρου. Δεν κάνουμε απλά λόγο για οπορτουνιστές, που ναι, είναι υπαρκτοί, αλλά για όλους εκείνους που διαφωνούν μαζί της, γιατί μόνο εκείνη, σαν άλλη Ιερά Εξέταση, μπορεί να αποφασίζει τι είναι μαρξισμός. 

Αυτή τον «προστατεύει» και τον κρατά «καθαρό» (για «καθαρότητα της ιδεολογίας» δεν αποφάσισε το 18ο Συνέδριο;) Όλοι οι άλλοι είναι τα μιάσματα. γ) «Φίλους» -ειρωνικά διατυπωμένο. Εδώ ανήκουν όσα μέλη και στελέχη διαγράφτηκαν ή αποχώρησαν απ΄ το κόμμα, μην αντέχοντας όλη αυτή τη κατάσταση, που όμως μια μεγάλη μερίδα τους εξακολουθεί να στηρίζει το ΚΚΕ, αλλά κριτικά. Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που πονούν το κόμμα περισσότερο ίσως κι από πολλά μέλη και στελέχη του.

Η αριστερίστικη ομάδα ακολουθεί κι εδώ διαρκώς την ίδια τακτική: κηλιδώνει και διαβάλλει όλους αυτούς τους ανθρώπους, που δεν αποδέχονται να κινούνται στα καλούπια της. Κι όχι μόνο αυτό. Έχουν φθάσει στο σημείο να κόβουν μαζί τους ακόμη και τις ανθρώπινες σχέσεις, ακόμη και το «καλή μέρα». Τι σχέση μπορεί να έχουν αυτές οι αθλιότητες με τον κομμουνισμό που επαγγέλλονται; Τα κόκκαλα του ουμανιστή Μαρξ θα τρίζουν στο τάφο του.

Εκεί έφθασαν σήμερα το ΚΚΕ αυτές οι μετριότητες. Κι αν συνεχιστεί τούτη η καταστροφική πορεία, σε λίγα χρόνια το κόμμα του Κορδάτου, του Μπελογιάννη, του Βελουχιώτη (που η μικροψυχία τους τον μισο-αναγνώρισε, γιατί λέει δεν υπάκουσε στην ΚΕ. Καλά έκανε! Γιατί αν το έκανε και την ακολουθούσε στη καταστροφική της πορεία, σήμερα… δεν θα ήταν ο ήρωας Βελουχιώτης.

Όπως καλά έκανε ο Λήμπκνεχτ –ο μοναδικός βουλευτής του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας- και δεν ψήφισε τον προϋπολογισμό στη γερμανική βουλή, ο οποίος διατέθηκε για τη χρηματοδότηση των εξοπλισμών και το ξεκίνημα του ιμπεριαλιστικού 1ου Παγκόσμιου Πολέμου, κόντρα στο κόμμα του. 

Όπως καλά έκανε και αντιτάχθηκε η Ομάδα Σπάρτακος (Ρ. Λούξεμπουργκ, Κ. Λήμπκνεχτ, Κ. Τσέτκιν, Φ. Μέριγκ κτλ) στον πόλεμο αυτό, κόντρα στην πλειοψηφία του κόμματός τους. Όπως καλά έκαναν και τόσο άλλοι επαναστάτες κατά καιρούς. Όπως καλά κάνουν και σήμερα πρώην μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, που αντιτάσσονται στον αντιμαρξιστικό κατήφορο της σημερινής αριστερίστικης ομάδας.

 Τα γεγονότα ήδη τους δικαιώνουν)… αν λοιπόν συνεχιστεί τούτος ο κατήφορος, το ΚΚΕ θα μετατραπεί σε μια εξωκοινοβουλευτική σεχταριστική ομαδούλα, ξεκομμένη απ΄ το εργατικό λαϊκό κίνημα, ανήμπορη να αντιδράσει και να επηρεάσει τις εξελίξεις. Δεν είναι όμως καιρός τα μέλη του να αντιδράσουν;

Παναγιώτης Γαβάνας

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Δημοσκόπηση ALCO: Το 71% πιστεύει ότι η Ελλάδα κινείται σε λάθος κατεύθυνση,τυχαίο δεν νομίζω.

Απαισιόδοξοι είναι 7 στους 10 Έλληνες, όπως μαρτυρά έρευνα της ALCO για τη ΝΕΤ.  Η κρίση επηρεάζει άμεσα την ψυχολογία των Ελλήνων καθώς το  το 71% των ερωτηθέντων πιστεύει ότι η Ελλάδα κινείται σε λάθος κατεύθυνση και μόλις το 18% σε σωστή.

Σε ότι αφορά τον δείκτη αισιοδοξίας, το 68% των ερωτηθέντων εκτιμά ότι πράγματα θα χειροτερέψουν, ενώ μόλις το 16% πιστεύει πως τα πράγματα θα πάνε καλύτερα...

Μεταξύ άλλων, το 63% δεν είναι ικανοποιημένο από την ποιότητα της δημοκρατίας στη χώρα.

Σε ότι αφορά τους θεσμούς υπάρχει μία καθολική εμπιστοσύνη στο θεσμό της οικογένειας, ενώ θετικό πρόσημο εμφανίζει και η εκκλησία.

Επίσης, η αξιοπρέπεια και η αλληλεγγύη θεωρήθηκαν από τους πολίτες οι κυρίαρχες αξίες, ενώ ακολουθεί, η δικαιοσύνη και η πατρίδα.

Τέλος, διαφαίνεται μια απαξίωση του πολιτικού συστήματος, της Βουλής, του συνδικαλισμού, των ΜΜΕ και της δικαιοσύνης

Πηγή : http://kafeneio-gr.blogspot.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Ψιτ! Το μοντέλο καταρρέει, όχι η δημοσιογραφία

Της Ματίνας Παπαχριστούδη

Τρία χρόνια ύφεσης κλείνουν τα ΜΜΕ, τρία χρόνια στη διάρκεια των οποίων ιδιοκτήτες, εκδότες και μεγαλοδημοσιογράφοι πέρασαν το αναγνωστικό κοινό και τους εργαζομένους τους από όλες τις φάσεις της αγοραίας προπαγάνδας. Εν αρχή ην η αλαζονεία της βεβαιότητας για την πανίσχυρη εξουσία τους. Επέβαλαν τη σιωπή για οποιαδήποτε κοινωνική αντίδραση στην έλευση του ΔΝΤ ελέω κρίσης. 

 Ενδοεταιρικά η επιχείρηση των διαπλεκόμενων εκδοτών έναντι της κοινωνίας συνοδεύτηκε από το πρώτο κύμα απολύσεων-μειώσεων μισθών. Εξωεταιρικά οι media-άρχες είχαν συνεχή πρόσβαση στο ζεστό χρήμα, δάνεια, εισροή κεφαλαίων από νέους μετόχους ή αμέτοχους υποστηρικτές.

Τότε εμφανίστηκε ως μέγας σωτήρας των ΜΜΕ ο Λαυρέντης Λαυρεντιάδης, μοιράζοντας σαν τον Άη Βασίλη χρήμα σε εταιρικά μερίδια ή σε μαύρες τσάντες. 

Εμφανίστηκε με ποσοστά ή εξολοκλήρου σε Πήγασο, ΣΚΑΙ, Ελευθεροτυπία, Flash, Espresso, Ισοτιμία.

Ανάμεσα σε πρώτο και δεύτερο μνημόνιο, ΜΜΕ και εκδότες αγρίεψαν. Έκαναν εχθρό την κοινωνία που αντιδρούσε και διαδήλωνε, εχθρό και τους εργαζόμενους δημοσιογράφους, κυρίως αυτούς που φώναζαν περισσότερο. Δεύτερο κύμα απολύσεων και μειώσεων μισθών. Συν ο πρώτος κύκλος περικοπών στις αμοιβές golden και silver στελεχών που είχαν επωμιστεί τον ειδικό ρόλο στη χειραγώγηση των πολιτών. Ενδοεταιρικά άρχισαν τα ζόρια, σταμάτησε η ροή δανείων, τα κλειδωμένα χρέη μπήκαν στο μικροσκόπιο ελέγχων από ξένους.

 Και πάλι όμως τραπεζίτες, πολιτικοί, εκδότες, το τρίγωνο της διαπλοκής στη διαχείριση της δημοκρατίας και των πολιτών της, τα κατάφερναν. Τα πορίσματα ελέγχου της black roll κλειδώθηκαν σε σκοτεινά συρτάρια, στα πρωτοσέλιδα, κύρια άρθρα και ανοιχτά τηλεπαράθυρα, όποιος αντιδρούσε βαφτιζόταν εχθρός της οικονομίας, της χώρας, του έθνους, του ευρώ, των mediaκών επιχειρήσεων τους. Οι δημοσιογραφικές αποκαλύψεις πετιούνταν στα σκουπίδια, κι όταν έβρισκαν δίοδο δημοσίευσης σε ανεξάρτητα περιοδικά ή στο διαδίκτυο, αγνοούνταν από τα παραδοσιακά Μέσα.

Παράλληλα ξεδιπλώνονταν μαφιόζικου τύπου επιχειρήσεις σπίλωσης και συκοφάντησης των ακηδεμόνευτων δημοσιογράφων μέσω πληρωμένων blogs.

Ο δημοσιογραφικός κλάδος βρέθηκε ενώπιον σχίσματος, ανεξάρτητα αν αυτό έγινε κατανοητό μαζικά. Η κοινωνία γύρισε την πλάτη στην παραδοσιακή ενημέρωση. 

Οι πολίτες δεν πίστευαν πια τα ΜΜΕ. Και αμφισβητούν ανοιχτά, ενίοτε οργισμένα, τις προθέσεις και τους στόχους των εκδοτών.
Η δημοσιογραφία τους καταρρέει, όπως και οι επιχειρήσεις media στην τρίτη φάση σήμερα. Τα σημάδια ήταν ορατά, λίγοι τα είδαν και με προσωπικό κόστος επέλεξαν τη Δημοσιογραφία, όχι τα Μέσα. 

Τα media κινούνται στο τέλος αυτού του έτους σε δίνη, το μοντέλο λειτουργίας τους κατέρρευσε ολοκληρωτικά. Οι εκδότες βέβαια θέλουν πάση θυσία να διατηρήσουν τις επιχειρήσεις τους και σε πανικό θα κάνουν τα πάντα για αυτό.

ΠΛΗΡΩΜΕΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

«Και στην Ινδία και στην Αφρική έχουν δημοσιογράφους με 10 ευρώ. Να τους φέρουμε εδώ να φύγετε εσείς». Ο αγρότης από την Καρδίτσα έδωσε πληρωμένη απάντηση στον Δ. Οικονόμου του ΣΚΑΙ που του φώναζε πως πρέπει να αλλάξει και να σταματήσει να παράγει βαμβάκι, γιατί στην Ινδία και την Τουρκία είναι πιο φθηνό. Ενοχλημένος ο Β. Λυριτζής κάτι ψέλλισε πως εδώ μιλάμε για αγροτικό προϊόν. Φυσικά, η δημοσιογραφία παράγει προϊόντα προπαγάνδας, δεν μπορεί να αμείβεται με 10 ευρώ. Ειδικά στο ΣΚΑΙ…

ΚΑΙ MΙΑ ΚΑΙ ΔΥΟ ΚΑΙ ΤΡΕΙΣ «Ε»

Με ορίζοντα την 10η Ιανουαρίου θέλει να βγει στα περίπτερα η αυθεντική «Ελευθεροτυπία» με νέο μέτοχο τον Χάρη Οικονόμοπουλο. Ήδη έχει σχηματιστεί η βασική δημοσιογραφική ομάδα που θα τρέξει την έκδοση, ενώ συνολικά θα απασχολήσει 120 άτομα. 

Από τις πρώτες ενδείξεις η νέα «Ελευθεροτυπία» δεν θα κινείται στον κεντροαριστερό χώρο, όπως οι άλλες δυο εφημερίδες, «ΕτΣ» και «6 μέρες» που προέκυψαν από τα σπλάχνα της «Ε». Μήπως όμως θα αμφισβητεί το ευρώ και την ΕΕ;

ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΤΑΣΗ, ΝΟΜΟΣ ΠΑ ΤΑ ΜΜΕ

Της ψηφιακής ΤV το κάγκελο έγινε στη Μακεδονία με το σβήσιμο του κέντρου εκπομπής στον Χορτιάτη. Άναρχα, χωρίς κανείς από τους φορείς να έχει την ευθύνη και να λογοδοτεί για αυτήν, οι πολίτες αναγκάστηκαν να πληρώσουν για βοήθεια τεχνικών προκειμένου να έχουν πρόσβαση στην τηλεόραση. 

Η ψηφιακή μετάβαση στη Θεσσαλονίκη είναι η απόδειξη πως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η τρόικα δεν αγγίζουν τα τηλεοπτικά συμφέροντα που έβαλαν τη σφραγίδα της άναρχης ανάπτυξης. Η αμέσως επόμενη μεγάλη διαπραγμάτευση στις αρχές του νέου έτους αφορά τους όρους και τις προϋποθέσεις για τη διανομή των ψηφιακών συχνοτήτων. Στην προετοιμασία του νέου νόμου για τα ΜΜΕ.

Η ΣΙΩΠΗΛΗ ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ ΕΘΕΛΟΥΣΙΑΣ

Εκατοντάδες εργαζόμενοι σε εφημερίδες συμφώνησαν στην εθελούσια απόλυση τους από τις αρχές Δεκεμβρίου σε ΔΟΛ, ΣΚΑΙ, Καθημερινή. Κοινός παρονομαστής αυτή τη φορά ήταν πως δεν ακούστηκε κιχ. Όλα έγιναν σιωπηλά, σε κατ’ ιδίαν συναντήσεις, χωρίς σωματεία και συνδικαλιστές. Η πλειονότητα όσων αποχωρούν ανήκουν στη παλιά γενιά των δημοσιογράφων, πολλοί από αυτούς στελέχη επί χρόνια στον Τύπο.

Πηγή : Hot Doc

Διαβάστε Περισσότερα

Πείσμα, πείσμα, πείσμα

 Γιωργος Σαρρης

 

“Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας
ποτέ δε λένε την αλήθεια
ο κόσμος υποφέρει και πονά
και ‘σεις τα ίδια παραμύθια

Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας
είναι πολύ ζαχαρωμένα
ταιριάζουν για σοκολατόπαιδα
μα δεν ταιριάζουνε για μένα”

 

Κι έτσι έρχονται και πάνε τα Χριστούγεννα. Ο ήλιος κάνει “μια στάση εδώ” και παίρνει τα πάνω του κι ο κόσμος με μια βαθιά ανάσα  ρίχνει δυό σταγόνες φως στις σκοτεινές σκέψεις, άντε κι ένα ζειμπέκικο σε όποιο στεκι τονε φέρει ο δρόμος κι η παρεα..

Τραγούδια και κάλαντα μπερδεύονται, ζαχαρωμένα κι αζαχάρωτα, για σοκολατόπαιδα και μάγκες.

Κι η Παρασκευή φέρνει Σάββατο και το Σάββατο Κυριακή, κι οι πολιτικές κουβέντες κοπάζουν για λίγο, τα δελτία ειδήσεων μένουν για κάτι μέρες θαμπά κι ο κόσμος κόβει βόλτες με τα χέρια στις τσέπες κάνοντας χάζι στις βιτρίνες κι αδειάζοντας το μυαλό όσο παίρνει.

 

 

Αισιοδοξία, αισιοδοξία, αισιοδοξία…. βουίζει ο τόπος από τη λέξη που έχει μείνει πια άδεια, της σειράς και κανείς πιά δεν της δίνει σημασία. Την πήρανε φαλάγγι βρώμικα στόματα και τη λερώσανε. Τώρα μοιάζει ηττημένη, υποταγμένη κι αναποφάσιστη, Αισιοδοξία… τι να την κάνεις. Άλλη είν’ η λέξη. Πείσμα, πείσμα, πείσμα.

 

 

Κι έτσι έρχονται και πάνε τα Χριστούγεννα και πάμε για πρωτοχρονιά. Κι ο κόσμος που δεν έχει να ξοδέψει ούτε για τα βασικά, σκορπίζεται σε ένα μακρύ γιορταστικό πενταήμερο, από Παρασκευή σε Τετάρτη, που ξεγυμνώνει και κάνει τα πιο καυτά στέκια της πόλης από Γκάζι και Πειραιώς μέχρι Μοναστηράκι και Ψυρρή, Καρύτση και Κολωνάκι να μοιαζουν σαν καθημερινές του Φλεβάρη κι όποιος αντέξει.

 

Ηρθε ένα παιδί καμιά 25αρία χρονων χθες στο μαγαζί και πιασαμε κουβέντα. “Kαλά είσαστε εδώ εσείς” μου λέει. “Έξω στο δρόμο δε θυμίζει και πολύ Χριστούγεννα. Από Ομόνοια Πειραιώς φτάνεις στο Γκάζι σε 2 λεπτά. Περσι πρόπερσι έκανες μισή ώρα με το ρολόι να κάνεις 500 μέτρα.” “2-3 χρόνια πιο πίσω και πιο παλιά, τέτοια μέρα ήμασταν έξω από το πρωί, τώρα σπίτι με κρασί και κουβέντα.”

 

“Το παλεύεις” του λέω; “Συμμετέχεις στους δρόμους; Διαδηλώσεις και τέτοια…” “Οχι πάντα” μου λέει. “Δεν ξέρω…. έχει νόημα;”

“Μόνο αυτό έχει νόημα. Αν δεν τελειώσουμε μ’ αυτό τίποτα άλλο δε θα πάει” του λέω. Δεν ξέρω αν του τη χάλασα. Υστερα πιάσαμε τις κιθάρες και τα μποζούκια και το ξεχάσαμε.

 

Με πήρε τηλέφωνο ένας φίλος από άλλο πολιτικό χώρο για τα χρόνια πολλά/ “Μου φέρανε πράγματα στο σπίτι για τα Χριστούγεννα” μου λεει. “Αλληλεγγύη ξέρεις… Έπαθα πλάκα. Δεν ήξερα αν στενοχωρήθηκα ή αν συγκινήθηκα. Δεν το περίμενα ότι θα γινόταν σε μένα”

Ο φίλος είναι ένα χρόνο και παραπάνω άνεργος…

 

 

Χριστούγεννα 2012. Τα πιο παράξενα και αντιφατικά που έχω ζήσει. Με φοβερές λιακάδες και 17-18 βαθμούς το μεσημέρι. Με γέλια και με κλάματα τα βράδια στα σπίτια. Με παρέες και με μοναξιές. Με παραμύθια και με αλήθειες. Με σκυμμένους και με αποφασισμένους.

 

Με αισιόδοξους και σκεφτικούς. Με κάλαντα και τραγούδια της παρέας, έντεχνα και ροκ, λαικά και σκυλάδικα, ρεμπέτικα και χασικλίδικα, αληθινά και ψεύτικα, ζαχαρωμένα κι αζαχάρωτα.

Γυρίζει ο ήλιος και παίρνει τα πάνω του αλλά δε λέει. Και να τα καταφέρει θα είναι για όλο και πιο λίγους.

 

Οι άλλοι πρέπει να σπρώξουν με νύχια και με δόντια να τον βγάλουμε απ’ τη λάσπη, να τον βγάλουμε απ’ το γαίμα…
Μια και καλή για πάντα…

 

“…Tι ιδέτε, εκόλλησεν η ρόδα του βαθιά στη λάσπη,
κι ά, ιδέτε, χώθηκε τ’ αξόνι του βαθιά μες στο αίμα!
Ομπρός παιδιά, και δε βολεί μονάχος του ν’ ανέβει ο ήλιος,
σπρώχτε με γόνα και με στήθος, να τον βγάλουμε απ’ τη λάσπη,
σπρώχτε με στήθος και με γόνα, να τον βγάλουμε απ’ το γαίμα.
Δέστε, ακουμπάμε απάνω του ομοαίματοι αδερφοί του!
Ομπρός, αδέρφια, και μας έζωσε με τη φωτιά του
ομπρός, ομπρός κ’ η φλόγα του μας τύλιξε, αδερφοί μου!»

Πηγή : http://seisaxthia.wordpress.com

Διαβάστε Περισσότερα

Η Ε.Ε.καταρρέει στη συνείδηση των Ευρωπαίων

Του Γ. Δελαστίκ
Ανεπανόρθωτη ενδέχεται να είναι η ζημιά που έχουν προκαλέσει στην ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης και της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης τα Μνημόνια και η προπαγανδιστική δραστηριότητα των κυβερνήσεων που τα συνόδευσε, η οποία οδήγησε στην αναβίωση όλων των ρατσιστικών, εθνικιστικών και διχαστικών στερεοτύπων του παρελθόντος. Αυτό τουλάχιστον υποδηλώνουν τα ευρήματα του Ευρωβαρόμετρου, της τεράστιας δημοσκόπησης που διενεργείται κατ” εντολήν της Κομισιόν και στις είκοσι εφτά χώρες-μέλη της ΕΕ.
Ουδέποτε στο παρελθόν υπήρξαν ευρήματα τόσο αρνητικά για την αποδοχή της ΕΕ από τους Ευρωπαίους πολίτες όσο φέτος. Τα Μνημόνια άνοιξαν χαίνουσες πληγές, όπως δείχνουν οι απαντήσεις των Ελλήνων, των Κυπρίων, των Πορτογάλων, των Ισπανών, ακόμη και των Ιταλών. Το χάσμα που έχει ανοίξει υπογραμμίζουν πολλές φορές με το δικό τους τρόπο και οι απαντήσεις βόρειων λαών.
Είναι προφανές ότι στη φάση αυτή κυριαρχούν στους κόλπους της ΕΕ και της Ευρωζώνης οι φυγόκεντρες δυνάμεις – και δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα επουλωθούν όλες οι πληγές που άνοιξαν, αν κάποτε βελτιωθεί η οικονομική κατάσταση στη Γηραιά Ήπειρο. Οι διαφορές έχουν ήδη μεταφερθεί και στο πολιτικό επίπεδο. Είναι πολύ βαριά τα σύννεφα που έχουν μαζευτεί στον ευρωπαϊκό ουρανό.
Εμπιστοσύνη στην ΕΕ; Καμία!
Το πρώτο εύρημα που σοκάρει είναι ότι ο μέσος όρος των πολιτών και στις είκοσι εφτά χώρες της ΕΕ που εμπιστεύονται την ΕΕ είναι μόνο το 33% των ερωτηθέντων, ενώ το 57%, ποσοστό σχεδόν διπλάσιο, δήλωσε ευθέως ότι δεν εμπιστεύεται την ΕΕ!
Τα ποσοστά αυτά της δυσπιστίας απογειώνονται στις χώρες που βρίσκονται ήδη υπό μνημονιακό καθεστώς ή πλησιάζουν προς αυτό. Έτσι, το… 81% (!) των Ελλήνων απάντησε ότι δεν εμπιστεύεται την ΕΕ έναντι ποσοστού μόλις 18% που εξέφρασε την εμπιστοσύνη του προς αυτή.
Δεν εμπιστεύεται την ΕΕ το 72% των Ισπανών (έναντι 20% που την εμπιστεύεται), το 58% των Πορτογάλων (έναντι 34%), το 64% των Κυπρίων (έναντι 31%), το 56% των Γάλλων (έναντι 34%), το 53% των Ιταλών (έναντι 31%). Και να σκεφτεί κανείς ότι οι λαοί της Νότιας Ευρώπης παρουσίαζαν εξαιρετικά υψηλά ποσοστά ευρωφιλίας παλιότερα.
Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι από τις χώρες της «παλιάς» ΕΕ των δεκαπέντε κρατών της Δυτικής Ευρώπης σε μία και μοναδική χώρα, στη Δανία, υπερτερεί οριακά το ποσοστό εκείνων που εμπιστεύονται την ΕΕ (48%) έναντι εκείνων που δεν την εμπιστεύονται (46%).
Ακόμη και στη Γερμανία, μόλις το 30% εμπιστεύεται την ΕΕ έναντι του διπλάσιου ποσοστού (59%) που δεν την εμπιστεύεται!
Αίσθημα αποξένωσης
Πολύ ενδιαφέρουσες είναι οι απαντήσεις στο ερώτημα αν οι πολίτες νομίζουν ότι τα συμφέροντα της χώρας τους λαμβάνονται σοβαρά υπόψη από την ΕΕ. Εδώ υπάρχει πραγματικό χάος.
Οι Γερμανοί, π.χ., απαντούν σε ποσοστό 60% ότι όντως λαμβάνονται υπόψη τα συμφέροντα της Γερμανίας από την ΕΕ. Μόνο το 35% πιστεύει το αντίθετο. Οι Γάλλοι, οι Βέλγοι, οι Δανοί, οι Σουηδοί έχουν την ίδια άποψη.
Οι Έλληνες, όμως, πιστεύουν σε ποσοστό… 88% (!) ότι δεν λαμβάνονται από την ΕΕ υπόψη τα συμφέροντα της χώρας μας έναντι μόνο του 11 % που πιστεύει ότι λαμβάνονται.
Ολοι οι λαοί που βρίσκονται υπό καθεστώς Μνημονίου ή απειλούνται από τέτοιο καθεστώς αισθάνονται αποξενωμένοι από την ΕΕ. Δεν λαμβάνονται υπόψη τα συμφέροντα της χώρας του πιστεύει το 63% των Πορτογάλων, το 70% των Κυπρίων, το 62% των Ιταλών, το 53% των Ισπανών.
Στο μάλλον αφελές ή θρασύ ερώτημα κατά πόσο ο ερωτώμενος πολίτης αισθάνεται ότι ι δική του φωνή ακούγεται από την ΕΕ, ο δείκτης αποξένωσης είναι πολύ ισχυρότερος.
Οτι δεν ακούγεται η φωνή τους απαντά το 39% των Ελλήνων, το 78% των Πορτογάλων, το 70% των Ιταλών, το 71 % των Ισπανών, το 73% των Κυπρίων και πάει λέγοντας. Σε πανευρωπαϊκό επίπεδο της ΕΕ των «27» είναι κατά μέσο όρο διπλάσιο το ποσοστό εκείνων που δήλωσαν ότι έχουν την πεποίθηση ότι η φωνή τους δεν μετράει για την ΕΕ (64%) έναντι όσων πιστεύουν το αντίθετο (31 %).
Ακόμη και οι Γερμανοί πιστεύουν σε ποσοστό 54% ότι η φωνή τους ως πολιτών δεν ακούγεται από την ΕΕ έναντι του 42% που έχει την αντίθετη άποψη.
Δεν λειτουργεί δημοκρατικά
Ποιος θα περίμενε ποτέ ότι οι Ευρωπαίοι πολίτες, έστω και οριακά, θα είχαν την άποψη ότι η ΕΕ δεν λειτουργεί δημοκρατικά; Αυτό όμως έδειξε το Ευρωβαρόμετρο – το 45% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι δεν είναι ικανοποιημένο από τη λειτουργία της Δημοκρατίας στην ΕΕ έναντι του 44% που υποστηρίζει το αντίθετο.
Και καλά ο μέσος όρος. Τι γίνεται όμως στις μνημονιακές χώρες; Το 77% των Ελλήνων δεν είναι ικανοποιημένο με τη Δημοκρατία της ΕΕ, ενώ μόνο το 20% είναι ικανοποιημένο. Μη ικανοποιημένο είναι το 66% των Πορτογάλων (έναντι 23%), το 54%των Ισπανών (έναντι 35%), το 53% των Ιταλών (έναντι 36%). Είναι προφανές ότι η δημοκρατική λειτουργία δεν είναι έννοια κενή περιεχομένου ούτε ένα γραφειοκρατικό άθροισμα διαδικαστικών κανόνων.
Έχει ιδιαίτερη πολιτική σημασία, επομένως, ότι οι πολίτες όσων χωρών βρέθηκαν υπό καθεστώς Μνημονίου και γνώρισαν από πρώτο χέρι τη συμπεριφορά των εκπροσώπων της Κομισιόν και της ΕΚΤ όταν βρεθείς στην ανάγκη τους σχημάτισαν αίσχιστη άποψη περί της δημοκρατικής λειτουργίας της ΕΕ.
Κανένας θεσμός δεν εμπνέει
Όπως φαίνεται από τις απαντήσεις, κανένας από τους θεσμούς της ΕΕ δεν εμπνέει εμπιστοσύνη στους ευρωπαϊκούς λαούς -ούτε η Κομισιόν ούτε το Ευρωκοινοβούλιο ούτε η ΕΚΤ ούτε οι Σύνοδοι Κορυφής των ηγετών, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο όπως λέγεται. Απλώς διαπιστώνουμε κατά σειρά ποιος ευρωθεσμός είναι αντιπαθέστερος από τους άλλους!
Εύκολα θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι η ΕΚΤ γεννά στους πολίτες το μεγαλύτερο αίσθημα έλλειψης εμπιστοσύνης και όντως έτσι είναι. Το 49% δεν την εμπιστεύεται σε πανευρωπαϊκή κλίμακα και μόνο το 37% την εμπιστεύεται. Τα ποσοστά έλλειψης εμπιστοσύνης είναι πολύ υψηλότερα στην Ελλάδα (81 % έναντι 17%), στην Ισπανία (75% έναντι 17%), στην Κύπρο (53% έναντι 34%)…
Δεύτεροι στη σειρά έλλειψης εμπιστοσύνης έρχονται οι ηγέτες του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Δεν τους εμπιστεύεται το 43%, τους εμπιστεύεται το 36% κατά μέσο όρο στην ΕΕ των «27». Και αυτό το όργανο της ΕΕ, το ανώτερο όλων, δεν το εμπιστεύεται το 74% των Ελλήνων έναντι του 21% που του έχει εμπιστοσύνη και δεν το εμπιστεύεται το 62% των Ισπανών έναντι 23%…
Τρίτη στην έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών η Κομισιόν, καθώς δεν την εμπιστεύεται το 44% των ερωτηθέντων έναντι 40%, κατά πανευρωπαϊκό μέσο όρο. Εκρηκτικά και εδώ τα ποσοστά δυσπιστίας απέναντι στην Κομισιόν των Ελλήνων (77%) και των Ισπανών (54%), ενώ χαμηλότερα βρίσκονται οι Κύπριοι (52% έναντι 34%).
Δεν τη γλιτώνει ούτε το Ευρωκοινοβούλιο, αν και η έλλειψη εμπιστοσύνης απέναντι του είναι οριακή – 45% έναντι 44%. Και εδώ όμως οι Έλληνες, οι οποίοι δεν το εμπιστεύονται σε ποσοστό 70% (έναντι 28%), και οι Ισπανοί, με ποσοστό 66% έναντι 25%, ηγούνται της ευρωδυσφορίας και κατά του θεσμού της Ευρωβουλής που υποτίθεται ότι έχει κι ένα ελάχιστο υπόβαθρο δημοκρατικής νομιμοποίησης λόγω της απευθείας εκλογής των ευρωβουλευτών, οι οποίοι όμως στερούνται σχεδόν εντελώς ουσιαστικών αρμοδιοτήτων.
Σε λάθος δρόμο
Έχοντας κατά νου τα προαναφερθέντα στοιχεία, δεν είναι να απορεί κανείς που κατά μέσο όρο το 52% θεωρεί ότι τα πράγματα βαδίζουν σε κακή κατεύθυνση στην Ευρωπαϊκή Ένωση έναντι μόλις του 22% που έχει αντίθετη άποψη.
Οι Έλληνες, που έχουν υποστεί τα πάνδεινα από τους Ευρωπαίους επικυρίαρχους της πατρίδας μας, θεωρούν σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό (74%) ότι η ΕΕ βαδίζει σε λάθος δρόμο και μόνο το 9% λέει ότι η ΕΕ πάει σωστά. Από κοντά και οι Κύπριοι (71% η ΕΕ προχωρά άσχημα και 6% (!) σωστά), οι Ισπανοί (60% λάθος, 18% σωστά), οι Γάλλοι (56% έναντι 22%), οι Πορτογάλοι (53% -17%)…
Η πολιτική ουσία των δημοσκοπικών ευρημάτων του Ευρωβαρόμετρου είναι προφανής. Για να το πούμε συμπυκνωμένα, σε κανέναν σχεδόν τομέα οι Ευρωπαίοι πολίτες δεν εγκρίνουν την πολιτική που ασκούν οι ηγέτες της ΕΕ. Σε κάθε βήμα που αποφασίζουν οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων, το χάσμα μεταξύ λαών και ηγεσίας γίνεται όλο και πιο αβυσσαλέο. Μέχρι πότε μπορεί, άραγε, να συνεχίζεται απρόσκοπτα μια ευρωπαϊκή ολοκλήρωση την οποία αντιμετωπίζουν όλο και πιο εχθρικά οι λαοί της Ευρώπης; Την απάντηση θα μας τη δώσει η ζωή.
»Επίκαιρα»
Πηγή : ΕΠΙΚΑΙΡΑ

Διαβάστε Περισσότερα

Πώς ο καπνός από τα τζάκια σκότωσε 4.000 Λονδρέζους το 1952

Η οικονομική κρίση εκτός από όλες τις άλλες, έχει και περιβαλλοντικές συνέπειες. Καθώς όλο και περισσότεροι ανάβουν πλέον το τζάκι τους, όχι πλέον για… συντροφιά, αλλά προκειμένου να ζεσταθούν, με αποτέλεσμα να το καίνε συνεχώς, ένα νέφος καλύπτει, από τις απογευματινές κυρίως ώρες, τις γειτονιές της Αθήνας. Κάτι ανάλογο συνέβη και στο Λονδίνο το 1952, με συνέπεια το θάνατο 4.000 ανθρώπων.




Τον Δεκέμβριο του 1952 ο καπνός από τα τζάκια κάλυψε για πέντε ολόκληρες ημέρες το Λονδίνο με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους πάνω από 4.000 πολίτες. Σε εκείνες τις πέντε ημέρες, όπου η ορατότητα ήταν αδύνατη ακόμα και για τους πεζούς που κρατούσαν φανάρια, χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν και αμέτρητοι άλλοι υπέφεραν από αναπνευστικά προβλήματα.


Σύμφωνα με «Τα Νέα» η πρωτεύουσα της Μεγάλης Βρετανίας είχε πνιγεί και άλλες φορές στην αιθαλομίχλη, αλλά τα όσα εκτυλίχθηκαν στις 5 Δεκεμβρίου εκείνης της χρονιάς δεν είχαν προηγούμενο.
Λόγω του κρύου και των έντονων χιονοπτώσεων, οι Λονδρέζοι έκαιγαν μεγάλες ποσότητες ξύλων στα τζάκια και τεράστιες ποσότητες καπνού εκλύονταν στον ουρανό.

Υπό κανονικές συνθήκες, αυτό δεν θα μπορούσε να δημιουργήσει τεράστιο πρόβλημα, καθώς ο καπνός θα διασκορπιζόταν στην ατμόσφαιρα. Ωστόσο, την ίδια εκείνη περίοδο, σχηματίστηκε ένας αντικυκλώνας με αποτέλεσμα μίας θανάσιμης παγίδας.
Τι συνέβη; Ο αντικυκλώνας έσπρωχνε τον αέρα προς τα κάτω θερμαίνοντάς τον. Δεδομένου ότι όταν ο αέρας στο έδαφος είναι ζεστότερος από εκείνον υψηλότερα δημιουργείται η λεγόμενη αναστροφή, με αποτέλεσμα να παγιδεύεται ο ζεστός καπνός που έβγαινε από τις καμινάδες.


Εκτός από τον καπνό στα σπίτια, το φαινόμενο της αναστροφής είχε ως αποτέλεσμα να παγιδευτούν μικροσωματίδια και άλλοι ρύποι από βιομηχανίες, τόσο κοντά στο Λονδίνο όσο και από πιο μακριά, που οι άνεμοι είχαν μεταφέρει στην περιοχή.
Σε συνδυασμό με άλλες μετεωρολογικές παραμέτρους, όπως η ηλιοφάνεια και οι υγροί άνεμοι, δημιουργήθηκε ένα στρώμα αιθαλομίχλης ύψους 100-200 μέτρων, ενώ απελευθερώθηκαν τόνοι σωματιδίων, διοξειδίου του άνθρακα, υδροχλωρικού οξέως και φθοριούχων συστατικών, ενώ εκτιμάται ότι 370 τόνοι διοξειδίου του θείου μετατράπηκαν σε 800 τόνους θειικού οξέως.


Μάλιστα, το γεγονός ότι εξαιτίας του φαινομένου βρήκαν το θάνατο 4.000 άτομα, οδήγησε την βρετανική κυβέρνηση στην απαγόρευση λειτουργίας τζακιών μέσα στην πόλη. Θεσπίστηκαν μία σειρά από νόμοι με κυριότερο τη Νομοθετική Πράξη περί Καθαρού Αέρα. Η σχετική νομοθεσία απαγόρευσε στους κατοίκους αστικών περιοχών και καίνε ξύλα στα τζάκια των σπιτιών τους.



Μία 
θερμοκρασιακή αναστροφή που προκλήθηκε από έναν αντικυκλώνα είχε σαν αποτέλεσμα να παγιδεύσει κρύο αέρα κάτω από μία θερμή μάζα αέρα, και σε συνδυασμό με την αυξημένη κατανάλωση κάρβουνου, δημιούργησε ένα δηλητηριώδες “σμογκ” σε συνθήκες απόλυτης άπνοιας που κράτησε από τις 5 ως τις 9 Δεκεμβρίου.

 Η ορατότητα ήταν τόσο περιορισμένη που σταμάτησαν όλες οι συγκοινωνίες εκτός από το μετρό και ακυρώθηκαν ακόμη και κινηματογραφικές προβολές λόγω της ομίχλης που είχε διεισδύσει μέσα στις αίθουσες. Τα περισσότερα από τα 12000 θύματα που προκάλεσε η θανατηφόρα ρύπανση ήταν κυρίως παιδιά και ηλικιωμένα άτομα.

Πηγή http://seisaxthia.wordpress.com/: 

Διαβάστε Περισσότερα

Το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι ,παραδόσεις από τον κόσμο

 

Σε κάθε γωνιά της γης τα Χριστούγεννα γιορτάζονται με διαφορετικό τρόπο, ανάλογα με τα ήθη και τα έθιμα που επικρατούν. Άς δούμε πώς στολίζουν το εορταστικό τους τραπέζι σε διάφορες χώρες.

Γερμανία
Το βασικό συστατικό των χριστουγεννιάτικων γλυκισμάτων είναι το Μαρζιπάν ή Μαρτσιπάν (στα Γερμανικά). Από τα πιο διαδεδομένα γλυκίσματα είναι το Στόλλεν, κέικ με Μαρζιπάν και κομμάτια από αποξηραμένα φρούτα, επικαλυμμένο με ζάχαρη άχνη, τα σμαλτζγκεπέκ που μοιάζουν με τους δικούς μας λουκουμάδες τηγανισμένα σε χοιρινό λαρδί και πασπαλισμένα με άχνη ζάχαρης και τα Λεμπκουχέν με κύρια συστατικά μέλι, κανέλα, γλυκάνισο, γαρύφαλλο, σταφίδες, μοσχοκάρυδο και πιπερόριζα ζυμωμένα σε πολλά σχήματα και με επικάλυψη σοκολάτας.
Για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι οι Γερμανοί προτιμούν παραδοσιακά σαν κύριο πιάτο τη γεμιστή χήνα με δαμάσκηνα συνοδευόμενη από λαχανικά, βραστές πατάτες και γλυκό κόκκινο λάχανο με γαρύφαλλα. Πιο σπάνια προτιμούν το ψάρι του γλυκού νερού Κυπρίνο (Κάρπφεν) μαγειρεμένο με μανιτάρια και μπέικον. Το πιο αγαπημένο ποτό των Χριστουγέννων είναι το ζεστό κόκκινο κρασί βρασμένο με ζάχαρη, κανέλα, γαρύφαλλα και άλλα μυρωδικά.
Αγγλία
Το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι στην Αγγλία αποτελείται όπως και σε μας από τη γεμιστή γαλοπούλα με τρεις διαφορετικές γεμίσεις: κάστανα, εντόσθια και κρέας λουκάνικου. Συνοδεύεται από ψητές πατάτες και λαχανικά, κάστανα, βραστό καλαμπόκι και σάλτσα από βατόμουρα. Τα παραδοσιακά χριστουγεννιάτικα γλυκά είναι ταρτάκια με γέμιση από φρούτα, σταφίδες και ζάχαρη και πουτίγκα με δαμάσκηνο.
Ιταλία
Το χριστουγεννιάτικο τραπέζι στην Ιταλία διαφοροποιείται ανάλογα με την περιοχή. Αυτό που επικρατεί πάντως στις περισσότερες περιοχές για την Παραμονή των Χριστουγέννων δεν είναι η γαλοπούλα αλλά το χέλι. Το σερβίρουν ψητό, μαγειρευτό ή τηγανητό. Το χριστουγεννιάτικο δείπνο περιλαμβάνει σπιτικά τορτελίνια, κόκκορα μαγειρευτό ή ψητό και πολλά γλυκά. Στη Νότια Ιταλία τον πρώτο λόγο στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι έχουν τα θαλασσινά (που αφθονούν στην περιοχή). Στη Νάπολη, για παράδειγμα, την Παραμονή των Χριστουγέννων το κυρίως πιάτο είναι ψάρι ψητό. Αρκετές οικογένειες συνηθίζουν το ψητό χέλι με φύλλα δάφνης. Το γιορτινό τραπέζι περιλαμβάνει ακόμη τηγανητό μπακαλιάρο, σαλάτες φρέσκες (ή βραστό κουνουπίδι και μπρόκολο), παστά θαλασσινά και χορτόπιτα. Την επόμενη ημέρα σερβίρουν κρέας σε μορφή σούπας. Χαρακτηριστικό σε όλη την Ιταλία είναι και το γλυκό Panetone.
Τσεχία
Την Παραμονή των Χριστουγέννων το πρώτο πιάτο που σερβίρεται είναι ψαρόσουπα ή πατατόσουπα και το κυρίως πιάτο είναι ψητός κυπρίνος, που συνοδεύεται από πατατοσαλάτα.
Σουηδία
Στη Σουηδία πριν από το γεύμα της Παραμονής των Χριστουγέννων, υπάρχει ένα έθιμο που ονομάζεται ‘βούτηγμα στην κατσαρόλα’. Σύμφωνα με αυτό, όλα τα μέλη της οικογένειας βουτάνε μαύρο ψωμί σε μια κατσαρόλα με ζουμί από χοιρινό, λουκάνικο και μοσχάρι. Το παραδοσιακό δείπνο της Παραμονής των Χριστουγέννων ξεκινά με μπουφέ και ηδύποτο (akvavit). Στο γιορτινό τραπέζι την τιμητική τους έχουν τα θαλασσινά, ο λιαστός μπακαλιάρος με κρεμώδη σάλτσα, οι ρέγγες, το χοιρομέρι και το χαβιάρι. Υπάρχει, βέβαια, και καλομαγειρεμένο χοιρινό κρέας.
Νορβηγία
Στις περιοχές κοντά στη θάλασσα, το κυρίως πιάτο στο εορταστικό δείπνο είναι ο μπακαλιάρος ψητός ή τηγανητός, ενώ στις περιοχές της ενδοχώρας την τιμητική τους έχουν τα παϊδάκια από χοιρινό κρέας και τα λουκάνικα. Σερβίρεται, επίσης, η πουτίγκα ρυζιού, μέσα στην οποία ρίχνουν ένα ολόκληρο αμύγδαλο. Όποιος από την οικογένεια ή τους καλεσμένους το βρει, κερδίζει κάποιο δωράκι και θεωρείται ο τυχερός της χρονιάς.
Αυστρία
Η Αυστρία συνδέεται περισσότερο με…τη μουσική παρά με τη μαγειρική τη χριστουγεννιάτικη περίοδο. Όσο για το εορταστικό τραπέζι των Χριστουγέννων, σ’ αυτό θα κυριαρχεί ψητή χήνα με διάφορες γαρνιτούρες, ενώ ένα μεγάλο ψάρι ψητό φτάνει συνήθως στο τραπέζι την παραμονή της Πρωτοχρονιάς.
Ισπανία- Πορτογαλία
Τα Χριστούγεννα οι Ισπανοί τρώνε οστρακοειδή, ψάρια και κάποιοι κυνήγι. Οι Πορτογάλοι, πάλι, το χριστουγεννιάτικο δείπνο το σερβίρουν τα μεσάνυχτα της 24ης Δεκεμβρίου και περιλαμβάνει παστό μπακαλιάρο με βραστές πατάτες.
Γαλλία
Οι Γάλλοι φτιάχνουν ένα παραδοσιακό κέικ στο σχήμα κούτσουρου, το οποίο ονομάζεται ‘χριστουγεννιάτικος κορμός’. Το μενού των γαλλικών ρεβεγιόν Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς ποικίλλει από περιοχή σε περιοχή και εξαρτάται από την τοπική μαγειρική παράδοση. Στην Αλσατία το κυρίως πιάτο είναι η ψητή χήνα, στη Βρετάνη τα γλυκίσματα με ξινή κρέμα γάλακτος, στη Βουργουνδία η γαλοπούλα με κάστανα και στο Παρίσι τα στρείδια και το πατέ χήνας.
Αίγυπτος
Στην Αίγυπτο η ημέρα των Χριστουγέννων γιορτάζεται στις 7 Ιανουαρίου, ημερομηνία που συμπίπτει με τις 29 του μηνός Κιαχκ του κοπτικού ημερολογίου. Την ημέρα αυτή παραδοσιακά οι πιο πλούσιοι μοιράζουν λουκουμάδες. Οι κόπτες φτιάχνουν γλυκά μπισκότα, τα ‘καχκ’, πάνω στα οποία κάνουν το σχήμα του σταυρού.
Ιαπωνία
Στην Ιαπωνία τα Χριστούγεννα γιορτάζονται με μεγαλοπρέπεια. Από το Δυτικό κόσμο οι Γιαπωνέζοι έχουν υιοθετήσει πολλά χριστουγεννιάτικα έθιμα, όπως η ανταλλαγή των δώρων, στολισμός χριστουγεννιάτικων δέντρων από αρκετούς, στολισμός των σπιτιών με γκι και αειθαλή δέντρα κ.ά. Στο τραπέζι της γιορτής την Ημέρα των Χριστουγέννων επικρατεί η γαλοπούλα που συνοδεύεται από πλούσιες σαλάτες.
Βραζιλία
Ο γιορτές των Χριστουγέννων είναι μέσα στο κατακαλόκαιρο στη Βραζιλία, εποχή κατάλληλη για βόλτες στις εξοχές, πικ-νικ και βαρκάδες. Παραδοσιακά στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι υπάρχουν γαλοπούλα, ψάρι, σαμπάνια και παγωτά.

Πηγή : http://trelogiannis.blogspot.gr/

Διαβάστε Περισσότερα