Σερφιωταρι@

γραφει ο ΓΓ  

Σερφιωταρι@

Σέριφος. Το μελτέμι λυσομανά στο λιμάνι. Μόνο ο σορόκος το πιάνει έτσι, το ξεγυμνώνει. Τα ιστία των κότερων αφηνιασμένα στο πέρασμα του αέρα κροταλίζουν, δημιουργούν ρυθμούς εκστατικούς. Η καρδιά μου ριγά. Τα μαλλιά μου ανακατεύονται με τη μανία του καιρού. Καμία σκέψη δεν προλαβαίνει να ριζώσει. Αδειάζω.

Το φεγγάρι μου λέει «κοίταξέ με σε παρακαλώ». Μια σκέψη μένει σαν παρηγοριά: είναι λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μου αρέσουν... Πώς μου ήρθε τώρα αυτό; Αναρωτιέμαι. Είναι που είναι λίγες οι νύχτες με φεγγάρι αυτες που μου αρέσουν ακομα πιο λιγες , μετρημένες στα δάχτυλα. Τι οικονομία, Θεέ μου.

Και ένα χαμόγελο ερωτικό ζωγραφίζεται στα χείλη μου. Μου λείπεις.

Πάνω στο πακέτο με τα τσιγάρα το στυλό μοντάρει ό,τι προστάζει η καρδιά:

«Οι ώρες λύνονται, τα βράδια και ξεβάφουν...

Στα λούκια χύνομαι σαν βρώμικο νερό.

Θα σου είχα πει πως σ’ αγαπούσα από καιρό,

μα είμαι, βλέπεις, από αυτούς που μόνο γράφουν».

— Ο καφές σας.

— Τι σημαίνει αυτό; —ρωτάω, δείχνοντας το σύμβολο στον κατάλογο. — «serfiotari@»;

— Είναι το όνομα του μαγαζιού, κύριε.

— Δηλαδή... όπως τραπεζαρία;

— Ακριβώς.

Ένας ήχος πλησιάζει καθώς η νύχτα βαθαίνει. Το μελτέμι δυναμώνει κι άλλο, λυσσάει. Δίπλα μου, μια άδεια ψάθινη καρέκλα δεν αντέχει στην ορμή του· ανατρέπεται και σέρνεται με θόρυβο στον δρόμο.

Η ματιά μου, υγρή σαν την αλμύρα της θάλασσας, εγκαταλείπει το πακέτο με τα τσιγάρα. Το παίρνει ο αέρας, χάνεται στο στροβιλισμό του και στο σκοτάδι. Δεν το κυνηγάω.

Γύρω μου και μέσα μου όλα ουρλιάζουν. Ο άνεμος, τα σκοινιά, η θάλασσα. Ένα δάκρυ κυλάει στο μάγουλο, καυτό...

— Δόξα σοι ο Θεός, —ψιθυρίζω.

— Γιάννη; Τι κάνεις; Με θυμάσαι;

— Δεν με λένε Γιάννη. Αλλά αν θέλετε καθίστε, εγώ φεύγω. Πρέπει να προλάβω το λεωφορείο. Καλή δύναμη 

Το λεωφορείο είναι άδειο σχεδόν, δύο επιβάτες μπήκαν. Το ραδιόφωνο παίζει Λιτσα Διαμάντη  .

«Αν ξημερώσει σε χάνω

και στα χέρια σου απάνω

γέρνω σαν λυγαριά...»..

 Υποφωτισμένο το λεωφορείο, εγώ στη γαλαρία κουρασμένος. Παραδόθηκα στο μουρμουρητό της μηχανής ανακατεμένο με το μελτέμι. Με πήρε ο ύπνος. και έγειρα σαν την λυγαριά.

Πηγή :