ΗΤΤΑ ΕΝΤΟς ΕΔΡΑς ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΜΜΗΛΙΑΚΟ ΤΟΥ ΑΟ ΣΕΡΙΦΟΥ

Κυριακή, 06 Οκτωβρίου 2013 19:07

Κατευθειαν στα βαθια για τον ΑΟΣ που με το καλημερα σας ξεκιναει τις υποχρεωσεις του με το φαβορι του ομιλου που δεν ειναι αλλος απο τον Παμμηλιακο!!!ΑΟΣ-ΠΑΜΜΗΛΙΑΚΟΣ λοιπον σημερα στις 15:00 με 15:30μμ για την πρεμιερα του πρωταθληματος!Καλη αρχη κ καλη επιτυχια στην ομαδα μας !Ειμαστε διπλα σας..

Τελικο αποτελεσμα 0-5 υπερ του Παμμηλιακου!Δεν πειραζει παιδια,συνεχιζουμε!Ψηλα το κεφαλι,δεν μασαμε....σιγα σιγα θα ερθουν κ οι νικες...

ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΕΠΣ

1^ος Όμιλος

Υδρούσα – Α.Ο. Σύρου 0-5

Άνω Μερά – Στενή Τήνου 1-1

Α.Ο. Τήνου – Πάγος 2-3

2^ος Όμιλος

Πανσιφναϊκός – Αστέρας Μαρμάρων 2-2

Α.Ο. Σερίφου – Παμμηλιακός 0-5

Α.Ο. Πάρου – Νηρεάς 2-2

3^ος Όμιλος

ΠΑΣ Νάξου – Α.Σ. Ίου 4-0

Λάβα Εμπορείου – Φιλώτι 2-1

Πανθηραϊκός – Αστέρας Τραγαίας 1-0

Αναγέννηση Νάξου – Θύελλα Καμαρίου 1-3

Γ’ ΕΘΝΙΚΗ – 5^ος Όμιλος

Μύκονος – Ιωνικός 0-0

Γ’ ΕΘΝΙΚΗ – 6^ος Όμιλος

Θύελλα Ραφήνας – Πανναξιακός αναβλήθηκε

Πηγή : http://cyclades24.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Πρώτος βαθμός για τον ΠΕΡΣΕΑ

Πρωτος βαθμος για την ομαδα πριν απο μερικες ωρες...0-0 τελικο σκορ το οποιο σαν σκορ ειναι υπερβολικα σπανιο και οι φορες που εχει σημειωθει σε δικα μας παιχνιδια απο τοτε που..μετακομισαμε στην βαρη ειναι 3(?) το πολυ..

στα του παιχνιδιου τωρα..ενα πολυ καλο πρωτο ημιχρονο με 2,3 χαμενες ευκαιριες και ενα γκολ που ακυρωθηκε και αμφισβητηθηκε εντονα..σχετικα καλη κυκλοφορια της μπαλας και αμυντικα κανενας κινδυνος εκτος απο ενα τετ α τετ που απεκρουσε ο κιπερ μας...δλδ σε 40 λεπτα μια φαση μονο δεχτηκαμε και δεν απειληθηκαμε ξανα..

στο δευτερο ο ρυθμος επεσε κατι φυσιολογικο δηλαδη...και μαζι του η αποδοση μας...1,2 μικροφασεις φτιαξαμε με σχετικα μεγαλο χρονικο διαστημα η μια απο την αλλη και χασαμε τελειως την κατοχη και συνεπως τον ελεγχο του αγωνα.στα τελευταια 5 λεπτα σε τετ α τετ των αντιπαλων ο τερματοφυλακας μας εκανε καθαρο πεναλτυ,ειδε την κοκκινη καρτα και μειναμε με 10...την θεση του κατω απο τα δοκαρια πηρε ο αδελιανακης..το πεναλτυ εκτελεστηκε αρκετα αστοχα καθως πηγε αουτ και ετσι εμεινε το 0-0.

δικαιο το αποτελεσμα καθως θα μπορουσαμε να χουμε νικησει αλλα...και να χασει ετσι οπως εξελιχθηκε το σεναριο του αγωνα. συνεχιζουμε.στοχος να μαστε ανταγωνιστικοι σε καθε ματς αλλα και να το χαιρομαστε οσο αυτο ειναι εφικτο..

επομενο παιχνιδι τεταρτη 9.10 και ωρα 9 με τους
South Coast Capitals

Πηγή : ΠΕΡΣΕΑς ΣΕΡΙΦΟΥ

Διαβάστε Περισσότερα

“Νιου Ντιλ” vs “Ομπάμακερ” : μια πραγματικότητα και μια απέλπιδα προσπάθεια

του system failure

Στην Αμερική της δεκαετίας του 20, υπήρξε μια άνευ προηγουμένου καταναλωτική έξαρση και μια τάση για κυνήγι εύκολου χρήματος. Κάτι παρόμοιο συνέβη στη Δύση γενικότερα, ιδιαίτερα από τις αρχές της δεκαετίας του 90 και έπειτα. Το μεγάλο κραχ του 29 και η εξαθλίωση που επέφερε σε εκατομμύρια ανθρώπους, ήταν ουσιαστικά μια μεγάλη νίκη των μεγαλοτραπεζιτών και των κερδοσκόπων που έκαναν χρυσές δουλειές πάνω στο “πτώμα” της τότε μεσαίας τάξης και έτσι, η κυβέρνηση Ρούσβελτ αναγκάστηκε να στραφεί στο Κεϋνσιανό οικονομικό μοντέλο, όπου η οικονομία θα μπορούσε να επαναεκκινηθεί με κεντρικό μοχλό το κράτος.

Ο προκάτοχος του Ρούσβελτ και πρόεδρος των ΗΠΑ κατά την μεγάλη οικονομική κρίση του 29, Χέρμπερτ Χούβερ, του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, δεν πίστευε στο κράτος πρόνοιας, αλλά στην λιτότητα και τη δημοσιονομική πειθαρχία. Είναι μια αντίληψη που επιβάλει σήμερα η κυβέρνηση Μέρκελ στην ευρωζώνη, σε αντίθεση με την Αμερικανική κυβέρνηση που, παραδοσιακά, ιδιαίτερα επί προεδρίας Δημοκρατικών προέδρων, δίνει βάρος στην ανάπτυξη και την δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Όμως, η ολοκληρωτική επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού, αλλάζει ραγδαία τις πολιτικές που εφαρμόζονται σήμερα στον Δυτικό κόσμο.

Η υποχώρηση της απορρύθμισης και το “Νιου Ντιλ”

Ο Ρούσβελτ εφάρμοσε μια επιθετική πολιτική κρατικών επενδύσεων, προκειμένου να επανεκκινήσει την οικονομία και να καταπολεμήσει την ανεργία που είχε φτάσει σε εφιαλτικά επίπεδα μετά το μεγάλο κραχ του 29. Επιπλέον, δημιούργησε νέες υποδομές που ωφέλησαν με πολλούς τρόπους την Αμερικανική κοινωνία. Ένα μόνο παράδειγμα, αποτελεί η κρατική εταιρία Tennessee Valley Authority (TVA) που δημιουργήθηκε τον Μάιο του 1933, προκειμένου να κατασκευαστούν, μεταξύ άλλων, αντιπλημμυρικά έργα και φράγματα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και να δοθεί ώθηση στην οικονομική ανάπτυξη της κοιλάδας του Τενεσί, μια περιοχή που είχε πληγεί ιδιαίτερα από την οικονομική κρίση. Οι ιδιωτικές εταιρίες ήταν ιδιαίτερα δυσαρεστημένες που αποκλείστηκαν από το πρόγραμμα και έχασαν την ευκαιρία για μεγάλα κέρδη.

Ο Ρούσβελτ αντιμετώπισε κριτικές από όλο το πολιτικό φάσμα. Η Αμερικανική οικονομική ελίτ τον κατέκρινε επειδή δεν ήθελε να επιβαρυνθεί με επιπλέον φόρους για την υλοποίηση του “Νιου Ντιλ”. Ακόμα και το ανώτατο δικαστήριο των ΗΠΑ κινήθηκε εναντίον του, θεωρώντας ότι πολλές νομοθετικές ρυθμίσεις του “Νιου Ντιλ” ήταν αντισυνταγματικές. Η προπαγάνδα που εξαπέλυσε η οικονομική ελίτ, επιχείρησε να βαφτίσει τις πολιτικές του “Νιου Ντιλ” Σοσιαλιστικές ή ακόμα και Κομμουνιστικές, κάτι που γίνεται και σήμερα στην Αμερική αλλά και στην Ελλάδα πλέον.

Ένα απόσπασμα από ομιλία του Ρούσβελτ είναι χαρακτηριστικό: “Μερικοί άτολμοι άνθρωποι που φοβούνται την πρόοδο, θα προσπαθήσουν να δώσουν παράξενα ονόματα σε αυτό που κάνουμε. Μερικές φορές θα το αποκαλέσουν “Φασισμό”, άλλες φορές “Κομμουνισμό”, άλλες φορές “αυστηρή ρύθμιση”, άλλες φορές “Σοσιαλισμό”. Όμως, με αυτό τον τρόπο, προσπαθούν να κάνουν ιδιαίτερα περίπλοκο και θεωρητικό, κάτι το οποίο είναι πραγματικά πολύ απλό και πολύ πρακτικό.”

Παρά τις όποιες ατέλειες, το “Νιου Ντιλ” του Ρούσβελτ δημιούργησε εκατομμύρια νέες θέσεις εργασίας και νέες υποδομές προς όφελος όλων των Αμερικανών πολιτών, έδωσε ανάσα και ώθηση σε τομείς όπως η γεωργία, ενίσχυσε την κοινωνική ασφάλιση και ανόρθωσε γενικότερα την οικονομία. Η απάντηση του Ρούσβελτ, “φυσικά και ξοδεύουμε λεφτά”, στους επικριτές του, αποτύπωνε την αντίληψη της κυβέρνησης του, ότι προέχει πάνω από όλα η ευημερία και η ανακούφιση του λαού και όχι η αυστηρή λιτότητα για χάρη των οικονομικών δεικτών. Πραγματικά, ενώ το 1933 το δημόσιο χρέος ήταν στο 20% του ΑΕΠ, μέχρι το 1936 το ποσοστό αυτό σχεδόν διπλασιάστηκε, αλλά αυτό που ένοιαζε τον Ρούσβελτ ήταν να ανακουφίσει τους Αμερικανούς πολίτες και να τους δώσει ελπίδα και προοπτική.

Τι μεσολάβησε μέχρι τον Ομπάμα

Ενώ ο Ρουσβελτ, παρά την σφοδρή κριτική που δέχτηκε, κατάφερε να επιβάλλει μια σειρά μεταρρυθμίσεων που κυριολεκτικά μεταμόρφωσαν το Αμερικανικό κράτος και του έδωσαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανόρθωση της οικονομίας, ενάντια στα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και υπέρ του Αμερικανικού λαού, ο Ομπάμα σήμερα δέχεται έναν σκληρό πόλεμο για το “Ομπάμακερ”, δηλαδή μόνο για μια μεταρρύθμιση που προσπαθεί με πολύ κόπο να περάσει και αφορά αποκλειστικά τον τομέα της υγείας και της κοινωνικής ασφάλισης.

Τα πράγματα σήμερα είναι πολύ δύσκολα για τον Ομπάμα και για οποιονδήποτε θελήσει να περάσει νόμους που θα ενίσχυαν το κράτος πρόνοιας και γενικότερα θα ήταν προς όφελος της συντριπτικής πλειοψηφίας, ακριβώς επειδή κυριαρχεί ολοκληρωτικά το νεοφιλελεύθερο δόγμα, που ευνοεί μια οικονομική ολιγαρχία, στην κορυφή της οποίας, βρίσκονται οι μεγάλες ιδιωτικές τράπεζες.

Η πρώτη μεγάλη νίκη των μεγαλοτραπεζιτών καταγράφηκε τον Δεκέμβριο του 1913, όταν επί κυβέρνησης Γούντροου Γουίλσον, ο έλεγχος του δολαρίου πέρασε οριστικά στις μεγάλες ιδιωτικές τράπεζες με τον νόμο Federal Reserve Act. Για την ιστορία, η τελική υπογραφή από τον πρόεδρο Γουίλσον μπήκε μόλις δύο μέρες πριν από την αργία των Χριστουγέννων του 1913, αν λέει κάτι αυτό. Έτσι, η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ συνέχισε να είναι “Ομοσπονδιακή” μόνο στα χαρτιά, καθώς ο πλήρης έλεγχος της ποσότητας και της ροής του χρήματος, πέρασε οριστικά στα χέρια των μεγαλοτραπεζιτών.

Αν και η κρίση του 29 αποτέλεσε ένα πεδίο δοκιμής των νέων συνθηκών, ο κανόνας του χρυσού που ίσχυε την εποχή εκείνη δεν επέτρεπε στην “Ομοσπονδιακή” τράπεζα να τυπώσει χρήμα κατά βούληση, φορτώνοντας με περισσότερο χρέος την κυβέρνηση. Οι μεγαλοτραπεζίτες δεν μπορούσαν να ελέγχουν πλήρως την κυβέρνηση μέσω του χρέους και έτσι ο Ρούσβελτ, σε συνδυασμό με την ισχυρή του προσωπικότητα, κατάφερε να περάσει τους νόμους που ήθελε, παρά τον πόλεμο που δέχθηκε.

Μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, επιχειρήθηκαν να μπουν κάποιοι κανόνες στην αγορά με τη συνθήκη του Μπρέτον Γουντς, αλλά το 1971, ο Νίξον ανακοίνωσε την κατάργηση του κανόνα του χρυσού, ανοίγοντας τον δρόμο για την ολοκληρωτική κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού και των μεγάλων τραπεζών.

Λίγο αργότερα, ο Μίλτον Φρίντμαν και τα “παιδιά του Σικάγο” διεξάγουν το πρώτο μεγάλο νεοφιλελεύθερο πείραμα, χρησιμοποιώντας ως πειραματόζωο την Χιλή του δικτάτορα Πινοσέτ. Οι Ρήγκαν και Θάτσερ, φανατικά ταγμένοι στην υπηρεσία του νεοφιλελεύθερου δόγματος, εφαρμόζοντας τις αντίστοιχες πολιτικές που ευνοούσαν την απορρύθμιση και την διάλυση του κοινωνικού κράτους, φροντίζουν ώστε να επεκταθεί η κυριαρχία του την δεκαετία του 80. Το 1992, ο πρώην τραπεζίτης πρόεδρος της Σίτιγκρουπ, Γουόλτερ Ρίστον, αναγγέλλει τελικά την ολοκληρωτική κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού μέσα από το βιβλίο του “Το λυκόφως της κυριαρχίας”, ενώ την ίδια χρονιά, ο τότε πρόεδρος της “Ομοσπονδιακής” τράπεζας, Άλαν Γκρίνσπαν, “προειδοποιεί” τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο Μπιλ Κλίντον, να αποσύρει τις προεκλογικές του δεσμεύσεις για κοινωνικές παροχές καθώς, όπως υποστήριζε, το έλλειμμα βρισκόταν σε επικίνδυνα επίπεδα.

Ακολούθησε μια εικοσαετία με οικονομικές φούσκες και αποτυχημένες πολιτικές με βασικό εργαλείο το ΔΝΤ σε πολλές περιοχές του πλανήτη. Οι μόνοι κερδισμένοι ήταν οι μεγάλες τράπεζες και οι κερδοσκόποι, ενώ οι οικονομίες πολλών χωρών καταστράφηκαν.

Ομπάμα: ίσως να θέλει αλλά σίγουρα δεν μπορεί

Αν ρίξει κανείς μια ματιά στα δεδομένα, θα δει ότι το μερίδιο του δημόσιου χρέους που κατέχει η “Ομοσπονδιακή” τράπεζα έφτασε σε επίπεδα ρεκόρ το 2011, φτάνοντας στο 11,2% του ΑΕΠ, το υψηλότερο από το 1940 και μετά, και πιθανόν το ιστορικά υψηλότερο. Το 2012, το ποσοστό αυτό ήταν επίσης υψηλό, στο 10,6% του ΑΕΠ. Μόνο μια φορά το ποσοστό αυτό έφτασε σε τέτοια επίπεδα: ήταν το 1946, δηλαδή λίγο μετά το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν έφτασε στο 10,7% του ΑΕΠ. [Table 7.1, http://www.whitehouse.gov/omb/budget/historicals]

Η κατακόρυφη αύξηση του χρέους της Ομοσπονδιακής κυβέρνησης προς την “Ομοσπονδιακή” τράπεζα, οφείλεται στις αλλεπάλληλες πολιτικές ποσοτικής χαλάρωσης, δηλαδή κατά κύριο λόγο “τύπωμα” χρήματος, που υποτίθεται ότι γίνονται για να τονωθεί η οικονομία. Αντί αυτού όμως, τα λεφτά πήγαν αποκλειστικά για την διάσωση των μεγαλύτερων τραπεζών, μερικές από τις οποίες συμμετέχουν στην “Ομοσπονδιακή” τράπεζα! Δηλαδή τα λεφτά έκαναν έναν κύκλο, επιστρέφοντας στις τράπεζες και φορτώνοντας την Αμερικανική κυβέρνηση με περισσότερο χρέος, το οποίο θα μεταφερθεί στις επόμενες γενιές! Αναπάντητα παραμένουν επίσης τα ερωτήματα σχετικά με την υπόθεση με βάση την οποία, η “Ομοσπονδιακή” τράπεζα εφοδίασε, “υπογείως”, με περισσότερα από 9 τρισεκατομμύρια δολάρια, διάφορα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα με αμφίβολους ισολογισμούς, κατά την διάρκεια της οικονομικής κρίσης στις ΗΠΑ [http://adiritos.blogspot.gr/2013/04/9.html]. Κανείς δεν φαίνεται να ασχολείται σήμερα με το ζήτημα.

Οι οικονομικά ισχυρότεροι βλέπουν μόνο αριθμούς και όχι ανθρώπους. Ο ολοένα αυξανόμενος πληθυσμός σημαίνει γι'αυτούς “περισσότεροι φόροι”, ενώ αντίθετα, το “κλείσιμο” της κυβέρνησης σημαίνει “λιγότεροι φόροι”. Ενώ ο Ρούσβελτ έκανε τόσες ενέργειες για να αναμορφώσει το κράτος και να ανακουφίσει τον Αμερικανικό λαό, ο Ομπάμα δεν μπορεί να περάσει ούτε ένα νομοσχέδιο για την υγεία και την κοινωνική ασφάλιση. Η επίσκεψη που δέχθηκε από τους μεγαλύτερους τραπεζίτες λίγο μετά την ανακοίνωση του “κλεισίματος” της Αμερικανικής κυβέρνησης είναι χαρακτηριστική. Οι τραπεζίτες δεν κρατούν ούτε τα προσχήματα πλέον, γιατί θέλουν να δείξουν καθαρά ποιος είναι πραγματικά το “μεγάλο αφεντικό”.

Και έτσι είναι τα πράγματα, καθώς, η καθιέρωση του δολαρίου ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα και η ραγδαία άνοδος της τεχνολογίας των υπολογιστών, καθιστούν την Αμερικανική “Ομοσπονδιακή” τράπεζα ως τον απόλυτο κυρίαρχο. Έτσι, αν θεωρητικά η Κίνα, για παράδειγμα, απαιτούσε την αποπληρωμή ολόκληρου του Αμερικανικού χρέους σε δολάρια μέσα σε μια μέρα, αυτό θα μπορούσε να γίνει πρακτικά με το πάτημα ενός κουμπιού στον υπολογιστή. Το μερίδιο χρέους της Κίνας θα περνούσε αυτόματα στα χέρια της “Ομοσπονδιακής” τράπεζας. Καταλαβαίνει κανείς ότι η όποια Αμερικανική κυβέρνηση είναι πλήρως ελεγχόμενη από τους “banksters”.

Οι τραπεζίτες, που βρίσκονται στην κορυφή της πυραμίδας των οικονομικών ελίτ, θέλουν να διασφαλίσουν τον τελικό στόχο του νεοφιλελεύθερου δόγματος, που είναι η διάλυση του έθνους-κράτους. Κάτι τέτοιο, θα απάλλασσε οριστικά τις οικονομικές ελίτ από την κρατική εποπτεία και από τους φόρους υπέρ του κράτους πρόνοιας, δηλαδή υπέρ των οικονομικά ασθενέστερων και θα οριστικοποιούσε την κυριαρχία τους μέσω της αυξανόμενης συγκέντρωσης πλούτου, σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον πλήρους απορρύθμισης. Γι'αυτό, δεν θέλουν με κανένα τρόπο να ανοίξει ένας γύρος κρατικής παρέμβασης τύπου Ρούσβελτ, γιατί αυτό θα μπορούσε να ανακόψει τον τελικό τους στόχο.

Έτσι, οι τραπεζίτες ειδικότερα, δεν θέλουν να ρισκάρουν την εμφάνιση ενός “τρελού” πολιτικού τύπου Άντριου Τζάκσον, που εθνικοποίησε την κεντρική τράπεζα και μηδένισε το χρέος, γιατί αυτό θα σήμαινε το τέλος της απόλυτης κυριαρχίας τους.

Πηγή :http://failedevolution.blogspot.gr/ 

Διαβάστε Περισσότερα

Τα «δύο άκρα» του Σαμαρά

Γιώργος Δελαστίκ
Αποκαλύπτονται πλήρως οι στόχοι του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά με τις γελοίες θεωρίες περί των «δύο άκρων», τόσο προσφιλείς πάντοτε στις αντιλαϊκές, δεξιές κυβερνήσεις που θέλουν να συγκαλύψουν το γεγονός ότι στο ένα άκρο βρίσκονται αυτές και στο άλλο άκρο η συντριπτική πλειονότητα του εργαζόμενου λαού.
Να δυσφημίσει κάθε αντίσταση στη μνημονιακή πολιτική της κοινωνικής εξαθλίωσης θέλει ο Σαμαράς.
«Από τη μια πλευρά η περίπτωση της Χρυσής Αυγής και από την άλλη πλευρά μια ακραία αντιπολίτευση που ζητάει έξοδο από το ευρώ και έξοδο από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ», είπε χαρακτηριστικά ο Σαμαράς στην Ουάσινγκτον.
Μεγάλος ο καημός των μνημονιακών δυνάμεων. Από τη μια συνεχίζουν ακάθεκτες να εφαρμόζουν με όλο και μεγαλύτερη λύσσα την πολιτική αυτή που διαλύει την οικονομία και την κοινωνία της Ελλάδας και από την άλλη προσπαθούν να απαλλαγούν από το στίγμα που συν τοις άλλοις ενέχει και το χαρακτηριστικό της εθνικής υποτέλειας. Είχε προηγηθεί το ΠΑΣΟΚ με ανακοίνωση του, όταν τα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης είχαν ρίξει την απευθυνόμενη σε πολιτικούς κρετίνους ιδέα της συμμετοχής του ΣΥΡΙΖΑ σε …«αντιφασιστικό μέτωπο» με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ.
«Θυσιάζει ο ΣΥΡΙΖΑ την προοπτική διάλυσης του νεοναζιστικού μορφώματος στον βωμό της συντήρησης ενός παρωχημένου και επικίνδυνου πλέον “αντιμνημονιακού μπλοκ”, το οποίο τελικά ως τώρα χρησιμοποίησε η Χρυσή Αυγή για το ξέπλυμα της;», αναρωτιόταν με δήθεν αγγελική αθωότητα το πιο διεφθαρμένο κόμμα της μεταπολιτικής ιστορίας.
«Οι αντιμνημονιακοί ξεπλένουν τη Χρυσή Αυγή» μας λέει δηλαδή το ΠΑΣΟΚ.
«Σαν τη Χρυσή Αυγή είναι όποιος μιλάει για έξοδο από το ευρώ, την ΕΕ ή το ΝΑΤΟ» μας είπε ο Σαμαράς. «Να βγούμε από το ψευτοδίλημμα “Μνημόνιο – αντιμνημόνιο”. Το δίλημμα γίνεται επικίνδυνο γιατί η Χρυσή Αυγή είναι ένα κατεξοχήν αντιμνημονιακό κόμμα», δήλωσε με περισπούδαστο ύφος και ο Γιώργος Καμίνης, ο οποίος διεκδικεί με αξιώσεις τον τίτλο του πιο αποτυχημένου δημάρχου στη σύγχρονη ιστορία της Αθήνας.
Όπως πολύ εύστοχα σημειώνει σε άρθρο του στην Ελευθεροτυπία της Τρίτης ο συνταγματολόγος Γιώργος Κατρούγκαλος, «οι χρεωκοπημένοι πολιτικοί που έριξαν τη χώρα στα βράχια του Μνημονίου, ταυτίζουν τον ευατό τους με τον κοινοβουλευτισμό και όσους τους ασκούν κριτική, με τους νεοφασίστες».
Ακριβώς έτσι είναι. Έχει απόλυτο δίκιο. Βάσει της ολοκληρωτικής νοοτροπίας Σαμαρά και Βενιζέλου, όποιος πολιτικός αντίπαλος δεν υποτάσσεται στη γραμμή που εφαρμόζουν, όχι απλώς είναι χρυσαυγίτης, αλλά πρέπει να πάει και …φυλακή, όπως με έμμεσο τρόπο μας προειδοποιεί μέσω του Φαήλου Κρανιδιώτη ο Αντώνης Σαμαράς:
«Εμείς καταστέλλουμε τη μία ανομία και πρέπει να καταστείλουμε και την άλλη» δήλωσε μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό Ρίαλ.
Για να μην έχουμε απορία ποια είναι η «άλλη ανομία», έχει φροντίσει να το καταστήσει σαφές: «Το σκυλολόι του ΣΥΡΙΖΑ, των αντιεξουσιαοτών και τ’ αρχί… μου τα δυο, μου επιτίθενται με μίσος γιατί απευθύνομαι στη βάση της Χρυσής Αυγής», έγραψε στην προσωπική του σελίδα στο f/b. «Εγώ δεν βρίζω πατριώτες, δεν βρίζω εθνικιστές», συνέχισε ο Φαήλος, αναφερόμενος στους χρυσαυγίτες. «Φυλάω τις “σφαίρες” μου για τον αληθινό αντίπαλο» υπογράμμισε – για το «σκυλολόι του ΣΥΡΙΖΑ και των αντιεξουσιαστών» δηλαδή. Δεδομένου ότι ο Φ. Κρανιδιώτης είναι επιλεγμένο μέλος της Πολιπκής Επιτροπής της ΝΔ, φαντάζεστε τι είχε να γίνει, αν ένα μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ έγραψε ότι …«φυλάει τις “σφαίρες” του για το σκυλολόι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ»;
Μπορεί ο Αλέξης Τσίπρας να τρέχει εκτάκτως στις Βρυξέλλες για να κάνει τα …γλυκά μάτια στον Γερμανό πρόεδρο του ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς, μήπως και εξασφαλίσει ένα -μικρό, έστω- πιστοποιητικό …πρωθυπουργησιμότητας, τώρα που οι σοσιαλδημοκράτες προσπαθούν να προσκολληθούν ως …«τσόντα» στην κυβέρνηση της Μέρκελ.
Μπορεί ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ να κολακεύεται και δικαίως από την υφέρπουσα φήμη ότι θα προταθεί ως υποψήφιος της Ευρωαριστεράς στις ευρωεκλογές του 2014, πράγμα που θα αυξήσει το διεθνές κύρος του, αλλά καλά θα έκανε να προσγειωθεί στη διαρκώς εκτραχυνόμενη ελληνική πολιτική πραγματικότητα.
Δεν είδαμε ούτε τον ΣΥΡΙΖΑ ούτε κανένα αριστερό κόμμα να χαλάει τον κόσμο για τη δημόσια παραδοχή ότι η ΕΥΠ κάνει γενικευμένες υποκλοπές τηλεφωνημάτων και ηλεκτρονικών επικοινωνιών «προληπτικά» – παρακολουθεί δηλαδή όποιον της γουστάρει χωρίς προηγούμενη άδεια της δικαστικής αρχής, σε πλήρη διάσταση με ρητή επιταγή του Συντάγματος.
Παλαιότερα εθεωρείτο θεμελιώδες δικαίωμα το απόρρητο των επικοινωνιών πάσης φύσεως, σήμερα προφανώς εκτιμάται από τους ίδιους τους πολίτες και τα κόμματα ως ανύπαρκτο, ίσως και άχρηστο! Η «κοινωνία της ολικής παρακολουθησης» είναι ήδη πραγματικότητα παντού, ενώ παλαιότερα, όταν τα τεχνικά μέσα ήταν απείρως υποδεέστερα, τα διαβάζαμε στα βιβλία επιστημονικής φαντασίας.

Ο κόσμος προχωράει μπροστά, αλλά οι πολιτικές και ατομικές ελευθερίες στραγγαλίζονται, χωρίς να αντιδρά ούτε καν η πολιτική πρωτοπορία, η οποία ίσως δυσκολεύεται να αντιληφθεί τις συνέπειες της νέας κατάστασης για τη δράση της.

Πηγή:  ”Πριν”

Βαθύ Κόκκινο 

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Βία, Κράτος και Δικαιώματα

Γρηγόρης Σουλτάνης

«Η εξουσία είναι να προκαλείς πόνο και να ταπεινώνεις. Η εξουσία είναι να κομματιάζεις το ανθρώπινο πνεύμα…(να δημιουργείς)…ένα κόσμο προδοσίας, φόβου, οδύνης….από ανθρώπους που συντρίβουν και άλλους που συντρίβονται», Τζ. Όργουελ. Η υποκριτική καταγγελία της βίας ανήκει στη «διπλή γλώσσα» της εξουσίας· στη γλώσσα της χειραγώγησης. Αποσκοπεί στην πρόκληση διανοητικής σύγχυσης και στον εγκλωβισμό της κριτικής σκέψης στις εσωτερικευμένες επιταγές της εξουσίας· στην πρόσθετη θυματοποίηση του ήδη θύματος. 
Η δαιμονοποίηση της βίας-της κοινωνικής βίας και αντιβίας- αποβλέπει στην απόκρυψη της άγριας εκμετάλλευσης που συντελείται από το σφετερισμό των μέσων επιβίωσης που είναι αναγκαία για την ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών. Η ματαίωση και η διάψευση των ζωτικών αναγκών, η αδικία, είναι ο γεννήτορας της βίας· οι σφετεριστές των κοινωνικών αγαθών είναι οι ηθικοί αυτουργοί της βίας.
Σε μια περίοδο που η νεοφιλελεύθερη δολοφονική βία επιδιώκει την εξόντωση ανθρώπων, με την αποστέρηση των στοιχειωδών μέσων για την επιβίωση, ταυτόχρονα με την ψυχολογική και ιδεολογική βία, ο ηθικισμός της μη βίας αποτελεί όπλο νοητικού «χημικού πολέμου».

Βία και κατάσταση έκτακτης ανάγκης
«Ναι, το μονοπώλιο της βίας ανήκει μόνο στο δημοκρατικό κράτος και θα σας αλλάξουμε τα φώτα», Φ.Κρανιδιώτης.
Η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης· σε μια συγκέντρωση εξουσίας και δύναμης, για την αντιμετώπιση έκτακτων αναγκών που απειλούν την ασφάλειά της. Όμως, στην συγκεκριμένη περίπτωση, η κατάσταση έκτακτης ανάγκης αναφέρεται στην ασφάλεια των δανειστών· στην ασφαλή κερδοφορία, στα πλαίσια της νεοφιλελεύθερης ΕΕ. Ο εχθρός προς τον οποίο στρέφεται η συγκέντρωση δύναμης και εξουσίας δεν είναι κάποιο απειλητικό φυσικό φαινόμενο ή μια εξωτερική απειλή. Αντίθετα, είναι ο εσωτερικός εχθρός εντός της υπερεθνικής Ευρώπης· οτιδήποτε αντιβαίνει την ασφαλή και επαρκή κερδοφορία του κεφαλαίου: πρώτιστα η αξία της εργασίας και του ατόμου, δεύτερον η ύπαρξη δημόσιων αγαθών, τρίτον το κοινωνικό κράτος και το αντιπροσωπευτικό πολίτευμα και τέταρτον οι συλλογικότητες.
Για να μπορέσει η ΕΕ να υποτάξει τους εχθρούς της κερδοφορίας είναι ανάγκη να παράγει νέο Δίκαιο έκτακτης ανάγκης: θεσμισμένες μορφές οικονομικής και πολιτικής κυριαρχίας· μορφές που συμπυκνώνουν μοντέλα ασκούμενης βίας και τα οποία διαρθρώνουν τις πολλαπλές μορφές της κοινωνικής αλληλεπίδρασης. Τα μοντέλα βίαιης κυριαρχίας, ως ορθολογικά μοντέλα εργαλειακής διαχείρισης της κοινωνίας, εξυπηρετούν την αναπαραγωγή του οικονομικού συστήματος, με την εκμετάλλευση όλων των δυνατοτήτων της τεχνολογίας, του κρατικού μηχανισμού και των υπερεθνικών μηχανισμών παραγωγής βίας.
Η βία είναι κρατική και υπερεθνική. Το Δίκαιο έκτακτης ανάγκης, ως κατάσταση έκτακτης βίας, επιχειρεί να υπερκαλύψει το γεγονός ότι η επιδιωκόμενη κυριαρχία ολοκληρωτικού τύπου καταστρατηγεί το όποιο κοινωνικό συμβόλαιο. Γι αυτό και η παραγωγή της βίας είναι το μόνο νομιμοποιητικό μέσο.

Δομική και θεσμική βία

«Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να σκοτώσεις έναν άνθρωπο. Μπορείς να το μαχαιρώσεις στην κοιλιά, να του αρπάξεις το ψωμί απ’ το στόμα, να μην το γιατρέψεις από την ασθένεια που πάσχει, να τον βάλεις σε μια άθλια κατοικία, να τον εξοντώσεις βάζοντάς τον να δουλεύει μέχρι θανάτου, να τον οδηγήσεις στην αυτοκτονία, να το στείλεις στον πόλεμο. Λίγοι μόνο απ’ αυτούς τους τρόπους είναι απαγορευμένοι στο κράτος μας». Μ. Μπρέχτ
Η πολιτισμική βία είναι το σύνθετο ιδεολογικό, νοηματικό και συμβολικό πλαίσιο, με βάση το οποίο μια κοινωνία νομιμοποιεί την βία που παράγεται από τις κυρίαρχες ομάδες που ασκούν τον ιδεολογικό έλεγχο μιας κοινωνίας. Είναι η βία των ορισμών που καθορίζει το νοηματικό πλαίσιο ερμηνείας των κοινωνικών φαινομένων, καθιστώντας τη βία «φυσικό» φαινόμενο, και που ασκείται από εκείνους που κατέχουν το μονοπώλιο του Λόγου. Η πολιτισμική βία αποβλέπει στη συγκάλυψη της δομικής βίας που βρίσκεται στη δομή που συγκροτεί ένα οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό σύστημα.
Ο ορισμός της δομικής βίας από τον J. Galtung που πρώτος εισήγαγε τον όρο είναι ο εξής: «Η βία ορίζεται ως η αιτία της διαφοράς μεταξύ του εφικτού και του πραγματικού, μεταξύ του τι θα μπορούσε να είναι και τι είναι. Βία είναι αυτό που επαυξάνει την απόσταση μεταξύ του εφικτού και πραγματικού, και αυτό που εμποδίζει τη μείωση αυτής της απόστασης».
Αντίθετα από την άμεση βία στην οποία είναι εμφανής η σχέση υποκειμένου-αντικειμένου, η δομική βία είναι διαρθρωτική και ενσωματωμένη στη δομή. Για παράδειγμα, όταν η ελλιπής πρόσβαση στις ιατρικές υπηρεσίες επιφέρει την απώλεια ανθρώπινων ζωών, ενώ ταυτόχρονα η πρόσβαση σε αυτές είναι εφικτή στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα, συντελείται ένα είδος διαρθρωτικής ανθρωποκτονίας στην οποία ο δράστης είναι αθέατος. Η δομική βία είναι αόρατη γιατί ασκείται συλλογικά και διαχρονικά, και αποκρύπτεται από την κυρίαρχη ιδεολογική βία, όσο και την ακούσια συναίνεση.
Με τη δομική βία γίνεται η παγίωση σχέσεων εξουσίας, εκμετάλλευσης, ανισότητας, ανισόμετρης κατανομής του πλούτου και της γνώσης· πρόκειται για την θεσμοποίηση της μη ικανοποίησης των ανθρώπινων αναγκών και της μη πρόσβασης στα αγαθά του πολιτισμού, γεγονός που προκαλεί εκατόμβες θυμάτων σε καιρό ειρήνης. Είναι απόρροια των θεσμοθετημένων κοινωνικοοικονομικών δομών που ασκείται έμμεσα από τους φορείς της εξουσίας. Οι θεσμοί της ατομικής ιδιοκτησίας, της μισθωτής εργασίας, της μη συμμετοχής στην εξουσία και στις πολιτικές αποφάσεις, συντελούν στην δομική βία και αποτελούν τη βασική αιτία της κοινωνικής παρέκκλισης.
Επιπλέον, η θεσμική βία παράγει μια δευτερογενή βία που είναι άμεση και εξυπηρετεί τα επικαιρικά συμφέροντα και τις ανάγκες των εκάστοτε κυρίαρχων ιδεολογικά ομάδων συμφερόντων. Γι αυτό εντείνει τη δομική βία, την κοινωνική βία και αντιβία, και τις κοινωνικά αρνητικές καταστάσεις. Η επικαιρική θεσμική βία, αφενός εντείνει την δομική βία και αφετέρου προστίθεται στο κεφάλαιο της δομικής βίας, εκτός και αν μια νέα ισορροπία κοινωνικών δυνάμεων επιβάλλει την ανατροπή της.

Κράτος και πολιτισμική βία
Παρά την διαδεδομένη αντίληψη για τη βιολογική διάσταση της βίας, η βία παράγεται πολιτισμικά, μέσα από ένα σύνθετο πλέγμα εννοιών, συμβόλων και πρακτικών. Η βία δεν έχει υπόσταση, είναι ένα μέσο και γι αυτό υπάρχουν ποικίλες ποιότητες. Η ουσιοποίηση της βίας παραβλέπει το γεγονός ότι οι ανθρώπινες ταυτότητες κατασκευάζονται μέσα στην κοινωνική αλληλεπίδραση.
Στη φιλελεύθερη ηγεμονική παράδοση που έχει καταστεί παγκόσμια, ο καπιταλισμός, η φιλελεύθερη Δημοκρατία και το κράτος αποτελούν μια πολιτισμική κατασκευή νομιμοποίησης της βίας. Το κράτος δεν είναι μόνο ένας θεσμός παραγωγής κοινωνικοοικονομικής ανισότητας. Είναι ταυτόχρονα ένας θεσμός πολιτισμικής επιβολής μιας ορισμένης ιδεολογίας και κοσμοθεώρησης αναφορικά με τη φύση του ανθρώπου, της κοινωνίας και της εξουσίας.
Η θεώρηση του ανθρώπου ως αρπακτικού που επιδιώκει τη δύναμη και την εξουσία, της κοινωνίας ως πεδίου ανταγωνισμού ιδιοτελών ατόμων που επιδιώκουν με κάθε μέσο την κυριαρχία, και τέλος του κράτους, ως εγγυητή της ειρήνης με τη χρήση της βίας, επιβάλλει ένα μοντέλο διαχείρισης της ζωής και νομιμοποίησης μιας αυθαίρετης εξουσίας, αφού αυτή η ίδια νομιμοποιείται μέσα από την παραγωγή και αναπαραγωγή της βίας. Στα ιδεολογικά ρεύματα νομιμοποίησης της βίας μπορούν να ενταχθούν πολλές παραδόσεις που πρεσβεύουν παρόμοιες αντιλήψεις-ακόμη και η ψυχανάλυση- και κυρίως η εργαλειακή ιδεολογία του φιλελεύθερου οικονομισμού.
Η Δομική βία παράγεται μέσα στα όρια του έθνους-κράτους από τον ίδιο τον κρατικό θεσμό και ταυτόχρονα, δυνάμει της οικονομίας της αγοράς, το κράτος γίνεται αποδέκτης της διεθνούς βίας. Η πρωταρχική μορφή αυτής της εξωγενούς βίας είναι πολιτισμική, ιδεολογική και συμβολική και τέλος οικονομική. Τα μητροπολιτικά καπιταλιστικά κέντρα ασκούν άμεση ή έμμεση βία-θεσμική ή δομική- στα περιφερειακά κράτη, ενώ η ασυδοσία των πολυεθνικών έχει διαμορφώσει ένα νέο είδος υπερεθνικής δομικής βίας. Στο πλαίσιο αυτό, οι αναδιαρθρώσεις του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, με τη μορφή της οικονομικής βίας, εγγράφονται στα εθνικά κράτη, θεσμικά και δομικά, οδηγώντας σε μεγαλύτερη εξαθλίωση τις κοινωνίες.
Θεσμική, Οικονομική βία και Δικαιώματα
«Η λαϊκή κυριαρχία αποτελεί ένα των µύθων του νεωτέρου
δηµοσίου βίου, απλάς προλήψεις…(.)…πλάσµατα χωρίς περιεχόµενον», Αλ. Σβώλος.
Λιτότητα είναι η λέξη που χρησιμοποιεί το γλωσσικό οπλοστάσιο της νεοφιλελεύθερης βίας για τον ευφημισμό της εξόντωσης ανθρώπων με τη χρήση μέτρων οικονομικού πολέμου. Η κλοπή της εργασίας και των αγαθών μιας κοινωνίας και η κεφαλαιοποίησή τους, είναι η συνέχιση του πολέμου με άλλα μέσα. Το καπιταλιστικό σύστημα θεσμίζει τον βιολογικό πόλεμο κάτω απ’ τον μανδύα της ελεύθερης αγοράς.
Η επίθεση που υφίσταται η ελληνική κοινωνία είναι ταυτόχρονα συμβολική, πολιτισμική, και θεσμική, ενώ η οικονομική μορφή πολέμου είναι η πιο άμεση, αφού αφορά την απροκάλυπτη οικονομική εξαθλίωση του ελληνικού λαού με πρόσχημα την «ανάπτυξη». Η καπιταλιστική αναδιάρθρωση σε επίπεδο ευρωπαϊκής ένωσης, η αναδιάρθρωση του οικονομικού μοντέλου συσσώρευσης με σκοπό την αύξηση της κερδοφορίας και την καταστροφή του μη παραγωγικού κεφαλαίου, απαιτεί την άσκηση υπερβάλλουσας θεσμικής βίας από μέρους του κράτους.
Η ασκούμενη θεσμική βία επιδιώκει την παγίωση νέων μορφών κυριαρχίας και κοινωνικής ανισότητας., σε αγαστή συνεργασία με διεθνή κέντρα ειδικευμένα στις οικονομική βία και τρομοκρατία όπως το ΔΝΤ.
Ταυτόχρονα, η ωμή κρατική βία έρχεται να συνδράμει τη θεσμική βία. Ο εκφυλισμός της φιλελεύθερης Δημοκρατίας και η επίθεση στα κοινωνικά δικαιώματα που είναι συνυφασμένα με το κοινωνικό κράτος, συμπαρασύρει τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα. Το νεοφιλελεύθερο κράτος γίνεται απειλητικό, οδεύοντας στην υποκατάσταση του κράτους πρόνοιας από το ποινικό κράτος επιτήρησης-η ποινικοποίηση της φτώχειας ανοίγει νέα πεδία κερδοφορίας για το κεφάλαιο.
Η κατά συρροή καταπάτηση του συντάγματος από την κυβέρνηση και τους δανειστές δεν αποτελεί πρόσκαιρο φαινόμενο που επιβάλλεται με την επίκληση της έκτακτης ανάγκης, αλλά μεθοδευμένη διαδικασία για την σταδιακή απαγόρευση και περιορισμό των πολιτικών δικαιωμάτων και της πολιτικής δράσης-χαρακτηριστικό παράδειγμα η αμφισβήτηση του δικαιώματος στην απεργία. Αποκορύφωμα του εκφυλισμού που διάγει ο φιλελεύθερος δημοκρατισμός είναι η απαγόρευση πολιτικών κομμάτων που αμφισβητούν τις οικονομικές και πολιτικές δομές (κείμενο για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας του συμβουλίου των Υπουργών της ΕΕ)· ιδέα που επιχειρεί να εισάγει η θεωρία περί «συνταγματικού τόξου» και η οποία δεν είναι καθόλου το αποκύημα της φαντασίας ενός ακροδεξιού συμβούλου.
Σε αυτό το πλαίσιο, η θεωρία του «συνταγματικού τόξου» και η ακροδεξιά ρητορεία που εκπορεύεται από τον ηγετικό πυρήνα της ΝΔ δηλώνει τον μετασχηματισμό αυτού του κόμματος στα πλαίσια της νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης. Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, αποκαλύπτεται η αντιδημοκρατική φύση της φιλελεύθερης ιδεολογίας, για την οποία ο τυπικός προσεταιρισμός της δημοκρατικής ιδεολογίας υπήρξε μια τακτική κυριαρχίας, για τον εκβιασμό της συναίνεσης, και την απόκρυψη του ελιτισμού.
Η νομιμότητα που επικαλείται η Νέα Δεξιά είναι η νομιμότητα του ακορντεόν.
Τα όριά της-όπως και της Δημοκρατίας- ανοιγοκλείνουν ανάλογα με τις ανάγκες της κεφαλαιακής συσσώρευσης, της στυγνής δομικής και θεσμικής βίας.

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Το μακρύ φθινόπωρο της Αμερικανικής αυτοκρατορίας

tου Πέτρου Παπακωνσταντίνου

«Ο Μπαρόκ Ομπάμα προς τον κόσμο: Έχω δυσάρεστα νέα. Η αμερικανική αυτοκρατορία είναι πλέον νεκρή». Με αυτό το σαρκαστικό τόνο ξεκινούσε άρθρο των C. Lyhch και Τ. McCormick για την ομιλία του Μπαράκ Ομπάμα στην ετήσια Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, το οποίο φιλοξενούσε η ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού Foreign Policy την περασμένη Παρασκευή.

Η μελαγχολική διαπίστωση των συντακτών ακούγεται υπερβολική, αλλά όχι εντελώς άστοχη. Στη βαρυσήμαντη ομιλία του, ο Αμερικανός Πρόεδρος περιέγραψε για πρώτη φορά συνεκτικά ένα νέο δόγμα εξωτερικής πολιτικής της υπερδύναμης, αναγνωρίζοντας τα όρια της αμερικανικής ισχύος με τρόπο που ουδείς προκάτοχος του είχε αποτολμήσει, τουλάχιστον μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

Επικαλούμενος την οδυνηρή αποτυχία των πολέμων στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, ο Μπαράκ Ομπάμα δήλωσε ότι η χώρα του «απέκτησε μια ταπεινότητα που κερδήθηκε με σκληρό τρόπο αναφορικά με τη δυνατότητα της να καθορίζει τις εξελίξεις σε άλλες χώρες». Προχωρώντας πιο μακριά, τόνισε ότι «η έννοια της αμερικανικής αυτοκρατορίας μπορεί να είναι χρήσιμη γ’ αυτούς που θέλουν να κάνουν προπαγάνδα, αλλά δεν προκύπτει από τη σημερινή εξωτερική πολιτική μας ούτε από τις διαθέσεις της κοινής γνώμης.

Όπως έδειξε ξεκάθαρα η πρόσφατη διαμάχη (στο αμερικανικό Κογκρέσο) για τη Συρία, ο κίνδυνος για τον κόσμο δεν είναι μια Αμερική ανυπόμονη να επέμβει στα εσωτερικά άλλων χωρών. Ο κίνδυνος είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες ύστερα από μια δεκαετία πολέμου (…) να αναδιπλωθούν στα του οίκου τους, αφήνοντας πίσω τους ένα κενό ηγεσίας, το οποίο κανένα άλλο έθνος δεν είναι έτοιμο να καλύψει».

 

Από το ζενίθ στο ναδίρ;

 

Οι μελαγχολικές προειδοποιήσεις του Αμερικανού Προέδρου έρχονταν σε μετωπική αντίθεση με τον αισιόδοξο τόνο της παρθενικής του ομιλίας στα Ηνωμένα Έθνη στις 23 Σεπτεμβρίου του 2009. Εκείνη την ημέρα ο πρώτος μαύρος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών βρισκόταν στο ζενίθ του διεθνούς του γοήτρου. Αφού περιέγραψε το όραμα μιας Αμερικής ριζικά διαφορετικής από την αλαζονική μιλιταριστική υπερδύναμη του προκατόχου του, Τζορτζ Μπους, και των θερμοκέφαλων νεοσυντηρητικών που τον περιτριγύριζαν, ο Μπαράκ Ομπάμα υποσχέθηκε να κλείσει το Γκουαντάναμο, να λύσει το Παλαιστινιακό και να καταπολεμήσει την παγκόσμια φτώχεια. Σε μια αυθόρμητη και εντελώς ασυνήθιστη στα διπλωματικά χρονικά κίνηση, η μεγάλη πλειονότητα των παρευρισκομένων στην αίθουσα της Γενικής Συνέλευσης αποθέωσε τον Ομπάμα με χειροκροτώ: επευφημίες που κράτησαν δύο ολόκληρα λεπτά.

Την περασμένη εβδομάδα, στην αίθουσα, ένας εμφανώς γκριζαρισμένος Ομπάμα, ο οποίος δεν τήρησε καμιά από τις υποσχέσεις του 2009, πέρασε μια τις πιο δύσκολες ημέρες της πολιτικής του σταδιοδρομίας. Αμέσως πριν από τον Αμερικανό Πρόεδρο ανέβηκε στο βήμα η ηγέτις της Βραζιλίας, Ντίλμα Ρούσεφ, η οποία … κατσάδιασε τις ΗΠΑ για τις προκλητικές παρακολουθήσεις κυβερνητικών υπηρεσιών πετρελαϊκών επιχειρήσεων και του ίδιου του Προεδρικού Γραφείου. Με τον Ομπάμα να την παρακολουθεί αμήχανος δίπλα από το πόντιουμ, η Ρούσεφ -η οποία σε λίηες μέρες νωρίτερα είχε ακυρώσει προγραμματισμένη επίσκεψη στην Ουάσιγκτον σε ένδειξη διαμαρτυρίας- κατήγγειλε την Αμερική, για παραβίαση της διεθνούς νομιμότητας και ζήτησε από τον ΟΗΕ να λάβει μέτρα εναντίον της.

Λίγο αργότερα, μια νέα ψυχρολουσία περίμενε τον Ομπάμα, αυτή τη φορά από τον Ιρανό Πρόεδρο, Χασάν Ροχανί. Στην ομιλία του ο Αμερικανός ηγέτης είχε προσφέρει κλάδο ελαίας προς το Ιράν, ευελπιστώντας ότι ο νέος Πρόεδρος του -πολύ μετριοπαθέστερος του σκληροπυρηνικού προκατόχου του, Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ- θα ανταποκρινόταν τρέχοντας προκειμένου να αρθούν οι αμερικανικές κυρώσεις που στραγγαλίζουν την ιρανική οικονομία.

Ύστερα από μια τολμηρή αυτοκριτική για το ρόλο της CIA στην ανατροπή του δημοκράτη Ιρανού Προέδρου Μοχάμεντ Μοσαντέκ το 1953, ο Ομπάμα δεσμεύτηκε ότι οι ΗΠΑ δεν θα επιδιώξουν ανατροπή καθεστώτος στο Ιράν, τονίζοντας ότι το μόνο που τον απασχολεί είναι να μην αποκτήσει η Τεχεράνη πυρηνικά όπλα.

Άλλωστε, από την προηγούμενη ημέρα ο Λευκός Οίκος είχε διαμηνύσει ότι θα επιθυμούσε μια κατ’ ιδίαν συνάντηση με τον Ροχανί ή έστω και μια χειραψία στο πόδι, που θα επισημοποιούσε τη νέα ατμόσφαιρα στις σχέσεις των δύο χωρών.

Το αποτέλεσμα ήταν αποκαρδιωτικό. Βεβαίως ο Ροχανί εξαπέλυσε από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης και μέσω αλυσίδας συνεντεύξεων σε διεθνή μέσα ενημέρωσης επίθεση γοητείας στην κοινή γνώμη της Δύσης και εμφανίστηκε έτοιμος για έναν ιστορικό συμβιβασμό γύρω από το πυρηνικό πρόγραμμα της χώρας του.

Έδειξε, ωστόσο, πεντακάθαρα ότι δεν εμπιστεύεται την Αμερική, προφανώς ενθυμούμενος ότι και ο μεταρρυθμιστής προκάτοχος του, Μοχάμεντ Χαταμί, είχε επιχειρήσει άνοιγμα προς τη Δύση, αλλά η ανταμοιβή του ήταν να βάλει ο Τζορτζ Μπους το Ιράν στη λίστα αναμονής για τον επόμενο πόλεμο της Αμερικής μετά το Ιράκ.
Για να υπογραμμίσει τη δυσπιστία του, ο Ροχανί φρόντισε να βρίσκεται διαρκώς σε απόσταση τουλάχιστον πενήντα μέτρων από τον Ομπάμα, αποφεύγοντας ακόμη και μια φευγαλέα εθιμοτυπική χειραψία.

Στην αρχή τον σνόμπαρε, αποφεύγοντας να βρεθεί στην αίθουσα της Γενικής Συνέλευσης στη διάρκεια της ομιλίας Ομπάμα. Ύστερα απουσίασε επιδεικτικά από το μεσημεριανό γεύμα που παρέθεσε στους ηγέτες κρατών και κυβερνήσεων ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν, για να μην πέσει πάνω στον Αμερικανό Πρόεδρο.

 Κι όταν κάποια στιγμή τον διέκρινε από μακριά σε κάποιο διάδρομο του κτιρίου, έκανε στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών και τρύπωσε σε μια γωνία, προφασιζόμενος ότι είναι πολύ απασχολημένος με το smart phone του, απαντώντας στα tweets της γνωστής Αμερικανίδας δημοσιογράφου Κριστιάν Αμανπούρ. Έπρεπε να περάσουν τέσσερις ολόκληρες ημέρες για να κάνει τη χάρη στον Ομπάμα να συνομιλήσει μαζί του στο… τηλέφωνο! Ω καιροί, ω ήθη για τη μόνη υπερδύναμη και τον πλανητάρχη της…

 

«Πόλεμος» στο… Κογκρέσο

 

Ο Μπαράκ Ομπάμα φημίζεται για τη ρητορική του δεινότητα και η ομιλία του στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ δεν υστερούσε των συνήθων επιδόσεων του ως προς τις λογοτεχνικές αρετές της. Ωστόσο, η ικανότητα συγγραφής ωραίων εκθέσεων ιδεών και μάταιων πόθων δεν συνιστά επαρκή προϋπόθεση για τη χάραξη εξωτερικής πολιτικής με συνοχή, πειστικότητα και αποτελεσματικότητα.

Προ τριών εβδομάδων ο Μπαράκ Ομπάμα χτυπούσε τα τύμπανα του πολέμου στη Συρία και απειλούσε το Ιράν ότι αν δεν συμμορφωθεί θα έρθει η σειρά του. Την περασμένη εβδομάδα ανέκρουσε πρύμναν στο Ιρανικό και ψήφισε στο Συμβούλιο Ασφαλείας μαζί με τη Ρωσία για τη διπλωματική επίλυση του συριακού προβλήματος.

Αφού έκλεισε, μέχρι νεωτέρας, τα δύο αυτά μέτωπα, συγκέντρωσε όλες τις δυνάμεις του στο νέο «πόλεμο» που ξεκίνησε εναντίον των… Ρεπουμπλικάνων του Κογκρέσου για το ακανθώδες ζήτημα του αμερικανικού προϋπολογισμού!

Η χρονική σύμπτωση έχει έντονο πολιτικό συμβολισμό: το τεράστιο δημοσιονομικό πρόβλημα της υπερδύναμης αποκαλύπτει την αδυναμία της να συντηρήσει μια ολοένα και περισσότερο πολυδάπανη, όσο και αναποτελεσματική, αυτοκρατορία στο διεθνή στίβο.

“Επίκαιρα”

Βαθύ Κόκκινο

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Άσε το κακό να βγει

του ΚΙΜΠΙ

Το ιστορικό-φιλοσοφικό επεισόδιο είναι γνωστό, πρόσφατα έγινε και ταινία. Η Γερμανοεβραία πολιτική φιλόσοφος Χάνα Άρεντ αναλαμβάνει το 1962, για λογαριασμό του αμερικανικού περιοδικού «New Yorker», να παρακολουθήσει τη δίκη του Άντολφ Άιχμαν, ενός εκ των εμπνευστών και εκτελεστών του Ολοκαυτώματος, στην Ιερουσαλήμ. Η πολύμηνη δίκη και η διεισδυτική παρατήρησή της από την Άρεντ απέδωσαν το κλασικό, αν και αμφιλεγόμενο στην εποχή του, δοκίμιο «Ο Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ: έκθεση για την κοινοτοπία του κακού». Η άποψη της Άρεντ, που προκάλεσε υστερικές αντιδράσεις από ετερόκλητες πλευρές, ήταν ότι το απόλυτο κακό μπορεί να συντελεστεί από εντελώς «κανονικούς» ανθρώπους, ανθρώπους σαν όλους μας. Αξιοπρεπείς συζύγους, τρυφερούς γονείς, φιλότιμους γραφειοκράτες ή ανθρώπους «σοκαριστικής μετριότητας», όπως λέει η Άρεντ, υποταγμένους ωστόσο στο καθήκον να τηρούν κανόνες, διαταγές, εντολές, όσο παράλογες κι απάνθρωπες κι αν είναι. Ο ίδιος ο Άιχμαν, κατά την ανάκρισή του, δήλωσε πως είχε ζήσει όλη τη ζωή του σύμφωνα με τους ηθικούς κανόνες του Καντ, κι ιδιαίτερα με βάση την καντιανή αντίληψη για το καθήκον.

Η άποψη της Άρεντ σόκαρε τότε, αν και αποτύπωνε με ακρίβεια το φαινόμενο της μαζικής συμμετοχής κανονικών, αξιοπρεπών, μετρίων Γερμανών -και όχι μόνον- στα ανήκουστα εγκλήματα της ναζιστικής μηχανής. Οι άνθρωποι αυτοί -όχι χιλιάδες, αλλά εκατομμύρια- δεν ήταν, σύμφωνα με την Άρεντ, ενσαρκώσεις του απόλυτου κακού, αλλά τρομακτικά φυσιολογικοί άνθρωποι που συμμετείχαν σε τερατώδεις πράξεις κάνοντας απλώς το καθήκον τους: υπακούοντας στον νόμο του ναζιστικού κράτους, στην πιο αποκρουστική «νομιμότητα» που γέννησε ο ανθρώπινος πολιτισμός.

Καθώς βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη το λαϊκό υπερθέαμα «εξάρθρωση της Χρυσής Αυγής», με πλούσιες λεπτομέρειες για το πώς δρούσαν, πώς συζητούσαν στο τηλέφωνο, πώς εξέφραζαν τον φόβο ή τον θυμό τους, πώς βιοπορίζονταν, πώς πέρασαν τα πρώτα βράδια τους στο κρατητήριο, τι έφαγαν, τι ανέβασαν στο Facebook, τι «τουίταραν» πρωταγωνιστές και κομπάρσοι της ναζιστικής οργάνωσης, ερχόμαστε και πάλι αντιμέτωποι με την κοινοτοπία του κακού. Είδαμε την κόρη του «φίρερ» να υπερασπίζεται τον πατέρα της, τη σύζυγό του να αντιδρά σαν πληγωμένη μαινάδα στη σύλληψή του. «Ακούσαμε» μέλη και στελέχη να συνομιλούν στα τηλέφωνα -με φράσεις στραμπουληγμένες-, να εναλλάσσουν τους φόβους τους για το στρίμωγμα της Χ.Α. με κουτσομπολιά για τους αρχηγούς της, σχόλια για γνωστούς τους και εντελώς κοινότοπες πληροφορίες: για την εφορία, για την ουρά στον ΟΑΕΔ, για ένα γεύμα με φίλους, για μια έξοδο σε κλαμπ, για εμπειρίες από τις «θύρες» ποδοσφαιρικών ομάδων.

Αυτοί οι «τρομακτικά φυσιολογικοί» άνθρωποι, νέοι, ώριμοι ή μεσήλικες, εργαζόμενοι, άνεργοι ή λαθρόβιοι, εντασσόμενοι στη δομή της νεοναζιστικής οργάνωσης κατά  την τελευταία τριετία, οπότε εισέβαλε στο πολιτικό προσκήνιο και τελικά πέτυχε την κοινοβουλευτική της εκπροσώπηση, διαπίστωσαν μια πολύπλευρη νομιμοποίηση όσων παράλογων τους απαιτούσε η ηγεσία τους. Πέτυχαν πολύ περισσότερα από τα 15 λεπτά τής κατά Γουόρχολ δικαιούμενης δημοσιότητας. Το lifestyle τους έγινε τηλεοπτικό ρεπορτάζ, τα στελέχη τους εισέβαλαν ακόμη και στα πρωινάδικα, τα τραμπούκικα σόου τους (βλέπε χαστούκι Κασιδιάρη) αντιμετωπίστηκαν σαν διασκεδαστικά χάπενινγκ, τα ρατσιστικά τους πογκρόμ είχαν αναπάντεχη ανοχή από Αρχές και κοινωνία, η ρατσιστική τους «φιλανθρωπία» αντιμετωπίστηκε με ανομολόγητη εύνοια από ΜΜΕ. Το αντι-μεταναστευτικό τους πρόγραμμα κατέκτησε ιδεολογική ηγεμονία, όταν ώθησε ακόμη και τον σημερινό πρωθυπουργό να χαρακτηρίσει «τυράννους της κοινωνίας» τους λαθρομετανάστες και να υπόσχεται ότι «θα ανακαταλάβουμε τις πόλεις μας από τα γκέτο των παράνομων μεταναστών». Το κόμμα τους πολλαπλασίασε τους οικονομικούς του πόρους, επίσημους και μαύρους, ανέπτυξε σχέσεις διαπλοκής με μικρομεσαίους -και όχι μόνο- επιχειρηματικούς θυλάκους και αξιοποίησε τις νέες οικονομικές δυνατότητες για να χρηματοδοτήσει ένα ευρύτατο σύστημα πελατείας όχι πολύ διαφορετικό απ’ αυτά που είχαν αναπτύξει εδώ και δεκαετίες τα κόμματα εξουσίας.

Αλλά, το σημείο καμπής είναι η δημοσκοπική εκτόξευση της Χ.Α. που εισάγει στα μέλη της την προσδοκία-μικρόβιο της εξουσίας («έχουμε εκτοξευτεί μ’ όλα αυτά, κυβέρνηση θα ’μαστε τώρα», λέει σε μια από τις αποκαλυφθείσες τηλεφωνικές συνομιλίες μέλος της Χ.Α., προφανώς με έξαψη που δεν αποτυπώνεται στο χαρτί). Κι αυτή η προσδοκία της εξουσίας επωάστηκε, όταν η κρατική ανοχή μετατράπηκε σε φλερτ και ο γραμματέας της κυβέρνησης χαρακτήρισε «απευκταία, αλλά όχι απίθανη τη συνεργασία με τη Χ.Α.». Και δεν ήταν ο μόνος.

Όλα αυτά ύφαναν ένα ευρύχωρο κουκούλι νομιμότητας στη δράση των νεοφασιστών. Ουσιαστικά, σήμαναν τη μετάλλαξη της Χ.Α. από ένα «αντισυστημικό» σε ένα «συστημικό» κόμμα, με την έννοια ότι η αδιανόητη δράση της στο σκοτάδι των δρόμων υπηρετούσε έναν διόλου αδιανόητο για κάθε κόμμα στόχο: την εξουσία. Εν ονόματί της τα κόμματα εξουσίας εδώ και δεκαετίες έκαναν χιλιάδες αδιανόητα πράγματα: μίζες, διασπάθιση δημοσίου χρήματος, παράνομες συναλλαγές, ξέπλυμα, ρουσφέτια, φωτογραφικοί νόμοι, απάτες, ψεύδη, διαφθορά. Και φυσικά ευθύνονται για το συλλογικό έγκλημα της καταβαράθρωσης της κοινωνίας στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα. Το «κακό» γίνεται κοινότοπο, σε εκδοχές αιματηρές ή όχι, σε κάθε επαφή με την εξουσία. Καμιά φορά αρκεί και η απόμακρη ευωδία της.

Η προοπτική της εξουσίας αποτέλεσε την πιο ισχυρή βάση νομιμοποίησης της «κοινοτοπίας του κακού» που διατρέχει τη δράση μελών και στελεχών της Χ.Α., με τον ίδιο τρόπο που τη νομιμοποιούσε για τα σημερινά κόμματα εξουσίας. Η εξαφάνιση της προσωπικής ηθικής, αυτής που ανταποκρίνεται στους στοιχειώδεις κανόνες της «κοινοτοπίας του καλού» (ου φονεύσεις, ου κλέψεις, ου ψευδομαρτυρήσεις…), έτσι κι αλλιώς δεν ήταν ποτέ η εξαίρεση, αλλά ο κανόνας κατά την επέλαση των κομματικών στρατών εξουσίας και των πελατειακών παρελκομένων τους στο κράτος. Έγινε μια απεχθής ρουτίνα με την οποία εξοικειώθηκε επικίνδυνα και η πλειοψηφία της κοινωνίας, η οποία αναλάμβανε και μερίδιο πολιτικής συνενοχής διά της ψήφου της.

Το πρόβλημα, λοιπόν, με το «κακό» είναι ότι έχει γίνει προ πολλού ανησυχητικά κοινότοπο. Βρίσκεται σε διαδικασία ώσμωσης με την «κοινοτοπία του καλού» από την εποχή που αυτή διέρρηξε και τους τελευταίους δεσμούς με στοιχειώδεις ηθικούς κώδικες και κανόνες που δέσμευαν δημόσια πρόσωπα και θεσμούς (συμβολικό σημείο καμπής η διακήρυξη Βουλγαράκη ότι «το νόμιμο είναι και ηθικό»). Μόνο που οι νεοναζί έκαναν ένα ποιοτικό άλμα, εντάσσοντας στην «κοινοτοπία του κακού» την παραβίαση της πιο θεμελιώδους απαγόρευσης στις πολιτισμένες κοινωνίες. Του φόνου. Αν ακόμη κι ο φόνος γίνει κοινότοπος -ως κομματικό ή εθνοφυλετικό καθήκον, ως αιματηρή προπαγάνδα, ως εκφοβισμός των αντιπάλων-, ανοίγουν οι πύλες της κόλασης.

Όταν έχεις τόσο ευρεία και βαθιά καταστροφή του κοινωνικού ήθους, ο κίνδυνος ν’ ανοίξουν αυτές οι πύλες είναι υπαρκτός. Η Χ.Α. αλιεύει όχι στην ελπίδα, αλλά στην απελπισία. Και η απελπισία τσακίζει την προσωπική ηθική, το έσχατο σύνορο αντίστασης του «καλού». Η ίδια η Χάνα Άρεντ, συντετριμμένη από τη σύγχυση που προκάλεσε η αιρετική της διαπίστωση για τον «φυσιολογικό χασάπη Άιχμαν», επισήμανε: «Το μοναδικό μου σφάλμα είναι πως δεν τόνισα ότι το κακό δεν μπορεί να είναι ριζοσπαστικό. Το κακό ποτέ δεν είναι ριζοσπαστικό, μονάχα ακραίο. Ριζοσπαστικό και βαθύ μπορεί να είναι μόνο το καλό». Όσο κι αν φαίνεται κοινότοπο, απλοϊκό ή αφελές, η κοινωνία, οι κοινωνίες έχουν αυτήν ακριβώς την ανάγκη: να ανακαλύψουν απ’ την αρχή τον ριζοσπαστισμό του καλού. Δυστυχώς γι’ αυτές -δυστυχώς για μας- αυτή η «ανακάλυψη» βρίσκεται μακριά από τον διαγκωνισμό για την εξουσία…

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ

Ο συνήγορος υπεράσπισης δήλωσε, πριν από τη δίκη, ότι ο πελάτης του είχε την προσωπικότητα «ενός κοινού ταχυδρόμου». Ο Άιχμαν φαίνεται ότι είναι ένας τρομακτικά φυσιολογικός άνθρωπος. Όσο τερατώδεις κι αν ήταν οι πράξεις, ο δράστης δεν ήταν ούτε τερατώδης ούτε σατανικός, και το μόνο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που θα μπορούσε να διακρίνει κανείς τόσο στο παρελθόν όσο και στη συμπεριφορά του κατά τη διάρκεια της δίκης και της ανακριτικής διαδικασίας ήταν κάτι ολότελα αρνητικό: δεν ήταν η ανοησία, αλλά μια παράξενη, σχεδόν αυθεντική ανικανότητα να σκεφτεί.

 

Χάνα Άρεντ, «Ο Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ: έκθεση για την κοινοτοπία του κακού»

(Επενδυτής, 5/10/2013)

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Χειροπέδες και για όσους οραματίζονται έξοδο απ’ την ΕΕ και το ΝΑΤΟ;

Η δικαστική υπόθεση με τη Χρυσή Αυγή έχει πάρει το δρόμο της. Αυτό που μένει να φανεί είναι ποιος θα κρατήσει τελικά το τιμόνι σ’ αυτό το δρόμο και σε τι τέρμα θα μας οδηγήσει όλη αυτή η ιστορία που άνοιξε με τις συλλήψεις και τις προφυλακίσεις ηγετικών στελεχών των νεοναζί στην Ελλάδα.
Το βέβαιο είναι ότι ο δρόμος που βαδίζουμε είναι εξαιρετικά επικίνδυνος για όλους εμάς τους επιβάτες. Και είναι επικίνδυνος όχι γιατί διώκεται η Χρυσή Αυγή. Αλλά γιατί πολιτικά γίνεται προσπάθεια από διαφόρους κύκλους να αποσυνδεθεί η πολιτική φυσιογνωμία αυτού του νεοναζιστικού κόμματος απ’ τις πρακτικές του που είναι εγκληματικές γιατί εγκληματική είναι η ιδεολογία του πρώτα απ’ όλα. Και ταυτόχρονα στο όνομα των διώξεων για τις πράξεις αυτής της νεοναζιστικής συμμορίας διώκονται οι ιδέες του «άλλου άκρου» σύμφωνα με τη συλλογιστική του Πρωθυπουργού και των ακροδεξιών συμβούλων του.
Ο Αντώνης Σαμαράς ήταν σαφής απ’ τις ΗΠΑ όπου και δήλωσε ότι πρέπει να αντιμετωπιστεί και ο εξτρεμισμός της ακραίας αντιπολίτευσης που θέλει την έξοδο απ’ την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Αλήθεια μπορεί ο κύριος πρωθυπουργός να αναφέρει και να καταγγείλει έστω μισή εγκληματική πράξη (που να προσομοιάζει έστω ελάχιστα με τις πράξεις για τις οποίες διώκονται οι Χρυσαυγίτες;) που να υπόκεινται στον ποινικό κώδικα για όσους πολίτες και όσους πολιτικούς φορείς και ομάδες έχουν τέτοιες ιδέες όπως η έξοδος απ’ την ΕΕ και το ΝΑΤΟ; Τότε προς τι αυτές οι άθλιες και επικίνδυνες συγκρίσεις με τη Χρυσή Αυγή;
Είναι κάτι παραπάνω από προφανής η υποκρισία της κυβέρνησης και συνολικά του συστήματος όταν λένε ότι στις δημοκρατίες δεν διώκονται ιδέες αλλά μόνο πράξεις που είναι ποινικά κολάσιμες και εμπίπτουν στο νόμο. Διώκουν ιδέες. Και οι ιδέες που διώκουν δεν είναι οι εγκληματικές ιδέες των υποστηρικτών του Άουσβιτς, του Νταχάου, του Χίτλερ κλπ. Η ιδεολογία δηλαδή της Χρυσής Αυγής. Είναι οι ιδέες οι ριζοσπαστικές, οι προοδευτικές, οι πραγματικά αριστερές, οι αντιιμπεριαλιστικές ιδέες, οι ιδέες των κομμουνιστών σε τελική ανάλυση που ουδεμία σχέση έχουν με «εγκληματικές οργανώσεις».
Τώρα πλέον είναι σαφές που το πάει η κυβέρνηση. Προετοιμάζει τα κάτεργα για τον «αληθινό αντίπαλο» που έλεγε ο Φαήλος Κρανιδιώτης. Και για να χρησιμοποιήσει τις «σφαίρες» προετοιμάζει ιδεολογικά το έδαφος. Ο Σαμαράς λέει πολύ απλά ότι είναι εξτρεμισμός ανάλογος της εγκληματικής – δολοφονικής δράσης των Χρυσαυγιτών η πολιτική πάλη για έξοδο απ’ την ΕΕ και το ΝΑΤΟ.
Ποιος είπε ότι στις δημοκρατίες δεν διώκονται οι ιδέες; Αυτό που αξίζει τον κόπο να κρατήσει κανείς είναι ότι η Χρυσή Αυγή δεν διώχτηκε απ’ το επίσημο κράτος ποτέ για τις ιδέες της. Αντίθετα οι ιδέες της Ριζοσπαστικής και Κομμουνιστικής Αριστεράς μπαίνουν στο στόχαστρο για ακόμα μια φορά. Κάτι σημαίνει κι αυτό για την ιδεολογία του επίσημου αστικού κράτους και των κυβερνήσεών του. Και σημαίνει πολύ περισσότερα για την ιδεολογία της Χρυσής Αυγής που όπως φαίνεται το επίσημο κράτος δεν αισθάνεται καμία απειλή. Και ακόμα περισσότερο η πραγματική πολιτική απειλή για το επίσημο κράτος γίνεται σαφές ότι είναι οι ιδεολογίες που έχουν ως πολιτικό τους πρόταγμα την έξοδο απ’ την ΕΕ και το ΝΑΤΟ.
Αν προκύπτει κάτι απ’ όλα αυτά είναι το εξής πολύ απλό: ότι η Χρυσή Αυγή μπορεί να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά μόνο αν κυριαρχήσουν εκείνες οι ιδέες που θέλουν την Ελλάδα εκτός ΕΕ και εκτός του ΝΑΤΟ.
inprecor
Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Κατάσταση εξαίρεσης

Στάθης Κουβελάκης
Παρ’όλο που αποτελεί λογικό επακόλουθο της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα το χτύπημα που δέχθηκε η Χρυσή Αυγή από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς αιφνιδίασε. Αυτό το αίσθημα αιφνιδιασμού αποτελεί αξιοσημείωτο γεγονός και χρήζει σχολιασμού.

Κατ’αρχήν δείχνει πόσο είχε εμπεδωθεί στην κοινή γνώμη η ανοχή και συνενοχή του κράτους και της κυβέρνησης έναντι της βίαιης δραστηριότητας αλλά και της γενικότερης παρουσίας της νεοναζιστικής οργάνωσης στο πολιτικό σκηνικό. Από την διάβρωση της αστυνομίας μέχρι τη «θεωρία των δύο άκρων», και από τις επιχειρήσεις «Ξένιος Ζευς» μέχρι τις Αμυγδαλέζες και την τροποποίηση του κώδικα ιθαγένειας, κράτος και μνημονιακά κόμματα έκαναν ότι μπορούσαν τα τελευταία χρόνια για να καταστήσουν νόμιμο το λόγο της Χρυσής Αυγής και για να προσφέρουν κάλυψη στη πολύμορφη εγκληματική της δραστηριότητα.

Από την άλλη ας μην ξεχνάμε ότι το να στρέφεται το ελληνικό κράτος ενάντια σε εν ενεργεία ακροδεξιούς μηχανισμούς αποτελεί μια καλοδεχούμενη μεν ιστορικής σημασίας δε καινοτομία.
Για να το πούμε διαφορετικά το ότι αιφνιδίασε η σύλληψη ηγετικών στελεχών της Χρυσής Αυγήςαποτελεί μια επιπλέον απόδειξη ότι στην Ελλάδα εδώ και καιρό έχει καταλυθεί κάθε αίσθηση «ομαλότητας».

 Οτι η χώρα και η κοινωνία βιώνουν τη μονιμοποίηση ενός «καθεστώτος εξαίρεσης» με κύρια χαρακτηριστικά την εξαθλίωση της πλειοψηφίας, την κατάρρευση βασικών λειτουργιών του κράτους και τον εντεινόμενο αυταρχισμό. Ενός καθεστώτος εξαίρεσης βασισμένου σε έναν συνδυασμό συστημικής βίας και ανοιχτής καταστολής προϊόν του οποίου είναι και η εκτόξευση της επιρροής της Χρυσής Αυγήςκαι η εμφάνιση, για πρώτη φορά στην ελληνική ιστορία, του φασισμού ως κίνημα με μαζική βάση και όχι ως υποπροϊόν ξένης κατοχής ή παρακρατική απόφυση δικτατορικών και μετεμφυλιακών μορφωμάτων.

Προϊόν της κατάστασης εξαίρεσης η Χρυσή Αυγή αποτελεί ταυτόχρονα και παράγοντα κλιμάκωσής της. Αποθρασυμένοι από τη μακροχρόνια συγκάλυψη που έχαιραν, οι εγκέφαλοί της αποφάσισαν να κάνουν αυτό το φθινόπωρο ένα επιπλέον βήμα, ανοίγοντας «θερμό» μέτωπο με την Αριστερά και στοχεύοντας στην περαιτέρω αναβάθμιση του ρόλου της οργάνωσης και τη γενικότερη πολιτική αποσταθεροποίηση. Μια τέτοια κίνηση δύσκολα όμως μπορούσε να μείνει αναπάντητη.

Κράτος και κυρίαρχες πολιτικές δυνάμειςκατάλαβαν, λύνοντας έστω προσωρινά τις αντιφάσεις τους επί του θέματος, ότι το σοκ που προκάλεσε η δολοφονία του Παύλου Φύσσα δημιουργούσε τις συνθήκες της επανανομιμοποίησης του κράτους ως εγγυητή του νόμου και της τάξης καθώς και της αναβάπτισης του μνημονιακού μπλοκ στα κολυμβήθρα τουόψιμου «αντιφασισμού».
Αυτή η κίνηση δείχνει ότι αν μη τι άλλο κατανοήθηκε η ανάγκη έκτακτων μέτρων για να απαντηθεί μια έκτακτη κατάσταση. Ενέχει όμως και ρίσκο.

Κατ’αρχήν γιατί επιβάλλει μια σύγκρουση με απρόβλεπτη έκβαση με τα πλέον διαβρωμένα από το ακροδεξιό καρκίνωμα τμήματα των κρατικών μηχανισμών. Και κυρίως γιατί αποτελεί επικίνδυνη ψευδαίθηση η ιδέα ότι ξεμπερδεύουμε με μια οργάνωση με υπολογίσιμη, και μάλιστα διευρυνόμενη το τελευταίο διάστημα, λαϊκή βάση απλά μέσω της δικαιοσύνης και της κρατικής καταστολής.

 Δεν μπορεί να αποκλεισθεί το γεγονός ότι η καταστολή μπορεί να δημιουργήσει αντισυσπείρωση αυτής της βάσης και να εδραιώσει την εικόνα της Χρυσής Αυγής ως του πλέον επικίνδυνου εχθρού του συστήματος. Τόσο επικίνδυνου μάλιστα ώστε όλοι οι άλλοι ενώνονται και ομονοούν για τον χτυπήσουν.

Αποφασιστικής σημασίας είναι εδώ ο ρόλος της Αριστεράς. Εαν σε αυτές τις συνθήκες η Αριστερά προτάξει ένα λόγο υπεράσπισης της «ομαλότητας» και των «θεσμών» τότε έχει αυτοαναιρεθεί ως πολιτική δύναμη. Διότι την εποχή του Μνημονίου κάθε έννοια ομαλότητας έχει προ πολλού αναιρεθεί τόσο στην καθημερινότητα των πολιτών όσο και στο ίδιο το πολιτικό σύστημα. Και θα ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο να το έχουν αυτό όλοι κατανοήσει εκτός από τη δύναμη που έχει την αλλαγή της κοινωνίας ως λόγο ύπαρξης.

Για να το πούμε διαφορετικά: δεν είμαστε πια στην εποχή που η λογική των «συνταγματικών τόξων» και των «ευρύτερων συναινέσεων» ενσωμάτωνε μεν την Αριστερά στο σύστημα αλλά βοηθούσε και στην σταθεροποίησή του με όρους μιας σχετικά προχωρημένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Σήμερα το πολιτικό σύστημα είναι υπό κατάρρευση, το διαλυμένο στην κοινωνική του διάσταση κράτος σε διαδικασία αυταρχικής μετάλλαξης, η λαϊκή οργή διάχυτη και η κοινωνία βαθειά τραυματισμένη και πολωμένη. Υπό τέτοιες συνθήκες, η Αριστερά δεν μπορεί παρά να προτάξει τη δική της εκδοχή της κατάστασης εξαίρεσης που έχει ως όνομα «ανατροπή». Δηλαδή την ανάδειξή της ως δύναμης ανταγωνιστικής, φορέας ριζικής κοινωνικής αλλαγής βασισμένης στην λαϊκή κινητοποίηση και αυτενέργεια.

 Της μόνης που μπορεί να δημιουργήσει μια αυθεντική δημοκρατική δυναμική ακριβώς γιατί αναμετριέται με τις βαθύτερες αιτίες που θρέφουν το φασισμό και που καταδεικνύει με συγκεκριμένο τρόπο, και όχι απλά με ρητορική καταγγελία, τον κάλπικο χαρακτήρα της αντισυστημικότητάς του.
Πηγή: Εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» Το είδαμε στο iskra.gr
inprecor
Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Ερευνητική Επιτροπή «δείχνει» τον Δ. Χριστόφια ως υπεύθυνο για την οικονομική καταστροφή

Νέες «φωτιές» στο πολιτικό σκηνικό αναμένεται να ανάψει το ομόφωνο πόρισμα της Ερευνητικής Επιτροπής για την οικονομία, το οποίο θα δοθεί επίσημα στη δημοσιότητα τη Δευτέρα, από τον πρόεδρό της και πρώην πρόεδρο του Ανώτατου Δικαστηρίου Γιώργο Πική. Ωστόσο, το πόρισμα διέρρευσε στον Τύπο, ο οποίος σήμερα κάνει εκτενείς αναφορές σε βασικά σημεία του και το πλήρες κείμενο έχει αναρτηθεί σε σελίδες εφημερίδων στο διαδίκτυο.


Σύμφωνα με όσα δημοσιεύονται σήμερα στον Τύπο, με το αποτελούμενο από 180 σελίδες πόρισμα, το οποίο παραδόθηκε στο Υπουργικό Συμβούλιο, υποδεικνείεται ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Δημήτρης Χριστόφιας, ως ο κύριος υπεύθυνος για την οικονομική καταστροφή που υπέστη η Κύπρος. Στο πόρισμά της η Επιτροπή εστιάζει ιδιαίτερα «στην εμμονή του κ. Χριστόφια να χαράζει πολιτική και να παίρνει αποφάσεις χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις παραινέσεις και συμβουλές των ειδημόνων».

«Εύλογα συνάγεται ότι ο Πρόεδρος και η Κυβέρνηση, λειτουργούσαν κάτω από το πλέγμα- Εγώ κυβερνώ, κάνω ό,τι θέλω», αναφέρεται κατά λέξη στο πόρισμα. «Αυτός καθόριζε την οικονομική πολιτική του κράτους, αδιαφορώντας για τις συνέπειες της πολιτικής του στα δημοσιονομικά της χώρας και σε κάθε πτυχή της οικονομίας», προστίθεται.

Η Επιτροπή ρίχνει βαριές ευθύνες και στο Υπουργικό Συμβούλιο, το οποίο ήταν ένα σώμα στην ουσία ανύπαρκτο. Τα μέλη του, για να διατηρήσουν τις θέσεις τους, αναφέρεται, «είχαν την ευχέρεια να απορρίψουν προτάσεις και νομοσχέδια σχετικά με την οικονομία, πράγμα που δεν έπραξαν».
Στον σημερινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Νίκο Αναστασιάδη, καταλογίζεται ευθύνη, επειδή προσήλθε στις συνεδριάσεις του Eurogroup «απροετοίμαστος σε ό,τι αφορά το κούρεμα καταθέσεων». Σημειώνεται ότι θα έπρεπε προτού το αποδεχθεί, να το αμφισβητήσει νομικά καθώς προσκρούει στον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ.

Ιδιαίτερες ευθύνες καταλογίζονται και στον διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας Πανίκο Δημητριάδη για το ELA στη Λαϊκή ύψους 9 δισ. ευρώ. Μάλιστα υποστηρίζεται ότι η Κύπρος εξαιτίας του ELA βρέθηκε εγκλωβισμένη και ήταν ένας από τους λόγους που αναγκάστηκε να αποδεχθεί τις οδυνηρές αποφάσεις του Eurogroup.

Για τον τέως Πρόεδρο επισημαίνεται ότι αγνοούσε τις προειδοποιήσεις των ειδημόνων και του τέως διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας Αθανάσιου Ορφανίδη. Στον κ. Ορφανίδη επιρρίπτονται ευθύνες, γιατί δεν δημοσιοποίησε επιστολή που παρομοίαζε την καταστροφή από την έκρηξη στο Μαρί με το πλήγμα από την τουρκική εισβολή.

Τα συμπεράσματα δίνουν κυρίως έμφαση στο δημοσιονομικό σκέλος της κρίσης, τονίζοντας πως η οικονομία των χαμηλών ελλειμμάτων και χρεών κατέληξε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. «Κοινή είναι η θέση ότι η ανισορροπία μεταξύ εσόδων και δαπανών του κράτους, ήταν ο κύριος λόγος της πτώσης της κυπριακής οικονομίας», αναφέρεται από το πόρισμα, το οποίο προσυπογράφουν τα μέλη της επιτροπής Γιώργος Πικής, Ανδρέας Κραμβής και Ηλιάνα Νικολάου.
«Η ασύμμετρη αύξηση των δαπανών σε συσχετισμό προς τα έσοδα του κράτους, ήταν ο βασικός λόγος της κατάρρευσης της κυπριακής οικονομίας», τονίζεται.

Το πόρισμα υποστηρίζει ότι η Κύπρος όφειλε να υποβάλει αίτηση ένταξης στον μηχανισμό στήριξης από τη στιγμή που αποκλείστηκε από τις αγορές, δηλαδή στα μέσα του 2011.
Για τις τράπεζες και τους τραπεζικούς, το πόρισμα αναφέρεται σε χαλάρωση του εξουσιαστικού ρόλου, όπως χαρακτηρίζεται, του ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου, σε μεγάλους μισθούς και οφελήματα και στη χορήγηση δανείων χωρίς δέουσα έρευνα για αποπληρωμή.

Για τη Λαϊκή διερευνήθηκε μόνο το θέμα της εξαγοράς τού μεριδίου τής HSBC από τη Marfin και η επιτροπή συμπεραίνει ότι δεν διερευνήθηκε η σχέση της τελευταίας με το Tosca Fund το 2006. «Ο εποπτικός ρόλος της Κεντρικής Τράπεζας ως προς την απόκτηση και κατοχή ελληνικών ομολόγων από τις κυπριακές τράπεζες, υπήρξε χαλαρός.

Ένδειξη αποτελεί η προειδοποιητική επιστολή της 01/03/2010 χωρίς να υπάρξει συνέχεια στο θέμα», αναφέρεται.
Στο πόρισμα καταγράφονται επίσης πολιτικές ευθύνες στα κόμματα ΑΚΕΛ, ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ και στους Ευρωπαίους εταίρους της Κύπρου. «Μπορεί ακόμα να λεχθεί ότι υπήρχαν ενδεχομένως και αλλότρια κίνητρα χωρών της Ευρωζώνης να προσελκύσουν προς ίδιο όφελος καταθέσεις μη Κυπρίων στις κυπριακές τράπεζες», υπογραμμίζεται.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πηγή: capital.gr
inprecor
Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Εστίες πυρκαγιάς

Analyst.gr Team

Κράτη όπως η Ελλάδα, τα οποία δεν μπορούν να αποφασίσουν μόνα τους, αφού οι κυβερνήσεις τους ενεργούν κατ’ εντολή των δανειστών τους, δεν είναι εθνικά ανεξάρτητα – ενώ τόσο οι λαοί, όσο και οι πρωθυπουργοί τους, δεν είναι σε καμία περίπτωση κυρίαρχοι.
Ενώ στην Ελλάδα βιώνουμε ένα απίστευτο «σοκ χειραγώγησης και προπαγάνδας», με απώτερο στόχο τον αποπροσανατολισμό των Πολιτών, έτσι ώστε να εφαρμοσθούν ανεμπόδιστα τα νέα μέτρα(αύξηση των φόρων, πλειστηριασμοί ακινήτων, κατασχέσεις, εκποίηση δημόσιας περιουσίας κλπ.), η κρίση των κρίσεων στον υπόλοιπο πλανήτη συνεχίζεται.
Ειδικότερα, η επίσκεψη των μεγάλων αμερικανικών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων στο Λευκό Οίκο, είχε σκοπό να ενημερώσει τον πρόεδρο, σχετικά με το ενδεχόμενο επίθεσης εναντίον των τραπεζών (bank run) – δύο εκ των οποίων έχουν αυξήσει τα αποθέματα τους σε μετρητά, κατά 30%, για την περίπτωση που οι καταθέτες τους τρομοκρατηθούν (διαπιστώνοντας ότι κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς χρήματα, λόγω της στάσης πληρωμών του δημοσίου).
Οι καταθέσεις βέβαια είναι εγγυημένες στις Η.Π.Α., για το ποσόν των 250.000 $ – κάτι που δεν σημαίνει όμως ότι, το χρηματοπιστωτικό σύστημα είναι πράγματι σε θέση να ανταπεξέλθει με τη συγκεκριμένη του υποχρέωση. Πόσο μάλλον όταν πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι αντιμετωπίζουν ήδη προβλήματα ρευστότητας, όπως επίσης αρκετές επιχειρήσεις, οι οποίες συνεργάζονται με το κράτος.
Περαιτέρω, οι αποταμιεύσεις των Αμερικανών είναι πολύ περιορισμένες – μεταξύ άλλων, επειδή τα χαμηλά επιτόκια δεν αποτελούν από αρκετά χρόνια τώρα κίνητρο αύξησης των καταθέσεων τους. Αντίθετα, συντέλεσαν στην κλιμάκωση της κατανάλωσης, καθώς επίσης στην αύξηση του δανεισμού των πολιτών, οι οποίοι εξαρτώνται σχεδόν εξ ολοκλήρου από το μηνιαίο μισθό τους.
Ειδικά τα φοιτητικά δάνεια (ξεπερνούν το 1 τρις $), θεωρούνται ως μία ακόμη ωρολογιακή βόμβα, κυρίως για τις τράπεζες και για τις νέες γενιές – οι οποίες, υπό τις σημερινές συνθήκες, δύσκολα θα καταφέρουν να τα αποπληρώσουν.
Βέβαια, είναι πολύ πιθανόν να υπάρξει συμφωνία των δύο κομμάτων έως τη 17^η Οκτωβρίου – κάτι που όμως απλά θα καθυστερήσει τη χρεοκοπία των Η.Π.Α., η οποία είναι δυνατόν να επιταχυνθεί, από τυχόν δημιουργία συνθηκών πανικού μεταξύ των επενδυτών.
Ας μην ξεχνάμε ότι, ο ισολογισμός της Fed είναι ήδη «υπερδιογκωμένος», με τις δυνατότητες «εκτύπωσης» νέων χρημάτων να περιορίζονται, λόγω της αύξησης των επιτοκίων των ομολόγων. Στο διάγραμμα που ακολουθεί φαίνεται η αύξηση της ποσότητας χρήματος από τη Fed (μπλε γραμμή), συγκριτικά με αυτήν της ΕΚΤ (κόκκινη γραμμή).
.


H αύξηση της ποσότητας χρήματος από τη Fed (μπλε γραμμή), συγκριτικά με αυτήν της ΕΚΤ (κόκκινη γραμμή).
.
Στην Ευρώπη τώρα, η στάση πληρωμών των Η.Π.Α., σε συνδυασμό με την πολιτική κρίση της Ιταλίας, αύξησαν τα επιτόκια δανεισμού πολλών κρατών. Αν και η ιταλική κυβέρνηση κατάφερε να αποφύγει τα χειρότερα, το πρόβλημα δεν έχει ακόμη επιλυθεί – αφού δεν έχει ακόμη αποφασισθεί από το συμβούλιο βουλευτικής ασυλίας το μέλλον του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ειδικότερα τα εξής:
(α)  Ιταλία: Η χώρα αποτελεί το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ευρωζώνης – αφού το χρέος της είναι εξαιρετικά υψηλό (130% του ΑΕΠ), έχοντας ξεπεράσει τα 2 τρις €. Παρά το ότι το επιτόκιο δανεισμού της διατηρείται, με τη βοήθεια της ΕΚΤ, σχετικά χαμηλό (περί το 4%), συγκρινόμενο με το 7% του 2011, η οικονομική της κατάσταση είναι εξαιρετικά ευαίσθητη – ενώ υπάρχουν φήμες υποβάθμισης της.
Η  ύφεση του 2012 ήταν της τάξης του -2,4%, παραμένοντας σε υψηλά επίπεδα και το 2013 – με την κυβέρνηση της, αντί να ασχολείται με την κατάρτιση του προϋπολογισμού για το 2014, να είναι βυθισμένη στα πολιτικά προβλήματα
(β)  Γαλλία: Τα μεγέθη της δεύτερης μεγαλύτερης οικονομίας της Ευρωζώνης συνεχίζουν να απογοητεύουν, με τις προβλέψεις της κυβέρνησης, κυρίως όσον αφορά το ρυθμό ανάπτυξης, από τον οποίο εξαρτώνται πολλοί άλλοι δείκτες (δημόσιο χρέος, έσοδα κλπ.), να αναθεωρούνται συνεχώς προς τα κάτω.
Παράλληλα, πυκνώνουν οι συζητήσεις περί εξόδου της από την Ευρωζώνη – κάτι που θα μπορούσε να συμβεί, αφού δεν είναι εγκλωβισμένη στο ευρώ, όπως η Ελλάδα μετά το PSI (ένα πιθανό σενάριο και για την Ιταλία, για την οποία θα αποτελούσε ίσως τη μοναδική λύση καταπολέμησης της ύφεσης, καθώς επίσης της αποβιομηχανοποίησης).
Η αλλαγή της συνταξιοδοτικής νομοθεσίας, με βάση την οποία θα αυξανόταν η επιβάρυνση τόσο των εργαζομένων, όσο και των εργοδοτών, φαίνεται ως ένα αναπόφευκτο κακό – το οποίο όμως θα επιδεινώσει την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Οι προθέσεις δε της κυβέρνησης να επιβάλλει πρόστιμα σε εκείνες τις εταιρείες, οι οποίες θα αποφάσιζαν να κλείσουν κάποιες κερδοφόρες μονάδες τους, έχουν θορυβήσει τους ξένους επενδυτές – οι οποίοι είναι απαραίτητοι για τη δημιουργία συνθηκών ανάπτυξης.
(γ)  Ιρλανδία: Τέλη του έτους το νησί θα λάβει την τελευταία δόση από το πακέτο χρηματοδότησης των 85 δις € – οπότε θα πρέπει να χρηματοδοτείται στο μέλλον από τις χρηματαγορές. Αν και κατά τη γνώμη μας ανήκει, μαζί με την Ιαπωνία, στις δύο περισσότερο χρεωμένες χώρες του πλανήτη, ενώ ο ρυθμός ανάπτυξης της ήταν μόλις 0,2% το 2012, με την ύφεση να έχει επανέλθει το 2013, εμφανίζει κάποια θετικά στοιχεία.
Το σημαντικότερο είναι η αύξηση των τιμών των ακινήτων, μετά από έξι συνεχή χρόνια μείωσης τους – η οποία έφτασε στο ζενίθ της κρίσης στο -50% της τιμής τους. Ο υπουργός οικονομικών της χώρας πάντως ζήτησε επί πλέον 10 δις € για το 2014, τα οποία όμως θα χρησιμοποιήσει μόνο σε περίπτωση ανάγκης.
Σε κάθε περίπτωση, το ESM δεν συμφώνησε στην απ’ ευθείας ενίσχυση των τραπεζών, η διάσωση των οποίων έχει επιβαρύνει τους πολίτες – σε αντίθεση με την Ισπανία, γεγονός που σημαίνει ότι στην Ευρώπη υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά.
(δ)  Πορτογαλία: Η αυστηρότατη πολιτική λιτότητας που έχει επιβληθεί, δημιουργεί τεράστια προβλήματα στη φιλελεύθερη κυβέρνηση – η οποία υπέστη μία σοβαρότατη ήττα στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές. Το έλλειμμα του προϋπολογισμού της στο πρώτο εξάμηνο έφτασε στο 7,1%, έναντι στόχου 5,5% – γεγονός που αύξησε το (θεωρητικό) επιτόκιο δανεισμού της στο 7%, παρά το ότι η ανεργία μειώθηκε στο 16,5%.
Η τελευταία δόση του πακέτου βοήθειας των 79 δις € θα πληρωθεί το 2014 – οπότε η χώρα θα πρέπει να αναζητήσει χρηματοδότηση από τις αγορές. Με δεδομένο δε το ότι πιθανότατα δεν θα τα καταφέρει, φαίνεται πως θα χρειαστεί ένα ακόμη πακέτο.
(ε)  Ισπανία: Σύμφωνα με την Τρόικα, η αναδιάρθρωση του τραπεζικού της τομέα ευρίσκεται σε καλό δρόμο (έχει εγκριθεί ενίσχυση 100 δις € από το ESM, ενώ έχει λάβει μόνο 41 δις €), οι εξαγωγές έχουν αυξηθεί, εμφανίζει για πρώτη φορά πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, επέστρεψε στην ανάπτυξη (0,9%) και τα επιτόκια δανεισμού της έχουν μειωθεί.
Εν τούτοις, η ανεργία παρέμεινε υψηλή (26%, στους νέους 56%), ενώ το δημόσιο χρέος της ξεπέρασε κάθε προηγούμενο ρεκόρ – υπερβαίνοντας το 1 τρις €. Κατά την άποψη πολλών, πρόκειται για μία«συμπαιγνία» της Τρόικας με την ισπανική κυβέρνηση, με αντικείμενο την ευρύτατη παραποίηση στοιχείων – έτσι ώστε, αφενός μεν να πεισθούν οι αγορές ότι το πρόγραμμα του ΔΝΤ είναι επιτυχές, αφετέρου να «καλυφθούν» τα τεράστια σκάνδαλα πολιτικής διαφθοράς, τα οποία μαστίζουν τη χώρα.
(στ) Κύπρος: Η οικονομία του νησιού ευρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, μετά την ψυχρή δολοφονία του χρηματοπιστωτικού του τομέα από τη Γερμανία, τον οποίο δεν μπορεί να αναπληρώσει η βιομηχανία της – η ασθενέστερη στην Ευρώπη. Το ΑΕΠ θα μειωθεί κατά τουλάχιστον 9%, ενώ οι προβλέψεις του ΔΝΤ είναι εξαιρετικά αρνητικές.
Οι φόβοι τραπεζικών επιθέσεων δεν έχουν εκλείψει, εάν τυχόν σταματήσει ο έλεγχος των κινήσεων κεφαλαίων – το μεγαλύτερο μέρος των οποίων συνεχίζει να είναι «παγωμένο». Η ανάληψη της ιδιοκτησίας της Τράπεζας Κύπρου από τους Ρώσους καταθέτες, οι οποίοι συμμετέχουν ήδη στη διοίκηση, ίσως αλλάξει κάποια δεδομένα – αν και δεν είναι καθόλου εύκολο.
(ζ)  Σλοβενία: Από πολλούς μήνες τώρα η κυβέρνηση της μικρής αυτής χώρας προσπαθεί να εξασφαλίσει την ενίσχυση των τραπεζών της από το ESM, χωρίς μέχρι στιγμής καμία επιτυχία. Τα επισφαλή δάνεια του χρηματοπιστωτικού της συστήματος, το οποίο είναι στο μεγαλύτερο μέρος του κρατικό, υπολογίζονται στα 7,5 δις € – στο 20% περίπου του ΑΕΠ της.
Δύο μικρές τράπεζες υποχρεώθηκαν ήδη να κλείσουν, ενώ η χώρα εξασφαλίζει με δυσκολία τη χρηματοδότηση της, με επιτόκιο της τάξης του 6%. Το έλλειμμα του προϋπολογισμού της υπερβαίνει το 8%, με τους περισσότερους να προβλέπουν την «υπαγωγή» της στην Τρόικα – ενδεχόμενο που προσπαθεί να αποφύγει η κυβέρνηση, γνωρίζοντας τα δεινά που το συνοδεύουν.
Όπως χαρακτηριστικά λέγεται, εάν θα μπορούσε να υποδείξει κανείς έστω και μία χώρα στον πλανήτη, στην οποία το πρόγραμμα του ΔΝΤ ήταν επιτυχές και δεν λεηλατήθηκε, μετά από μία οικονομική γενοκτονία άνευ προηγουμένου, η Σλοβενία θα συμφωνούσε αμέσως. Δυστυχώς όμως, κανένας δεν μπορεί να ισχυρισθεί ότι, έστω για μία και μοναδική φορά στην ιστορία, το πρόγραμμα του ΔΝΤ αποδείχθηκε επωφελές για τη χώρα που εισέβαλλε.
Πηγή: analyst.gr
inprecor

Διαβάστε Περισσότερα

ΥΠΟ ΕΛΕΓΧΟ Η ΦΩΤΙΑ ΣΤΟ ΚΑΛΟ ΑΜΠΕΛΙ ΣΕΡΙΦΟΥ

 Γράφει ο Γιάννης Γούναρης
Κατόπιν τηλεφωνικής επικοινωνίας με τον Δημήτρη Μαγουλά πυροσβέστη της πυροσβεστικής δύναμης του νησιού και ώρα 1815 το απόγευμα μας διαβεβαίωσε ότι είναι υπό έλεγχο και τα δύο μέτωπα της πυρκαγιάς στο Καλό Αμπέλι .

 Ο δήμαρχος Αντώνης Αντωνάκης σε τηλεφωνική του συνομιλία δήλωσε ότι η πυρκαγιά ξεκίνησε κοντά σε σπίτια της περιοχής και όχι στο ύψος του δρόμου .
 Επίσης εκφράστηκαν   παράπονα ότι αρκετοί ήταν αυτοί που παρακολουθούσαν απαθείς την προσπάθεια της πυροσβεστικής ομαδας να σβήσει την φωτιά , και περιορίστηκαν στον ρόλο του θεατή και αυτό εξόργισε τον δήμαρχο

Η κατάσβεση ήταν δύσκολη με  ένα πυροσβεστικό όχημα και σε μια  δύσβατη περιοχή με λάστιχα προσπαθούσαν επί ώρες να σβήσουν την φωτιά .Κάηκαν Μελίσσια και χορτολιβαδική έκταση ενώ προς το παρόν δεν αναφέρονται φθορές σε σπίτια και εξοχικά θα σας ενημερώσουμε για τυχόν εξελίξεις
Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Παρουσιάστηκε το αναμνηστικό γραμματόσημο για τα 100 χρόνια από την ενσωμάτωση του Αγίου Όρους με την Ελλάδα

Τα Ελληνικά Ταχυδρομεία και η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους διοργάνωσαν την Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2013, αναδρομική παρουσίαση των γραμματοσήμων με εικόνες από τις 20 Ιερές Μονές και θέματα από την ζωή στο Αγιώνυμο Όρος Άθω, σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα της Παλαιάς Βουλής.
.......Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο των εορτασμών για την συμπλήρωση 100 ετών από την έκδοση του ψηφίσματος των Αγιορειτών μοναχών περί «της αιωνίου και αδιασπάστου ενώσεως μετά της Μητρός Ελλάδος» και με αφορμή την έκδοση της Αναμνηστικής Σειράς Γραμματοσήμων «100 χρόνια από την Ενσωμάτωση του Αγίου Όρους με την Ελλάδα». Κατά τη διάρκεια της εκδηλώσεως παρουσιάστηκαν τα γραμματόσημα με παραστάσεις από το Άγιο Όρος που έχουν εκδώσει τα Ελληνικά Ταχυδρομεία από το 1927 μέχρι σήμερα.
.......Ο Πρόεδρος ΔΣ και Διευθύνων Σύμβουλος των ΕΛΤΑ Κωστής Μελαχροινός, χαιρετίζοντας την εκδήλωση ανέφερε: «Τα Ελληνικά Ταχυδρομεία, στα 185 χρόνια της Ιστορίας τους, έχουν αγκαλιάσει όλα τα μεγάλα γεγονότα της Ελληνικής Ιστορίας. Σφράγισαν κάθε ανάσα της ελληνικής ψυχής, συνδέθηκαν με το περιβάλλον στο οποίο κυοφορήθηκαν οι σταθμοί του μεγάλου ελληνικού ταξιδιού. Ταυτίστηκαν με τους καημούς, τις χαρές και τις λύπες της ελληνικής κοινωνίας εν μέσω πολέμων, αναταραχών, αλλαγών και μεταρρυθμίσεων. Τα Ελληνικά Ταχυδρομεία αποθανατίζουν τις καίριες στιγμές της Ιστορίας για χάρη των μελλοντικών γενεών».
.......O εκπρόσωπος της Ιεράς Επιστασίας της Κοινότητας του Αγίου Όρους π. Ιερώνυμος Σιμωνοπετρίτης είπε χαρακτηριστικά: «Η Ιερά Κοινότης, βλέποντας την επιτυχία και την απήχηση τις οποίες είχαν στο ευρύ κοινό όλες οι μέχρι τώρα σειρές των ελληνικών γραμματοσήμων με θέμα το Άγιο Όρος, με πολλή χαρά αποδέχθηκε την πρόθεση των Ελληνικών Ταχυδρομείων να συμβάλουν στον εορτασμό της βαρυσήμαντης επετείου».
.......Ο ειδικός Σύμβουλος Φιλοτελισμού των ΕΛΤΑ  Μωυσής Κωνσταντίνης έκανε την αναδρομική παρουσίαση των γραμματοσήμων με θέμα το Άγιο Όρος από το υλικό του αρχείου της Διεύθυνσης Φιλοτελισμού των Ελληνικών Ταχυδρομείων.
.......Στην εκδήλωση παρέστη ο π.Νικόδημος Αγιοπαυλίτης, Επιστάτης-μέλος της Ιεράς Επιστασίας του Αγίου Όρους ενώ τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο εκπροσώπησε ο Πρωτοπρ.Θωμάς Συνοδινός.
πηγή

Πηγή http://trelogiannis.blogspot.gr: 

Διαβάστε Περισσότερα