Να ζεστάνουμε τις καρδιές μας ξανά

Η εποχή βοά για την ανάγκη μιας ψευδοκατασκευής, μιας παραισθητικής ζωής, ενός τέλειου σεναρίου που θα σφίξει τον σύγχρονο κόσμο στα πλοκάμια του και θα τον αποτελειώσει μέσα στη νάρκη της ηδονής. Εμείς οι ίδιοι έχουμε προσχωρήσει σ’ αυτή την αισθητική αντιμετώπιση των πάντων, σε μια σεναριακή αντίληψη της πραγματικότητας, δεν πιστεύουμε σε τίποτα η μάλλον πιστεύουμε βαθύτατα ότι συμμετέχουμε σε μια πλοκή που καθρεφτίζει τον εαυτό της και μόνο. Οι σύγχρονοι τύραννοι μας, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, διαμορφώνουν έναν κόσμο – λαβύρινθο όπου η απλούστερη ανθρώπινη δραστηριότητα ανάγεται σε κάποιο μηχανισμό εντυπώσεων με μοναδικό σκοπό τη σαγήνη. Η ζωή μας δεν μας άφορα, το μόνο που μας ερεθίζει είναι μια άλλη ζωή που θα μπορούσαμε να ζήσουμε, δεχόμαστε από παντού προτάσεις σεναρίων για το φάντασμα της ζωής που επιθυμούμε και τις συζητάμε μέχρι να πεθάνουμε. H Mαρία ζωγράφου με τα πινέλα της σκιαγραφει την ανάγκη για ενα καλεσμα επανασύνδεσης 

serfanto
Στην φώτο έχω ζωγραφίσει έναν συμπατριώτη μας. Ποιός είναι άραγε; Τον αναγνωρίσατε;

Maria Zografou Ouzounoglou

Έχω ζωγραφίσει μια σειρά από τέτοια όμορφα αγαπημένα πρόσωπα συμπατριωτών μας. Γυναικών και αντρών. Ελπίζω να καταφέρω να τους καλέσω όλους με τις οικογένειες τους, και όποιους άλλους θέλουν, να τα δούμε και να ζεστάνουμε τις καρδιές μας ξανά όπως παλαιότερα. Κάποιοι έχουν φύγει από κοντά μας και αναπολούμε ότι έχουμε ζήσει μαζί τους. Μας δένουν μαζί τους η ιστορία μας, οι παραδοσιακές αρχές και αξίες που τις πλάκωσε η μονόπλευρη έμφαση που δώσαμε στην ανάπτυξη του τουρισμού και μας χάλασε τον τρόπο που σχετιζόμασταν.

Εγκαταλείψαμε την καλλιέργεια της γης μας σε συνδυασμό με καμιά 15ρια κατσικοπρόβατα που είχε η κάθε οικογένεια. Μας έδιναν εκείνο το πικάντικο, το μοναδικό τυρί που μύριζε τσιγκούρι, θυμάρι, την πιπεράτη μυζήθρα του λαΊνου που την ανοίγαμε τώρα τις γιορτές, και συνόδευαν τα γιορταστικά τραπέζια μας, μαζί τις λούντσες, τα λουκάνικα, τα σύγκλινα, τα πεδούλια από τον χοίρο που είχε κάθε νοικοκυριό και τον σφάζαμε γύρω στην γιορτή των Ταξιαρχών. Πάει και η καλλιέργεια των αμπελιών με το ξεχωριστό ντόπιο κρασάκι που ευφραίνει καρδίες.

Πήραν τα μυαλά μας αέρα και τα εγκαταλείψαμε όλα εστιάζοντας στην μονόπλευρη ανάπτυξη του τουρισμού. Μεγάλο λάθος! Γιατί με όλα αυτά χάσαμε και την ζεστή μεταξύ μας σχέση. Όλα έγιναν ξένα και περνούν μέσα από το απρόσωπο και ψυχρό χρήμα και τους κανόνες του που αλλοτριώνουν την ζωή μας και κρυώνουν τις σχέσεις μας. Και αν έρθει και εδώ ο πόλεμος, μια πείνα και σταματήσουν να έρχονται τα ξενόφερτα τρόφιμα που ίσως να μας καλύψουν για 10 μέρες περίπου, σε αυτή την περίπτωση, τι θα κάνουμε; Θα κόβουμε κομμάτια από τους τοίχους των χτισμάτων του τουρισμού για να τα φάμε;

Γι 'αυτό όσο είναι καιρός ας επανέλθουμε στην καλλιέργεια της γης μας όσο γίνεται. Να επιστρέψουν οι νέοι μας με πίστη και αφοσίωση σε αυτό. Δεν είναι εύκολο αλλά είναι αναγκαίο να γίνει τώρα. Όχι αύριο. Αυτή είναι η πρόταση μου. Ας το σκεφτούμε αρκετά

Πηγή : 

Maria Zografou Ouzounoglou

Διαβάστε Περισσότερα