Μέσες-άκρες: Πέρα από τη θεωρία των δύο άκρων

Του Πέτρου Αργυρίου 

Εφαρμόζοντας την πολιτική του «διαίρει και βασίλευε» στην ελληνική κοινωνία και την κοινή γνώμη της, το παραπαίον σύστημα εξουσίας έπαιξε την προπαγάνδα των δύο άκρων, τοποθετώντας στα άκρα του φάσματος όλο το αντιμνημονιακό μπλοκ, με άλλα λόγια τις πολιτικές δυνάμεις που επιχειρούν να εκφράσουν τα εύλογα αντιμνημονιακά συναισθήματα του ρημαγμένου ελληνικού λαού.  

Για να πολώσει ακόμη περισσότερο την κατάσταση, να εκτονώσει τη λαϊκή οργή και κάτω από διεθνείς αλλά και εγχώριες πιέσεις, το σύστημα εξουσίας, σε μια κίνηση αμφίβολης στρατηγικής ευφυΐας, «πρόδωσε» το γέννημα θρέμμα της, τον χρήσιμο ηλίθιο, τον μπράβο και κομμάντο της, την παραστρατιωτική οργάνωση αλλά και καλπάζον πολιτικό κόμμα της «Χρυσής Αυγής», χρησιμοποιώντας την ακόμη μια φορά ως αντιπερισπασμό στο «Πρόγραμμα Μεταρρύθμισης» της χώρας που από την αρχή γνωρίζαμε ότι ήταν ένα πρόγραμμα διάλυσης της χώρας. Απλά η χώρα το κατάλαβε πολύ αργά.

Η δίωξη της Χρυσής Αυγής δεν ήταν ούτε και θα είναι ένα εύκολο θέμα στο χειρισμό του καθώς ρηγματώνει τη συναίνεση της ανομίας, της συγκάλυψης και της ατιμωρησίας που κρατούσε για δεκαετίες αρραγές και απρόσβλητο το ελληνικό σύστημα εξουσίας.

Η δικαστική πορεία του θέματος δε, μάλλον θα δημιουργήσει ανεξέλικτες παρενέργειες, πολύ διαφορετικές από τις επιδιώξεις των κρατούντων που μπορεί να κυμαίνονται από τη ριζοσπαστικοποίηση ή την ανεξαρτητοποίηση της Χρυσής Αυγής από τους πολιτικούς τους προϊσταμένους της ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, μέχρι και την συνθηκολόγηση του κεντρικού πολιτικού συστήματος μαζί της. Τα πάντα εξαρτώνται από τις προθέσεις, τις εκτιμήσεις, τις φιλοδοξίες και τις εξαρτήσεις του Φύρερ της Χρυσής Αυγής, του Νίκου Μιχαλολιάκου σε συνάρτηση πάντα με τα δημοσκοπικά μηνύματα που εισπράττουν ΠΑΣΟΚ ΝΔ.

Στην πολιτική σκακιέρα πλέον η παρτίδα παίζεται όχι με μακροπρόθεσμους πολιτικούς σχεδιασμούς αλλά κίνηση την κίνηση, αν εξαιρέσουμε φυσικά ότι το μόνο που παραμένει σταθερό είναι η σκακιέρα. Μια σκακιέρα που τοποθετήθηκε με μόνο στόχο τη διάλυση της χώρας.

Δεν χρειάζεται πλέον να επιχειρηματολογούμε για το ποια είναι η οικονομική κατάσταση της χώρας. Απλά καταρρέει. Όπως είχε σχεδιαστεί εξαρχής.

Για να ολοκληρωθεί λοιπόν η κατάρρευση και να μην μπορεί η χώρα αυτοδύναμα να αναδομηθεί, πρέπει να υπάρχει «πολιτική σταθερότητα», με άλλα λόγια να μην καταπέσει ολοκληρωτικά το ελληνικό σύστημα εξουσίας, καθώς είναι το μόνο που μπορεί να εγγυηθεί την ολοκληρωτική καταστροφή της ελληνικής οικονομίας προκειμένου να διασωθεί το ίδιο από τις τεράστιες ευθύνες του.

 Φυσικά η λέξη «πολιτική σταθερότητα» είναι ένας ευφημισμός για μια χώρα υπό διάλυση που σε 4 χρόνια είχε 3 κυβερνήσεις (4 αν κάποιος συνυπολογίσει και το γεγονός πως η τωρινή ξεκίνησε ως τρικομματική) και σε μια περίοδο που ο κυβερνητικός συνασπισμός «νομιμοποιείται» δημοσκοπικά από ένα μόλις 30% των Ελλήνων πολιτών.

 Και όμως. Η χώρα διατηρεί ακόμη την «πολιτική της σταθερότητα» γιατί στην ουσία και οι 3 (ή 4 κατ εμέ) κυβερνήσεις είναι ουσιαστικά μία: Είναι η κυβέρνηση του μνημονίου. Η προπαγάνδα και οι ελιγμοί μπορεί να αλλάζουν, η πολιτική είναι όμως μία: η διάσωση ορισμένων ντόπιων και διεθνών ελίτ που σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα και η απομύζηση όλων των αποθεμάτων και των παραγωγικών ικανοτήτων της χώρας.

Από πολύ νωρίς είχαμε προβλέψει ότι ο Γ. Παπανδρέου θα εγκατέλειπε την πρωθυπουργία για να σώσει το τομάρι του. Τη σοφία αυτού του ελιγμού του Παπανδρέου αδυνατούν να την καταλάβουν οι «ντόπιοι» Σαμαράς και Βενιζέλος.

Όπως είχα γράψει ήδη από το Δεκέμβριο του 2010: «…ο Παπανδρέου ζητά τώρα από τους προϊσταμένους του πίστωση χρόνου ώστε να μη χρεοκοπήσει και τυπικά η χώρα στη διάρκεια της πρωθυπουργίας του, να κάνει τη ταχυδακτυλουργία  του και να εξέλθει από μια χώρα που βουλιάζει με το μικρότερο δυνατό κόστος και έχοντας επιτελέσει την αποστολή του, να βλέπει πλέον ένα καλύτερο μέλλον σε κάποιον διεθνή οργανισμό, μακριά από τη θητεία του σε μια διεφθαρμένη επαρχία.»

Σε σειρά παλαιότερων άρθρων είχαμε περιγράψει τις ισχυρές διασυνδέσεις με ορισμένες διεθνείς ελίτ όπως αυτές διαφαίνονταν από την επάνδρωση των ποικίλων ΜΚΟ της δυναστείας Παπανδρέου.

Γνωρίζαμε εξ αρχής ότι ο νυν βουλευτής φάντασμα Γ. Παπανδρέου θα λάμβανε τη στήριξη των ισχυρών του φίλων και για αυτό άλλωστε μετά την παραίτηση του από την ελληνική πρωθυπουργία τοποθετήθηκε στο ουδέτερο περιβάλλον των αμερικανικών πανεπιστήμιων για να καλλιεργήσει ένα νέο προφίλ, μία νέα ταυτότητα όπου και διδάσκει την «αναδόμηση της Ευρώπης».

Αυτό που δε γνωρίζαμε ήταν ότι ο Παπανδρέου, ή μάλλον το διεθνές περιβάλλον του- θα μπορούσε να εξασφαλίσει όχι μόνο ασυλία αλλά και ένα καλύτερο μέλλον όχι μόνο για τον ίδιο αλλά και για συνεργάτες του.

Η λιγότερη ύποπτη τοποθέτηση ήταν αυτή του επί ΓΑΠ Υπουργού Προστασίας του Πολίτη (μάλλον του πολίτη Κέιν ή κάποιου άλλου κοσμοπολίτη γιατί χιλιάδες Έλληνες πολίτες επι Παπουτσή φάγαν χημικά με τη σέσουλα) Χρίστου Παπουτσή στην θέση του αντιπροσώπου της Ελλάδας στην Παγκόσμια Τράπεζα το καλοκαίρι του 2013. Αν και αυτή η τοποθέτηση έγινε μάλλον υπό την πίεση του Βενιζέλου προς τον Σαμαρά για να πείσει ο πρώτος το ήδη διαλυμένο ΠΑΣΟΚ για τις ενωτικές του προθέσεις (δεν το έπεισε. Το συνέδριο «ενότητας» του ΠΑΣΟΚ που ακολούθησε με ομιλίες Παπανδρέου , Σημίτη, Βενιζέλου ήταν ένα φιάσκο), ο Παπουτσής δεν ήταν ο πρώτος του άμεσου ή έμμεσου Παπανδρεϊκού Περιβάλλοντος που «θήτευσε στην παγκόσμια τράπεζα». Ο αδερφός του ΓΑΠ, ο Νίκος ανήκε και αυτός στην κάστα της Παγκόσμιας Τράπεζας. Όπως περιγράφηκε στο μυθιστόρημα του «Μέρες σαν κι αυτές»:

«Ο οργανισμός όπου δούλευα είχε σκοπό τη σωτηρία των φτωχών που ζούσαν σε αυτό που ονομάζεται Τρίτος Κόσμος. Ήταν στελεχωμένος με περίπου δέκα χιλιάδες άτομα, γιατί η φτώχια δεν πολεμιέται με ψίχουλα. Σ’ αυτόν κατοικούσε μια περίεργη ράτσα ανθρώπων, που είχαν ως κοινή γλώσσα τα οικονομικά. Ήμασταν οι νέοι απόστολοι, οι σύγχρονοι μανδαρίνοι που κρατάγαμε παραμάσχαλα το Ευαγγέλιο του εικοστού αιώνα, γραμμένο απ’ τον καθηγητή του ΜΙΤ Πωλ Σάμουελσον. Μεταξύ άλλων το «Πάτερ ημών» μας συμπεριλάμβανε και τις λέξεις «κέρδος» και «ιδιωτικοποίηση». Και η ζωή μας ήταν κίτρινη. Γιατί διαποτιζόταν από το χρώμα της εξουσίας.»    

Ο αγγλικός τίτλος του βιβλίου ήταν «How I saved the world», τόσο προφητικός για τον «σωτήριο» ΓΑΠ που έσωσε 6 χρόνια αργότερα τη χώρα, την Ευρώπη, τον πλανήτη και το σύμπαν ολόκληρο. 

Την ίδια δεκαετία που ο Νικ δούλευε για μια περίεργη ράτσα των ιεραποστόλων του κέρδους, στο παράρτημα των ΜΚΟ της Παγκόσμιας Τράπεζας δούλευε ο AlexRondos.

O Ρόντος γεννήθηκε το 1952 στην Τανζανία. Δραστηριοποιήθηκε αρχικά στην Αφρική. Αργότερα δούλεψε για την ΜΚΟ των καθολικών αρχιεπισκοπών των ΗΠΑCatholic Relief Services και μέσω της σχέσης του με τον αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ιάκωβο χρίστηκε επικεφαλής και της Orthodox Christian Core.  Αργότερα θα προωθήσει τα δυτικά συμφέροντα στα Βαλκάνια και θα συνδράμει στο να στραφεί η ελληνική κυβέρνηση κατά του Μιλόσεβιτς και υπέρ της αντιπολίτευσης. Όπως έχει περιγραφεί: «Σύμφωνα με πληροφορίες, σε συνάντηση που είχαν λίγα χρόνια αργότερα στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ ο τότε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ κ. Κόλιν Πάουελ με τον κ. Γ. Παπανδρέου, ο υπεύθυνος για θέματα νοτιοανατολικής Ευρώπης κ. Φρίντμαν είπε για τον παριστάμενο κ. Ρόντο: «Υπουργέ, είναι ο άνθρωπός μας στα Βαλκάνια, και αυτός που έριξε τον Μιλόσεβιτς».

 Ο Ρόντος συχνάζει σε πεδία κρίσεων. Αρκετά χρόνια μετά την κρίση στο Κόσοβο και αφού έχει διατελέσει σύμβουλος του ΓΑΠ στο ΥΠΕΞ (υπουργείο εξωτερικών) θα βρεθεί να συμβουλεύει τον πρόεδρο Σαακασβίλι της Γεωργίας κατά της διάρκειας της ΡωσοΓεωργιανής κρίσης με επίκεντρο την Νότια Οσετία το 2008. Ο Ρόντος θα κάνει έκκληση στις δυτικές δυνάμεις να επεμβούν υπέρ της Γεωργίας όπως κάναν και στο Κόσοβο για να υπερασπίσουν όχι μόνο τα δυτικά συμφέροντα αλλά και τις δυτικές αξίες.

Μετά από μια ακόμη καταστροφική κρίση, ο Ρόντος θα βρεθεί ξανά δίπλα στον ΓΑΠ και θα αναπτύξει αυτό που περιγράφηκε από κύκλους του ΥΠΕΞ ως «μυστική διπλωματία». Μια ακόμη καλή κρίση, η ελληνική, θα βρει τον Ροντος. Ή και το αντίστροφο.

 Ο Ρόντος για τις υπηρεσίες του στα μεγάλα δυτικά συμφέροντα θα ορισθεί το 2012 ως ειδικός απεσταλμένος της ΕΕ στο κέρας της Αφρικής να μεσολαβήσει για την ειρήνη στην περιοχή, μια τοποθέτηση που θα δυσαρεστήσει αρκετούς αναλυτές που τον θεωρούν ως υποκινητή «πολύχρωμων επαναστάσεων» και μάλιστα σε μια περίοδο που η «Αραβική Άνοιξη» επεκτείνεται και στην Αφρική όπως είδαμε στην Κρίση του Μάλι.

Ο Ρόντος. Ένας άνθρωπος που έχει δουλέψει με Σέρβους, με Κοσοβάρους, με Σκοπιανούς, με Έλληνες, με αφρικανούς, με Καθολικούς, ορθόδοξους και μουσουλμάνους. Για ποιον δουλεύει όμως ο Ρόντος;

Δεν αποτελεί μυστικό ότι μέντορας του Ρόντος στα θέματα του «εκδημοκρατισμού» και των πολύχρωμων επαναστάσεων και εγκάρδιος φίλος του είναι ο διεθνής κερδοσκόπος George Soros που ήταν ή έγινε φίλος του Γεωργίου Παπανδρέου τον οποίο και επισκέφτηκε προκλητικά κεκλεισμένων των θυρών στην ελληνική Βουλή κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Κρίσης ενώ αργότερα θαβρεθούν και στο ίδιο πάνελ σε συζήτηση για την Ευρωπαϊκή κρίση στο πανεπιστήμιο Columbia το 2013.

Ο Παπουτσής στην Παγκόσμια Τράπεζα, ο Ρόντος στην ΕΕ, ο Παπανδρέου στο Χάρβαρντ και … η Μπιρμπίλη στον  ΟΗΕ! Αφού πρώτα πέρασε από τον ΟΑΣΑ: Η πρώην υπουργός  Περιβάλλοντος επί ΓΑΠ και μετά τη θητεία της ως μόνιμης αντιπροσώπου της Ελλάδας στον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) μέχρι τον περασμένο Ιούνιο, των Σεπτέμβριο του επελέγη ως εκτελεστική γραμματέας του ΟΗΕ της Σύμβασης της Βιέννης για την προστασία του στρώματος του όζοντος και του Πρωτοκόλλου του Μόντρεαλ.

Όλοι τους πήραν προαγωγή.

Η Μπιρμπίλη παλαιότερα ήταν έμπιστη λογογράφος του ΓΑΠ. Όπως άλλωστε ήταν και ο εκκεντρικός συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης. Αυτός βρέθηκε στη ΔΗΜΑΡ, το κόμμα που συνέβαλε στη διατήρηση του συστήματος εξουσίας μετά την αποχώρηση του ΓΑΠ και την κυβέρνηση συνεργασίας του τραπεζίτη Λουκά Παπαδήμου.

Σύμβουλος του Παπανδρέου και προσωπικός του φίλος ήταν και ο οικονομολόγος Ιωάννης Βαρουφάκης. Αυτός που σήμερα μαζί με τον επίσης φίλο και σύμβουλο του ΓΑΠ νομπελίστα Γκάλμπρεiθ, προτείνει στην αμερικανική κοινή γνώμη τον ΣΥΡΙΖΑ ως τη μόνη λύση.    
Ο Βαρουφάκης θα βρεθεί να κολακεύει το Σύριζα και ο Σόρος να κολακεύει το Βαρουφάκη καλώντας τον σε συνέδριο που διοργάνωνε ο ίδιος. Λίγο αργότερα ο Αλέξης ο Τσίπρας θα βρεθεί καλεσμένος ομιλητής στο Brookinks Institute το οποίο χρηματοδοτείται εν μέρει και από τις ΜΚΟ του Σόρος.

Είναι φανερό πως μετά την αποκατάσταση του περιβάλλοντος ΓΑΠ και το έλλειμμα επιρροής που αυτό επέφερε στα ελληνικά πράγματα μετά την παραίτηση του ΓΑΠ, ο Τζωρτζ Σόρος ψάχνει για νέα φλερτ. Ελπίζουμε ο κύριοι Βαρουφάκης και Τσίπρας να μην ενδώσουν.

Συγγραφείς, οικονομολόγοι, τραπεζίτες, πολιτικοί… Μεγαλοεπενδυτές… ΜΚΟ… πράσινη ανάπτυξη. Νεοσυντηριτικοί. Και νεοναζί.

Πως σας φαίνεται αυτό για θεωρία;

Ας πάμε τώρα στο πραγματικό ζουμί του άρθρου που καταδεικνύει ότι η διαπλοκή δεν αφορά μόνο ένα πολιτικό χώρο αλλά είναι διαγώνια.

Αναφερθήκαμε κυρίως σε πρόσωπα του περιβάλλοντος Παπανδρέου. Πως θα αντιδρούσατε αν μαθαίνατε ότι αυτά τα άτομα είχαν σχέση με τους ακροδεξιούς του Σαμαρά και υπόνοιες σύνδεσης με τους νεοναζί του Μιχολολιάκου;

Ας ξετυλίξουμε το κουβάρι των συνδέσεων: Σε προηγούμενο άρθρο αναφέραμε ότι οι ακροδεξιοί σύμβουλοι του Σαμαρά και προπαγανδιστές της θεωρίας των δύο άκρων Κραν-ιδιώτης και Λαζαρίδης ήταν κατά το παρελθόν τους αριστεροί. Οι κάποτε αριστεροί και σήμερα εμπνευστές της «λαϊκίστικης δεξιάς» δεν είναι και τόσοι λαϊκοί, ασχέτως των καταβολών τους.

Όπως έχει περιγραφεί ο Κρανιδιώτης ήταν δικηγόρος του επιχειρηματία Μελισσανίδη.  Αυτό που δεν είχαμε εντοπίσει είναι πως ήταν και δικηγόρος του Άλεξ Ρόντος τον οποίο και συνόδευσε στις ανακριτικές αρχές το 2012 προκειμένου να ελεγχθούν οι πληροφορίες που θέλαν τον Ρόντος να γνωρίζει για σχέδιο που απεργαζόταν τη δολοφονία του πρώην πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή από ξένες μυστικές υπηρεσίες σε ένα ευρύτερο πλάνο διείσδυσης και αποσταθεροποίησης, σύμφωνα πάντα με τα Επίκαιρα.

Μάλιστα η σχέση Ρόντος Κρανιδιώτη δεν ήταν απλά επαγγελματική: Όπως περιγράφει σχετικό δημοσίευμα της εποχής: «Επιβεβαίωσε ο Φαήλος Κρανιδιώτης ότι ο Άλεξ Ρόντος είναι πελάτης του και ότι τον συνόδευσε στον ανακριτή για την υπόθεση της δολοφονίας Καραμανλή. Σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τον Γιώργο Τράγκα αποκάλυψε μάλιστα ότι οι σχέσεις των δύο ανδρών είναι εξαιρετικά στενές καθώς ο γνωστός δικηγόρος είχε πελάτη και τον πατέρα του Ρόντου τον οποίο μάλιστα χαρακτήρισε εξαιρετικό πατριώτη.
Ο στενός συνεργάτης του Α. Σαμαρά υπεραμύνθηκε της απόφασης του να συνοδεύσει τον Ρόντο στον ανακριτή δηλώνοντας με νόημα: “Είμαι δικηγόρος και πάνω απ’ όλα είναι η δουλειά μου”. Αποκάλυψε, μάλιστα, ότι για την υπόθεση ήταν ενήμερος και ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας.»
Όπως έχει γραφεί, ο Κρανιδιώτης, ο άνθρωπος που θα κρατήσει «τις σφαίρες του για τους εχθρούς του» και όχι για τους εθνικιστές υπήρξε δικηγόρος όχι μόνο του Ρόντος σε μια υπόθεση που διερευνούσε «σφαίρες για το κεφάλι του Κ Καραμανλή» αλλά κα του  επιχειρηματία που πήρε μέρος του ΟΠΑΠ, του Μελισσανίδη. Δικηγόρος του γιου του στην μήνυση κατά του Unfollow ήταν ο Γιάννης Ηρειώτης. Δικηγόρος των ακροδεξιών Ηλία Κασιδιάρη και Περίανδρου…
Αυτή είναι η θεωρία των μέσων: ότι τα ετερώνυμα έλκονται όπου υπάρχουν μεγάλα συμφέροντα να τους συνδέουν. Και ότι δημιουργούν ένα χώρο που τον ονομάζουν κέντρο ή δημοκρατικό. Από εκεί μέσα, σε περιόδους κρίσης τρέφουν τα άκρα για να συνεχίσουν να κρατάν τα ηνία.
Ας δούμε λοιπόν και άλλα στοιχεία «της θεωρίας των μέσων» που δεν είναι απλά θεωρία αλλά ακτινογραφία του συστήματος εξουσίας στην Ελλάδα. Ας δούμε τη σύνδεση Παπανδρεϊκών και Σαμαρικών μέσω «συμβούλων» και επιχειρηματικών συμφερόντων και το γιατί φαντάζει όλο και πιθανότερο οι Παπανδρέου και Σαμαράς να μην είναι μόνο παλαιοί συμμαθητές, συμφοιτητές και συγκάτοικοι αλλά και πολιτικοί συνεταίροι.
Γνωρίζουμε το πόσο μεγάλο βάρος έδιναν οι Παπανδρέου στην «πράσινη ανάπτυξη»: Ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο τρίτος και μικρότερος των αδερφών είχε για αυτό το λόγο στήσει την περίφημη ΜΚΟ I4CENSE η οποία το 2009 είχε καλέσει ακόμη και τον Σαϊφ Αλ Ισλαμ Αλ Καντάφι, γιό του δολοφονημένου ηγέτη Μουαμάρ Καντάφι να μιλήσει για το ενεργειακό δυναμικό του ανέμου και της θερμότητας της ερήμου. Ο Καντάφι της πετρελαιοπαραγωγού Λιβύης να μιλήσει για την ερημική ενέργεια! Σαν να καλούσαν πλούσιο κτηνοτρόφο να μιλήσει για την καλλιέργεια βλαστοκυττάρων στον πλανήτη Άρη!
Δεν ήταν μόνο ο Ανδρίκος όμως στη μπίζνα της πράσινης ανάπτυξης όπου τα μόνα πράσινα που είχε ήταν το χρώμα του ήλιου του ΠΑΣΟΚ και των δολαρίων.
Ο συγγραφέας μας, ο Νίκος ο Παπανδρέου της Παγκόσμιας Τράπεζας ήταν εκεί. Και δεν ήταν μόνος του:  Το 2012 θα επισκεφτεί την Μάνη και θα μοιραστεί ένα φτωχικό γεύμα με απλούς ανθρώπους της περιοχής. Ομοτράπεζοι του ανάμεσα σε «επιχειρηματίες» των φωτοβολταίκών και των ανεμογεννητριών (στην περίπτωση μας πιο αρμοστό θα ήταν να τα πούμε ανεμογκάστρια) ήταν οι Πέτρος Ανδρεάκος δήμαρχος ανατολικής Μάνης, κουμπάρος του Σαμαρά και πρώην στέλεχος της Πολιτικής Άνοιξης και Σταύρος Λεκάκος, ο τότε υπ’ αριθμόν 2 στην Τράπεζα Πειραιώς του φίλου μας του Σάλα.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Νίκος καθόταν στο ίδιο τραπέζι με τραπεζίτες: Εδώ έχει καθίσει στο ίδιο διοικητικό συμβούλιο με τραπεζίτες δε θα καθόταν στο ίδιο τραπέζι;
Ο Νίκος ήταν στο διοικητικό συμβούλιο της Omega Bank μαζί με τον Λαυρεντιάδη πριν η «τράπεζα» του Λαυρεντιάδη, η Proton Bank αγοράσει την Omega Bank. Αν ο Ρόντος ήταν ο άνθρωπος των Αμερικανών στα Βαλκάνια, ο Λαυρεντιάδης φαίνεται να ήταν ο άνθρωπος των αμερικανών στις ελληνικές business, τουλάχιστον ένας από αυτούς.
Όπως είχε αποκαλύψει ο Κώστας Βαξεβάνης, η εταιρία κολοσσός Carlyle, με την πατροπαράδοτη σχέση με την οικογένεια των αμερικανών προέδρων Bushαγόρασε την πρώτη εταιρία του Λαυρεντιάδη, τη Νεοχημική, έναντι εξωφρενικού ποσού για να του την επιστρέψει έναντι μικρού αντιτίμου.
Μετά τη συγχώνευση Proton και Omega, διευθύνων σύμβουλος της Proton θα αναλάβει ο πρώην αμερικανός πρέσβης στην Ελλάδα, Daniel V. Speckhard.
Ο Speckhard που συνδέθηκε από δημοσιεύματα και με τα σχέδιο Πυθία, ήταν αυτός που μετέφερε στους προϊσταμένους του τις διαβεβαιώσεις του ΓΑΠ ότι με την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον ίδιο, η ενεργειακή πολιτική θα άλλαζε. Όντως: 4 χρόνια μετά, ο συνεταίρος του ΓΑΠ, ο Αντώνης Σαμαράς θα υπογράψει τον ΤΑΡ προσυπογράφοντας όχι μόνο την οικονομική αλλά την ενεργειακή και γεωπολιτική υποτέλεια της Ελλάδας σε ένα περιβάλλον όπου τα μήντια «πλουτίζουν» την Ελλάδα με τεράστιες ποσότητες πετρελαίου στα χωρικά της ύδατα δημιουργώντας έναν ακόμη αντιπερισπασμό για να περάσουν απαρατήρητες οι πραγματικές στοχεύσεις της πολικής Παπανδρέου- Σαμαρά.
Η σχέση του Νίκου Παπανδρέου με τους τραπεζίτες δε σταματά με τη συνύπαρξη του στο ΔΣ με έναν «άνθρωπο των αμερικάνων».
Ο Νικολάκης θα ταξιδέψει με το τζετ του Βγενόπουλου της Marfin στα Τίρανα ενώ θα αναλάβει το ρόλο του μεσολαβητή για τα αραβικά κεφάλαια.
Μια τράπεζα ανθρώπου των αμερικανών, του Λαυρεντιάδη στην Ελλάδα. Μια τράπεζα ανθρώπου του «Κατάρ», του Βγενόπουλου σε Ελλάδα και Κύπρο.
Τραπεζικά σκάνδαλα που ζημιώνουν Ελλάδα και Κύπρο. Μερικές πτυχές μόνο από την ελληνική και την κυπριακή κρίση που στόχος τους δεν ήταν μόνο η οικονομική  καταστροφή και εξάρτηση Ελλάδας και Κύπρου, αλλά και η γεωπολιτική τους υποβάθμιση σε μια εποχή που η γεωπολιτική πίτα ξαναμοιράζεται.
Αλλά ας πάμε λίγο πιο ακροδεξιά.
Το antinews, άνδρο του Κρανιδιώτη, παρουσίασε σχετικά πρόσφατα μιαφωτογραφία του Νίκου Παπανδρέου να κάθεται δίπλα στον αδερφό του «Φύρερ» της ΧΑ Μιχαλολιάκου, Τάκη Μιχαλόλια. Σε πανηγύρι. Πάλι στη Μάνη: Money (Μάνη) talks.
Δεν γνωρίζουμε αν τα πρόσωπα της φωτογραφίας είναι όντως οι Παπανδρέου Μιχαλόλιας. Αν είναι, δε θα μας φανεί καθόλου περίεργο.
Γιατί ο Μιχαλόλιας, ισχυρός ποινικολόγος, είχε πελάτες τους αντίστοιχους «Βγενόπουλους» και «Λαυρεντιάδιδες» των εποχών Ανδρέα Παπανδρέου και Σημίτη: Δικηγόρος του Κοσκωτά. Νομικός σύμβουλος του Κόκκαλη αλλά και του Τσοχατσόπουλου. Και δικηγόρος του Εφραίμ. Και δικηγόρος των ακροδεξιών Περίανδρου, του Κασιδιάρη και πρόσφατα και του αδερφού του, του Νίκου Μιχαλολιάκου…

Αν νομίζετε ότι άλλαξε κυβέρνηση από την εποχή ΓΑΠ και μετά κάνετε λάθος. Απλά πλέον το σύστημα παίζει με τα δεύτερα, παίζει με τις εφεδρείες και τις εξαντλεί.

Πρόκειται απλά για συμπαιγνίες διαπλεκόμενων ολιγομελών ομάδων που έχουν καταλάβει το κράτος προκειμένου να το καταλύσουν. Και να καταφέρουν να επιβιώσουν των εγκλημάτων τους αφήνοντας μάλιστα και πολιτική παρακαταθήκη για το μέλλον των γόνων τους! Τόσο χρήσιμοι ηλίθιοι είναι.  Σιγά σιγά όμως οι εφεδρείες αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι είναι αναλώσιμες και αυτές. Ότι κυρίως αυτές είναι αναλώσιμες…  Και τότε τα πράγματα αρχίζουν να ζορίζουν.

Γιατί, δυστυχώς για τις εφεδρείες, Παπανδρέου δεν γίνεσαι. Γεννιέσαι. Οι καλές σχέσεις των Παπανδρέου με τις διεθνείς ελίτ είναι κληρονομικό χάρισμα. Οι προσωπικές αδυναμίες των Σαμαρά Βεζινέλου και η έλλειψη σοβαρών διασυνδέσεων με τις ελίτ του Εξωτερικού, όσο και αν και οι δυό τους επιδιώκουν να τις δημιουργήσουν, τους οδηγεί σε ένα κρεσέντο εθελοδουλείας και αυτοεξευτελισμού. Είναι τέλειοι για να τελειώσουν αυτό που άρχισε ο Παπανδρέου. Και να τελειώσουν και οι ίδιοι.

Ο Βενιζέλος δίνει διαπιστευτήρια δολοφονικής δουλικότητας προτρέποντας για ιμπεριαλιστικό πόλεμο με τη Συρία. Μη σας πω τι πήρε.

Ο Σαμαράς έδωσε τον ΤΑΡ στον Ομπάμα. Πήρε μια χειραψία.

Έδωσε στη Μέρκελ τα πάντα. Και πήρε μια αναμνηστική φωτογραφία και δεσμεύσεις για ακόμη σκληρότερη λιτότητα.

Μόλις τα αφεντικά σφυρίξαν, έδωσε τους  φίλους των φίλων του, τους Χρυσαυγίτες τους οποίους τους κάλυπτε πλήρως για καιρό.

Πήγε λοιπόν στην Αμερικανοεβραϊκή επιτροπή για να εισπράξει τα εύσημα και ξέρετε τι πήρε;

Έναν αναμνηστικό πάπυρο και επεισόδια της κωμικής εβραϊμερικανικής κωμικής σειράς Seinfeld όπου ο βασικός ήρωας επιχειρεί να παράγει γέλιο αυτοσαρκαζόμενος κατά την κωμική παράδοση του Woody Allen.

Κύριε Σαμαρά. Το λάβατε το μήνυμα; The Joke IS ON YOU.

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Μην …παραμυθιάζεστε για ανάκαμψη στην ευρωζώνη

του Wolfgang Münchau
Οι πολιτικοί ηγέτες της Ευρώπης έχουν αναγάγει την πρώτη ανάκαμψη στους ευρωπαϊκούς οικονομικές δείκτες σε απόδειξη ότι οι πολιτικές τους αποδίδουν. Καλά, πώς το σκέφτονται;
Το ΑΕΠ της ευρωζώνης διευρύνθηκε 0,3% στο β΄ τρίμηνο του έτους. Πιθανόν να αυξήθηκε ξανά στο γ΄ τρίμηνο. Οπότε, αν καθορίζετε τη λήξη μιας ύφεσης ως δύο συνεχόμενα τρίμηνα θετικής ανάπτυξης, ίσως μπαίνετε στον πειρασμό να κάνετε την πρόβλεψη ότι η ύφεση θα τερματιστεί ακριβώς τα μεσάνυχτα της Δευτέρας, με τη λήξη του τριμήνου. Αν το κάνετε, είτε είστε ανόητος, είτε έχετε μια συγκεκριμένη ατζέντα να πουλήσετε – ή και τα δύο.
Ύφεση είναι η μεγάλη διολίσθηση της οικονομικής δραστηριότητας. Το επίκεντρο σε δύο συνεχόμενα τρίμηνα του ΑΕΠ μπορεί να εξυπηρετήσει στην καλύτερη περίπτωση ως ένδειξη για τους πρόχειρους υπολογισμούς ενός ομαλού οικονομικού κύκλου. Αλλά εδώ δεν υπάρχει καν ομαλός οικονομικός κύκλος. Δείτε απλώς τα τεράστια μεγέθη που παίζονται. Αν συγκρίνουμε το πρώτο εξάμηνο του 2007 με το πρώτο εξάμηνο του 2013, το πραγματικό ΑΕΠ συρρικνώθηκε αθροιστικά 1,3% στην ευρωζώνη, 5,3% στην Ισπανία και 8,4% στην Ιταλία.
Την ίδια περίοδο οι επενδύσεις μειώθηκαν αθροιστικά 19% στην ευρωζώνη – 38% στην Ισπανία και 27% στην Ιταλία. Ανάμεσα στο α΄ τρίμηνο του 2007 και στο α΄φετινό τρίμηνο, η απασχόληση μειώθηκε 17% στην Ισπανία και 2% στην Ιταλία. Εγώ δεν θα μίλαγα για λήξη της ύφεσης, αν δεν έβλεπα σταθερή βελτίωση στην ανάπτυξη και στην απασχόληση. Αν έληξε η ύφεση, θα έπρεπε να έχουμε επιστρέψει στους μέσους όρους που επικρατούσαν πριν από αυτήν.
Το μεγαλύτερο βαρίδι στην ανάπτυξη της ευρωζώνης αυτήν τη στιγμή είναι η Ιταλία. Ο κυβερνητικός συνασπισμός του πρωθυπουργού Enrico Letta ουσιαστικά κατέρρευσε το Σαββατοκύριακο καθώς ο Silvio Berlusconi απέσυρε τους υπουργούς του. Η πρόσφατη πολιτική αναταραχή θα επιμηκύνει την ύφεση, καθώς η αβεβαιότητα θα κρατήσει πίσω τις επενδύσεις.
Μια νέα κυβέρνηση δεν μπορεί να φέρει τη λύση. Η Ιταλία είναι κολλημένη σε έναν συνδυασμό από αφόρητα υψηλά επίπεδα δημοσίου χρέους και καθόλου ανάπτυξη στην παραγωγικότητα. Έχει στην ουσία δύο επιλογές για να προσαρμοστεί: να γίνει σαν τη Γερμανία ή να αφήσει την ευρωζώνη.
Δεν μπορεί να κάνει το πρώτο και δεν θέλει να κάνει το δεύτερο. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς των οικονομολόγων Francesco Giavazzi και Alberto Alesina σε πρόσφατο άρθρο τους στην Corriere della Sera, θα κοστίσει περίπου 50 δισ. ευρώ για να μειωθεί η φορολογική σφήνα (η απόκλιση ανάμεσα στο εργατικό κόστος και στα καθαρά κέρδη) στα γερμανικά επίπεδα. Δεν υπάρχει ούτε καν αρκετή πολιτική πλειοψηφία στη χώρα για τόσο δραστικά μέτρα. Η κεντροδεξιά βάζει προτεραιότητα σε φορολογικές περικοπές στην κατανάλωση και στα ακίνητα, ενώ το Δημοκρατικό Κόμμα του Εκ. Letta θέτει βέτο σε περικοπές των δαπανών.
Η Ιταλία δεν αντιμετωπίζει άμεση απειλή όσο μένουν τα μακροπρόθεσμα επιτόκιά της χαμηλά. Θα καταφέρει να τα βγάλει πέρα σερνόμενη για ένα διάστημα, μέχρι να την υποχρεώσει κάποιο πολιτικό ή οικονομικό σοκ να λάβει μια απόφαση προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση.
Εν τω μεταξύ, το μεγαλύτερο εμπόδιο για το ξεκίνημα της ευρωπαϊκής ανάπτυξης δεν είναι η δημοσιονομική πολιτική -που είναι σε γενικές γραμμές ουδέτερη σήμερα σε όλη τη νομισματική ένωση-, αλλά η συνεχής αποτυχία στην εξυγίανση των τραπεζών.
Ο ρυθμός ανάπτυξης των δανείων στον μη τραπεζικό κλάδο έγινε αρνητικός το 2009, έδειξε κάποιες διακοπτόμενες βελτιώσεις, αλλά και πάλι επιδεινώθηκε πέρσι. Τα πράγματα δεν έχουν βελτιωθεί έκτοτε: Τον φετινό Αύγουστο τα δάνεια προς τον ιδιωτικό τομέα ήταν 2% χαμηλότερα σε σχέση με πέρσι. Ο δείκτης κυκλοφορίας χρήματος Μ3 αυξήθηκε με ετήσιο ρυθμό μόλις 2,3% τον Ιούνιο – Αύγουστο.
Αυτό που μας λένε τα χρηματοπιστωτικά και τραπεζικά δεδομένα είναι ότι η οικονομία θα παραπαίει στα όρια της μηδενικής ή της χαμηλής ανάπτυξης στο άνεσο μέλλον, γιατί ο τραπεζικός τομέας δεν προμηθεύει την οικονομία με επαρκή κεφάλαια ώστε να επεκταθεί.
Η τραπεζική ένωση θα μπορούσε να βοηθήσει, μόνο όμως αν κατάφερνε να διαλύσει τη σχέση ανάμεσα στις τράπεζες και το κράτος και να καθαρίσει τους ισολογισμούς. Όμως τίποτα από τα δύο δεν θα γίνει. Πιστεύω ότι ο Mario Draghi, διοικητής της ΕΚΤ, είναι στα σοβαρά αποφασισμένος να διεξαγάγει μιακαθαρή και τίμια επιθεώρηση ποιότητας ενεργητικών, που θα αρχίσει τον επόμενο μήνα. Οπωσδήποτε δεν θέλει να επαναλάβει τα λάθη της European Banking Authority, που έχασε την αξιοπιστία της διεξάγοντας γελοία stress tests.
Τι μπορούμε όμως να κάνουμε αν οι κυβερνήσεις δεν καταφέρουν να συμφωνήσουν για ένα δημοσιονομικό χειρόφρενο σε αυτές τις εξετάσεις; Δεν θα ήταν ανευθυνότητα η παραδοχή ότι οι τράπεζες χρειάζονται πολλές εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ σε φρέσκα κεφάλαια, όταν αυτά τα λεφτά απλά δεν υπάρχουν; Όμως αν δεν καθαρίσει ο τραπεζικός τομέας, προβλέπω να μην αλλάζει καθόλου η τάση στους δείκτες χρηματοπιστωτικού και τραπεζικού δανεισμού – και αυτό θα αναβάλει περαιτέρω την ανάκαμψη.
Η πιο θετική είδηση που είχαμε στην ευρωζώνη ήταν η ανάπτυξη στις ισπανικές εξαγωγές, που έχουν αυξηθεί 11% σε πραγματικά μεγέθη από το α΄ εξάμηνο του 2008 στο φετινό α΄ εξάμηνο. Η βελτίωση στην ανταγωνιστικότητα των ισπανικών εξαγωγών είναι ουσιώδης, αλλά οφείλεται περισσότερο στις περικοπές θέσεων εργασίας, παρά στους μισθούς. Δεν μου είναι σαφές κατά πόσον μια στρατηγική εξαγωγικής ανάπτυξης του είδους που προωθεί η Γερμανία θα ήταν βιώσιμη και σταθερή για την Ισπανία.
Η πολιτική και η οικονομική έκρηξη της Ιταλίας, η πιστωτική αποστράγγιση και η πρόσφατη λιτότητα συνιστούν τους βασικούς συντελεστές που βαραίνουν την ευρωζώνη σήμερα. Η ύφεση που ξεκίνησε το 2008 συνεχίζεται, αν ξεπεράσουμε την ανόητη εμμονή με τα δύο συνεχόμενα τρίμηνα. Και δεν πρόκειται να λήξει σύντομα.
Πηγή: .euro2day.gr
inprecor
Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Μαθήματα ελληνικών παραδοσιακών χορών απο την ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ

Ο Σύλλογος Γυναικών Σερίφου Η ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ, σας προσκαλεί να παρακολουθήσετε και φέτος τα μαθήματα ελληνικών παραδοσιακών χορών και να ενταχθείτε στην χορευτική ομάδα του.
Μαθήματα θα πραγματοποιούνται όπως κάθε χρόνο, δύο Σαββατοκύριακα τον μήνα με αρχή το Σαββατοκύριακό 12 και 13 Οκτωβρίου 2013.
Πληροφορίες και εγγραφές στα μέλη του Συλλόγου.

https://www.facebook.com/isidora.galanou

https://www.facebook.com/groups/aretabouri/

 

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Παιχνίδι απαξίωσης του ελληνικού δικτύου μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας

Παιχνίδι απαξίωσης του ελληνικού δικτύου μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας στήνεται τα τελευταία 24ωρα, με «διαρροές» για επιδιωκόμενο τίμημα που δεν θα ξεπερνά το 1/3 της αξίας των παγίων που έχει σήμερα ο ΑΔΜΗΕ.
Τις πληροφορίες φέρεται να διοχετεύουν στην αγορά μέλη της κυβέρνησης και του ΤΑΙΠΕΔ εν όψει της προσπάθειας ιδιωτικοποίησης των ενεργειακών υποδομών μέσα στο 2013, με την πώληση του 66% των μετοχών του ΑΔΜΗΕ, ο οποίος διαχειρίζεται υπό μονοπωλιακό καθεστώς το σύστημα μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας. Δηλαδή, τα περίπου 11.183 χιλιόμετρα υπέργειων, υπόγειων και υποθαλάσσιων γραμμών, υποσταθμών και κέντρων υψηλής και υπερυψηλής τάσης που βρίσκονται σε όλη την Ελλάδα μεταφέροντας ενέργεια από τους…
σταθμούς παραγωγής.

Η αξία του συστήματος

Σύμφωνα με τις «διαρροές» αυτές, παρ’ ότι ακόμη δεν υπάρχει έκθεση αποτίμησης από ανεξάρτητο εκτιμητή, η τρέχουσα αξία του συστήματος μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα υπολογίζεται ότι δεν ξεπερνά τα 500-580 εκατ. ευρώ, όταν -σύμφωνα με τα επίσημα οικονομικά στοιχεία του Ανεξάρτητου Διαχειριστή Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας, αλλά και τις αποφάσεις της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας- η αποτίμηση των παγίων της ΑΔΜΗΕ Α.Ε. είναι υπερδιπλάσια.

Στον ισολογισμό χρήσης 2012, το ενεργητικό της εταιρείας υπολογίζεται στο 1,545 δισ. ευρώ, ενώ τα ίδια κεφάλαια φτάνουν τα 935 εκατ. ευρώ. Παράλληλα και η ΡΑΕ, στην απόφαση που εξέδωσε πέρυσι για το ετήσιο κόστος συστήματος το 2012 και το 2013, δέχεται πως ο μέσος όρος των απασχολούμενων κεφαλαίων του ΑΔΜΗΕ (RAV) ανέρχεται σε 1,461 δισ. ευρώ, χωρίς στο ποσό αυτό να συμπεριλαμβάνονται οι υπεραξίες που προέκυψαν από την αναπροσαρμογή της αξίας των παγίων στις 31.12.2009.

Πρακτικά, αν οι πληροφορίες για την αποτίμηση του ΑΔΜΗΕ έχουν βάση, σημαίνει ότι ο δυνητικός αγοραστής του 66% που θα πουλήσει το ΤΑΙΠΕΔ για λογαριασμό της ΔΕΗ (σ.σ. κατέχει το 100% της θυγατρικής) θα κληθεί να καταβάλει τίμημα μόλις 330-380 εκατ. ευρώ. Το τίμημα αυτό είναι κυριολεκτικά «ψίχουλα», όχι μόνο επειδή ο ΑΔΜΗΕ δαπανά κάθε χρόνο περί τα 80 εκατ. ευρώ σε επενδύσεις επέκτασης και συντήρησης του δικτύου του, το οποίο αποτιμάται κοντά στο 1,5 δισ. ευρώ, αλλά και επειδή ο μελλοντικός αγοραστής θα αποκτήσει σταθερά έσοδα 260 – 300 εκατ. ευρώ από τη διαχείριση του δικτύου και ετήσια κέρδη 116 εκατ. ευρώ (προϋπολογισμός ΑΔΜΗΕ για τα κέρδη του 2013).

Τακτική ΔΕΣΦΑ

Ανάλογη τακτική ακολούθησαν η κυβέρνηση και το ΤΑΙΠΕΔ και στην περίπτωση της ΔΕΣΦΑ, της εταιρείας που διαχειρίζεται το εθνικό σύστημα μεταφοράς φυσικού αερίου. Το 66% της εταιρείας κατέληξε κατόπιν διαγωνισμού στην αζέρικη Socar έναντι τιμήματος 400 εκατ. ευρώ, όταν η πάγια περιουσία της ΔΕΣΦΑ φτάνει στο 1,25 δισ. ευρώ και το συνολικό ενεργητικό της ξεπερνά το 1,5 δισ. ευρώ, ενώ τα ετήσια κέρδη προ φόρων ανέρχονται σε 112 εκατ. ευρώ (2012).

Ως «βαρίδια» για την αποτίμηση του ΑΔΜΗΕ παρουσιάζονται από τη μια τα υψηλά χρέη ύψους 1,3 δισ. ευρώ που έχει συσσωρεύσει η εταιρεία και αφετέρου η ανάγκη για τη χρηματοδότηση μεγάλης κλίμακας επενδύσεων στο δίκτυο μεταφοράς που πρέπει να υλοποιηθούν τα επόμενα χρόνια, με κυριότερες αυτές των διασυνδέσεων του νησιωτικού με το ηπειρωτικό σύστημα (Κυκλάδες, Κρήτη, Δωδεκάνησα κ.ά).

Πληροφορίες φέρουν την κυβέρνηση να εξετάζει νομοθετική ρύθμιση με την οποία θα απαλλάσσει τον ΑΔΜΗΕ από τα χρέη, τα οποία θα μεταφερθούν μαζί με τις συναλλακτικές του δραστηριότητες σε άλλη θυγατρική, ώστε να παραδοθεί χωρίς οικονομικά βάρη στον ιδιωτικό τομέα. Το νέο σχέδιο για την ιδιωτικοποίηση της εταιρείας, όπως συμφωνήθηκε με την τρόικα, προβλέπει ότι θα πουληθεί απευθείας μέσω διαγωνισμού το 66% της εταιρείας σε στρατηγικό επενδυτή, ενώ το υπόλοιπο 34% θα το αποκτήσει το Ελληνικό Δημόσιο, χωρίς ωστόσο να είναι ξεκάθαρο αν θα αποζημιώσει με ρευστό ή με άλλο τρόπο τη ΔΕΗ.

Από efsyn, μέσω “Το Γρέκι“

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Στα μαλακά η Χρυσή Αυγή.

Την οργή του μεγαλοεπιχειρηματία Γιώργου Μπόμπολα θα έχει να αντιμετωπίσει πλέον η κυβέρνηση Σαμαρά, μετά την σοκαριστική απόφαση να αφεθούν ελεύθεροι όλοι οι συλληφθέντες βουλευτές της Χρυσής Αυγής εκτός από τον Γιάννη Λαγό.
Aυτό γράφαμε πριν μερικές ώρες και όταν άρχισε το δελτίο του Mega επαληθευθήκαμε. Καταπέλτες κατά της κυβέρνησης οι παρουσιαστές. Ο Πρετεντέρης μίλησε ανοιχτά για στημένο πλυντήριο να πέσει στα μαλακά η Χρυσή Αυγή. Κάλεσε μάλιστα τους πολίτες να συγκρίνουν την εγκληματική οργάνωση που αφέθηκε ελεύθερη από την Δικαιοσύνη με τον Λάκη Γαβαλά που οδηγήθηκε στην φυλακή! Κι αυτή είναι η αλήθεια.
Οδηγούν την χώρα σε εμφύλιο. Αξίζει να σημειώσει κανείς ότι στην υπόθεση αυτή έγινε μαθοδικά ότι έπρεπε για να πέσει στα μαλακά η Χρυσή Αυγή. Ακόμη και το όνομα του προστατευόμενου μάρτυρα διέρρευσαν οι διαφθαρμένες αρχές.
Να θυμίσουμε ότι ο Γιώργος Μπόμπολας είχε αντιμετωπίσει σχεδόν σαν προσωπική του υπόθεση την εξάρθρωση της εγκληματικής οργάνωσης.
Γράφαμε σε προηγούμενη ανάρτησή μας:
Ένας μεγαλοεπιχειρηματίας,  το όνομα του οποίου βρίσκεται κάτω από όποια πέτρα και να σηκώσεις, δείχνει να πήρε προσωπικά την εξάρθρωση της συμμορίας των νεοναζί. Επειδή η (σε πολλές περιπτώσεις δικαιολογημένη) ποσότητα  δηλητηρίου που έχει χυθεί κατά της διαπλοκής και των νταβατζήδων στη Ελλάδα, συναγωνίζεται τα κυβικά νερού του Αιγαίου Πελάγους, σήμερα- τουλάχιστο εμείς εδώ στο Κουρδιστό Πορτοκάλι-, αισθανόμαστε την υποχρέωση να πούμε ένα μπράβο στους δημοσιογράφους της εφημερίδας ΕΘΝΟΣ για τα συγκλονιστικά στην κυριολεξία ρεπορτάζ τους. Όπως επίσης και να σημειώσουμε πως χωρίς την παρότρυνση του ιδιοκτήτη της εφημερίδας Γιώργου Μπόμπολα όλο αυτό το αποκαλυπτικό υλικό που με κόπο αποκτούσαν οι δημοσιογράφοι της εφημερίδας δεν θα έβλεπε το φως της δημοσιότητας. Το υπογραμμίζουμε αυτό γιατί όλο το προηγούμενο διάστημα είχε στηθεί μια βιομηχανία προβολής της Χρυσής Αυγής στην οποία συμμετείχαν πρόθυμα εκδότες, καναλάρχες, τηλεπερσόνες και άλλα εγχώρια σκουπίδια της νεοελληνικής κοινωνίας μας. Σ΄αυτόν τον συρφετό του μηντιακού παρακράτους έρχονται τώρα να στρατευθούν οι  σεσημασμένες πρόθυμες πόρνες της δικηγορίας οι οποίες κουνούν με ηδυπάθεια τους πισινούς τους προς την μεριά των εγκλειστών μελών της οργάνωσης ώστε να αναλάβουν συνήγοροι υπεράσπισης. Το φλέρτ του συγκεκριμένου μηντιακού και νομικού υποκόσμου το οποίο στηρίζεται σε παραδικαστικά κυκλώματα της Δικαιοσύνης παρότι δεν μας εκπλήσσει δεν παύει να αποτελεί πρόκληση για τους ώριμα σκεπτόμενους συμπολίτες μας.
Με δέος παρακολουθούσαμε τα τελευταία χρόνια την αγιοποίηση των δολοφόνων μέσα από συγκεκριμένα μηντιακά συμφέροντα που κινούν σεσημασμένοι- για τον αμοραλισμό και την μοχθηρία τους- εμπλεκόμενοι. Ως εκ τούτου η απόφαση μιας πανίσχυρης για τα εγχώρια δεδομενα οικογένειας-Μπόμπολα-να σταθεί με όλα τα ΜΜΕ που ελέγχει απέναντι στην εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής είναι κάτι που δεν περνάει απαρατήρητο. Ακόμη κι αν δεχθούμε τα πιο ακραία σενάρια με το πιο “επιθετικό” να θέλει τον Μπόμπολα να κινείται από προσωπικά- επιχειρηματικά κριτήρια ενάντια στην συμμορία των νεοναζί οι οποίοι είχαν στήσει έναν ακροδεξιό μαφιόζικο μηχανισμό “προστασίας” σε ολόκληρη την Ελλάδα, αυτό δεν μειώνει την συμβολή του και τον ρόλο του στην εξάρθρωση της εγκληματικής οργάνωσης.
Η αποφασιστική στάση της οικογένειας Μπόμπολα απέναντι στην ενάντια οργάνωση που διατηρούσε ισχυρά ερείσματα στον Πειραιά πιθανόν  να “φωτογραφίζει”  και τα αντίπαλα συμφέροντα που έσπευσαν να επωάσουν με ζέση το αυγό καθώς και το νεογέννητο θανατηφόρο φίδι.
Οι διαχειριστές του Αρχικοριού της ΕΥΠ είναι σε θέση να γνωρίζουν ποια είναι ακριβώς εκείνα τα συμφέροντα που παρείχαν πάσης φύσεως ενισχύσεις στην οργάνωση. Τελικός αποδέκτης όλων αυτών των πληροφοριών είναι το Μέγαρο Μαξίμου και προσωπικά ο Σαμαράς. Είναι στο χέρι του πρωθυπουργού να απαλλάξει την χώρα από τους νεοναζί αγνοώντας τυχόν περίεργες νουθεσίες κάποιων εκ των συμβούλων του.  Στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής δεν χωράνε ημίμετρα, ούτε εφησυχασμός. Στο κάτω κάτω δεν αξίζει στην Ελλάδα να κατηγορηθεί από την Ιστορία ότι απετέλεσε την μήτρα του νεοφασισμού.
Η συμβολή των ολιγαρχών στην συντριβή της οργάνωσης με τον Γιώργο Μπόμπολα να διατηρεί την πρωτοκαθεδρία ανάμεσά τους μπορεί να συμβάλλει στην αλλαγή σελίδας για την χώρα μας. Όσο για τους ίδιους τους ολιγάρχες η ελληνική φύση φροντίζει να τους διατηρεί σε μια διαδικασία αυτορρύθμισης: Eπειδή αναμεταξύ τους ισχύει το ο Γιάννης φοβάται το θεριό και το θεριό τον Γιάννη  συνήθως το παιγνίδι μοιράζεται ή έτσι θα πρέπει να γίνεται τουλάχιστο κάτι που επιτρέπει σε μια είδους ηρεμία να διαχέεται στους αποκάτω. Όσοι σπεύσουν να μας επικρίνουν για το εγκώμιο στον Μπόμπολα να μας προτείνουν κάτι πιο αποτελεσματικό από το προσκύνημα του Τσίπρα και της εγχώριας αριστεράς στα κουπόνια και στις μισθοδοσίες των ολιγαρχών τους οποίους μέμφονται. Η σχέση της ελληνικής αριστεράς με τους Έλληνες ολιγάρχες παραπαίμπει σ΄εκείνη της Χρυσής Αυγής με τους Πακιστανούς. Για τα μάτια του κόσμου τους έδερναν αλλά στην συνέχεια τους έδιναν ρούχα να πουλάνε και στην συνέχεια τους παρείχαν προστασία.

Πηγή : http://kourdistoportocali.com

Διαβάστε Περισσότερα

Ε.Ε.: Η «μυωπική» αντίδραση των αγορών θα οδηγήσει σε εκτίναξη του χρέους

Του ανταποκριτή μας στις Βρυξέλλες Νικου Χρυσολωρα
Δευτερεύουσα είναι η σημασία των δημοσιονομικών πολλαπλασιαστών στη δυναμική του δημοσίου χρέους, σύμφωνα με μελέτη της Γενικής Διεύθυνσης Οικονομικών Υποθέσεων της Κομισιόν, που δόθηκε χθες στη δημοσιότητα. Με την έκθεση δίνεται έμμεση «απάντηση» στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, οι εμπειρογνώμονες του οποίου είχαν υποστηρίξει τους προηγούμενους μήνες ότι η υποτίμηση των δημοσιονομικών πολλαπλασιαστών, δηλαδή της επίπτωσης που έχουν τα μέτρα λιτότητας στην οικονομική ανάπτυξη και το ΑΕΠ, ήταν εκ των βασικών λόγων εκτροχιασμού των βασικών μεγεθών του ελληνικού Προγράμματος.
Οι συντάκτες της έκθεσης της Κομισιόν, με τίτλο «Effects of fiscal consolidation envisaged in the 2013 Stability and Convergence Programmes on public debt dynamics in EU Member States» συμφωνούν με τη «βιβλιογραφία» ότι οι δημοσιονομικοί πολλαπλασιαστές είναι υψηλοί σε εποχές κρίσης, όπως αυτή που διερχόμαστε σήμερα. Ως εκ τούτου, η δημοσιονομική προσαρμογή οδηγεί σε συρρίκνωση του ΑΕΠ και αύξηση του χρέους. Ωστόσο, οι αρνητικές αυτές επιπτώσεις είναι πρόσκαιρες και δεν ξεπερνούν συνήθως τα τρία χρόνια από την έναρξη ενός προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής. Ακόμη και με τους χειρότερους δυνατούς πολλαπλασιαστές στην εφαρμογή μέτρων λιτότητας, έπειτα από λίγα χρόνια το χρέος αρχίζει να μειώνεται, ενώ αντιθέτως αν δεν γίνει καμία προσπάθεια δημοσιονομικής προσαρμογής (και επομένως δεν υπάρχουν πολλαπλασιαστές), το χρέος αποκτά, για την περίπτωση της Ελλάδας, εκρηκτικές διαστάσεις.
Σε περίπτωση, όμως, που η αντίδραση των αγορών είναι «μυωπική», όπως την αποκαλούν οι συντάκτες της έκθεσης, και τα επιτόκια των κρατικών ομολόγων παραμείνουν υψηλά, τότε ανεξαρτήτως πολλαπλασιαστών, η αποκλιμάκωση του χρέους καθυστερεί κατά τουλάχιστον μία δεκαετία. Σε μία τέτοια περίπτωση, όση δημοσιονομική προσπάθεια και να κάνει ένα κράτος, ακυρώνεται στην πράξη, λόγω των υψηλών επιτοκίων στην αναχρηματοδότηση του χρέους. Για την περίπτωση της Ελλάδας, μάλιστα, οι προβολές της έκθεσης δείχνουν ότι θα ήταν «προτιμότερο» να μην έπαιρνε κανένα μέτρο προσαρμογής απ’ όσα προβλέπονται στο Πρόγραμμά της, παρά να πάρει μέτρα, τα οποία λόγω της «μυωπικής» αντίδρασης των αγορών και του υψηλού δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή θα οδηγήσουν σε μεγαλύτερη εκτίναξη του χρέους. Και στις δύο περιπτώσεις αυτές, το χρέος θα αυξάνεται, αλλά με την επίπτωση της λιτότητας και των υψηλών επιτοκίων θα αυξάνεται ακόμη πιο γρήγορα, απ’ ό,τι αν δεν εφαρμοζόταν κανένα μέτρο.
Με τον όρο «μυωπική» αντίδραση των αγορών, οι συντάκτες της έκθεσης ορίζουν την αύξηση των επιτοκίων των κρατικών ομολόγων κατά 200 μονάδες βάσης για κάθε μονάδα μείωσης του ελλείμματος, μέσω δημοσιονομικής προσαρμογής. Πρόκειται για ένα σενάριο που δεν είναι ακραίο, σύμφωνα με στελέχη της Κομισιόν, καθώς έχει παρατηρηθεί ότι λόγω της πρόσκαιρης αύξησης του χρέους που προκαλεί η λιτότητα, οι αγορές «πανικοβάλλονται και ζητούν υψηλότερα επιτόκια». Υπό κανονικές συνθήκες, το φαινόμενο αυτό υποχωρεί μόλις οι αγορές διαπιστώσουν τη μεσοπρόθεσμη θετική επίδραση της δημοσιονομικής προσαρμογής στις προοπτικές της οικονομίας. Αν όμως οι αγορές μείνουν «μυωπικές» και συνεχίσουν να ζητούν υψηλά επιτόκια, τότε κάθε προσπάθεια προσαρμογής, ειδικά για τη χώρα μας, θα αποδειχθεί ατελέσφορη και το χρέος θα συνεχίσει να αυξάνεται.
Τα πρακτικά συμπεράσματα της μελέτης δεν αφορούν την Ελλάδα, για όσο δανείζεται με τα εξαιρετικά χαμηλά επιτόκια που προσφέρει ο μηχανισμός στήριξης Ευρωζώνης και ΔΝΤ. Αν η Ελλάδα, όμως, επιστρέψει στις αγορές και βρεθεί αντιμέτωπη με υψηλά επιτόκια, τότε κάθε προσπάθεια προσαρμογής θα αυτοακυρωθεί. Μάλιστα, είναι κρίσιμο να έχει τελειώσει με όλα τα μέτρα λιτότητας πριν βγει στις αγορές, διότι αν χρειαστεί να συνεχίσει την προσαρμογή και μετά το τέλος του Μνημονίου και οι αγορές αντιδράσουν «μυωπικά» στην προσπάθειά της, τότε το χρέος θα φτάσει σε εξωπραγματικά επίπεδα.
Πηγή : http://news.kathimerini.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Εντάξει, λοιπόν. Να το καταργήσουμε το μνημόνιο!

Το business plan είναι για την επιχείρηση ό,τι το τετράδιο και το μολύβι για τον μαθητή του δημοτικού: Απαραίτητο! Στις επιχειρήσεις υπάρχουν κανόνες. Ας πούμε, δεν αφήνουμε το ταμείο μόνο του παρέα με έναν ανοικτομάτη. Ή δεν κάνουμε δράσεις δίχως να έχουμε προϋπολογίσει το budget. Καταλαβαίνουμε ότι αυτό το τελευταίο είναι άγνωστη λέξη στην Ελλάδα. Όπως και το business plan για το ελληνικό δημόσιο.

Πάνω το μνημόνιο, κάτω το μνημόνιο. Ατελείωτα συνθήματα έχουν καλύψει κάθε πιθανή σπιθαμή τοίχου σε αυτή την χώρα. "Κρεμάλα", "ψόφο", είναι τα πιο δημοφιλή συνθήματα ακροδεξιών και ακροαριστερών εναντίον των αντιπάλων τους. Προσφορά στην ελληνική δημοκρατία και στα πλαίσια, πάντα, του άκρως δημοκρατικού δόγματος "ή εμείς ή αυτοί".

Αυτός ο καυγάς για το μνημόνιο κρατάει χρόνια. Από την πρώτη στιγμή της κρίσης. Κι έτσι ξεχάσαμε αν η κρίση έφερε το μνημόνιο ή το μνημόνιο την κρίση. Με αυτά που ακούω τελευταίως, πάντως, τείνω να πιστέψω ότι η Ελλάδα ήταν μία ευτυχισμένη χώρα και ήρθε το μνημόνιο και έτσι δεν έμεινε τίποτα όρθιο.

Τέλος πάντων, από συνθήματα πάμε καλά. Business plan, όμως, δεν βλέπουμε. Δεν υπάρχει έπειτα από τόσο καιρό ένα συγκεκριμένο σχέδιο για το πως θα ευημερήσει αυτή η χώρα. Όχι συνθήματα και φωνές, αλλά ένα σχέδιο. Σαν να βρισκόμαστε σε γενική συνέλευση ανώνυμης εταιρείας. Λέει ο άλλος: Θέλω να αναπτυχτεί ο τουρισμός. Ωραία! Πού θέλεις να τον φτάσεις, πώς και με τι ενέργειες; Πόσα κεφάλια θα απαιτηθούν, πού θα τα βρεις και ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Το ίδιο για τη γεωργία, για τη βιομηχανία, για την παιδεία, την υγεία. Τόσα κόμματα έχουμε, τόσους νοματαίους συντηρούν και δεν βρέθηκε ούτε μία ομάδα να συντάξει ένα business plan;

Με νούμερα, με στοιχεία, με προβολή σεναρίων. Μία σοβαρή δουλειά, τέλος πάντων. Αν η τράπεζα απαιτεί από τον περιπτερά της γειτονιάς business plan για να του χρηματοδοτήσει την αγορά δύο ψυγείων, οι πολίτες μιας χώρας τι πρέπει να απαιτήσουν από τους υπεύθυνους πολιτικούς τους;

Δεν θέλετε κύριε το μνημόνιο; Να το καταργήσουμε για να μην σας χαλάσουμε και το χατίρι. Κι έπειτα; Τι θα κάνετε; Συγκεκριμένα, βήμα - βήμα. Όχι αερολογίες του τύπου θα βάλουμε το πιστόλι στο τραπέζι. Διότι αυτό μοιάζει περισσότερο με προετοιμασία πράξης του κοινού ποινικού δικαίου και όχι με την πρόταση ενός σοβαρού κόμματος. Ένα business plan παρακαλώ! Ένα ψηφίο σοβαρότητας ζητάμε...

Είναι απίστευτο, αλλά και στις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν αυτές γίνουν, θα πάμε, κατά τα φαινόμενα, έτσι! Με ανούσια συνθήματα, με προτάσεις δίχως νόημα που δεν έχουν θέση ούτε στα φοιτητικά αμφιθέατρα. Ούτε ένα business plan δεν μπορούν να συντάξουν! Κι όμως απαιτούν την ψήφο μας. Υπό αυτές τις συνθήκες δεν θα περνούσαν ούτε έξω από την γενική συνέλευση της ανώνυμης εταιρείας μας. Αλλά είμαστε έτοιμοι σε αυτούς τους ανθρώπους να εμπιστευτούμε για άλλη μία φορά το μέλλον των παιδιών μας.

Θανάσης Μαυρίδης

thanasis.mavridis@capital.gr

Πηγή:www.capital.gr

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

«Χρυσή Αυγή»: Πάρεργα και παραλειπόμενα.

Καθηγητού Βασίλη Φίλια

πρώην Πρύτανη Παντείου Πανεπιστημίου.

—————————-
Το ότι η Χρυσή Αυγή είναι ένα φασιστικό μόρφωμα είναι δεδομένο και αναμφισβήτητο. Γι αυτό ακριβώς και βρίσκεται εκτός πλαισίου δημοκρατικού πολιτεύματος, του οποίου τα κενά και τις αδυναμίες εκμεταλλεύεται για να το υποσκάψει.
Αυτή όμως είναι μία παράμετρος του θέματος.
Η άλλη αναφέρεται στο γεγονός ότι 500.000 άνθρωποι την εψήφισαν και από αυτούς μόνο το 1/10 είναι φασιστοειδούς νοοτροπίας , οι οποίοι και αποτελούν τον σκληρό οργανωτικό της πυρήνα. Πρόκειται για ένα στοιχείο καθοριστικής σημασίας , που οι διάφοροι «αναλυτές» θέλουν να το αγνοούν.
Είναι η «Χρυσή Αυγή» εγκληματική οργάνωση; Βεβαίως και είναι, αλλά αυτό δεν αφορά στους εκτός πυρήνος ψηφοφόρους.
Το πρώτο , λοιπόν ερώτημα, είναι το πώς και γιατί οι εκατοντάδες χιλιάδες αυτοί ψηφοφόροι ψήφισαν τη «Χρυσή Αυγή».
Σε καμία περίπτωση όχι διότι παρασύρθηκαν από το «όραμα» μιάς νέας μεγάλης και ισχυρής Ελλάδας, που δήθεν υποστασιοποιείτο στο πρόσωπο των φουσκωτων και ηλιθίων, που παρίσταναν τους ηγέτες του μορφώματος αυτου. Δεν είναι τα μολυβένια αυτά στρατιωτάκια με τα στρατιωτικά παραγγέλματα και τα «τάγματα εφόδου» που έπεισαν τους ψηφοφόρους. Είναι η ανηλέητη οικονομική δυσπραγία, το μνημονιακό τσουνάμι, και το συνακόλουθο γιγάντιο αίσθημα αδιεξόδου, αγανάκτησης και προδοσίας που έσπρωξε τις μάζες αυτές στην κάλπη της ΧΑ.
Οι μάζες αυτές εκφράζουν την απόλυτη δυσπιστία στις κατεστημένες μνημονιακές ηγεσίες και διακατέχονται από βαθύτατη περιφρόνηση προς τους αγοραίους χρεοκόπους, που κυβέρνησαν και κυβερνούν αυτή τη χώρα τα τελευταία σαράντα χρόνια.
Η άλλη εξίσου σημαντική άποψη του ζητήματος είναι ο χειρισμός και η χρησιμοποίηση της «Χρυσής Αυγής», από τις μνημονιακές κυβερνήσεις. Η καλλιέργεια εμφυλιοπολεμικού κλίματος – βλέπε τις δεκάδες ομιλίες Σαμαρά, που προηγήθησαν των βλακωδών δηλώσεων Λαζαρίδη- με τη θεωρία των ‘δύο άκρων» και του ‘συνταγματικού τόξου» , όχι μόνον άφηναν ελεύθερο το πεδίο έκνομης δράσης της ΧΑ, αλλά και έμμεσα την νομιμοποιούσαν ως αντίβαρο της επαράτου αριστεράς..
Με την ίδια λογική δεν άγγιζαν τα συνεργαζόμενα με τους χρυσαυγίτες κυκλώματα του παρακράτους , τα οποία εγνώριζαν τόσο ο πολύς Παπουτσής όσο και ο «αδιάφθορος»‘ Δένδιας. Για να μην ξεχνάμε και την απόρριψη του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου που έφερε ο Ρουπακιώτης στη Βουλή.
***
Αυτά ως προς τα «γενετικά» αίτια του φαινομένου «Χρυσή Αυγή».
Ως προς το θέμα των συλλήψεων και των διώξεων που ασκήθηκαν κατά του ηγετικού πυρήνος, στελεχών και συνεργαζομένων παρακρατικών, το πρώτο ερώτημα που τίθεται είναι γιατί ο κ.Δένδιας δεν έστειλε νωρίτερα τους φακέλλους στον εισαγγελέα και μόνο όταν στριμώχθηκε από τη δολοφονία του Π.Φύσσα αναγκάστηκε να το κάνει.
Το δεύτερο , γιατί δεν παρέπεμπε στη δικαιοσύνη τους τραμπούκους της ΧΑ κάθε φορά που παρέβαιναν κατάφορα τον νόμο [Άγιος Παντελεήμωνας, Ιχθυόσκαλα, Κερατσίνι, Μελιγαλα, κλπ, κλπ] με τη διαδικασία του αυτόφωρου.
Το τρίτο ερώτημα: Συντρέχουν οι συνταγματικές και νομικές [αυτόφωρο] προϋποθέσεις για τις πρόσφατες συλλήψεις ή η Δημοκρατία θα υποστεί πάλι βαρύτατο κόλαφο με τυχόν «αθώωση»
Τέτοιου είδους ενέργειες πρέπει να προετοιμάζονται και να θεμελιώνονται τέλεια και όχι υπό τις πιέσεις του Ισραηλινού λόμπυ και των όποιων αμερικανικών και ευρωπαϊκών «κύκλων».
Θα ήταν μεγάλο λάθος η Ελλάδα να λειτουργήσει πάλι ως πειραματόζωο όταν οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, όχι μόνον της Δύσης αλλά και της Ανατολής , που έχουν πολύ ισχυρότερα φασιστικά κινήματα από εκείνο της ΧΑ ενεργούν με τόση προσοχή.
***
Σε κάθε περίπτωση οποιαδήποτε και αν είναι η έκβαση της υπόθεσης «Χρυσή Αυγή» δεν πρόκειται να λήξει παρά του λεονταρισμούς Σαμαρά, Βενιζέλου κ.α , αν δεν εξαλειφθούν τά αίτια που προκάλεσαν την άνοδό της.
Βεβαίως σε τούτα εδώ τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει,
Όμως καλόν είναι να μην ξεχνάμε ότι ο Χίτλερ που φυλακίστηκε το 1924 για ενέργειες κατά της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης επανήλθε πλησίστιος εκμεταλλευόμενος την κρίση του 1929-30. Όχι πως αυτό σημαίνει ότι ισχύει ο κανόνας «η Ιστορία επαναλαμβάνεται» .Ωστόσο πάντα προειδοποιεί και μας βοηθαει να προβλέπουμε και να προλαμβάνουμε.
Αθήνα 29 Σεπτεμβρίου 2013
inprecor
Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

«Πιο ραγιάς… πεθαίνεις»

Στις 26/09/2013 αναρτήσαμε ένα σχόλιο με τίτλο τα «Παρακάλια της κυβέρνησης» όπου αναφερόμασταν σε έναν αποκαλυπτικό διάλογο του Άδωνι Γεωργιάδη με τον Ματίας Μορς, όταν η τρόικα επισκέφτηκε το υπουργείο του για «το συνήθη έλεγχο».

Από το «Βήμα της Κυριακής» 29/09/2013, που δίνει συνέχεια σε αυτόν το διάλογο,  αλιεύουμε το παρακάτω σχόλιο από τη στήλη του  ΒΗΜΑτοδότη:

«Ο κ. Άδωνις Γεωργιάδης τελευταίως υπερηφανεύεται για ένα και μόνο πράγμα. Ότι είναι ο πιο μνημονιακός βουλευτής και εν συνεχεία υπουργός που υπάρχει σήμερα στο Κοινοβούλιο. Πιο μνημονιακός ακόμη και από την ηγεσία της ΝΔ. Αυτή την ιδιότητά του την αποκάλυψε και στον κ. Μορς της τρόικας, ο οποίος τον κοίταζε παραξενεμένος: «Είμαι ο πιο μνημονιακός γιατί εγώ ψήφισα και τα τρία μνημόνια» του είπε. Ο κ. Μορς και η παρέα του πρώτη φορά συναντούσαν υπουργό τόσο ένθερμο προς την τρόικα, αλλά ο κ. Γεωργιάδης συνέχισε ακάθεκτος:«Μη μας πιέζετε για νέα μέτρα. Δεν θα τα ψηφίσω, παρ’ ότι είμαι φανατικός μνημονιακός. Και αν δεν τα ψηφίσω εγώ, δεν πρόκειται να τα ψηφίσει κανένας. Συνεπώς θα πέσει η κυβέρνηση. Και αν πέσει αυτή η κυβέρνηση, ποιοι νομίζετε ότι θα έρθουν, κύριε Μορς; Οι Κόκκινοι, και δεν πρόκειται να πάρετε μ’ αυτούς πίσω τα λεφτά σας». Και το μόνο που ψέλλισε ο έκπληκτος τροϊκανός ήταν: «Καταλαβαίνω, σας καταλαβαίνω πλήρως…» Τόσο ραγιάς!

Ας μη φοβάται ο Άδωνις Γεωργιάδης. Δεν θα βρεθεί στη δύσκολη θέση να καταψηφίσει, γιατί τη μέθοδο, που θα περάσουν τα μέτρα, η κυβέρνηση την έχει βρει ήδη και με πρόταση της ίδιας της τρόικας. Θα είναι «κρυφά», όπως συνηθίζεται να λέγεται, π.χ. οι φόροι. Δεν θα θεωρηθούν, δηλαδή, ως μέτρα που τα υπαγορεύει η τρόικα.

Για όσα θα είναι «φανερά», όπως η αλλαγή της νομοθεσίας για τις προϋποθέσεις κήρυξης μιας απεργίας, δεν έχει κανένα λόγο να τα καταψηφίσει, γιατί είναι μέσα στα «πιστεύω» του. Και σε αυτά τα πιστεύω του είναι τόσο φανατικός όσο φανατικός μνημονιακός βουλευτής και υπουργός είναι τώρα.

Το πρόβλημα, βέβαια, δεν είναι ο ραγιαδασμός του Άδωνι Γεωργιάδη. Το πρόβλημα είναι η πολιτική και οικονομική εξάρτηση της χώρας μας, που έχει ενταθεί με την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ευρώ, ακραία έκφραση της οποίας είναι ο ραγιαδασμός του Άδωνι Γεωργιάδη στο επίπεδο της κυβέρνησης.

Δεν πρόκειται, δηλαδή, για απλές «εξαρτήσεις». Είναι μια συγκεκριμένη σχέση μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των μικρότερων χωρών, που υπαγορεύει συγκεκριμένα καθήκοντα στο επαναστατικό κίνημα.

Αυτό που απομένει να δούμε είναι πότε θα γίνουν όλα αυτά κατανοητά στην ηγεσία του Κόμματος. Μερικά δε χαρακτηριστικά της εξάρτησης είναι τόσο ορατά και οξυμένα που «βγάζουν μάτι». Δεν χρειάζεται πρώτα να «βγάλουμε τα μάτια μας» και μετά να καταλάβουμε περί τίνος πρόκειται!

Άλλωστε το επιχείρημα ότι η αναγνώριση του καθεστώτος της εξάρτησης μπορεί να οδηγήσει σε μια συμμαχία με την αστική τάξη ή με τμήματά της παρά έχει γελοιοποιηθεί για να εξακολουθούμε να το παίρνουμε στα σοβαρά. Πρώτα – πρώτα, γιατί στην υποθετική περίπτωση που θα ήθελε κάτι τέτοιο το ΚΚΕ δεν το θέλει η αστική τάξη και τα κόμματά της.

Ποιος ισχυρίζεται ότι η αστική τάξη της χώρας μας επιθυμεί να αλλάξει τη σχέση της με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις; Κανείς. Στο πρόσφατο ταξίδι του Αντώνη Σαμαρά στις ΗΠΑ εξηγήθηκε «λεπτομερειακώς» το σύνολο των διευκολύνσεων που παρέχει η χώρα μας στις ΗΠΑ, στο πλαίσιο της πολιτικής που εφαρμόζουν οι ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή και ειδικά για τη Συρία. Ενισχύθηκε ο άξονας ΗΠΑ – Ελλάδας και Ισραήλ.

Αντίτιμο αυτής της πολιτικής, που προβάλλεται στο πλαίσιο της σταθερότητας που παρουσιάζει η χώρα μας, θα είναι οι οικονομικές επενδύσεις από την πλευρά των αμερικάνων επενδυτών στη χώρα μας. Αν πραγματοποιηθούν και αυτές…

Όλα αυτά δεν σημαίνουν τίποτα για την πραγματική θέση της χώρας μας στο διεθνές καπιταλιστικό σύστημα επί τέλους;
Νέα Σπορά
Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Πήρε παράταση για ένα χρόνο το πρόγραμμα “Βοήθεια στο σπίτι”

Βαθιά ανάσα για τα άτομα με ειδικές ανάγκες, ηλικιωμένους και χρήζοντες ειδικής βοήθειας κι εξυπηρέτησης περιλαμβάνει το πρόγραμμα “Βοήθεια στο σπίτι” το οποίο παρατείνεται μέχρι την 30 Σεπτεμβρίου 2014.
Υπενθυμίζεται ότι το πρόγραμμα “Βοήθεια στο σπίτι” προσφέρει υπηρεσίες συμβουλευτικής και συναισθηματικής στήριξης ιατρικής φροντίδας, νοσηλευτικής μέριμνας και φυσικοθεραπείας, μικροαγορές και πληρωμή λογαριασμών και θα εξυπηρετεί τους ωφελούμενους του προγράμματος “Κατ’ Οίκον φροντίδα Συνταξιούχων” και τους ηλικιωμένους ανασφάλιστους και ΑμεΑ οικονομικά αδύνατους πολίτες. Επίσης, θεσμοθετείται η δυνατότητα το πρόγραμμα να υλοποιεί την “Κατ’ Οίκον Νοσηλεία” με σκοπό την υποστήριξη της πρωτοβάθμιας περίθαλψης και μετανοσοκομειακής νοσηλείας και ανάρρωσης του ασθενούς στο δικό του χώρο, συμβάλλοντας ταυτόχρονα στην απελευθέρωση νοσοκομειακών κλινών για να χρησιμοποιηθούν από ασθενείς με μεγαλύτερη ανάγκη.
Κριτήρια επιλογής των ωφελουμένων του προγράμματος αποτελούν κυρίως η ηλικία, το εισόδημα, η οικογενειακή κατάσταση, η κατάσταση της υγείας, η πρόσκαιρη ή μόνιμη εξάρτηση.
Οι δήμοι καλούνται να συνάπτουν προγραμματική συμφωνία για τα προγράμματα φροντίδας συνταξιούχων, ηλικιωμένων ανασφάλιστων, ΑΜΕΑ και οικονομικά αδύνατων πολιτών.
Πηγή : http://milosvoice.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Εντυπώσεις και βραβεία από το Animαsyros 6.0

Γιάγκος Αντίοχος

Η αιγαιοπελαγίτικη γιορτή του animation συνέχισε για μια ακόμη χρονιά την επιτυχημένη της φεστιβαλική φόρμουλα. Μπολιάζοντας ένα ενδιαφέρον και ολόφρεσκο κινηματογραφικό υλικό με παράλληλα events, masterclasses, πάρτι, τζαζ συναυλίες, παιδικές δραστηριότητες κατάφερε να συνδεθεί με το ντόπιο πληθυσμό και να δώσει για τέσσερις μέρες το δικό της στίγμα στην πεντακάθαρη και πανέμορφη Ερμούπολη που την φιλοξενεί…
Επιπλέον, το νεοκλασικό αρχιτεκτονικό κομψοτέχνημα του θεάτρου Απόλλων (φώτο: το κατάμεστο από κόσμο φουαγιέ του), το οποίο αποτελεί την κεντρική αίθουσα του φεστιβάλ, συνθέτει ένα υποβλητικό οπερατικό σκηνικό που συμβάλει τα μέγιστα στην γοητευτική φεστιβαλική ιδιομορφία του Animαsyros.

Στην έκτη του διοργάνωση, λοιπόν, το νεανικό αιγαιοπελαγίτικο φεστιβάλ παρουσίασε ένα περιεκτικό τετραήμερο πρόγραμμα που φανέρωσε γιατί το animation θεωρείται ένα από τα πλέον δυναμικά είδη της σύγχρονης κινηματογραφίας. Η απόλυτη ελευθερία έκφρασης, οι (μετα)μοντέρνες καλλιτεχνικές αναφορές σε σπουδαία ρεύματα, η πληθώρα τεχνικών, τα πνευματώδη σενάρια σε συνδυασμό πάντοτε με το μικρό κόστος παραγωγής κάνουν το animation ένα ελκυστικότατο δημιουργικό μέσο. Στο Animαsyros 6.0 (26-29/9) είδαμε, λοιπόν, εξαιρετικές δουλειές σαν την ψυχαναλυτική και απολαυστικά κινηματογραφόφιλη ταινία μικρού μήκους «La Nuit Americaine de Angélique», το αισθητικά άρτιο «Feral» που μιλά με σπάνια ευαισθησία για την ανθρώπινη ύπαρξη και ενηλικίωση, αλλά και το βραβευμένο με Ειδική Μνεία της Κριτικής Επιτροπής «Boles», μια χειροποίητη κατάδυση στην μοναχική ύπαρξη ενός –ή μάλλον του- συγγραφέα. Επιπλέον, το ελληνικό animation δείχνει πάντως να πατά γερά στα πόδια του, ανεβάζοντας συνεχώς το επίπεδό του (χαρακτηριστικά παραδείγματα η βραβευμένη «Αποδημία» και το «Beast») παρουσιάζοντας μάλιστα φέτος και μια φιλόδοξη μεγάλου μήκους προσπάθεια, το «Από τη Γη στη Σελήνη» του Άγγελου Σπάρταλη. Το Animαsyros έχει κλείσει από τώρα ραντεβού για την επόμενη διοργάνωσή του που θα γίνει τον επόμενο Σεπτέμβρη στην Ερμούπολη.

Παρακάτω θα βρείτε τον αναλυτικό πίνακα με τα βραβεία του φετινού φεστιβάλ.  

Μέγα Βραβείο του Διεθνούς Διαγωνιστικού Προγράμματος: «Sangre de Unicornio» του Alberto Vasquez (Ισπανία)
Ειδική μνεία της Κριτικής Επιτροπής για το Διεθνές Διαγωνιστικό Πρόγραμμα: «Boles» της Spela Cadez (Σλοβενία)
Μέγα Βραβείο Φοιτητικό Διαγωνιστικό Πρόγραμμα:  «Reality 2.0» του Victor Orozco Ramirez (Γερμανία, Μεξικό).
Ειδική Μνεία της Κριτικής Επιτροπής για το Φοιτητικό Διαγωνιστικό Πρόγραμμα: «Kuhina» του Joni Mannisto (Φινλανδία)
Ειδική Μνεία σε Ελληνική Ταινία του Διεθνούς Διαγωνιστικού Προγράμματος: «Αποδημία» της Κατερίνας Αθανασοπούλου.
Ειδική Μνεία σε Ελληνική Ταινία του Φοιτητικού Διαγωνιστικού Προγράμματος: «Γιατί Απλά Δε Με Βλέπεις;» της Ελένης Τωμαδάκη  Πηγή : http://apopsy.blogspot.gr/

Διαβάστε Περισσότερα

Πιθανά σενάρια μετά τις συλλήψεις των μελών της Χρυσής Αυγής

Μερικά πράγματα είναι λίγο δύσκολο να πεις ότι γίνονται τυχαία. Τις τελευταίες μέρες είχαμε ραγδαίες εξελίξεις και γεγονότα που, αν τα συνδυάσει κανείς, εξηγούνται πολλά.

Συλλήψεις μελών ΧΑ: γιατί τώρα;

Οι εκλογές στην Γερμανία έδωσαν το πράσινο φως στους εκπροσώπους της νεοφιλελεύθερης δικτατορίας στην Ελλάδα, προκειμένου να μαζέψουν το νεοναζιστικό τέρας, που κινδύνευε να ξεφύγει από τον έλεγχό τους. Η επανεκλογή της Μέρκελ, εξασφαλίζει την επέκταση των καταστροφικών νεοφιλελεύθερων πολιτικών σε όλη την Ευρώπη υπέρ των τραπεζιτών και του μεγάλου κεφαλαίου και ο μπαμπούλας του ναζισμού μπορεί να περιμένει περιορισμένος στην ντουλάπα μέχρι νεωτέρας.

Αν και ήδη αναφέρθηκαν συνοπτικά σε προηγούμενο άρθρο αυτά που κατάφεραν να πετύχουν οι εκπρόσωποι της νεοφιλελεύθερης δικτατορίας στην Ελλάδα (http://failedevolution.blogspot.gr/2013/09/blog-post.html), η λίστα των “επιτευγμάτων” τους θα μπορούσε να επεκταθεί. Αναλυτικότερα:

Μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα όλα ήρθαν όπως τα ήθελαν. Την Χρυσή Αυγή την ήξεραν πολύ καλά και την περίμεναν. Όσο δολοφονούσε μετανάστες και έκανε τη “βρόμικη δουλειά” ήταν χρήσιμη. Μόλις προέβη σε πολιτική δολοφονία ενός Έλληνα, βρήκαν την αφορμή για να ψαλιδίσουν τα απαράδεκτα υψηλά ποσοστά της και να τα επαναφέρουν σε ένα “διαχειρίσιμο” επίπεδο της τάξης του 7%. Αρκετά μικρό για να μπορούν να την ελέγχουν και αρκετά μεγάλο για να αποτελεί φόβητρο ενάντια στην “δημοκρατική ομαλότητα” και παράγοντα διάσπασης της αντιμνημονιακής εκλογικής δεξαμενής, η οποία περιλαμβάνει πολλές ιδεολογικές αποχρώσεις. Δεν ήταν πολύ δύσκολο, καθώς ελέγχουν τις τράπεζες, τα ΜΜΕ, τις εταιρίες δημοσκοπήσεων, την ίδια την κυβέρνηση.

Ειδικότερα, η κυβέρνηση Σαμαρά προσπαθεί να διορθώσει την εικόνα της μετά το φιάσκο της ΕΡΤ, καθώς επιχειρεί να αποδείξει ότι κρατάει ίσες αποστάσεις απ'όλους, χωρίς διακρίσεις και ότι έχει την ίδια αποφασιστικότητα σε κάθε περίπτωση να δρα με συνοπτικές διαδικασίες.

Για να πιστέψει κανείς κάτι τέτοιο, θα πρέπει βεβαίως να διαγράψει από τη μνήμη του το γεγονός ότι τόσο καιρό η Χρυσή Αυγή δρούσε ανενόχλητη με την ανοχή της αστυνομίας. Το κλασικό πλέον επιχείρημα που προβάλλεται κατά κόρον και από τα μίντια ως δικαιολογία για την ολιγωρία της Ελληνικής δικαιοσύνης και της αστυνομίας, ότι “περίμεναν να δέσουν τα στοιχεία”, μοιάζει αστείο, αν σκεφτεί κανείς ότι σε άλλες, ίσως μικρότερου βαθμού δυσκολίας, υποθέσεις, η ολιγωρία των Ελληνικών αρχών είναι χαρακτηριστική.

Ο Δένδιας αυτή τη φορά κινήθηκε αστραπιαία και το πόρισμα του Αρείου Πάγου σε χρόνο ρεκόρ, περιλαμβάνει λεπτομέρειες για τη δράση, τη δομή, ακόμα και για το παρελθόν και την πορεία της νεοναζιστικής οργάνωσης μέσα στο χρόνο. Πώς κατάφεραν τώρα να τα κάνουν όλα τόσο σωστά και τόσο γρήγορα ώστε να “δέσουν” τα στοιχεία μετά τη δολοφονία του Φύσσα; Όλα δείχνουν ότι τα στοιχεία τα είχαν από καιρό, αλλά περίμεναν την κατάλληλη στιγμή. Άλλωστε, αυτό επιβεβαιώθηκε στην ουσία και από τον πρώην εταίρο του κυβερνητικού συνασπισμού, Φώτη Κουβέλη, που δήλωσε ότι, στελέχη της ΝΔ και του Μαξίμου έπαιζαν με την ατζέντα της Χρυσής Αυγής.

Επίσης, η κυβέρνηση Σαμαρά επιχειρεί να αποτινάξει από πάνω της το στίγμα της συγγένειας με την φασιστική ακροδεξιά, παρόλο που στις τάξεις της υπάρχουν βουλευτές με ακροδεξιό παρελθόν και παρόλο που έκλεισε την ΕΡΤ με πραξικοπηματικό τρόπο.

Ορισμένα πιθανά σενάρια

Οι εκπρόσωποι της νεοφιλελεύθερης δικτατορίας στην Ελλάδα, περιόρισαν τη Χρυσή Αυγή εκεί που ήθελαν και τώρα είναι ελεύθεροι να επικεντρωθούν στο πρόβλημα που λέγεται “νέα πιθανή άνοδος της Αριστεράς”.

Στο επόμενο διάστημα αναμένονται νέες αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις ανάμεσα σε μια κλιμάκωση της προπαγάνδας εναντίον της “επικίνδυνης” για τα σχέδιά τους Αριστεράς και κυρίως βεβαίως του ΣΥΡΙΖΑ, ως αξιωματική αντιπολίτευση, που απειλεί την πρωτιά του μνημονιακού μπλοκ.

Η νεοφιλελεύθερη δικτατορία, δεν φοβάται βεβαίως μια μεμονωμένη πρωτιά της Αριστεράς σε ενδεχόμενες νέες εκλογές στην Ελλάδα. Αυτό που φοβάται περισσότερο, είναι μήπως η θεωρία του ντόμινο ισχύσει όσον αφορά την γενικότερη άνοδο της Αριστεράς στην Ευρώπη. Ένα ντόμινο που μπορεί να ξεκινήσει από την Ελλάδα και να επεκταθεί σε πρώτη φάση στην ευρωζωνική περιφέρεια, βάζοντας σε κίνδυνο τα σχέδιά της.

Σε περίπτωση που οι δημοσκοπήσεις δείξουν μια νέα άνοδο της Αριστεράς πέρα από τα “διαχειρίσιμα όρια”, δεν αποκλείονται ακόμα και επιχειρήσεις προβοκάτσιας από παρακρατικούς μηχανισμούς, που ενεργοποιούνται από το συστημικό κατεστημένο, όταν απειλείται η κυριαρχία του. Άλλωστε το έδαφος έχει προετοιμαστεί κατάλληλα, με την λεγόμενη “θεωρία των δύο άκρων”, το νέο έργο που παίζεται και αναπαράγεται κατά κόρον από τα μίντια και από τα συστημικά φερέφωνα. Παρόλο που η θεωρία αυτή είναι εξόφθαλμα αστήρικτη, μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα αποτελεσματική, αν συνδυαστεί με επιτυχημένες επιχειρήσεις προβοκάτσιας.

Καθώς η νεοφιλελεύθερη δικτατορία είναι αδίστακτη, συμπεριφέρεται ουσιαστικά όπως η ηγεσία μιας μαφιόζικης οργάνωσης που καρατομεί ορισμένα μέλη της όταν δεν την εξυπηρετούν, όπως έγινε άλλωστε και με την Χρυσή Αυγή.

Έτσι, ένα άλλο πιθανό σενάριο είναι να καρατομήσει κάποιους “χρήσιμους πολιτικούς” που βρίσκονται στην υπηρεσία της, μέσω της μνημονιακής κυβέρνησης, αλλά που τώρα δεν τους χρειάζεται. Ο Βενιζέλος και ίσως κάποιοι άλλοι να κάθονται σε αναμμένα κάρβουνα, αφού είναι σχεδόν βέβαιο ότι υπάρχουν στοιχεία για την ευθύνη τους σχετικά με τον χειρισμό της υπόθεσης της λίστας Λαγκάρντ, η οποία παρεμπιπτόντως έχει ξεχαστεί προσωρινά. Ίσως ήρθε η ώρα να βγουν, ως δια μαγείας, όλα, ή κάποια από τα στοιχεία της υπόθεσης στο φως.

Από μια ενδεχόμενη θυσία Βενιζέλου, θα υπάρχουν επιπρόσθετα κέρδη. Καταρχήν, θα βελτιωθεί ακόμα περισσότερο η εικόνα της νεοφιλελεύθερης Δεξιάς, δηλαδή ουσιαστικά της ΝΔ, που είναι ο γνησιότερος και πιο σίγουρος εκπρόσωπος της νεοφιλελεύθερης δικτατορίας στην Ελλάδα σε πολιτικό επίπεδο, δίνοντας την εντύπωση ότι δεν χαρίζεται ούτε στους ίδιους της τους εταίρους και αντισταθμίζοντας τα νέα σκληρά μέτρα που θα έρθουν κατά παραγγελία της Μέρκελ και των δανειστών, με μια αυξημένη αίσθηση απονομής δικαιοσύνης για τους πολίτες.

Έτσι, ενδεχομένως η ΝΔ να κερδίσει την εμπιστοσύνη ακόμα περισσότερων ακροδεξιών ψηφοφόρων, οι οποίοι, σε συνδυασμό με νέες εκκαθαριστικές επιχειρήσεις λαθρομεταναστών, θα πεισθούν για τις προθέσεις της, ώστε να μπορέσει να συνεχίσει απερίσπαστη την ολοκλήρωση του Ελληνικού πειράματος και να ανοίξει το δρόμο για την επέκταση του σε όλη την Ευρώπη.

Πηγή : http://failedevolution.blogspot.gr/

Διαβάστε Περισσότερα

Γιατί η Τρόικα ενδιαφέρεται για τη γη και τα ακίνητα;

Χαντς Μέμιντορφ, «Σπίτι κεφάλι»

του Κωστή Χατζημιχάλη*

Τα Mνημόνια και η κατάσταση έκτακτης ανάγκης που μας έχουν επιβληθεί κρατούν ψηλά στην επικαιρότητα το ξεπούλημα της δημόσιας γης και των ακινήτων, ως λύση στο δημόσιο χρέος.

Σύμφωνα με τους αναλυτές της Τρόικας, στην Ελλάδα υπάρχει «καθυστερημένη κινητικότητα» των αξιών γης σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη και απαιτείται «ομαλοποίηση» της «ελληνικής εξαίρεσης». Να ακολουθήσει δηλαδή η γη και τα ακίνητα αυτό που έχει γίνει στην υπόλοιπη Ευρώπη: συγκεντροποίηση της γης και περιορισμός της μικροϊδιοκτησίας, ένας «αναγκαστικός καπιταλιστικός εκσυγχρονισμός», κατά τους μνημονιακούς.

Είμαστε λοιπόν μάρτυρες μιας πρωτοφανούς επίθεσης σε πολλά επίπεδα, επίδικο της οποίας είναι μια από τις κατεξοχήν εκφάνσεις των κοινών, η γη και, σε ένα άλλο επίπεδο, το κτιριακό απόθεμα, κυρίως δημόσια κτίρια, εμπορικά ακίνητα και κατοικίες.

Κατακτήσεις γενεών, υλικές, θεσμικές αλλά και συμβολικές, χάνονται σε λίγο χρόνο, μέσω της υφαρπαγής της γης, της δημόσιας περιουσίας και της μικροϊδιοκτησίας.

Η κούρσα επενδύσεων σε γη στον παγκόσμιο Νότο 
Οι πόλεις, ως γη, ακίνητα και υποδομές, ήταν πάντα υποδοχείς επενδύσεων πλεονάζοντος κεφαλαίου και μέσω της αστικοποίησης βασικός πυλώνας στις διαδικασίες συσσώρευσης κεφαλαίου. Η πτώση του μέσου ποσοστού κέρδους στις βιομηχανικές επενδύσεις στον παγκόσμιο Βορρά και η δημιουργία νέων χρηματιστηριακών προϊόντων οδήγησε, μετά τη δεκαετία του 1990 και κυρίως μετά το 2000, σε μια κούρσα επενδύσεων σε γη στον παγκόσμιο Νότο μέσω υφαρπαγής και σε εκτεταμένο real estate παντού. Τα νέα άυλα προϊόντα που δημιουργήθηκαν επιτρέπουν από τη μια ενυπόθηκο δανεισμό και από την άλλη δανεισμό και πωλήσεις με βάση μελλοντικά έσοδα μέσω τιτλοποιήσεων. Τη δημιουργία, με άλλα λόγια, πλασματικών αξιών και πλασματικού κεφαλαίου. Αυτές οι χρηματικές καινοτομίες εφαρμόστηκαν πρώτα στις ΗΠΑ από τη δεκαετία του 1980 και δεν περιορίστηκαν μόνο στους «μεγάλους» παίκτες, αλλά διαχύθηκαν στα μεσοαστικά και στα εργατικά στρώματα με επισφαλή εισοδήματα. Αποτέλεσμα, η αδυναμία αποπληρωμής των δανείων, η απότομη κάμψη της ζήτησης, η υπερχρέωση των νοικοκυριών και των εργολάβων. Η αλληλεξάρτηση των περιφερειακών με τις κεντρικές τράπεζες, αλλά και πιστωτικών ιδρυμάτων και επενδυτικών χαρτοφυλακίων εντός και εκτός των ΗΠΑ, δεν άργησε να μεταφέρει την κρίση και στην Ευρώπη, με τα γνωστά αποτελέσματα.

Έργο του Έντουαρντ Χόπερ, 1927

Για πολύ καιρό η διαδικασία αυτή δεν προσέλκυε το αναλυτικό ενδιαφέρον και κυρίως δεν προβλημάτιζε πολιτικά την Αριστερά στον παγκόσμιο Βορρά. Η φούσκα των ακινήτων στις ΗΠΑ το 2007-8, η χρηματοπιστωτική κρίση που ενεργοποίησε με τα εκατομμύρια αστέγων και άνεργων και στη συνέχεια η διασπορά της παγκοσμίως, φώτισε ξανά τη σημασία της γης, των ακινήτων και της γαιοπροσόδου. Η κρίση των ενυπόθηκων δανείων στις ΗΠΑ και η μεταφορά της μέσω των νέων χρηματιστικών προϊόντων σε όλο τον κόσμο αποτελεί μια ενδιαφέρουσα εφαρμογή της έννοιας του «τοπικο-παγκόσμιου» (glocalisation): άμεση σύνδεση τοπικών χαρακτηριστικών, στην περίπτωσή μας η ίδια η γη, με τις παγκόσμιες τάσεις-ροές και αντίστροφα. Και για την Αριστερά υπογράμμισε τη σημασία της κατανόησης των διαδικασιών αστικοποίησης με τις διαδικασίες συσσώρευσης κεφαλαίου και με τους καθημερινούς αγώνες στη πόλη. Η γη, ο χώρος και ειδικά οι πόλεις δεν αποτελούν κάποιο εξωτερικό περιβάλλον», μια δευτερεύουσα αντίθεση στην υπόθεση της ριζικής κοινωνικής αλλαγής. Αποτελούν κρίσιμες κοινωνικές σχέσεις και οι αντιφάσεις που παράγουν οδηγούν σε κοινωνικές συγκρούσεις με απρόβλεπτες συνέπειες.
Αλλά γιατί έχουν σήμερα τόση σημασία η γη και τα ακίνητα για την Τρόικα; Πέρα από την προφανή απάντηση κάλυψης του δημόσιου χρέους υπάρχουν, κατά τη γνώμη μου, δυο ακόμη γενικότερες συνθήκες. Η πρώτη αφορά τις διεθνείς τάσεις και η δεύτερη τις ελληνικές ιδιαιτερότητες. Ας τις δούμε σύντομα.
Η παγκόσμια σκηνή: κερδοσκοπικές επενδύσεις σε γη και ακίνητα 
Στην Ελλάδα, η συγκυρία της κρίσης και το ειδικό καθεστώς των Μνημονίων συμπίπτει, δυστυχώς, με τη νέα παγκόσμια τάση επενδύσεων κερδοσκοπικών κεφαλαίων στη γη και σε ακίνητα. Από στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας αλλά και προοδευτικών πρωτοβουλιών όπως το Land Deal Politics Initiative (www.iss.nl/Ldpi), προκύπτει ότι μετά το 2007 κεφάλαια κάθε είδους (ιδιωτικά, κρατικά, hedge funds, venture capital) εισέρχονται μαζικά στην αγορά γης και στο real estate, αναζητώντας εκτάσεις, εμπορικά ακίνητα και προνομιακές θέσεις για υψηλών προδιαγραφών κατοικίες που μελλοντικά θα είναι σπάνιες, δηλαδή αναζητώντας μονοπωλιακή γαιοπρόσοδο. Ενώ παλαιότερα οι σίγουρες επενδύσεις ήταν σε μετοχές κερδοφόρων μεγάλων βιομηχανιών, σήμερα αναζητούν καταφύγιο στη γη και στα ακίνητα. Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, στο διάστημα 2007-2012 (δεν υπάρχουν πιο πρόσφατα στοιχεία) από το σύνολο των παγκόσμιων επενδύσεων κεφαλαίων λίγο πάνω από τις μισές κατευθύνονται στη γη και σε ακίνητα. Στη γη κατευθύνονται σε περιοχές όπως η Αφρική, η Λατινική Αμερική αλλά και η Ευρώπη, κυρίως στις πρώην χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Στον τομέα των ακίνητων οι επενδύσεις κατευθύνονται σε ώριμες αγορές, π.χ. Λονδίνο, Παρίσι, Νέα Υόρκη και στις λεγόμενες αναδυόμενες, όπως οι πόλεις των Εμιράτων του Περσικού Κόλπου, οι παράκτιες πόλεις της Κίνας, οι μεγαλουπόλεις της Ινδίας και της Λατινικής Αμερικής. Οι περισσότερες χώρες-στόχοι είναι διψασμένες για επενδύσεις κάθε είδους, και η γη τους ήταν ένας αναξιοποίητος πόρος εδώ και δεκαετίες. Σε αυτό συμβάλλουν πέντε σύγχρονες παγκόσμιες τάσεις.
Πρώτον, η εκτιμωμένη παγκόσμια διατροφική ανασφάλεια και η άνοδος των τιμών των τροφίμων που έχει προκαλέσει εκτεταμένες επενδύσεις σε μεγάλες εκτάσεις για μελλοντική παραγωγή τροφής.
Δεύτερον, η παγκόσμια ενεργειακή ανασφάλεια και η αναζήτηση σπάνιων μεταλλευμάτων που έχει οδηγήσει από τη μια πλευρά σε εξορυκτική φρενίτιδα σε στεριά και θάλασσα, και από την άλλη στην αναζήτηση μεγάλων εκτάσεων για εγκατάσταση ΑΠΕ (ανεμογεννητριών και ηλιακών συλλεκτών) κοντά σε μεγάλους καταναλωτές, καθώς και εκτάσεων για καλλιέργεια βιοκαύσιμων, διαδικασίες γνωστές και ως «πράσινη υφαρπαγή» (green grabbing).
Τρίτον, η αναζήτηση μεγάλων εκτάσεων για ειδικού τύπου mega-projects, όπως αναπτυξιακοί διάδρομοι κάθε είδους, από τρένα μεγάλης ταχύτητας μέχρι αγωγούς πετρελαίου, νέα μεγάλα λιμάνια για κοντέινερ, εκτάσεις για ειδικές οικονομικές ζώνες και φυσικά μεγάλης κλίμακας real estate στις πόλεις. Στην κατηγορία αυτή μπορεί να ενταχθεί και η δημιουργία μεγάλων, ολοκληρωμένων τουριστικών μονάδων με παραθεριστικό real estate, γκολφ.
Η τέταρτη εξέλιξη, που αποτελεί την προϋπόθεση για να κινητοποιηθούν οι προηγούμενες τάσεις, είναι η δημιουργία νέων χρηματοπιστωτικών εργαλείων από τις επενδυτικές τράπεζες, ικανών να περιορίζουν το ρίσκο των επενδύσεων.
Τέλος, οι αναδυόμενες παγκόσμιες ρυθμίσεις, κανόνες και κίνητρα που παρέχονται από τη διεθνή κοινότητα (κυρίως την Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ), για να προβαίνουν οι κερδοσκόποι σε παρόμοιες επενδύσεις μεγάλης κλίμακας σε γη, δεδομένων των μεγάλων διαφορών στα καθεστώτα ιδιοκτησίας και φορολογίας της γης.
Ελληνικές ιδιαιτερότητες: ποιοτικά χαρακτηριστικά, ένταξη στην ΕΕ, μεγάλη κρατική ιδιοκτησία και Μνημόνια 
Αν τα παραπάνω σας φαίνονται οικεία, είναι γιατί τα έχουμε δει να συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μας – κι αυτό μας οδηγεί στις ελληνικές ιδιαιτερότητες. Από τις Σκουριές της Χαλκιδικής, την ΑΟΖ σε Ιόνιο και Αιγαίο και το αεροδρόμιο του Ελληνικού μέχρι τη Στοά Μοδιάνο στη Θεσσαλονίκη, τη Μονή Τοπλού στη Σητεία, τους αγωγούς φυσικού αερίου, τα εκατοντάδες φωτοβολταϊκά πάρκα σε όλη την Ελλάδα και τις ανεμογεννήτριες στα νησιά – όλα αυτά είναι μερικές ενδείξεις της εφαρμογής των παγκόσμιων τάσεων, οι οποίες διευκολύνονται, αν όχι επιβάλλονται, από το ειδικό καθεστώς των Μνημονίων. Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν οι τεράστιες εκτάσεις που διαθέτουν άλλες περιοχές και το ενδιαφέρον για την υφαρπαγή της γης και των ακινήτων οφείλεται σε δύο κυρίως λόγους.
Πρώτον, στα ποιοτικά χαρακτηριστικά της γης και των ακινήτων. Το σύνολο της ελληνικής επικράτειας αποτελεί μια οιονεί μονοπωλιακή θέση ως προς τα γεωπολιτικά δεδομένα και τη φυσική εγγύτητα στις ευρωπαϊκές αγορές· άρα, ο κάτοχος ή εκείνος που την ελέγχει απολαμβάνει ένα είδος μονοπωλιακής γαιοπροσόδου. Οι μεγάλοι ιδιοκτήτες γης και ακινήτων στην Ελλάδα είναι το κράτος, οι δήμοι, η Εκκλησία και τα μοναστήρια: αυτοί θα αποτελέσουν τους πρώτους στόχους της υφαρπαγής. Σε αυτούς περιλαμβάνονται ο στρατός με μεγάλες ιδιοκτησίες, οι οργανισμοί κοινής ωφέλειας (ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΟΣΕ κλπ) και τα ΝΠΔΔ (πανεπιστήμια, νοσοκομεία). Μια απλή ανάγνωση του εφαρμοστικού νόμου και η διεθνής εμπειρία τιτλοποίησης γης και ακινήτων που θα εφαρμόσει το ΤΑΙΠΕΔ, φτάνει για να καταλάβουμε τι μας περιμένει.
Αυτοί είναι οι λόγοι που θέλουν οι Κινέζοι τα λιμάνια και τα αεροδρόμια· Ρώσοι και Τσετσένοι τους αναπτυξιακούς διαδρόμους για να περάσουν οι αγωγοί πετρελαίου και υγραερίου· Ισπανοί, Δανοί και Γερμανοί μεγάλες εκτάσεις για την εγκατάσταση πάρκων με ΑΠΕ για παραγωγή ηλεκτρισμού και μεταφορά του στη Μεσευρώπη· Γάλλοι, Ολλανδοί και Γερμανοί παραγωγική γη για ειδικές βιολογικές καλλιέργειες· Καναδοί, Ρώσοι και άλλα διεθνή κονσόρτια διεκδικούν το υπέδαφος, κυρίως για χρυσό και φυσικό αέριο· και, τέλος, επενδυτές κάθε είδους και εθνικότητας (ανάμεσα τους και ελληνικές τράπεζες και ιδιώτες) ενδιαφέρονται για εμπορικά και «ειδικού σκοπού» ακίνητα.
Μια ειδική ομάδα χαρακτηριστικών γης στην Ελλάδα αφορά τα ιστορικά μνημεία, το τοπίο, το μεγάλο μήκος ακτών και νησιών, τον σχετικά υψηλό δείκτη φυσικής αξίας και τέλος τη φήμη της ως μεσογειακού προορισμού που διατηρεί αυθεντικότητα και δεν έχει υποστεί τις μη αναστρέψιμες καταστροφές αντίστοιχων προορισμών στην Ισπανία και Ιταλία. Αυτά τα ποιοτικά χαρακτηριστικά έχουν προσελκύσει μεγάλες τουριστικές επενδύσεις και real estate παραθεριστικών κατοικιών, οι οποίες αναζητούν άθικτες παραθαλάσσιες εκτάσεις κοντά στις πλούσιες χώρες της Ε.Ε. και τη Ρωσία.
Ο δεύτερος λόγος είναι πολιτικός και κοινωνικός, με τρεις αιχμές: το ότι τα ελληνικά εδάφη βρίσκονται εντός Ε.Ε./ευρωζώνης, το μέγεθος της κρατικής περιουσίας και το ειδικό καθεστώς των Μνημονίων που έχει επιβληθεί από το 2010. Αυτό δίνει στα ελληνικά εδάφη μια θεσμική ιδιαιτερότητα, θεωρητικά ελκυστική σε επενδύσεις, η οποία συνίσταται στη συστηματική εξασθένιση της πολιτικής ανεξαρτησίας, στην υποβάθμιση της δημοκρατίας και στην κατάργηση της συνταγματικής τάξης. Επειδή οι μεγάλοι ιδιοκτήτες γης και ακινήτων στην Ελλάδα είναι το κράτος και οργανισμοί που εποπτεύονται από αυτό, οι θεσμικές και αντισυνταγματικές εκτροπές είναι απαραίτητες για την είσοδο αυτών των ακινήτων στη αγορά, κάτι που δεν μπορεί να συμβεί το ίδιο εύκολα με τις ιδιωτικές περιουσίες. Εδώ, νομίζω, έχει σημασία η πιθανή έναρξη των πλειστηριασμών κατοικιών: εκτός από την κοινωνική αναταραχή που θα προκαλέσει και τις έντονες αντιδράσεις των ελληνικών τραπεζών (για τα οποία η Τρόικα αδιαφορεί), θα προκαλέσει άμεση κατάρρευση των τιμών στην αγορά ακινήτων, άρα και των δημόσιων ή των ΝΠΔΔ, δημιουργώντας μεγάλες ευκαιρίες σε εκείνους που περιμένουν να τα υφαρπάξουν. Γιατί οι μελλοντικοί επενδυτές δεν ενδιαφέρονται για τις χιλιάδες μικροϊδιοκτησίες που θα χαθούν, αλλά: α) για τις μεγάλες δημόσιες εκτάσεις και τα μεγάλα ακίνητα του δημοσίου, των ΝΠΠΔ και των οργανισμών κοινής ωφέλειας, τα οποία θα χάσουν σημαντικό τμήμα της αξίας τους και β) για την επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων επειδή οι περισσότεροι στόχοι περιλαμβάνουν σημαντικά τμήματα ακίνητης περιουσίας (ΟΣΕ, λιμάνια, αεροδρόμια κ.ά.).
Στην ίδια κατεύθυνση βρίσκονται και οι αλλαγές που προτείνονται στη φορολογία των ακινήτων, της αγροτικής γης και των εκτός σχεδίου ιδιοκτησιών. Αν υλοποιηθούν οι εξαγγελίες, είναι πιθανό να έχουμε στο μέλλον μαζικές πωλήσεις από μικροϊδιοκτήτες που θα αδυνατούν να πληρώσουν τους φόρους ακινήτων και των αγροτικών εκτάσεων που προέρχονται από κληρονομιές, με αποτέλεσμα την συγκεντροποίηση της ιδιοκτησίας της γης, και ως εκ τούτου και της γαιοπροσόδου σε όφελος εκείνων που έχουν σήμερα και αύριο ρευστό. Σε αυτό αποβλέπει ο ενιαίος φόρος ακινήτων και η σχεδιαζόμενη σημαντική μείωση του φόρου μεταβιβάσεων.
Τα παραπάνω έχουν μετατρέψει την Ελλάδα σε περιοχή που ισχύει ένα ιδιάζων «καθεστώς μόνιμης εξαίρεσης», όπως θα έλεγε ο Αγκάμπεν, ή μια «κατάτμηση σε ζώνες (zonage)», όπως γράφει ο Μπαντιού, αλλά αυτό δεν συμβαίνει χωρίς κοινωνικές αντιστάσεις. Αποτελούν πολιτικές συνθήκες οι οποίες, αλλάζοντας ή περιορίζοντας το θεσμικό πλαίσιο, δημιουργούν ευνοϊκές συνθήκες για την υφαρπαγή της γης. Οι παραπάνω θεσμικές εκτροπές, που αλλού θα απαιτούσαν στρατιωτική βία, στην Ελλάδα εφαρμόζονται με τη βία τις συστηματικής εξασθένισης των ρυθμιστικών μηχανισμών της δημοκρατίας. Οι πολίτες δεν βρίσκονται πλέον αντιμέτωποι με πολιτικούς εκπροσώπους κλασικού δημοκρατικού τύπου, αλλά, όπως γράφει ο Μπαντιού με ένα είδος τοπικής ψευτο-κρατικής κάλυψης των κυρίαρχων διαδικασιών καταλήστευσης» (Η Εποχή, 12.5.2013).
Θα τελειώσω παραφράζοντας τον Σ. Ζίζεκ. Παλιά η Αριστερά ήξερε τι να κάνει με τη γη και τα ακίνητα: περίμενε πότε θα έλθει στην εξουσία για να καταργήσει την ατομική ιδιοκτησία. Σήμερα δεν ξέρει ακόμη τι να κάνει, αλλά δεν μπορεί να περιμένει. Τουλάχιστον ας προσπαθήσει, ας προσπαθήσουμε, να σταματήσουμε με κάθε μέσο την υφαρπαγή που βιώνουμε, και κυρίως αυτή που επέρχεται.

Ο *Κωστής Χατζημιχάλης είναι ομότιμος καθηγητής (Τμήμα Γεωγραφίας, Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο,hadjimichalis@hua.gr)

Το άρθρο αποτελεί περιληπτική απόδοση της παρέμβαση στην εκδήλωση «Ανοικτής Πόλης» με θέμα «Κόκκινα δάνεια και υφαρπαγή της μικροϊδιοκτησίας» (ομιλητές: Τόνια Κατερίνη, Κερασίνα Ραυτοπούλου, Κωστής Χατζημιχάλης, Γιώργος Μ. Χατζηστεργίου· συντονίστρια Ελένη Πορτάλιου), 16.9.2013 

ΕΝΘΕΜΑΤΑ

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Την εκκένωση όλων των Ελληνικών νησιών που έχουν έως 150 κατοίκους ζήτησε η τρόικα από την κυβέρνηση

Την εκκένωση όλων των ελληνικών νησιών που έχουν έως 150 κατοίκους ζήτησε η τρόικα από την Ελληνική κυβέρνηση.
Το επιχείρημα των τροϊκανών ήταν ότι επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό.
Την αποκάλυψη αυτή έκανε ο υπουργός Ναυτιλίας και Αιγαίου, Κωστής Μουσουρούλης μιλώντας στη Ναυτιλιακή Λέσχη του Πειραιά χθες Κυριακή  μεσημέρι ενώπιον των εκπροσώπων της Ελληνικής ναυτιλιακής βιομηχανίας, αφήνοντας άφωνους τους πάντες.
«Σε συνάντηση που είχα με εκπροσώπους της τρόικα ως υπουργός, μου ζήτησαν να εκκενώσουμε τα Ελληνικά νησιά που έχουν μέχρι 150 κατοίκους γιατί επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό» είπε ο υπουργός: «Τους απάντησα άμεσα ότι δεν είστε καλά. Δεν το διαπραγματευόμαστε».

Ο σύγχρονος ξεριζωμός που θέλει να επιβάλλει η τρόικα θα αφήσει έρημες ολόκληρες νησιωτικές περιοχές στις οποίες περιλαμβάνονται τα εξής νησιά:
Αιγαίο Πέλαγος
Γαύδος: 150 κάτοικοι
Γαϊδουρονήσι: 3 κάτοικοι
Θύμαινα: 152 κάτοικοι
Αντίψαρα: 4 κάτοικοι
Κυρα Παναγιά Αλοννήσου: 10 κάτοικοι
Περιστέρα: 5 κάτοικοι
Πιπέρι: 2 κάτοικοι
Κυκλάδες
Δήλος: 14 κάτοικοι
Μακρόνησος: 5 κάτοικοι
Κάτω Κουφονήσι: 60 κάτοικοι
Ηρακλειά: 151 κάτοικοι
Δωδεκάνησα
Ψέριμος: 130 κάτοικοι
Φαρμακονήσι: 74 κάτοικοι
Τέλενδος: 54 κάτοικοι
Αρκιοί: 54 κάτοικοι
Λέβιθα: 8 κάτοικοι
Γυαλί: 10 κάτοικοι
Σαρία: 22 κάτοικοι
Κίναρος: 2 κάτοικοι
Αργοσαρωνικός
Δοκός Ύδρας: 43 κάτοικοι
Επτάνησα
Καστός Λευκάδας: 78 κάτοικοι
Αντικύθηρα: 44 κάτοικοι
Αντίπαξοι: 64 κάτοικοι
Αν σας άρεσε το άρθρο , κάντε Like στη σελίδα μαςΠηγή http://www.plektani.gr 

Διαβάστε Περισσότερα