ΕΙΡΕΣΙΩΝΗ το αρχαιοελληνικό έθιμο στολισμού του δέντρου...

 Παιδί που κρατά ειρεσιώνη

Η Ειρεσιώνη (από το είρος = έριον, μαλλίον) είναι κλάδος αγριελιάς (κότινος) στολισμένος με γιρλάντες από μαλλί λευκό και κόκκινο και τους πρώτους φθινοπωρινούς καρπούς (σύκα, καρύδια, αμύγδαλα, κάστανα, δημητριακά, κ.λ.π., εκτός του μήλου και του αχλαδιού). Ήταν έκφραση ευχαριστίας για την γονιμότητα του λήξαντος έτους και παράκληση συνεχίσεως της γονιμότητας και ευφορίας και κατά το επόμενο έτος και ήταν αφιερωμένη στην Αθηνά, τον Απόλλωνα και τις Ώρες (Ευνομία, Δίκη, Ειρήνη).

Την εβδόμη ημέρα του μηνός Πυανεψιώνος (22 Σεπτεμβρίου – 20 Οκτωβρίου), παιδιά των οποίων και οι δύο γονείς ζούσαν ,περιέφεραν την Ειρεσιώνη στους δρόμους της πόλης των Αθηνών τραγουδώντας τις καλένδες (κάλαντα) από σπίτι σε σπίτι, παίρνοντας το φιλοδώρημά τους από τον νοικοκύρη ή την κυρά και όταν έφθαναν στο σπίτι τους κρεμούσαν την Ειρεσιώνη πάνω από την εξώπορτά τους, όπου έμενε εκεί μέχρι την ιδία ημέρα του νέου έτους, οπότε, αφού τοποθετούσαν την νέα, κατέβαζαν την παλιά και την έκαιγαν. Άλλα παιδιά κρεμούσαν την Ειρεσιώνη πάνω από την θύρα του Ιερού του Απόλλωνος.

Ιδού ένα απόσπασμα από τα κάλαντα :
Η Ειρεσιώνη φέρνει κάθε τι καλό, σύκα και αφράτα ψωμάκια που μας τρέφουν και μέλι γλυκό και λάδι απαλό και ξέχειλους κύλικες με καλό κρασί για να μεθύσει και να κοιμηθεί.
"Τα κλαδιά των δέντρων τα στόλιζαν με άνθη, ταινίες (κορδέλες), έρια (μαλλιά) και μικράς σφαίρας εκ μετάλλου, που παρίσταναν τους πλανήτας, τον Ήλιον και την Σελήνην." Ιστορία της λατρείας του Βάκχου. Χ. Ζανμέρ.
Εκτός από τα κλαδιά της ελιάς, περιέφεραν επίσης και κλαδιά Δάφνης προς τιμήν του Απόλλωνος στα Θαργήλια, εορτή που ετελείτο την Άνοιξη (27 Απριλίου – 26 Μαΐου), όπου πάλι έκαιγαν την παλιά Ειρεσιώνη και κρεμούσαν την νέα έξω από τις πόρτες τους.

Πρόγονος λοιπόν του Χριστουγεννιάτικου δέντρου είναι η Ειρεσιώνη , όπου μέσω αυτής μεταδόθηκε το έθιμο του στολισμένου δέντρου στους βόρειους λαούς από τους Έλληνες ταξιδευτές, οι οποίοι ελλείψεως ελαιοδένδρων, στόλιζαν κλαδιά από τα δέντρα που εφύοντο στον κάθε τόπο.

Το έθιμο της Ειρεσιώνης καταδικάστηκε ως ειδωλολατρικό από το θεοκρατικό καθεστώς του Βυζαντίου και απαγορεύτηκε η τέλεσίς του. Αιώνες αργότερα το ίδιο έθιμο επανήλθε με την μορφή Χριστουγεννιάτικου και Πρωτοχρονιάτικου δένδρου από τους Βαυαρούς που συνόδεψαν τον Όθωνα στην Ελλάδα, ως δικό τους Χριστουγεννιάτικο έθιμο.

Παρ’ όλα αυτά, το έθιμο της Ειρεσιώνης υπήρχε πάντα στην ιστορική μνήμη των Ελλήνων, γι αυτόν τον λόγο, το Χριστουγεννιάτικο δένδρο υιοθετήθηκε αμέσως.

(Πηγές : Λεξικό LIDDEL & SCOTT, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους της ΕΚΔΟΤΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ, Φινέα Γιορτές Αρχαίων Ελλήνων, περιοδικό ΙΧΩΡ, Γ. Λεκάκης)

Σημείωση : Κότινος = αγριελαία – κοτινάς είναι ο καρπός του κοτίνου.
Κότινος ή Ειρεσιώνη - Κλάδος ελαίας στολισμένος με τούφες λευκού ερίου (μαλλιού) που έδιναν ακριβώς την εντύπωση του "βάμβακος". "Είρια από ξύλου", "δενδρόμαλλον"
Cotton ή coton διεθνώς σημαίνει το βαμβάκι, βαμβακερόν κ.λ.π
Στην Γερμανική είναι Baum-Wolle .Δηλαδή "έριον δένδρου". Ο συνειρμός είναι εκ του Κοτίνου : "είρια από ξύλου".

 http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Διαβάστε Περισσότερα

ΑΠΟΥΣΙΕς ΚΑΙ ΑΣΤΟΧΙΑ ΕΔΙΩΞΑΝ ΤΗΝ ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΝΙΚΗ ...video...

Γράφει ο Γιάννης Γούναρης

Mε 150 φιλάθλους απο την ΣΕΡΙΦΟ και λίγους ΠΑΡΙΑΝΟΥς ξεκίνησε ο αγώνας στο γήπεδο τής ΣΕΡΙΦΟΥ
Ενας αγώνας δυνατός με πολύ δυνατό αέρα και διακυμάνσεις στο σκορ ο ΑΟ ΣΕΡΙΦΟΥ προηγήθηκε με 2-1 στο Α ημίχρονο αλλά δεν κατόρθωσε να πάρει την πολύτιμη νίκη, παρόλο που έπαιξε δυναμικά και τήν  άξιζε 

 Πολλές απουσίες απο τόν ΑΟ ΣΕΡΙΦΟΥ  και η κακή ψυχολογία κυρίως στο δευτερο ημίχρονο στέρησαν τήν νίκη απο την Σεριφιώτικη ομάδα Ο ΝΗΡΕΑς εκμεταλέυθηκε την αστοχία του ΑΟ ΣΕΡΙΦΟΥ και ισσοφάρισε και στο 86 λεπτό πήρε την νίκη .

Ενθαρυντική η δήλωση του αρχηγού τής ομάδας του ΑΟ ΣΕΡΙΦΟΥ για το μέλον τής ομάδας και για την προσπάθεια των ποδοσφαιριστών και της διοίκησης στήν προβολή του νησιού και στήν δημιουργία υποδομών για μια ομάδα που θα αφήσει ιστορία πιστέυω ότι είναι θέμα χρόνου .

Πάντως ο αρχηγός ήταν σεμνός και περιεκτικός και με αθλητικό όραμα που δείχνει ότι τα παιδιά αγαπούν την ομάδα και το νησί και κάνουν ότι μπορούν για να γίνει αυτό πραγματικότητα ....

ΑΟ Σερίφου-Νηρεας 2-3 Δηλωσεις από sportcyclades
 AO Σερίφου - Νηρεας 2-3 φασεις & γκολ - Video Dailymotion
 

Διαβάστε Περισσότερα

ΝΗΣΙΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ: ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ το νέο τουριστικό σλόγκαν της Περιφέρειας

Τη νέα στρατηγική της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου στον Τουρισμό, με έμφαση στην εξωστρέφεια, την ανανέωση της εικόνας και την αξιοποίηση του ΕΣΠΑ, παρουσίασε σε συνέντευξη Τύπου στην PHILOXENIA, η αρμόδια αντιπεριφερειάρχης κα. Λίτσα Φτακλάκη, η οποία και έδωσε στη δημοσιότητα το νέο τουριστικό λογότυπο της Περιφέρειας .Στη σύντομη παρουσίασή της η κα. Φτακλάκη χαρακτήρισε μεγάλη πρόκληση την ομογενοποίηση των νησιών, ώστε να εξομαλυνθούν κατά το δυνατόν οι ανισότητες και να υπάρξουν αναπτυξιακές ευκαιρίες και για τα μικρά νησιά, ενώ χαρακτήρισε πρώτη προτεραιότητα την επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου, από τον Μάρτιο έως τον Οκτώβριο, σε σχέση με το 4μηνο Ιουνίου-Σεπτεμβρίου που είναι σήμερα. Η αντιπεριφερειάρχης ζήτησε τη συμμετοχή και την εμπλοκή όλων των ενδιαφερομένων και όλων των νησιών στην προσπάθεια αυτή, σημείωσε δε ότι στο πλαίσιο αυτό θα επισκεφθεί όσο το δυνατόν περισσότερα νησιά.Επίσης, η κα. Φτακλάκη προανήγγειλε την πλήρη ανανέωση του υλικού τουριστικής προβολής των νησιών, έδωσε έμφαση στις σύγχρονες ενέργειες μάρκετινγκ που απιτούνται, ενώ δεν παρέλειψε να αναφερθεί εκτενώς σε ειδικές μορφές τουρισμού, όπως ο μαθητικός, ο τρίτης ηλικίας, ο περιηγητικός, κ.λπ., ώστε να τονωθεί η τουριστική κίνηση στα νησιά. Τέλος, με την ολοκλήρωση της συνέντευξης έγινε κλήρωση δύο ταξιδιών σε Νάξο και Ρόδο για τους δημοσιογράφους που παρέστησαν. Πηγή: money-tourism.blogspot.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Η παγκόσμια αταξία στις αρχές του 21ου αιώνα

Συνέντευξη του Έρικ Χομπσμπάουμ στο περιοδικό «New Left Review» αρ.61 που αναδημοσιεύεται στα «Ενθέματα» της «Αυγής» 13/06/2010 σε μετάφραση Στρ. Μπουλαλάκη, Κ. Σπαθαράκη.

* Το βιβλίο σας Εποχή των άκρων τελειώνει το 1991 με ένα πανόραμα των σαρωτικών αλλαγών σε όλο τον πλανήτη — την κατάρρευση των ελπίδων της Χρυσής Εποχής για παγκόσμια κοινωνική πρόοδο. 

Ποιες θεωρείτε ότι είναι οι σημαντικότερες εξελίξεις στην παγκόσμια ιστορία από τότε;

Διακρίνω πέντε βασικές αλλαγές.

 Πρώτον, τη μετατόπιση του οικονομικού κέντρου του πλανήτη από τον Βόρειο Ατλαντικό προς τη Νοτιοανατολική Ασία. Αυτή η διαδικασία ξεκίνησε στην Ιαπωνία τις δεκαετίες του 1970 και 1980, αλλά η άνοδος της Κίνας, από τη δεκαετία του 1990 και μετά, είναι αυτή που κάνει τη διαφορά.  

Δεύτερον, ασφαλώς, την παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού, την οποία είχαμε προβλέψει, χρειάστηκε όμως πολύ καιρό για να εκδηλωθεί. 

Τρίτον, την παταγώδης αποτυχία της προσπάθειας των ΗΠΑ να κατακτήσουν τον ρόλο της μοναδικής ηγέτιδας δύναμης μετά το 2001 — η αποτυχία είναι ολοφάνερη. 

Τέταρτον, την ανάδυση μιας νέας ομάδας αναπτυσσόμενων χωρών –«των brics» (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα)– ως πολιτικής οντότητας, που δεν είχε συντελεστεί όταν έγραφα την Εποχή των άκρων. Και, πέμπτον, την αποσάθρωση και συστηματική αποδυνάμωση της εξουσίας των κρατών: της εξουσίας των εθνικών κρατών στις επικράτειές τους, αλλά και, σε μεγάλες περιοχές του πλανήτη, κάθε είδους αποτελεσματικής κρατικής εξουσίας. Είναι κάτι που ίσως ήταν προβλέψιμο, αλλά συνέβη με ταχύτητα που δεν την περίμενα ποτέ.

* Τι άλλο σας έχει προξενήσει έκπληξη έκτοτε;

Δεν έχει πάψει να με εκπλήσσει η πλήρης παραφροσύνη του νεοσυντηρητικού πολιτικού σχεδίου, οι οπαδοί του οποίου όχι μόνο διατείνονταν πως η Αμερική αποτελούσε το μέλλον, αλλά επιπλέον πίστευαν ότι είχαν διαμορφώσει μια στρατηγική για την επίτευξη του στόχου αυτού. Αν καταλαβαίνω καλά, με ορθολογικούς όρους, δεν διαθέτουν κάποια συνεκτική στρατηγική.

 Δεύτερον –κάτι μικρότερης σημασίας, που δεν παύει ωστόσο να είναι σημαντικό– η αναβίωση της πειρατείας, την οποία είχαμε εν πολλοίς ξεχάσει: είναι κάτι το καινούργιο.

 Τρίτον, μια εξέλιξη σε τοπικό επίπεδο: η κατάρρευση του μαοϊκού Κομμουνιστικού Κόμματος στη Δυτική Βεγγάλη, την οποία αληθινά δεν περίμενα.

* Μπορείτε να οραματιστείτε κάποια πολιτική ανασυγκρότηση αυτού που κάποτε ήταν η εργατική τάξη;

Όχι με την παραδοσιακή της μορφή. Ο Μαρξ είχε αναμφισβήτητα δίκιο όταν προέβλεπε τον σχηματισμό μεγάλων ταξικών κομμάτων σε ένα συγκεκριμένο στάδιο της εκβιομηχάνισης. Αυτά τα κόμματα όμως, αν ήταν επιτυχημένα, δεν λειτουργούσαν αυστηρά ως κόμματα της εργατικής τάξης: αν ήθελαν να επεκταθούν πέρα από τα αυστηρά όρια μιας περιορισμένης τάξης, το κατάφερναν ως λαϊκά κόμματα, που δομούνταν στη βάση μιας οργάνωσης που επινοήθηκε από και για τους σκοπούς της εργατικής τάξης. 

Ακόμα κι έτσι, η ταξική συνείδηση έθετε όρια. Στη Βρετανία, το Εργατικό Κόμμα δεν πήρε ποτέ πάνω από το 50% των ψήφων. Το ίδιο ισχύει και στην Ιταλία, όπου το ΚΚΙ ήταν πολύ περισσότερο ένα λαϊκό κόμμα. Στη Γαλλία, η Αριστερά βασίστηκε σε μια σχετικά αδύναμη εργατική τάξη, η οποία όμως ισχυροποιούνταν πολιτικά χάρη σε μια λαμπρή επαναστατική παράδοση, της οποίας κατάφερε να γίνει ο βασικός κληρονόμος — γεγονός που έκανε και την ίδια και την Αριστερά να αποκτήσουν πολύ μεγάλη επίδραση.

Η παρακμή της εργατικής τάξης των χειρωνακτών φαίνεται πως είναι οριστική. Υπάρχουν, και θα συνεχίσουν να υπάρχουν βέβαια, πολλοί άνθρωποι που εργάζονται ακόμα ως χειρώνακτες και η υπεράσπισή τους παραμένει μείζον καθήκον για όλες τις αριστερές κυβερνήσεις. Ωστόσο, αυτό δεν μπορεί πλέον να αποτελεί την κύρια βάση των ελπίδων τους: δεν διαθέτουν πλέον, ακόμα και σε θεωρητικό επίπεδο, πολιτική δυναμική, επειδή έχουν απολέσει την προοπτική οργάνωσης της παλιάς εργατικής τάξης.

Υπήρξαν τρεις ακόμα σημαντικές αρνητικές εξελίξεις. Η πρώτη είναι, ασφαλώς, η ξενοφοβία — η οποία, για το μεγαλύτερο μέρος της εργατικής τάξης, είναι, σύμφωνα με τη ρήση του Αύγουστου Μπέμπελ, «ο σοσιαλισμός των ηλιθίων»: διασφαλίζω τη δουλειά μου ενάντια σε ανθρώπους που τους αντιμετωπίζω σαν ανταγωνιστές. 

Όσο πιο αδύναμο είναι το εργατικό κίνημα, τόσο αυξάνεται η απήχηση της ξενοφοβίας. Δεύτερον, μεγάλο μέρος των ελαφρότερων χειρωνακτικών εργασιών δεν είναι πια μόνιμες, αλλά περιστασιακές: φοιτητές ή μετανάστες που δουλεύουν στον τομέα του επισιτισμού, για παράδειγμα. Ως εκ τούτου, δεν είναι εύκολο να οργανωθούν πολιτικά.

 Οι μόνοι εργαζόμενοι αυτής της κατηγορίας που θα μπορούσαν να οργανωθούν εύκολα είναι όσοι έχουν ως εργοδότη τις δημόσιες υπηρεσίες, κι αυτό επειδή οι τελευταίες είναι πολιτικά ευάλωτες.
Η τρίτη και πιο σημαντική εξέλιξη, κατά τη γνώμη μου, είναι το διευρυνόμενο χάσμα που δημιουργείται από ένα νέο ταξικό κριτήριο: την εισαγωγή σε σχολές και πανεπιστημιακά ιδρύματα ως εισιτήριο για κάποια θέση εργασίας.

 Αυτό μπορούμε να το ονομάσουμε, αν θέλετε, αξιοκρατία· αλλά αξιολογείται, θεσμοποιείται και διαμεσολαβείται από τα εκπαιδευτικά συστήματα. Το αποτέλεσμα είναι μια εκτροπή της ταξικής συνείδησης από την εναντίωση στους εργοδότες προς την εναντίωση στους πάσης φύσεως κηφήνες: διανοούμενους, φιλελεύθερες ελίτ, ανθρώπους που τρώνε τα λεφτά μας. 

Η Αμερική είναι ένα κλασικό παράδειγμα, αλλά η κατάσταση δεν είναι άγνωστη και στο Ηνωμένο Βασίλειο, αν ρίξετε μια ματιά στις βρετανικές εφημερίδες. Η κατάσταση γίνεται ακόμα μια περίπλοκη, καθώς ολοένα και περισσότερο, ένα διδακτορικό ή τουλάχιστον ένα μεταπτυχιακό προσφέρει μεγαλύτερες ευκαιρίες πλουτισμού.

Μπορεί να υπάρξουν νέες κοινωνικές δυνάμεις; Αυτό αποκλείεται, τουλάχιστον όσον αφορά μια μεμονωμένη τάξη, και αν θέλετε τη γνώμη μου ουδέποτε είχε συμβεί. Υπάρχει μια προοδευτική πολιτική συμμαχιών, ακόμα και σχετικά μόνιμων συμμαχιών όπως, λ.χ., ανάμεσα στην καλλιεργημένη μεσαία τάξη που διαβάζει τον Guardian και τους διανοούμενων (ανθρώπων με υψηλή μόρφωση, οι οποίοι γενικότερα κλίνουν, σε μεγάλο βαθμό, προς την Αριστερά) με τη μάζα των φτωχών και απαίδευτων.

 Και οι δύο αυτές ομάδες έχουν ουσιώδη σημασία για ένα τέτοιο κίνημα, αλλά ίσως είναι πιο δύσκολο να συμμαχήσουν από ό,τι παλιότερα. Κι αυτό γιατί, υπό μία έννοια, είναι εφικτό οι φτωχοί να ταυτιστoύν με τους δισεκατομυριούχους, όπως στις Ηνωμένες Πολιτείες, λέγοντας: «Αν ήμουν τυχερός, θα γινόμουν ποπ σταρ!».

Αλλά κανένας δεν μπορεί να πει: «Αν ήμουν τυχερός, θα γινόμουν νομπελίστας!». Αυτό είναι ένα πραγματικό πρόβλημα για τον πολιτικό συντονισμό και συνεργασία των ανθρώπων που αντικειμενικά θα μπορούσαν να βρίσκονται στην ίδια πλευρά.

* Ποια σχέση θεωρείτε ότι υπάρχει ανάμεσα στη σημερινή κρίση και τη Μεγάλη Ύφεση;

Η κρίση του 1929 δεν ξεκίνησε από τις τράπεζες· οι τράπεζες κατέρρευσαν μόνο δύο χρόνια αργότερα. Αντίθετα, το χρηματιστήριο πυροδότησε μια απότομη κάμψη της παραγωγής, συνοδευόμενη από πολύ υψηλότερη ανεργία και μια πολύ έντονη πτώση στην παραγωγή. Υπήρξαν αρκετά προανακρούσματα της παρούσας ύφεσης, σε αντίθεση με εκείνη του 1929 που έπεσε σχεδόν σαν κεραυνός.

 Θα έπρεπε έχει γίνει αντιληπτό, αρκετά εγκαίρως, ότι ο νεοφιλελεύθερος φονταμενταλισμός δημιούργησε μια τεράστια αστάθεια στη λειτουργία του καπιταλισμού. Μέχρι το 2008 η αστάθεια αυτή φαινόταν να επηρεάζει μόνο μερικές περιφερειακές περιοχές: τη Λατινική Αμερική τη δεκαετία του 1990 και στις αρχές του 21ου αιώνα, τη Νοτιοανατολική Ασία και τη Ρωσία.

 Στα ισχυρά κράτη, το μόνο που συνέβαινε ήταν να καταρρέει περιστασιακά το χρηματιστήριο και στη συνέχεια να ανακάμπτει σχετικά γρήγορα. Μου φαίνεται ότι το πραγματικό σημάδι του κακού που θα συνέβαινε θα μπορούσε να είναι η κατάρρευση του Long-Term Capital Management1 το 1998, γεγονός που έδειξε πόσο λάθος ήταν συνολικά το αναπτυξιακό μοντέλο· ωστόσο δεν αντιμετωπίστηκε έτσι.

 Παραδόξως, οδήγησε μια σειρά επιχειρηματίες και δημοσιογράφους να ανακαλύψουν ξανά τον Καρλ Μαρξ, θεωρώντας πως το έργο του έχει ενδιαφέρον για την κατανόηση της σύγχρονης, παγκοσμιοποιημένης οικονομίας· η διαδικασία αυτή, βέβαια, δεν είχε καμία σχέση με την παραδοσιακή Αριστερά.

Η παγκόσμια οικονομία το 1929 ήταν λιγότερο παγκοσμιοποιημένη από ό,τι η σημερινή. Αυτό είχε σίγουρα κάποιες επιπτώσεις — για παράδειγμα ήταν πολύ ευκολότερο στους ανθρώπους που έχαναν τη δουλειά τους να γυρίσουν στα χωριά τους. Το 1929, σε μεγάλο μέρος του κόσμου εκτός Ευρώπης και Βορείου Αμερικής, τα παγκοσμιοποιημένα τμήματα της οικονομίας δεν ήταν παρά μεμονωμένες νησίδες, που άφηναν το κύριο μέρος που τα περιέβαλλε αμετάβλητο. 

 Η ύπαρξη της ΕΣΣΔ δεν είχε κάποια υλική επίπτωση στην Ύφεση, είχε όμως τεράστιες ιδεολογικές επιπτώσεις — υπήρχε εναλλακτική λύση. Από το 1990 και μετά, παρακαολουθούμε την άνοδο της Κίνας και των αναδυόμενων οικονομιών, γεγονός που είχε συγκεκριμένες επιπτώσεις στην παρούσα ύφεση: συνέβαλαν στο να διατηρήσει η παγκόσμια οικονομία μια πολύ ομαλότερη πορεία, από ό,τι θα είχε χωρίς αυτές. 

Στην πραγματικότητα, ακόμη και στις ημέρες που ο νεοφιλελευθερισμός ισχυριζόταν ότι υπήρχε άνθηση, η πραγματική ανάπτυξη εμφανιζόταν, σε πολύ υψηλούς ρυθμούς, σε αυτές τις νέες αναπτυσσόμενες οικονομίες, κυρίως στην Κίνα.

 Είμαι σίγουρος ότι αν δεν υπήρχε η Κίνα η ύφεση του 2008 θα ήταν πολύ πιο σοβαρή. Έτσι, γιʼ αυτούς τους λόγους, σκέφτομαι ότι πιθανόν να μπορέσουμε να ανακάμψουμε πιο γρήγορα, παρόλο που μερικές χώρες –και κυρίως η Βρετανία– θα παραμείνουν βυθισμένες στην ύφεση για πολύ καιρό ακόμα.

* Ανέκαθεν ήσασταν κριτικός απέναντι τον εθνικισμό ως πολιτική δύναμη, εφιστώντας την προσοχή της Αριστεράς να μην προσπαθεί να τον προσεταιριστεί. Ωστόσο, έχετε επίσης αντιταχθεί έντονα στις παραβιάσεις της εθνικής κυριαρχίας εν ονόματι των ανθρωπιστικών παρεμβάσεων. Ποια είδη διεθνισμού, μετά την κατάρρευση του διεθνισμού που είχε γεννήσει το εργατικό κίνημα, είναι επιθυμητά και εφικτά σήμερα;

Πρώτα απʼ όλα, ο «ανθρωπιστικισμός» (humanitarianism), ο ιμπεριαλισμός των ανθρώπινων δικαιωμάτων, δεν έχει καμία σχέση με τον διεθνισμό. Αποτελεί έκφανση είτε ενός αναγεννημένου ιμπεριαλισμού, ο οποίος βρίσκει μια κατάλληλη δικαιολογία για παραβιάσεις της κρατικής κυριαρχίας –μπορεί να υπάρχουν θαυμάσιες και ειλικρινείς δικαιολογίες– είτε, κάτι ακόμα πιο επικίνδυνο, μια επαναβεβαίωση της πίστης στη μόνιμη υπεροχή της περιοχής που κυριαρχούσε στον πλανήτη από τον 16ο μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα.

 Στο κάτω κάτω, οι αξίες τις οποίες προσπαθεί να επιβάλει η Δύση είναι αξίες μιας περιοχής, και όχι κατʼ ανάγκην οικουμενικές. Αν είναι οικουμενικές, πρέπει να επαναδιατυπωθούν με διαφορετικούς όρους. Δεν νομίζω ότι έχουμε να κάνουμε με ένα φαινόμενο αφεαυτού εθνικό ή διεθνές. Ο εθνικισμός υπεισέρχεται σε αυτό το ζήτημα επειδή η βασισμένη σε εθνικά κράτη διεθνής τάξη –το σύστημα της Βεστφαλίας– υπήρξε κατά το παρελθόν, καλώς ή κακώς, μια από τις ασφαλέστερες εγγυήσεις ενάντια στις εισβολές των ξένων. 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, αφʼ ης στιγμής το σύστημα έχει πλέον καταργηθεί, ο δρόμος είναι ανοιχτός για επιθετικούς και επεκτατικούς πολέμους — στην πραγματικότητα, αυτός είναι ο λόγος που οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αποκηρύξει τη διεθνή τάξη της Βεστφαλίας.
Ο διεθνισμός, που αποτελεί μια άλλη προοπτική σε σχέση με τον εθνικισμό, είναι ένα πιο περίπλοκο εγχείρημα.

 Μπορεί να είναι είτε ένα πολιτικά κενό σύνθημα, όπως υπήρξε στην πράξη για το διεθνές εργατικό κίνημα, οπότε δεν σημαίνει τίποτα συγκεκριμένο, είτε ένας τρόπος για την εξασφάλιση της ομοιομορφίας σε ισχυρούς συγκεντρωτικούς οργανισμούς όπως η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ή η Κομιντέρν. 

Ο διεθνισμός σήμαινε ότι, ως Καθολικός, ασπαζόσουν τα ίδια δόγματα και μετείχες στις ίδιες πρακτικές, ανεξάρτητα με το ποιος είσαι και πού βρίσκεσαι· το ίδιο συνέβαινε θεωρητικά και στην περίπτωση των κομμουνιστικών κομμάτων. Σε ποιο βαθμό αυτό συνέβη πραγματικά και σε ποιο στάδιο έπαψε να συμβαίνει –ακόμα και στην Καθολική Εκκλησία– είναι ένα άλλο ζήτημα. Πάντως, δεν εννοούμε κάτι τέτοιο με τον όρο «διεθνισμός».

Το έθνος-κράτος ήταν και παραμένει το πλαίσιο για όλες τις πολιτικές αποφάσεις, στη χώρα μας ή στο εξωτερικό. Μέχρι σχετικά πρόσφατα, η δράση των εργατικών κινημάτων –και, στην πράξη, όλες οι πολιτικές δραστηριότητες– αναπτύσσονταν σχεδόν εξολοκλήρου στο πλαίσιο ενός κράτος. Ακόμα και εντός της Ε.Ε., η πολιτική εξακολουθεί να λειτουργεί με εθνικούς όρους. 

Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει υπερ-εθνική εξουσία δράσης — μόνο ένας συνασπισμός χωριστών κρατών. Ίσως το φονταμενταλιστικό Ισλάμ να αποτελεί μια εξαίρεση, καθώς διεισδύει σε όλα τα κράτη, αλλά αυτό δεν έχει ακόμα επιβεβαιωθεί. Προηγούμενες απόπειρες όπως παν-αραβικά υπερκράτη (λ.χ. η Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία, ένωση της Αιγύπτου και της Συρίας) απέτυχαν ακριβώς χάρη στην αντοχή υφιστάμενων –πρώην αποικιακών– συνόρων

.

*Διακρίνετε εγγενή εμπόδια σε κάθε προσπάθεια υπέρβασης των ορίων του έθνους-κράτους;

Οικονομικά, αλλά και από πολλές άλλες απόψεις –ακόμα και πολιτισμικά, σε κάποιο βαθμό– η επανάσταση των επικοινωνιών έχει δημιουργήσει έναν πραγματικά παγκόσμιο χώρο, στον οποίο υπάρχουν εξουσίες λήψης αποφάσεων με υπερεθνικό χαρακτήρα, υπερεθνικές δραστηριότητες και, βέβαια, κινήματα ιδεών, επικοινωνίες και άνθρωποι που λειτουργούν υπερεθνικά με πολύ μεγαλύτερη ευκολία από ό,τι ποτέ.

 Ακόμη και οι γλωσσικές κουλτούρες συμπληρώνονται τώρα από τα διεθνή ιδιώματα της επικοινωνίας. Αλλά στην πολιτική δεν υπάρχει κανένας απόηχος όλων των παραπάνω· αυτή είναι η βασική αντίφαση την παρούσα στιγμή. Ένας από τους λόγους είναι ότι, στον 20ό αιώνα, η πολιτική είχε εκδημοκρατιστεί σε πολύ μεγάλο βαθμό — οι μάζες των απλών ανθρώπων συμμετείχαν σε αυτή. Γιʼ αυτούς, το κράτος έχει ουσιώδη σημασία για την καθημερινότητα, την κανονικότητα και τις προοπτικές της ζωής τους.

Απόπειρες έσωθεν διάλυσης του κράτους, με την αποκέντρωση, έχουν γίνει κυρίως τα τελευταία τριάντα ή σαράντα χρόνια, και κάποιες από αυτές δεν ήταν ανεπιτυχείς — σίγουρα στη Γερμανία η αποκέντρωση πέτυχε σε αρκετούς τομείς, ενώ στην Ιταλία η περιφερειακή οργάνωση αποδείχθηκε πραγματικά χρήσιμη.

 Όμως, η προσπάθεια δημιουργίας υπερεθνικών κρατών δεν ευδοκίμησε. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι το πιο προφανές παράδειγμα. Σε ένα βαθμό, υπονομεύθηκε από τους ιδρυτές της, οι οποίοι σκέφτονταν ακριβώς με όρους ενός υπερ-κράτους, ανάλογου με το εθνικό κράτος, απλώς μεγαλύτερου — στην πραγματικότητα, νομίζω ότι δεν υπήρχε τότε τέτοια δυνατότητα, και πάντως σίγουρα δεν υπάρχει σήμερα. 

Η Ε.Ε. είναι μια ευρωπαϊκή ιδιοτυπία. Υπήρξαν κάποτε δείγματα ενός υπερεθνικού κράτους στη Μέση Ανατολή και αλλού, αλλά η Ε.Ε. είναι το μόνο πραγματικό εγχείρημα αυτού του είδους. Δεν πιστεύω, για παράδειγμα, ότι υπάρχει σοβαρή πιθανότητα μιας μεγαλύτερης ομοσπονδίας στη Νότια Αμερική. Εγώ τουλάχιστον θα στοιχημάτιζα εναντίον της.

Αυτή η αντίφαση παραμένει ένα άλυτο πρόβλημα: από τη μια πλευρά υπάρχουν υπερεθνικές οντότητες και πρακτικές, που προκύπτουν από τη διαδικασία αποσάθρωσης του κράτους, στους τομείς που αυτό καταρρέει.

 Αλλά αν συμβεί κάτι τέτοιο –που δεν αποτελεί άμεση προοπτική στις ανεπτυγμένες χώρες– ποιος θα αναλάβει στη συνέχεια την αναδιανεμητική και τις άλλες λειτουργίες, τις οποίες μέχρι σήμερα επιτελεί το κράτος; Αυτή τη στιγμή, έχουμε ένα μίγμα συμβίωσης και σύγκρουσης. Αυτό είναι ένα από τα βασικά προβλήματα για κάθε μορφή λαϊκής πολιτικής σήμερα.

 http://www.koutipandoras.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Απόσχιση των BRICS από το ΔΝΤ και λόγω Ελλάδας - "Φτιάχνουμε δικό μας ΔΝΤ"!

Kάθετα αντίθετοι με την λύση που δόθηκε τα ξημερώματα είναι η ομάδα των BRICS (Ρωσία, Κίνα, Βραζιλία, Ινδία, Νότιος Αφρική) καθώς θεωρούν ότι η λύση αφορά μόνο τα δυτικά fund, τους προμηθευτές του ελληνικού δημοσίου που σε ποσοστό 90% είναι ξένοι που τους οφείλονται μεγάλα ποσά και κυρίως οι φαρμακοβιομηχανίες, αλλά και τους ραντιέρηδες που θα θησαυρίσουν από την επαναγορά στα 35 λεπτά το ευρώ. 

Όπως αναφέρει το πρακτορείο ειδήσεων "Aσσοσιέτεντ Πρες" ο θυμός μεταξύ των BRICS είναι τόσο μεγάλος που έχουν αποφασίσει να αποσχισθούν από το ΔΝΤ και να δημιουργήσουν δικό τους παράλληλο «Νομισματικό Ταμείο» καθώς θεωρούν απαράδεκτη την στάση των ΗΠΑ και Ευρώπης, ειδικά στο ελληνικό ζήτημα.

"Το νέο «Νομισματικό Ταμείο», θα επιτρέψει στις χώρες της BRICS να δημιουργήσουν το δικό τους σύστημα παροχής αμοιβαίων πιστώσεων, ένα «παράλληλο» μηχανισμό του ΔΝΤ" αναφέρει το AP.

Ο επικεφαλής του υπουργείου Οικονομικών της Ρωσίας, Αντόν Σιλουάνοφ, δήλωσε ότι επεξεργάζονται την προοπτική δημιουργίας του δικού τους Ταμείου διάσωσης σε περίπτωση κρίσης. Το συνολικό ποσό του Ταμείου, θα φθάσει ακόμα και τα 240 δισεκατομμύρια δολάρια. 

Οι πρόσφατες εκλογές των επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και της Παγκόσμιας Τράπεζας (ΠΤ) έδειξαν ότι, παρά το αυξανόμενο ειδικό βάρος των αναπτυσσόμενων χωρών στην παγκόσμια οικονομία, οι «παλιοί» ηγέτες, δηλαδή οι ΗΠΑ και η Ευρώπη, αρνούνται να αλλάξουν την κατανομή των ψήφων στους διεθνείς οικονομικούς Οργανισμούς υπέρ των «νέων» παικτών και ειδικά στο θέμα της Ελλάδας που αποφάσισαν χωρίς να ρωτήσουν κανέναν από την ομάδα των BRICS..

Η απάντηση των ανερχόμενων οικονομικών δυνάμεων σε αυτή τη στάση των «παλιών», ήταν άμεση και δυναμική. Αποφάσισαν να δημιουργήσουν το δικό τους «Νομισματικό Ταμείο» . Η συζήτηση σχετικά με το μέγεθος του, δεν έχει ολοκληρωθεί, αλλά διέρρευσε η πληροφορία ότι η οικονομική «δεξαμενή» μπορεί να αρκετά εύρωστη.

Το Ταμείο, θα επιτρέψει στις χώρες της BRICS να δημιουργήσουν το δικό τους σύστημα παροχής αμοιβαίων πιστώσεων, ένα «παράλληλο» μηχανισμό του ΔΝΤ αφού ήδη έχουν επενδύσει τεράστια κεφάλαια στο ΔΝΤ και δεν μπορούν να το εγκαταλείψουν τελείως. 

Επιπλέον, σε περίπτωση έλλειψης ρευστότητας, κάθε μέλος της ομάδας BRICS θα χρησιμοποιεί κεφάλαια από το Ταμείο σε αξία ίση με τη δική του συνεισφορά, πολλαπλασιαζόμενα με ένα συγκεκριμένο πολλαπλασιαστή.

Το Ταμείο θα χρησιμοποιηθεί επίσης, για την επίλυση προβλημάτων μεγάλης κλίμακας και τη στήριξη της οικονομικής ανάπτυξης στις χώρες BRICS, καθώς και για την αντιμετώπιση ορισμένων λειτουργικών θεμάτων (π.χ. νομισματικές παρεμβάσεις, δάνεια σε επιχειρήσεις, κ.ά.).

Τέλος, "Πόροι του θα διατεθούν για να βοηθήσουν άλλα κράτη, στο πλαίσιο της ανάπτυξης σχέσεων με χώρες για τις οποίες η ομάδα BRICS ενδιαφέρεται, όπως είναι η Ελλάδα", σημείωσε ο αναλυτής της «Investkafe», Ιλιά Ράτσενκοφ. Ας μην ξεχνάμε, ότι στον πλανήτη μας υπάρχουν περίπου 150 χώρες των οποίων το ΑΕΠ, υπολογιζόμενο σε ισοτιμία αγοραστικής δύναμης (PPP), είναι μικρότερο από τον προτεινόμενο προϋπολογισμό του Ταμείου «αντι-κρίσης».

Η ιδέα της δημιουργίας του Ταμείου «αντι-κρίσης» αναπτύχθηκε από μια ειδική ομάδα εργασίας που συστάθηκε από τα κράτη-μέλη της BRICS την 10η Ιουνίου 2012. Η ίδια ομάδα, παρεμπιπτόντως, σχεδιάζει τις παραμέτρους λειτουργίας ενός άλλου κοινού θεσμού, της Τράπεζας Ανάπτυξης, οι πόροι της οποίας θα διατεθούν για έργα υποδομής. 

Οι συγκεκριμένες παράμετροι της Τράπεζας και του Ταμείου είναι πιθανό να συζητηθούν στη σύνοδο κορυφής της BRICS, τον Μάρτιο του 2013, σύμφωνα με τη ρώσικη δικτυακή έκδοση Gazeta.ru.

Δεν είναι γνωστό σε τι νόμισμα και ποιά θα είναι τα περιουσιακά στοιχεία του Ταμείου. Επικρατέστερη είναι η λύση του δολαρίου με εναλλακτικό το ρούβλι και το γουάν

 Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Πέφτει η μάσκα της Τουρκίας και για τους πλέον δύσπιστους ..video...

Δεν έκρυψε τις προθέσεις του για την ποιότητα των ελληνοτουρκικών σχέσεων και σε τι αποσκοπεί ο υπερεξοπλισμός της Τουρκίας ο νέο-οθωμανός ηγέτης της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, κατά την τελετή των εγκαινίων του αεροδρομίου της Κιουτάχειας.

Φοβερό παραλήρημα από τον Ερντογάν, που είναι ελληνικής καταγωγής. Ανέκαθεν οι εκτουρκισμένοι γενίτσαροι έβγαζαν μεγαλύτερο μίσος από τους γηγενείς Τούρκους...
, οι οποίοι είναι πάρα πολύ λίγοι στην Τουρκία.. Άρχισε να μιλάει για την ήττα του Ελληνικού Στρατού στην Κιουτάχεια στην μικρασιατική εκστρατεία την οποία ακολούθησε η κατάρρευση του μετώπου, που συνέβη στα τέλη του Αυγούστου του 1922.


«Σε αυτά τα χώματα ξεκίνησε η μεγάλη νικηφόρα πορεία μας κατά των Ελλήνων. Η Τουρκία πρέπει να ακολουθήσει τα βήματα των προγόνων της. Κινούμαστε με το μυαλό των μαρτύρων του Τουμλού Μπουνάρ. Δείχνουμε ενδιαφέρον για ο,τιδήποτε και οποιοδήποτε χώρο σχετίζεται με τους προγόνους μας όπου υπάρχουν Τούρκοι. Πρέπει να πάμε όπου πήγαν οι Οθωμανοί πρόγονοί μας (!), κινούμαστε με το πνεύμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας».


Αυτή είναι η άποψη της επίσημης Τουρκίας. Ποια πρέπει, λοιπόν, να είναι η θέση της Ελλάδας. Ελληνό-τουρκική φιλία στα νέο-οθωμανικά πρότυπα ή διπλωματική «αντεπίθεση» ενάντια στις βλέψεις της Τουρκίας; Κάποιοι σοφοί λένε ότι περισσότερος ιδρώτας στην πολιτική ισοδυναμεί με λιγότερο αίμα στον πόλεμο.
Δείτε παλιά τοποθέτηση του αείμνηστού Νεοκλή Σαρρή στον σημερινό υπουργό Εθνικής Άμυνας για τις ελληνό-τουρκικές

http://kafeneio-gr.blogspot.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Οι στρατηγικές επιλογές του Αλ. Τσίπρα

 ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι οι επόμενες ελληνικές βουλευτικές εκλογές θα γίνουν χωρίς να έχει συντελεστεί κάποιο μείζον πολιτικό γεγονός (π.χ. χρεοκοπία της Ελλάδας, αποβολή της από το ευρώ κ.λπ.). Αν πάντως γίνουν σε ομαλές συνθήκες, βάσει των σημερινών δεδομένων, θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι πρώτο κόμμα θα αναδειχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Ευνόητο είναι επομένως να ........

απασχολεί την ηγεσία του το θέμα της στρατηγικής και τακτικής που θα του δώσει την εκλογική νίκη και θα του επιτρέψει να σχηματίσει κυβέρνηση και έτσι να ασκήσει την εξουσία.

Ο Αλέξης Τσίπρας σάρωσε στις εκλογές του Ιουνίου γιατί είχε την πολιτική τόλμη να προβάλει το σύνθημα «κυβέρνηση της Αριστεράς». Ανεξαρτήτως του πόσο ρεαλιστικό κρίνει ο καθένας το ενδεχόμενο αυτό, το σύνθημα της αριστερής κυβέρνησης του επέτρεψε δύο πράγματα:

 Πρώτον

 να συσπειρώσει σοβαρό τμήμα των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ που είχαν απογοητευθεί ή και αηδιάσει με την κυβερνητική πολιτική του κόμματός τους και ήθελαν πάση θυσία άλλη κυβέρνηση. Δεύτερον,

 να σαρώσει ο ΣΥΡΙΖΑ στους ψηφοφόρους των κομμάτων που βρίσκονται στα αριστερά του. Ετσι, το περίπου 10% που είχαν πάρει έναν μήνα νωρίτερα το ΚΚΕ (8,48%) και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ (1,19%) συν κάποιες μικρές οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς συρρικνώθηκε σε κάτω από 5% αθροιστικά τον Ιούνιο.

 Ετσι ο ΣΥΡΙΖΑ έφτασε στο 27% (26,89% για την ακρίβεια).

Καθώς απαιτείται ένα επιπλέον ποσοστό της τάξης του 7% με 10% για να μπορέσει να αποτελέσει τον πυρήνα κυβερνητικής πλειοψηφίας, Ο ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζει διλήμματα στρατηγικών επιλογών. Καθώς από αριστερά του αφενός το ΚΚΕ συνεχίζει να αρνείται πεισματικά κάθε συνεργασία και αφετέρου δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να αποσπάσει ο ΣΥΡΙΖΑ -δεν υπάρχουν δηλαδή άλλοι αριστεροί ψηφοφόροι για να τον ψηφίσουν- ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να αντλήσει ψήφους από δεξιότερους ψηφοφόρους. 

Θα το επιχειρήσει εμμένοντας ο ίδιος σε μια αριστερή γραμμή και πείθοντας τους ψηφοφόρους ότι δεν υπάρχει άλλη λύση εκτός του ΣΥΡΙΖΑ ή θα προσχωρήσει ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ σε μια δεξιότερη γραμμή, ενστερνιζόμενος αυτός την ιδεολογία των ψηφοφόρων που θέλει να κερδίσει και ταυτόχρονα καθησυχάζοντας τους φόβους του κατεστημένου που ακόμη σαφώς αντιτίθεται στην πρωθυπουργοποίηση του Αλέξη Τσίπρα, τον οποίο δεν θεωρεί «πρωθυπουργήσιμο» για την ώρα;

Η επιλογή δεν είναι καθόλου εύκολη.

 Η εμμονή σε κυβέρνηση της Αριστεράς με το ακρωτηριασμένο εκλογικά ΚΚΕ κατηγορηματικά αντίθετο είναι εξαιρετικά δύσκολο να οδηγήσει στην εξουσία. Αντιθέτως, το δέλεαρ επιλογής της γραμμής της ενσωμάτωσης είναι πολύ ισχυρό, καθώς ανοίγει αμέσως τις πύλες αναρρίχησης στην κυβερνητική εξουσία, με αντάλλαγμα βεβαίως την άσκησή της στο πλαίσιο του συστήματος και σε μια διαρκή διελκυστίνδα συμβιβασμών και αντιπαραθέσεων με τα συμφέροντα του κατεστημένου.

Η άσκηση αριστερής πολιτικής από μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ στην περίπτωση αυτή καθίσταται ακόμη πιο δύσκολη εξαιτίας του γεγονότος ότι η απουσία κάποιου μετώπου συνεργασίας των δυνάμεων της Αριστεράς θα έχει ως αποτέλεσμα η κυβέρνηση αυτή να στερείται υποστήριξης από ένα ισχυρό μαζικό κίνημα, το οποίο θα άλλαζε τους συσχετισμούς και θα επηρέαζε τον ελληνικό λαό σε ευρεία κλίμακα υπέρ αριστερών διεξόδων από την κρίση.

 Σήμερα ο ελληνικός λαός βεβαίως και υποφέρει και αγανακτεί, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν επιθυμεί και δεν υποστηρίζει αριστερές λύσεις. Ετσι όμως μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα είναι έκθετη στις πιέσεις του κατεστημένου χωρίς αξιόλογα αντιστηρίγματα, οπότε η ενσωμάτωσή της πολύ, πάρα πολύ δύσκολα θα αποφευχθεί.

Ολα αυτά ανεξαρτήτως των προσωπικών διαθέσεων του Αλέξη Τσίπρα ή του άλφα ή βήτα στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ.

 Από εκεί και πέρα, κατά πόσο η εκτός ΣΥΡΙΖΑ Αριστερά πρέπει να παραμείνει απλός θεατής των εξελίξεων ή πρέπει να προσπαθήσει να συμμετάσχει με τρόπους που θα επιλέξει σε αυτήν τη ζωτικής σημασίας για το μέλλον του λαού μας διελκυστίνδα, είναι ένα άλλο θέμα που θα απαντηθεί εμπράκτως στο εγγύς μέλλον.

 http://kafeneio-gr.blogspot.gr/

Διαβάστε Περισσότερα

Ο συγγραφέας Γιάννης Σκαρίμπας

(1893 Άγια Θυμιά Παρνασσίδας-1984 Χαλκίδα)

Β΄Μέρος

Γράφει για το ΠΕΡΙ ΤΕΧΝΗΣ Ο ΛΟΓΟΣ

ο Καρυδάς Ι. Σ Γρηγόριος,

Καθ/τής Παν/μιου Αθηνών,

μέλος του Ε.Ε.Π. του Ιδρύματος

Τα έργα του Σκαρίμπα έχουν ως βάση πάντα τη Χαλκίδα. Σχεδόν πάντα υπάρχει ένα τραίνο, μια άλλη πόλη, ένα ταξίδι πηγαιμού ή επιστροφής, μια αναχώρηση. Οι ήρωές του περιπλανιούνται, φεύγουν, έρχονται, ένας διαρκής κοσμοπολιτισμός που γίνεται ακόμα πιο εμφανής στα πεζά, παρά στα θεατρικά του. ''Τα Έθνη και οι πολιτείες δεν έχουν σύνορα στο δικό μας χάρτη'', εξάλλου: ''και τα δυο ημισφαίρια μας πέφτουν λίγα''. (Θείο Τραγί)

Το θέατρό του είναι πολυπρόσωπο και χαρακτηρίζεται από μεγάλη κινητικότητα. Η μοναξιά εδώ δεν έχει θέση. Ούτε και που καταδέχεται να κάμει ''τέχνη για την τέχνη''. Καυτηριάζει ότι δεν του είναι αρεστό, όντας βυθός, αμετακίνητος, ως προς την ορθότητα των απόψεών του. Πολέμιος του αστικού περιβάλλοντος, μάχεται όλη τη δομή και τον καθωσπρεπισμό του ξεσκεπάζοντας και αποκαλύπτοντας ακόμη και τις πιο μύχιες πτυχές του. 

 

 

 

 

Αυτό το περιβάλλον απομυθοποιεί, ξετυλίγοντας, φωτίζοντας και ξεσκεπάζοντας αμείλικτα, μέχρι του έσχατου εξευτελισμού, όλη την κενότητα των μύθων του, καταγγέλλοντας την κατάντια της ''αντιπαθούς'' αστικής τάξης μέσα ακριβώς από τα αστικά του δράματα.

Δέχτηκε επιδράσεις από τους: Κνούτ Χάμσουν (1859-1952), Κων. Καρυωτάκη (1896-1928), Χένρικ Ίψεν (1828-1906), Αουγκούστ Στρίνμπεργκ (1849-1912) και Εντουάρντο ντε Φιλίππο.

Στο έργο του ''Ο ήχος του κώδωνος'' υπάρχει ένας υπερρεαλισμός που τσακίζει κόκαλα, όταν αναφέρει : ''Ο Ήλιος έσκασε στον αέρα σαν ήχος. Αίφνης ο ήλιος εξεράγη εις τον ορίζοντα ως ήχος του κώδωνος''. (Πράξ. 1^η, Σκ. 1^η).

Στοιχεία του παράλογου, μπρουλέσκο(5), παρωδίας(6), φάρσας, στοιχεία λυρικά, γκροτέσκο(7), κοσμογονικά, εκρηκτικής πανδαισίας χαρακτηρίζουν τα θεατρικά δημιουργήματα του Σοφού έφηβου της Χαλκίδας. Τα πρόσωπά του δεν εφησυχάζουν ποτέ, κινούνται έντονα, νευρικά και προβληματισμένα, απ' τους φραγμούς και τα δεσμά του κατεστημένου περίγυρου και των εξ αυτού προερχομένων συμβάσεων, εκφράζονται έντονα και σαρκαστικά ώστε να γελοιοποιούν τα κακώς κείμενα. 

 

 

 

Το απροσδόκητο, το αναπάντεχο, το απίθανο, το παράξενο, ή ακόμα μια γεύση λατρείας και φόβου της Γυναίκας έρχονται στο φως όπως ''η επανεμφάνιση της Μάνας'' μετά από χρόνια στην ''Κυρία του τραίνου'' και όπως επίσης η παρουσία του ROBOT στο ''Σεβαλιέ Σερβάν'' ή ακόμα σε σουρεαλιστικούς διαλόγους: ''Είσαι κακός. Μάλλον κρυώνω ή ενετέλει η άποψη ότι ο Ήλιος είναι όσο και η Πελοπόννησο'' (Η κυρία του τραίνου, Πράξ. 1^η, Σκ. 1^η).

 

Παλαιά Χαλκίδα-Γέφυρα του Ευρίπου

Λόγια καυστικά, ωμά και ανυπόκριτα διανθίζουν το έργο του, λόγια που αμφισβητούν, περιγελούν, ειρωνεύονται τους πολύξερους και τους θεωρητικούς. Φτάνει όμως πολλές φορές στα άκρα όπως όταν: ''Ο Αϊνστάϊν είπε πως το Σύμπαν είναι πεπερασμένον, καμπύλον και ατελεύτητον, ο τυχόν ερωτήσων τι είναι έξω απ' αυτήν την καμπύλην κερδίζει χρυσόν ωρολόγιον ''. (Η κυρία του τραίνου, Πράξ. 1^η, Σκ. 1^η).

Αισθάνεται μέγιστη απέχθεια για όσους ανεβαίνουν αθέμιτα τις σκάλες της κοινωνικής ιεραρχίας, αναφέροντας: ''όταν ακούω μεγάλα ονόματα φυλάγομαι όσο μπορώ να μην κολλήσω'' (Η κυρία του τραίνου, Πράξ. 2^η, Σκ. 1^η). Εξάλλου ενδεικτικά άνθρωποι όπως ο δικαστής στο έργο ''Ο ήχος του κώδωνος'', ο Λιός στον ''Πατέρα Συνέσιο'' και ο πρόεδρος του χωριού Πλατανιά, θεωρούνται από το Σοφό Γέροντα ως Σφουγγοκωλάριοι και πρότυπα κοινωνικής ανηθικότητας προς αποφυγήν.

 

 

 

 Για να αναρριχηθούν τέτοια ανθρωπάρια στην κοινωνία οφείλουν να είναι καπάτσοι και σαλταδόροι, ''έχοντες χρείαν θυμάτων'' όπως είναι η Ιουλία Βλαντή, ο δολοφονημένος σύζυγός της και ο Μουζάς στον '''ήχο του κώδωνος''.

Μυθολογικά στοιχεία υπάρχουν πολλά στο θέατρο του Γ. Σκαρίμπα. Οι Δρυάδες νύμφες των βουνών και των χειμάρων, οι Σειληνοί κ.α. Εξαιρετικοί χαρακτηρισμοί προσώπων και καταστάσεων πλουτίζουν το έργο του, μαγεύοντας το κοινό όχι μόνο με την οξύνοια των διαλόγων, αλλά και με τα αρχαία ρητά που εκστομίζουν οι ήρωες την ώρα που πρέπει, όπως ''Όμοια ομοίοις ιάσιμο''. Λέξεις γαλλικές και δικής του επινόησης παρουσιάζονται συχνότατα: π.χ. Θειουκιρατάς, ροκοκό, σουσπασιόν, αλεξικέρατο, σταυρουτής (αναφερόμενος εδώ στους Γαλονάδες), il mon sinior, αγρεζέ, ντιγκιντίρισμα, αεροχήρος, μοντολιέ, ψαλιδιζέρ κ.α.

Ο Μαιτρ της πένας Λαυρέντιος Ταπιάγκας-όπως ήταν ένα από τα ψευδώνυμά του- μάχεται το συντηρητισμό και ως γνήσιος εικονοκλάστης θεωρεί όλους τους Μεγάλους, όπως π.χ. ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Ιούλιος Καίσαρας (Μέγας συγγραφέας αλλά και Σφαγέας) τράγους αποδιοπομπαίους, στόχους επίθεσης που θέλει να εξαφανίσει από προσώπου Γης. Τάσσεται καθολικά με το μέρος του Λαού, δηλαδή με τους αδικημένους. Με ύφος εντελώς προσωπικό ξεγυμνώνει καθιερωμένα είδωλα και αξίες. Ειρωνεύεται πρόσωπα, όπως ο Μπέρναρ Σώου, ο Πετράρχης, ο Φρόιντ. Χωρίς να αρνιέται τον κόσμο, ζει, κινείται και πάσχει γι' αυτόν.

Το έργο του θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως πράξη συνεχούς καταγγελίας, έργο που διαπνέεται από ομορφιά και έρωτα, δίνοντας στα παθήματα του ισχυρού φύλου πάντα μια ειρωνική αναφορά. Ο λόγος των θεατρικών του έργων προβληματίζει, ανατρέπει και πυρπολεί, δεν είναι νυστέρι μετέωρο, αλλά κτυπά συγκεκριμένα όλους τους δήθεν ''ενάρετους'' αστούς που διάγουν μεν ''έγγαμον'' αλλά κατ' ουσίαν αμαρτωλό βίο, αφού τα Ιψενικά τρίγωνα αποτελούν συχνά μοτίβα των πονημάτων του.

Ο Γ. Σκαρίμπας δε δημιουργεί τίποτα φτιαχτό. Η γλωσσική και εκφραστική Σκαριμπική ευφορία του είναι παντού παρούσα, ιδιότυπη, λαμπερή και εντελώς προσωπική. Κόβει συλλαβές, αλλάζει τη θέση των αντωνυμιών, ως: ''ακούονται του στα σκαλοπάτια τα βήματα'' ή ''ευρίσκουσά σε έξω''. Όλα σ' αυτόν είναι πηγαία όταν λέγει: ''την κατεπείγουσαν χρείαν της Ρεντικότας (Καγκουρώ) ή ακόμα ''Πριτς! Τι μου λες να είναι κύριος εν χρω''. 

 

με ρεμπέτες και με ανθρώπους του μόχθου
στη συνοικία Μαχμουρλέϊκα

Η ''δήθεν'' αρετή και χρηστομάθεια του είναι κάτι το αδιάφορο και κυριολεκτικά σεληνιάζεται όταν επιβραβεύονται οι ανάξιοι και οι ψεύτες, όπως: ''Πως φαίνεται πως τσάμπα δεν στον δώσανε τον αργυρό Σταυρό του Γεωργίου'' (Η κυρία του τραίνου, Πραξ.2^η, Σκ. 1^η). Οι ανώτεροι, οι παρασημοφορεμένοι, οι τιτλούχοι είναι στο στόχαστρό του όταν βάζει στο στόμα του ήρωα τα ακόλουθα: ''Από τη χολέρα, από την πανούκλα προφτάνω το μπόλιασμα, μα από την ανωτερότητα που έχεις αυτού, τι προφυλακτικό να σκεφτείς;'' (Η κυρία του τραίνου, Πράξ. 2^η , Σκ. 2^η).

Συμπαθεί τους Ινδιάνους και τις κοινές: ''Πρώτα κοινές και ύστερα άγιες, όπως η Μαγδαληνή, η Κασσιανή''  γι' αυτό και αναφέρει: ''Ω μην τις πολυκακολογάτε τις κακομοίρες. Εξάλλου η παντρεμένη είναι μια πόρνη του ανδρός της, δηλαδή του ''Ιππέα της'' .( Η κυρία του τραίνου, Πράξ. 2^η, Σκ. 1^η) αν θέλουμε με ακριβολογία να χρησιμοποιήσουμε τις λέξεις.

 

 

 

 Ο Γ. Σκαρίμπας επιθυμεί να δει όλους να ζουν σε μια κοινωνία με αδιάφθορη ιεράρχηση αξιών. Λατρεύει να υπερτονίζει τις λαϊκές μορφές, όπως του Νασρεδίν Χότζα, του Καραγκιόζη, των κατατρεγμένων, των ''θελημαντζήδων'', των σκουπιδιαραίων. Η αγάπη του αυτή συμπεραίνεται από τα λεγόμενά του: ''Σε μιαν Πολιτεία Αξιών αυτοί που λες εσύ ανθρώπους κλάσματος, θελημαντζήδες, θα ήσαν οι τα πρώτα τη τάξει, όπως λέμε'' (Η κυρία του τραίνου, Πράξ. 2^η, Σκ. 2^η).

Τα ονόματα των ηρώων του, όπως ''Αερία'', ''Σουλαμίτις'', ''Αρμόδιος'', ''Σώπας'' ή η αναφορά στον ''Παπαπαπίλα'' (Ο Πάτερ Συνέσιος, Πραξ.2^η, Σκ.1^η) δεν είναι υποχρεωτικά βαφτιστικά. Οι ήρωές του είναι αγνοί, άδολοι ή ακόμα καθαγιασμένοι, πρόσωπα της καθημερινότητας παθιασμένα και αχαλίνωτα, που ταξιδεύουν αέναα χωρίς σταματημό και ακατάπαυστα πηγαινοέρχονται. Παράλληλα διαθέτουν κοφτερή κρίση και κανενός η ασφάλεια δε βασίζεται στην καταστροφή του άλλου. Η θυμοσοφία του Γ. Σκαρίμπα είναι παντού διάχυτη.

Η αλήθεια, το δίκαιο, η Ειρήνη, οφείλουν να επικρατήσουν σε όλο τον κόσμο, γι' αυτές τις αξίες δίνεται αγώνας μέχρις εσχάτων για να μην αλληλοσκοτώνονται ''νόμιμα'' οι λαοί στον πόλεμο και για να μην υπάρχουν έριδες πρώτα στο οικογενειακό και ύστερα στο κοινωνικό περιβάλλον. Τα κοπλιμέντα που χρησιμοποιεί θεωρούνται περιπαιχτικά, όπως ''ερίτιμη'', ''ηθική'', ''αρετή''. 

 

 

 

Η φαντασία του είναι κυρίαρχη παντού και εύκολα αναγνωρίσιμη. Τα κείμενά του θεωρούνται -αλήθεια από ποιούς;- όχι επιτρεπτά, ότι περιέχουν δήθεν ζιζάνια και αιχμές. Αυτό όμως δεν τα εμποδίζει να θεωρούνται κορυφαία. Σκοπός και προοπτική υπάρχουν σε όλα του τα έργα, ώσπου να έρθει η κάθαρση μέσα από έναν πεισματικό αγώνα, όπως: ο αγώνας της μάνας στον ''ήχο του κώδωνος'' να κρατήσει μυστική την πατρότητα του παιδιού της.

Σε αρκετά σημεία θυμίζει τον ''Καυκασιανό κύκλο με κιμωλία'' (der Kaukasische Kreidekreis) του B. Brecht με κάποιες βέβαια παραλλαγές. Οι πρωταγωνιστές των έργων του θέλουν να ζήσουν ελεύθεροι και λυτρωμένοι χωρίς ταμπού, θέλουν να αποδιώξουν το MODUS VIVENDI των ψεύτικων και άγονων αστών, να έχουν δική τους προσωπικότητα και όχι να ζούν ως εξαρτημένα ανθρωπάκια μέσα σε καλούπια, που όρισαν άλλοι γι' αυτούς χωρίς αυτούς, κι έτσι υποταγμένοι, οριοθετημένοι, ηττοπαθείς, δυστυχείς και περίκλειστοι από δέος να τελειώσουν τη ζωή τους.

Αν και εύκολα διακρίνει κανείς την κοινωνία της Χαλκίδας, επιφανειακά κλειστή, περιφερειακή και πνιγηρά αυστηρή, η θάλασσα όμως καθώς φαίνεται λειτουργεί σαν λυτρωτής και καταλύτης κατά της πλήξης και της ανίας. 

 

 

Τρίγωνα Ιψενικά, αγάπη στο παιδί, θρησκευτικοί προβληματισμοί και αμφισβητήσεις, παραινέσεις και καυτηρίασμα των αστικών αξιών, διακωμώδηση του έγγαμου βίου και σημαινόντων προσώπων. Ιδού μερικά από τα θέματα των θεατρικών του έργων και ως λέγει: ''Άξιον εστί να καταντήσουν αυτοί Υπουργοί για να ευημερούν οι χωριάτες'' (Η κυρία του τραίνου, Πράξ. 2^η, Σκ. 1^η)) υπαινισσόμενος τους πολιτικούς που αυτοαποκαλούνται σωτήρες του Λαού και καταλήγουν όμως όλοι γύρω στο τραπέζι για φαγητό. Ακόμα χλευάζει κοινωνικές θέσεις, όπως την ''πρυτάνισσα του Πανεπιστημίου Αθηνών'' ή την ''εγκεφάλισσα'' του Πυρηνικού κέντρου της πρωτεύουσας ή τις προέδρους των γυναικείων συλλόγων ''Αγωγή των Ελληνίδων'' (Η κυρία του τραίνου, Πράξ. 2^η, Σκ. 1^η).

 

 

Τα ψυχολογικά προβλήματα των προσώπων των έργων του επιδρούν στην κοινωνία, μια και τα θύματά τους εκδικούνται τελικά τους θύτες, έχουν δηλαδή σχέση με δράματα παθών και ήθους. Συμβολιστικά στοιχεία υπάρχουν ποικίλα, όπως: Ο πατέρας Ήλιος που πυροβολείται από τη μάνα εκούσια ή ακούσια με μόνο όπλο τη δύναμη του ασυνείδητου καθιστώντας τη γυναίκα πρωταγωνίστρια και εκτοπίζοντας τον άντρα. (Ο ήχος του κώδωνος). Στο ''Σεβαλιέ Σερβάν'' υπάρχουν στοιχεία Φουτουρισμού. 

 

"Σπασμένο καράβι...",  το γνωστό ποίημα του Γ. Σκαρίμπα

Πολεμά λυσσαλέα τον εφησυχασμό και τη μακαριότητα της άρχουσας καθεστηκυίας τάξης, σαμποτάροντας με τα γραφτά του τη σοβαροφάνειά της. Γι' αυτό γίνεται αντιπαθής από συγκεκριμένους αστικούς κύκλους, με συνέπεια να συκοφαντούν, να πλήττουν και να κρατούν στη σκιά το έργο του. Δεν επιτρέπουν το ανέβασμα των έργων του στις κρατικές σκηνές. Ο Σκαρίμπας απτόητος προχωρά μπήγοντας ακόμα πιο βαθιά το μαχαίρι. Καταδιώκει τους Νόμους που επιβάλλονται περιφρονώντας τους. Δεν τοποθετεί το έμβιο Όν στο γύψο, δεν το μετατρέπει σε Figura, άβουλο και αδιέξοδο, για να γίνει αρεστός στους εκάστοτε κυβερνώντες -με ένα ταπεινωτικό για τον ίδιο consesus-(8) προσπορίζοντας οφέλη. Εξάλλου έχει το δικό του κοινό. Αυτή η αγωνία του Όντος να βγει από τα καθιερωμένα είναι γεμάτη από στοιχεία τραγικού σπαραγμού. Διαλύει στην κυριολεξία τους μύθους: οικογένεια, θρησκεία, τάξη, πειθαρχία και παραμένει αδούλωτος, επιδιώκοντας τη Δύση των αστών.

Γι' αυτόν ποτέ δεν θα 'ρθει το Λυκόφως - Menscheitsdammerung . Θα υπάρχει όμως πάντα ένας κατά τη γνώμη του Γκαίτε ποιητής -symbola animad vertens-(9) που θα πολεμά τις ''κρύφιες'' αντιθέσεις και αντιφάσεις του πραγματικού κόσμου, που υπάρχουν πέρα από την επιφανειακή θέαση των πραγμάτων, αυτό και μόνο τα εκφράζει όλα. Οι αμαρτίες των ηρώων του δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια φυγή από τον ορθό ''εκ των άνω'' επιβαλλόμενο Λόγο. Αυτό και μόνο τα λέει όλα.

Κλείνοντας, θα 'πρεπε να τονιστεί, ότι μέχρι τα βαθιά του γεράματα δεν αντιμετώπιζε θέματα μεταφυσικής. Ανένταχτος, ατίθασος, ανεξάρτητος, ελεύθερος, αντιαστός, ονειροπόλος πέρασε το σύνορο που του έταξε η ειμαρμένη, πρόφτασε τη ''φυγή'' από ένα κόσμο ανούσια υπαρκτό. Γι' αυτό και οι στίχοι:

''Τώρα που θλιμμένος την ψυχή μου ανοίγω

τραγουδεί πικρά η λύπη εντός μου,

αχ, τι ευκαιρία που 'χασα να φύγω

όξω από τα όρια του κόσμου''

 (Αλαλούμ, 1975 -Βαπόρι- εκδ. Κάκτος)

Γνήσιο τέκνο του καιρού του, μας άφηκε έργο γενναίο και αρυτίδωτο, έργο μιας αντιπολεμικής και αντιβασιλικής φωνής ενός ερημίτη της Χαλκίδας, όχι ανύποπτου μα σίγουρα ανυπότακτου, που τιμά όχι μονάχα την Ελληνική αλλά ταυτόχρονα και σύνολη την παγκόσμια γραμματεία.

Παραπομπές

4.       Μπρουλέσκο : Θεατρική σύνθεση που αποβλέπει στην πρόκληση γέλιου.

5.       Παρωδία : γελιοποίηση, κωμικά ανεπιτυχής εκτέλεση.

6.       Grotesco : γελιογραφική υπερβολή για να τονιστεί το άσχημο και το κακό.

7.       Consesus : συγκατάθεση

8.       Art pour l'art : η τέχνη για την τέχνη

Διαβάστε Περισσότερα

Δεκατέσσερις Έλληνες ζωγράφοι στο Γκραν Παλαί του Παρισιού

 

 

Δεκατέσσερις Έλληνες καλλιτέχνες συμμετέχουν στη μεγάλη φθινοπωρινή έκθεση τέχνης στο Παρίσι «Αrt en Capital » που ανοίγει τις πόρτες της στο Γκραν Παλαί, την ερχόμενη Τρίτη, 27 Νοεμβρίου

 

«Αrt en Capital» φιλοδοξεί κάθε χρόνο να φέρει στο φώς, την σύγχρονη δημιουργία των απανταχού καλλιτεχνών. 

Λατώ από τον επιβλητικό θόλο, από σίδηρο και γυαλί, στυλ «Μπελ Επόκ» του Γκραν Παλαί, 2.500 έργα πρόκειται να εκτεθούν σε πέντε ιστορικά σαλόνια όπου επανειλημμένα έχουν προβληθεί έργα εκπροσώπων των κινημάτων του 20ου αιώνα: ιμπρεσιονιστών, Φοβ, εξπρεσιονιστών, συμβολιστών κ.α 

Το πλέον φημισμένο, είναι το σαλόνι των «Ανεξάρτητων» απ' όπου ξεκίνησαν οι μετέπειτα διάσημοι: Σεζάν, Γκογκέν, Τουλούζ Λωτρέκ, Πιζαρό, Σινιάκ, ντε Κίρικο, Μιρό, Μοντιλιάνι και πολλοί άλλοι.

Είναι το  σαλόνι που επισκέπτονται οι γκαλερίστες, οι συλλέκτες, οι κριτικοί τέχνης και άλλοι 

 

Η ζωγράφος Ράνια Καπελιάρη, που  εκθέτει για δεύτερη μάλιστα φορά στο Σαλόνι λέει για την δική της συμμέτοχη «το έργο μου αναφέρεται στον πληγωμένο φυσικό κόσμο, στο περιφρονημένο κομμάτι της σχέσης Φύση και Άνθρωπος, στην απογύμνωση του ελληνικού αστικού τοπίου που μετατρέπεται σε κρεματόριο για τις απελπισμένες υπάρξεις των πόλεων.  

 

 

Τα φυσικά μνημεία στην χώρα μας πάσχουν εξίσου με τα πολιτιστικά μνημεία στην χώρα μας και αντανακλούν την βαθειά εγκατάλειψη της και την κρίση των ιδεολογιών»

Η κριτικός τέχνης Εμμυ Βαρουξάκη που είναι η υπεύθυνη για την ελληνική συμμέτοχη στο Σαλόνι επισημαίνει 

 

«Tα έργα των Ελλήνων είναι όλων των τάσεων, παραστατικής τέχνης, θαλασσογραφίες, φωτογραφίες, ενώ ορισμένα εκφράζουν τα τελευταία γεγονότα στην Ελλάδα.» 

Η ζωγράφος Ράνια Καπελιάρη (η οποία έχει σπουδάσει και ζήσει  στο Παρίσι) προσθέτει»Η ζωγραφική μου εικόνα , εξελίσσεται γύρω από φωτογραφίες της καμένης Πάρνηθας και την παιδική φιγούρα που κρατά μια αφρικανική μάσκα πένθους.

 

 

 Η εικόνα αυτή λειτουργεί σαν κεντρικό  σημείο αναφοράς ?ανάμνησης της Αθήνας  (και της Ακρόπολης) ως πόλης φάντασμα και της φθαρμένης επιδερμίδας της».

 Τα εγκαίνια της έκθεσης στο Γκραν Παλαί θα γίνουν την Τρίτη 27 Νοεμβρίου στις 17:00 και θα διαρκέσει έως τις 2 Δεκεμβρίου.

Οι Έλληνες καλλιτέχνες που συμμετέχουν είναι οι: Σόνια Αγγελάκη, Αννα Αμπαριώτου, Μάγδα Αποστόλου, Αργίνα Βαρούχα, Τάνια Δημητρακοπούλου, Ράνια Καπελιάρη, Σπύρος Καράμπελας, Τατιάνα Κάσσαρη,Στέλλα Μελετοπούλου, Παναγιώτης Μπελντέκος, Πέννυ Μονογυιού , Δημήτρης Σαρασίτης, Κώστας Παππάς, Κώστας Τσαγκάρης. 

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διαβάστε Περισσότερα

Η ΣΕΡΙΦΟΣ στην 28η Philoxenia

  Η υπουργός τουρισμού κυρια Ολγα  Κεφαλογιάννη και η αρμόδια αντιπεριφερειάρχης Ελευθερία Φτακλάκη,

Με την προβολή των νησιών των Κυκλάδων και της Δωδεκανήσου, με οργανωμένα περίπτερα και πλούσιο προωθητικό υλικό, συμμετείχε  η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου στην 28^η Philoxenia, που ειδικά φέτος ανοίξε ορίζοντες σε νέες αγορές, όπως της Κίνας, της Ρωσίας και της Ουκρανίας, των Βαλκανικών χωρών, της Τουρκίας και της Βραζιλίας, αγορές που αποτελούν στρατηγικό στόχο της περιφερειακής αρχής και των τοπικών μας φορέων.

Στήν μέση ο Δήμαρχος Σερίφου Αντώνης Αντωνάκης και οι αντιδήμαρχοι Γ.Κόντες .Φ Προκοπίου

Τη σημασία της παρουσίας των νησιών μας στο σημαντικό αυτό θεσμό υπογράμμισε η αρμόδια αντιπεριφερειάρχης Ελευθερία Φτακλάκη, που είχε την ευκαιρία να συναντηθεί με την υπουργό Τουρισμού Όλγα Κεφαλογιάννη και να τη συνοδεύσει στα περίπτερα των νησιών μας, συνομιλώντας με τους εκπροσώπους των φορέων τους. 

 Ο αντιδήμαρχος Γ Κόντες με τον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη

Η αντιπεριφερειάρχης, αφού κάλεσε την κα Κεφαλογιάννη στην επίσημη παρουσίαση του στρατηγικού σχεδίου τουριστικής προβολής της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου που θα γίνει το Δεκέμβριο,

 Προιόντα τού νησιού

 ζήτησε από την υπουργό, στο δύσκολο έργο της και στους νέους στόχους που έθεσε, «να συνεργαστεί με τις ελληνικές Περιφέρειες, γιατί μόνο αυτές γνωρίζουν καλύτερα πώς μπορεί να αναδειχθεί ο τουρισμός κάθε περιοχής». 

Στιγμές από την έκθεση

«Ο αγώνας που πρέπει να δώσουμε απέναντι στην μεγάλη κρίση που βιώνουμε ως χώρα είναι ένας αγώνας που μας θέλει όλους ενωμένους και μονιασμένους» σημείωσε η αντιπεριφερειάρχης, 

 Στιγμές απο τήν έκθεση

προσθέτοντας πως «ο τουρισμός είναι το μοναδικό μας όπλο για να βγει η χώρα μας από την κρίση, και για αυτό πρέπει να συνεργαστούμε εάν θέλουμε να έχουμε το καλύτερο αποτέλεσμα, καθώς ο στόχος μας είναι κοινός».

 Στιγμές απο τήν έκθεση

 

Στην πανηγυρική έναρξη της Έκθεσης τιμήθηκαν οι Περιφέρειες της χώρας, μεταξύ των οποίων και το Νότιο Αιγαίο, με την κα Φτακλάκη να ευχαριστεί για τη βράβευση την οργανωτική επιτροπή, απευθύνοντας ανοικτή πρόσκληση σε όλους να επισκεφθούν τα νησιά μας. 

 Διαφημιστικό ποστ από τα μεταλεία

Σημειώνεται ότι από το Νότιο Αιγαίο συμμετείχαν  στην 28^η Philoxenia, που πραγματοποιήθηκε  στη Θεσσαλονίκη και “έκλεισε” τις πόρτες της στίς , 25 Νοεμβρίου, τα παρακάτω νησιά από τα Δωδεκάνησα: Ρόδος, Κως, Αστυπάλαια, Νίσυρος, Πάτμος, Χάλκη, Λειψοί, Λέρος, Κάρπαθος. 

 Στιγμές απο τήν εκθεση

Από τις Κυκλάδες: Άνδρος, Κέα, Κύθνος, Τήνος, Μύκονος, Σέριφος,Σύρος, Σίφνος, Μήλος, Φολέγανδρος, Ίος, Αμοργός.

 www.cyclades24.g
 επιμέλεια ανάρτησης γιάννης γούναρης

Διαβάστε Περισσότερα