Πλόες...

Βυζαντινός "Δρόμων", του Ηλία Καρδίμη

Ηλίας Καρδίμης

Μια δημιουργία σε σχέση με την αρχαία Ναυτική μας Παράδοση….

Στο Ζεφύρι της Δυτικής Αθήνας δραστηριοποιείται εδώ και πολλά χρόνια ένας ξεχωριστός δημιουργός, τα έργα  του οποίου μοιάζουν να διασχίζουν πλέοντας πολλούς αιώνες, μέσα στη θάλασσα του χρόνου. Ο Ηλίας Καρδίμης είναι ίσως ο μοναδικός κατασκευαστής αρχαίων πλοίων που τα έργα του υπό κλίμακα, αποτελούν κατά την ομολογία των ειδικών ναυπηγών, μοντέλα αισθητικής και επιστημονικής ακρίβειας σε ότι αφορά την πραγματική μορφή των αρχαίων πλοίων.

Ο Πρόεδρος του Τεχνικού Μουσείου Θεσσαλονίκης και καθηγητής του Α.Π.Θ κ Ν. Οικονόμου σημειώνει για τα έργα αυτά: «Η προσπάθεια του κ. Η. Καρδίμη να συνθέτει έργα υπό κλίμακα από άμορφο κορμό ξύλου, όπως το πλοίο της Σάμου (Σάμαινα, Αθηναϊκή Τριήρης και Βυζαντινός Δρόμων) που έχουμε την τύχη να παρουσιάζουμε στο ΤΕΧΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ σε εκθετήριο ειδικά σχεδιασμένο για την προβολή της Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας, είναι άξια θερμών συγχαρητηρίων..»

το σκαρί του πλοίου Σάμαινα,
που ανακαλύφθηκε σε αρχαιολογική έρευνα

Ειδικά η προσπάθεια ανακατασκευής από τον Η. Καρδίμη του αρχαίου πλοίου Σάμαινα που ναυπηγήθηκε στη Σάμο τον 6ο π.Χ αιώνα, αποτελεί μια πρώτη παγκοσμίως απόπειρα που βασίστηκε σε σχετικές έρευνες και ιστορικά στοιχεία που συνέλεξε ο κατασκευαστής. Αξίζει να σημειωθεί ότι έργα του Η. Καρδίμη συμπεριλαμβάνονται στα εκθέματα  κρατικών Μουσείων σχετικών με το αντικείμενο, όπως  το Ναυτικό Μουσείο Ελλάδος, το Τεχνικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, το Μουσείο Ναυτικής Παράδοσης, στο πλοίο-μουσείο «Ο/Κ Αβέρωφ» στο Φάληρο, στις εκθέσεις Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ υπό την αιγίδα του Μουσείου Ναυτικής Παράδοσης κατασκευάστηκαν Αθηναϊκές Τριήρεις και Βυζαντινοί Δρόμωνες για τις ανάγκες του Μουσείου σε διεθνείς εκθέσεις, για τα «Ποσειδώνια΄98» και για συμβολικά δώρα σε επισήμους. Με εγκωμιαστικά σχόλια επίσης έγιναν αποδεκτές οι δημιουργίες του κ. Καρδίμη, από ειδικούς επιστήμονες, ιστορικούς και ερευνητές, καθώς και αξιωματικούς του Π.Ν.

Τα έργα αυτά κατασκευάζονται από τον Η. Καρδίμη και τους συνεργάτες του στο εργαστήρι του στο Ζεφύρι, Βύρωνος & Μακεδονίας τ.κ 13451, με  πολύ μεράκι και απέραντη υπομονή. Εκατοντάδες μικρά κομμάτια από κομμένα ξύλα και δουλεμένα ένα-ένα στο χέρι, με ειδικά εργαλεία λεπτουργικής, πολλά από τα οποία κατασκευάστηκαν για το σκοπό αυτό, συνθέτουν ένα καταπληκτικό αποτέλεσμα. Τα ξύλα που χρησιμοποιούνται είναι ειδικά κατεργασμένα  για να μη σκεβρώνουν, όσα χρόνια κι αν περάσουν, ενώ η συγκόλλησή τους γίνεται με πολύ ισχυρή κόλλα που είναι χρωματισμένη με μαύρο χρώμα για να τονίζονται οι λεπτομέρειες των αρμών.

Για τον σχεδιασμό και την απόδοση με κάθε δυνατή λεπτομέρεια των χαρακτηριστικών των έργων, χρησιμοποιήθηκαν πληροφορίες από διάφορες ιστορικές πηγές που συνέλεξε ο κατασκευαστής τους από μουσεία, βιβλιοθήκες, αλληλογραφία με ξένα αρχαιολογικά και ναυτικά μουσεία και ερευνητές του είδους. Τα πλοία του Η. Καρδίμη που κατασκευάζονται σε αυστηρά αριθμημένα κομμάτια, κατά σειρά προτεραιότητας και συνοδεύονται από πιστοποιητικά γνησιότητας, διατίθενται σε προνομιακές τιμές και αποτελούν ιδιαίτερα συλλεκτικά κομμάτια για όσους ενδιαφέρονται να τα αποκτήσουν.

Η ΑΘΗΝΑΙΚΗ  ΤΡΙΗΡΗΣ

Αθηναϊκή "Τριήρης", του Ηλία Καρδίμη

Η τριήρης ήταν το αριστούργημα της αρχαίας ελληνικής ναυπηγικής. Οι πρώτες τριήρεις φαίνεται ότι ναυπηγήθηκαν μεταξύ του 650-610 π.Χ στη Σάμο ή στην Κόρινθο, η ναυπήγησή τους όμως, όπως και η χρησιμοποίησή τους, έφτασαν στο ανώτατο σημείο τελειότητας στην Αθήνα. Τόσο περήφανοι ήταν οι Αθηναίοι για τις τριήρεις τους ώστε, όταν κάποιος τους ρωτούσε από ποιό μέρος είναι, απαντούσαν «Από κεί που φτιάχνονται οι ωραίες τριήρεις».

Η αθηναϊκή τριήρης, στην εξελιγμένη μορφή της, γύρω στα τέλη του 5ου π.Χ αιώνα, εκτιμάται ότι είχε τα εξής χαρακτηριστικά: Μήκος 37 μ, πλάτος 5,20 μ, βύθισμα 1,5 μ και εκτόπισμα 70 τόνους. Διέθετε 170 κουπιά διατεταγμένα σε τρείς σειρές από κάθε πλευρά, όπως βλέπουμε σε ανάγλυφο που βρέθηκε στο Ερεχθείο. Το συνολικό πλήρωμα, μαζί με τους κωπηλάτες, ήταν 210-216 άνδρες. Ανώτατος διοικητής ήταν ο «τριήραρχος».

Το πλοίο έφερε έναν κύριο ιστό με μεγάλο τετράγωνο πανί και έναν ακόμη μικρότερο, προς την πλώρη. Διέθετε δύο τιμόνια σαν πλατιά κουπιά, ένα από κάθε πλευρά της πρύμνης. Ο κύριος οπλισμός της τριήρους ήταν το φοβερό έμβολο της πλώρης, με ισχυρή μεταλλική επένδυση, όπως επίσης καταπέλτες κ.ά. εκηβόλα όπλα. Η ανώτατη ταχύτητα του πλοίου κατά τη διάρκεια των χειρισμών της ναυμαχίας (που δινόταν με το παράγγελμα «έρριδε») έφτανε έως 12 μίλια την ώρα.

Κάτω από τους επιδέξιους χειρισμούς των Αθηναίων, οι τριήρεις καταναυμάχησαν το 480 π.Χ τον Περσικό στόλο στο Αρτεμίσιο και τη Σαλαμίνα. Η τριήρης αποτέλεσε το μέσο με το οποίο δημιουργήθηκε και στηρίχθηκε η Αθηναϊκή ναυτική ηγεμονία και ολόκληρος ο «χρυσούς Αιών» του Περικλή, όταν η Αθήνα έγινε το παγκόσμιο πνευματικό και πολιτιστικό κέντρο από το οποίο άνθισε ο θεσμός της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. 

(Κ. Π ΑΪΖΗΣ- ΠΑΡΑΔΕΛΗΣ  (Αντιναύαρχος Π.Ν ε,α. Πρόεδρος Ναυτικού Μουσείου Ελλάδας )

(Πρώτη δημοσίευση του άρθρου στο περιοδικό Πολιτιστική «ΕΝΝΕΑΔΑ», τ. 4^ο, 2001)Πηγή : http://peritexnisologos.blogspot.gr/

Διαβάστε Περισσότερα

Ο κινηματογράφος του Ήρωνα, πριν 2.000 χρόνια...VIDEO...

Επιμέλεια: Βισάλτης

... Ο πρόγονος της τηλεόρασης και του κινηματογράφου, με τηλεχειρισμό ήχο και ειδικά εφέ!!  (Video)

ΤΟ ΑΥΤΟΜΑΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΗΡΩΝΟΣ ΚΑΙ Η ΕΚΡΗΞΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ                        

Κατά την Ελληνιστική εποχή σημειώθηκε στην Αλεξάνδρεια μια εκπληκτική τεχνολογική έκρηξη, που βασίστηκε όμως σε προγενέστερες γνώσεις. Χαρακτηριστικά ο Ήρων ο Αλεξανδρεύς στην εισαγωγή των «Πνευματικών» του γράφει: «Θεωροῦμε ἀναγκαῖο νὰ βάλουμε σὲ τάξη ὅσα μᾶς ἄφησαν οἱ ἀρχαῖοι (μηχανικοί) καὶ νὰ προσθέσουμε σ’ αὐτὰ ὅσα ἐμεῖς καινούρια βρήκαμε.»

Ο Ήρων ο Αλεξανδρεύς ήταν ένας μηχανικός του 2ου π.Χ. αιώνα, που κατάφερε να συνδέσει την τέχνη με την τεχνολογία. Περιγράφει μηχανισμούς, όπως πόρτες που ανοιγοκλείνουν αυτόματα, κρήνες διακοσμημένες με πουλιά που κινούνται και τραγουδούν κ.α. Ακόμα στο έργο του «Πνευματικά», εξηγεί τα δύο μεγάλα μυστικά, πού οδήγησαν στην τεχνολογική επανάσταση της ατμομηχανής:

• Την μετατροπή της πιέσεως του ατμού σε περιστροφική κίνηση, λύση του ενεργειακού προβλήματος της ατμομηχανής (αιολόσφαιρα, «Πνευματικά Β΄», Θεώρημα 11).

• Τον αυτόματο έλεγχο συστημάτων με ανάδραση, λύση του προβλήματος ελέγχουντων στροφών της ατμομηχανής(έλεγχος στάθμης υγρού με μηχανική βαλβίδα, «Πνευματικά Β΄», Θεώρημα 31 με βάση παλαιότερες επινοήσεις του Φίλωνος καὶτου Κτησιβιου).

Εκεί όμως που πραγματικά καινοτόμησε ο Ήρων ήταν η κατασκευή του αυτόματου θεάτρου. Το αυτόματο θέατρο ήταν ένας μηχανισμός που παρουσίαζε έναν ναό του Διονύσου με διάφορες μορφές (ιέρειες), όπου μπορούσαν να κινηθούν, να ανάβουν φωτιές και ταυτόχρονα να ακούγονται διάφοροι ήχοι τυμπάνων και κυμβάλων. Οι κατασκευές αυτέςθεωρούνται ιδιοφυείς διότι ήταν προγραμματιζόμενες δηλαδή μπορούσαν με ανάλογες ρυθμίσεις να κάνουν διαφορετικά πράγματα. Κατά την λειτουργία του εμφάνιζε σκηνικά «εφφέ», όπως κινούμενα πλοία σε διάταξη στόλου, καταιγίδες, φωτιές και καταστροφές.

Πρόκειται για ένα θέατρο, που παρουσιαζόταν σε δημόσιες παραστάσεις. Ιδιαίτερα το σταθερό αυτόματο είχε διαστάσεις, που του επέτρεπαν καὶ την ιδιωτική χρήση. Δηλαδή είχε ο καθένας θα λέγαμε σπίτι του μία μορφή φορητής εκ του σύνεγγυς τηλεόρασης,ή ένα μικρό σύστημα οικιακού κινηματογράφου!!!. Ο Ήρων περιγράφει την λειτουργία του:

«Τοποθετούμε αρχικά το αυτόματο σε κάποια θέση και αφού απομακρυνθούμε ύστερα από λίγο χρόνο μεταβαίνει το αυτόματο σε κάποιον άλλη ορισμένη θέση. Κι όταν αυτό σταματήσει, η φωτιά ανάβει στο βωμό μπροστά απ’ τον Διόνυσο. Κι απ’ το ραβδί του Διονύσου αναβλύζει γάλα ή νερό κι από την κούπα του χύνεται κρασί… Και με λουλούδια στεφανώνεται όλος ο χώρος γύρω από τους τέσσερις στύλους της βάσης. Και οι κυκλικά τοποθετημένες Βάκχες γυρίζουν χορεύοντας γύρω απ’ το μικρό ναό. Και ήχος ακούγεται τύμπανων και κυμβάλων…» (Ήρων, Αυτοματοποιητική, 4, 2).

Εξαιρετικά σύνθετα και πολύπλοκα αυτόματα συστήματα, αφύσικα υποτίθεται από κάποιους για την εποχή τους, όπως υδραυλικές βάνες, μηχανικούς διακόπτες, τροχούς, βαλβίδες, και με δυνατότητα προγραμματισμού των κινήσεων με εξωτερική εντολή (τηλεχειρισμό)!!. Στο θέατρο του Ήρωνος παρουσιάζεται αυτόματα ο μύθος του Ναυπλίου που θέλει να εκδικηθεί τους Αχαιούς που σκότωσαν τον γιο του Παλαμήδη στην Τροία.

Σκηνή 1η: Αχαιοί επισκευάζουν τα πλοία τους, μορφές κινούνται, κτυπούν με σφυριά και πριονίζουν και κρότοι εργαλείων ακούγονται σαν αληθινοί.

Σκηνή 2η : Αχαιοί σπρώχνουν τα πλοία στη θάλασσα.

Σκηνή 3η: Στη θάλασσα πλοία εμφανίζονται ξαφνικά, πλέουν σε διάταξη στόλου, κινούνται και χάνονται – η θάλασσα φουρτουνιάζει – και τα πλοία ξαναεμφανίζονται στη φουρτουνιασμένη θάλασσα να τρέχουν συνεχώς. Συχνά δελφίνια ξεπηδούν από τη θάλασσα.

Σκηνή 4η: Ο Ναύπλιος σε ακρωτήρι, με αναμμένο πυρσό, δίνει ψεύτικο σήμα στους Αχαιούς ύστερα από προτροπή της Αθηνάς.

Σκηνή 5η: Στη φουρτουνιασμένη θάλασσα φαίνονται διασκορπισμένα συντρίμμια των πλοίων και ο Αίαντας να κολυμπά. Εμφανίζεται η Αθηνά (ως από μηχανής θεός), περιφέρεται και εξαφανίζεται, ενώ πέφτει κεραυνός, ακούγεται βροντή και χάνεται η μορφή του Αίαντα.

Η αυλαία ανοιγοκλείνει μεταξύ των σκηνών.

Και όλα αυτά γίνονται μόνα τους με τη δύναμη ενός μολύβδινου βάρους που πέφτει ισοταχώς σε μια κλεψύδρα με άμμο. Για την έναρξη της παράστασης αρκεί να τραβηχτεί το σκοινί στην πρόσοψη της βάσης. Το κινητό αυτόματο θέατρο του Ήρωνος ανακατασκευάστηκε για πρώτη φορά το 1997, από τον κ. Δ. Καλλιγερόπουλο, μηχανολόγο-ηλεκτρολόγο του Ε.Μ.Π., δρ Τεχνικών Επιστημών στον αυτόματο έλεγχο καὶ καθηγητή των Τ.Ε.Ι. Πειραιά (παρουσιάστηκε στην έκθεση Αρχαίας Ελληνικής τεχνολογίας στην Ρωμαϊκή αγορά της Θεσσαλονίκης καὶ βρίσκεται σήμερα στὸ Κέντρο Διάδοσης Επιστημών (πρώην Τεχνικὸ Μουσείο) της Θεσσαλονίκης. Ανακατασκευάστηκε πάλι τὸ έτος 2002 καὶ παρουσιάστηκε στὴν έκθεση “Αρχαίας Έλληνικής Τεχνολογίας” στην Τεχνόπολη των Αθηνών. Στον πρόλογο του βιβλίου του «Η Αυτοματοποιητική του Ήρωνος του Αλεξανδρέως» (εκδόσεις «Σύγχρονη Εκδοτική») γράφει:

«Τα αυτόματα θέατρα τοῦἭρωνα εἶναι ἕνα ἔργο Τέχνης καὶ συνάμα μιὰ ὑψηλὴ μορφὴ Τεχνολογίας. Μὲ τὴν Αὐτοματοποιητική, ἕνα ἐξαιρετικὰ σύνθετο δημιούργημα τῆς ἑλληνιστικῆς τεχνολογίας, πού, σὲ ὅτι ἀφορᾷ στὸν προγραμματισμό, δὲν διαφέρει σὲ τίποτε ἀπὸ ἕνα σύγχρονο λογικὰ προγραμματιζόμενο ρομπότ, γίνεται θέατρο, γλυπτική, ζωγραφική, ποίηση, τέχνη. Παρουσιάζεται σὲ παραστάσεις, γίνεται δημόσιο θέαμα, μὲ ἀποκλειστικὸ στόχο τὸ θαυμασμό, “τὸ ἔκπληκτο τῆς θεωρίας”. 

 Ἡ καινοτομία, ποὺ εἰσάγεται, δὲν εἶναι μόνον τεχνολογική. Εἶναι μία καινοτομία στὴν τέχνη. Εἶναι μία αὐλαία, ποὺ ἀνοίγει στὴν νέα τέχνη τοῦ θεάματος. Ἐκεῖ ποὺ τὴ χαρὰ δὲν τὴν ἔχει μόνον ὁ θεατής, ἀλλὰ καὶ ὁ δημιουργός, ποὺ μπόρεσε νὰ πλάσει τὸν τεχνητό του κόσμο, ἔτσι “ὡς ἂν ἐπὶ τῆς ἀληθείας γίνοιτο”, σὰν νὰ γινόντουσαν ὅλα στὴνπραγματικότητα».

Πηγή : peritexnisologos.blogspot.g

Διαβάστε Περισσότερα

Βλέποντας και κάνοντας...

Αναλογιζόμενος μια σειρά "δράσεων", "ακτιβισμών", "παρεμβάσεων", "αντιδράσεων"κτλ. η οποία τα τελευταία τρία περίπου χρόνια (ή μήπως 163) μου προκαλεί από ένα αμήχανο χαμόγελο έως  νευρικά γέλια και βαθιά απελπισία, μέσα σε αυτήν την εποχή της προτροπής, -από προτροπές να φαν' κι οι κότες- ανεβάζω δύο φωτογραφίες ενός τοπίου που βρήκα στο ηλεκτρονικό άλμπουμ φίλου.

 Μια από κοντά και μια πιο γενική, τα οποία θα σας προέτρεπα με την σειρά μου να τα περπατήσετε. Καλές βόλτες!
Πηγή : http://dangerfew.blogspot.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Η μεταμορφωτική δύναμη της υπομονής

Από την συνεχώς πίπτουσα σταγόνα

τρυπάται και ο βράχος

Βίων

Υπομονή. Ακούγεται συνήθως ως ενός άλλου είδους ηρεμιστικό. Ως υποχρεωτική αποδοχή μιας κατάστασης που δεν μπορεί ν’ αλλάξει. Ως έκφραση που αντιστοιχεί να λέγεται σε καταστάσεις αποτυχίας, έντασης, πένθους.

Η υπομονή γίνεται τότε παθητική, απωθητική στάση παραίτησης, που αντιστοιχεί σε αδύναμους, ανήμπορους και ηττοπαθείς. Αντιπροσωπεύει μια γεροντική στάση απόσυρσης σε περίοδο προχωρημένης ανημπόριας. Στην καλύτερη περίπτωση, αντιστοιχεί σε μια αίθουσα αναμονής που ο χρόνος γίνεται βασανιστικός. […]

Η διαστρέβλωση της υπομονής σε ανοχή, σε παθητικότητα, σε απουσία δράσης, σε παράδοση στο μοιραίο, αφαιρεί τη δύναμή της και την καθιστά μια σχηματική νεκρή έκφραση κάποιου που δεν αντέχει να ακούει δυσάρεστα γεγονότα.

Η υπομονή είναι ο ευλογημένος χρόνος κατά τη διάρκεια του οποίου δεν υφίσταται αντίδραση, αφού συντελείται επεξεργασία των δεδομένων. Γίνεται αναζήτηση κάτω από την ταραγμένη επιφάνεια των βαθύτερων στοιχείων που θα προσφέρουν την κατανόηση αυτών που έμοιαζαν ανεξήγητα.

Είναι ο ευλογημένος χρόνος που απαιτείται για την αποφυγή της παρορμητικής αντίδρασης, η οποία συνεπάγεται τη μίζερη επανάληψη ατελέσφορων συμπεριφορών. Είναι ο ευλογημένος χρόνος που αρνείται να καταναλωθεί από την αδηφάγο ανάγκη, γιατί αναζητά την ελευθερία της υπέρβασης.

Υπομονή είναι το χειμερινό τοπίο του κάμπου, όπου δε φαίνεται τίποτα να συμβαίνει. Κάτω από την επιφάνεια όμως, μέσα στη γη, συντελείται η μαγική μετάλλαξη του σπόρου σε φυτό. […]

Επομένως η υπομονή δεν σημαίνει τη μη-αντίδραση, αλλά την επεξεργασμένη στάση, που αποφεύγει την παρορμητική αυθόρμητη αντίδραση. […]

Η άσκηση της υπομονής, συνεπώς, δεν αναφέρεται σε ένα απλό ξεπέρασμα της δύσκολης στιγμής, αλλά σε μια δυναμική άσκησης, ενδυνάμωσης και ελευθερίας. Η υπομονή δηλαδή αναπαριστάται με την κοπιαστική άνοδο σε μια κορυφή, που προσφέρει μια πανοραμική θέαση.

Υπομονή δεν σημαίνει την αποδοχή του κλουβιού που αφαιρεί την ελευθερία του πετάγματος, αλλά τη μακρόχρονη και απαιτητική επεξεργασία των όρων που επιτρέπουν την πτήση. […]

Η υπομονή είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα των ανθρώπων που είναι σίγουροι για τις επιλογές τους. Που δεν παρασύρονται από εύκολους ενθουσιασμούς και γι’ αυτό δεν απογοητεύονται και εύκολα. Η υπομονή δηλαδή είναι η σιγουριά που επιτρέπει τη διάρκεια και την αποτελεσματικότητα, την στιγμή που οι ανυπόμονοι θα έχουν χάσει τον ενθουσιασμό τους και θα έχουν εγκαταλείψει τον αγώνα.

Δημήτρης Φ. Καραγιάννης, Η δυναμική της υπέρβασης του μοιραίου,

στο Ρωγμές και Αγγίγματα, εκδ. ΑΡΜΟΣ (2005)

Πηγή : http://dangerfew.blogspot.gr

Διαβάστε Περισσότερα

ΤΟΝ ΑΡΤΟΝ HΜΩΝ ΤΟΝ ΕΠΙΟΥΣΙΟΝ...VIDEO....

ΤΟΝ ΑΡΤΟΝ HΜΩΝ ΤΟΝ ΕΠΙΟΥΣΙΟΝ
La surconsommation from Lasurconsommation on Vimeo.
Πηγή : http://vimeo.com/

Διαβάστε Περισσότερα

Ο λαός έχει αποφανθεί για το μέλλον του

Του Κώστα Καίσαρη

ΦΤΕΡΝΙΖΕΤΑΙ ένας και λέει: «Πες μου ένα νούμερο». Κι αμέσως έρχεται η απάντηση: «Αδωνις Γεωργιάδης». Ολα τα νούμερα βέβαια δεν είναι ίδια. Ο Αδωνις στην προκειμένη περίπτωση δεν ξεφύτρωσε μόνος του. Δεν κάνει σόλο καριέρα, όπως λέγεται για τους καλλιτέχνες. Απολαμβάνει της εμπιστοσύνης και της εκτίμησης του ελληνικού λαού. Τον Κάτμαν, τον Ταμπάκη και τους λοιπούς τους είχε ανακαλύψει η Αννίτα Πάνια.
Τον Μίστερ Μπούτια η Βίκυ Μιχαλονάκου.

Τον Αδωνι τον έστειλε στη Βουλή και κατ’ επέκταση στην τηλεόραση ο ελληνικός λαός. Δεν εκφράζει τον εαυτό του όταν περιφέρεται από κανάλι σε κανάλι ο Αδωνις. Εκφράζει τις χιλιάδες των ψηφοφόρων του.
Ετσι πάει. Αλλοι μπορεί να τον δείχνουν με τα πέντε δάχτυλα, άλλοι όμως τον καμαρώνουν. Αυτό είναι άλλωστε το μεγαλείο της Δημοκρατίας. Ο λαός να επιλέγει.

Για τα πάντα: για την κυβέρνηση, για την αντιπολίτευση, για τους συνδικαλιστές. Που έβγαλαν χθες το μεροκάματο με μια ακόμη απεργία. Ετσι πάει: οι παπάδες κάνουνε λειτουργία κάθε Κυριακή. Οι ποδοσφαιριστές παίζουν μπάλα άπαξ ή δις την εβδομάδα κι οι συνδικαλιστές κάνουνε απεργία κάθε σαράντα μέρες.

Ποιος να κάνει απεργία όμως όταν οι άνεργοι κοντεύουνε να είναι περισσότεροι από τους εργαζόμενους; Ποιος να κάνει απεργία στον ιδιωτικό τομέα; Εκλεισε χθες καμιά καφετέρια ή καμιά ταβέρνα επειδή απήργησε το προσωπικό; Ή μήπως μπήκε λουκέτο σε κανένα σούπερ μάρκετ ή εμπορικό κατάστημα λόγω απεργίας;

Απεργία στην Ελλάδα κάνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι και μόνο. Αντε και οι τραπεζικοί. Αφού λοιπόν πρώτα φιλήσανε τις κατουρημένες ποδιές των πολιτικών για να προσληφθούνε, τώρα τους βρίζουνε και τους καταριούνται επειδή τους έχουνε πετσοκόψει τους μισθούς. Τι νόημα έχει λοιπόν μια απεργία στο τόσο; Για να δείξουν οι συνδικαλιστές ότι είναι απέναντι στην ανάλγητη τρικομματική κυβέρνηση; Και ποιος καρπώνεται αυτές τις απεργίες; Μέχρι κι αυτός ο Παππάς της Χρυσής Αυγής φώναζε από το βήμα της Βουλής: «Ο λαός θα δώσει βροντερό “παρών” αύριο στην απεργία».

Ο εν λόγω λαός, θα προσθέσω εγώ, έχει αποφανθεί για το μέλλον του διά της ψήφου του. Ούτε πριν από δέκα χρόνια έγιναν εκλογές ούτε πριν από τέσσερα. Πριν από κάτι μήνες πήγε ο κυρίαρχος λαός στις κάλπες και ψήφισε με χέρια και με πόδια. Μνημόνιο.

Γνωρίζοντας τι τον περιμένει. Δεν προέκυψε από παρθενογένεση αυτή η τρικομματική κυβέρνηση. Ο λαός επέλεξε το ευρώ, τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό και τις ανάλογες θυσίες, λέγοντας ένα βροντερό «όχι» στη δραχμή. Προς τι λοιπόν ο θρήνος και ο σπαραγμός για τη φτώχεια, την ανεργία και την ανέχεια;

Αλλωστε, όπως τοποθέτησε μετά τόσης σοβαρότητος ο Γρηγόρης Ψαριανός, η αριστερή πλευρά του Αδωνι, θα μπορούσες να πεις «δεν είναι το οικονομικό το μείζον πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας.
Δεν οφείλεται δηλαδή η αλματώδης αύξηση των αυτοκτονιών σε οικονομικούς λόγους. Αλλοι αυτοκτονούν επειδή τα έχασαν τα λεφτά τους στο καζίνο κι άλλοι από ερωτική απογοήτευση». Επειδή τους παράτησε η γκόμενα.

Από καψούρα δηλαδή. Και σιγοψιθύρισε μάλιστα και το τραγούδι του Νίκου Γούναρη «ένα βράδυ που ‘βρεχε». Αν κάποιος λοιπόν φτερνιστεί και ζητήσει ένα νούμερο, υπάρχει σοβαρό πρόβλημα, ποιος θα πρέπει να είναι η απάντηση; Αδωνις ή Ψαριανός; Αυτά.

Στην αναβροχιά καλό είναι και το χαλάζι 

ΠΕΝΙΑ τέχνας κατεργάζεται έλεγαν οι αρχαίοι ηµών πρόγονοι. Αν είσαι άνεργος και δεν έχεις µπαµπά που να µπορεί να χαρτζιλικώσει, όποια δουλειά σου τύχει θα την κάνεις. Τι νοµίζετε δηλαδή; Ολοι αυτοί που σερβίρουνε στις ταβέρνες και στις καφετέριες έχουνε σπουδάσει στις σχολές τουριστικών επαγγελµάτων κι έχουνε µάθει πώς να κρατάνε τον δίσκο; Η συντριπτική πλειοψηφία κάνει αυτή τη δουλειά από σπόντα.

Για τον επιούσιο. Αλλοι είναι πτυχιούχοι, άλλοι είναι ηθοποιοί, άλλοι έχουνε βγάλει κάποια ψευτοσχολή σε κάποιο ΤΕΙ, αλλά µεροκάµατο στην ειδικότητά τους, γιοκ. Οπως αποδεικνύεται, όµως, υπάρχουν κι άλλες πρόχειρες δουλειές τώρα µε την κρίση. Το ρεπορτάζ λοιπόν αναφέρει για 2.000 αιτήσεις µε τα ανάλογα βιογραφικά στη µοναδική εταιρεία παραγωγής ταινιών πορνό.

Είναι κι αυτή µια δουλειά. Και εύκολη µάλιστα ειδικά αν είσαι γυναίκα. Ο άντρας έχει την υποχρέωση να αποδώσει. Και σε ιδιαίτερες συνθήκες µάλιστα. Με πολύ κόσµο γύρω γύρω, µε φώτα, κάµερες κ.λπ. Για τη γυναίκα είναι σχετικά εύκολο. Ούτε το σενάριο είναι δύσκολο. Ο,τι κάνεις κατά τη διάρκεια της πράξης, αυτό λες.

Ιδού λοιπόν που µε την ανεργία οι νεαρές Ελληνίδες ζήλεψαν την Τσιτσιολίνα (φωτό) και οι νεαροί Ελληνες τον Τζον Χολµς, για να θυµηθούµε τους ήρωες της δικιάς µας γενιάς. Και µε την κρίση µάλιστα να έχει ρίξει τα σχετικά µεροκάµατα στην ξεφτίλα: από ένα έως τέσσερα χιλιάρικα. Στην αναβροχιά όµως καλό είναι και το χαλάζι. Από το να είναι ρέστος και να τον παίζει, πηδάει και πληρώνεται κι από πάνω.

Η Ελλάδα πλέον είναι κάτι µεταξύ Λετονίας και Αζερµπαϊτζάν 

ΑΦΟΡΜΗΣ δοθείσης, λοιπόν, οφείλουµε να δώσουµε για µια ακόµα φορά συγχαρητήρια στον ελληνικό λαό. Για τη στωικότητα και τη µεγαλοψυχία που επιδεικνύει. Μιλάµε ότι εδώ και τρία χρόνια του έχουνε αλλάξει τον αδόξαστο. Η Ελλάδα πλέον είναι κάτι µεταξύ Λετονίας και Αζερµπαϊτζάν. Και το κυριότερο: καµιά προοπτική.

 Καµιά ελπίδα για το µέλλον. Δεν είναι να πεις ότι θα κρατήσει αυτό το ζόρι πέντε χρόνια ή δέκα. Ο,τι χάνεται, χάνεται διά παντός. Δεν επιστρέφει: αυτά που λένε για επενδύσεις είναι τρίχες κατσαρές. Ακόµα και στην καλύτερη των περιπτώσεων και που ενδεχόµενα ίσως προκύψει είναι σε βάθος χρόνου να µειωθεί κάπως η ανεργία.
Δηλαδή να υπάρχει για κάποιους ο µισθός των πεντακοσίων ευρώ. Ισως κι ακόµα πιο κάτω.

 Πώς αλλιώς θα είναι ανταγωνιστική η Ελλάδα σε σχέση µε Βουλγαρία και Τουρκία που είναι δίπλα; Αυτό είναι το µέλλον της χώρας και των κατοίκων της. Που έχουνε βάλει την ουρά κάτω από τα σκέλια. Οπως λέγανε στα τετρακόσια χρόνια των Τούρκων «σφάξε µε αγά µου να αγιάσω», έτσι τώρα λένε «σφάξε µε Αδωνι να το φχαριστηθώ». Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα αν είχανε γίνει αυτά θα είχανε πέσει και τα τσιµέντα που λέει κι ο Αλέφαντος.

Οι Ελληνες όχι µόνο δεν διαµαρτύρονται, αλλά διασκεδάζουνε και κάθε βράδυ µε τον Σουλεϊµάν τον µεγαλοπρεπή.
Η πατρίδα µπορεί να είναι ήσυχη. Ο Σκανδαλίδης επιστρέφει στην κοινοβουλευτική οµάδα
του ΠΑΣΟΚ.
-Observer 
ΕΡΩΤΗΣΗ Αν δεν κάνανε συγκεντρώσεις τα συνδικάτα, πώς θα έκανε προπόνηση η αστυνοµία;

Πηγή : sentragoal.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Πρόσω ολοταχώς για ρώσο-αμερικανική συμφωνία Sykes-Picot στη Μέση Ανατολή

Τιερί Μεϊσάν (μτφ. Κριστιάν)

Το 1916, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία μοίραζαν τη Μέση Ανατολή (συμφωνίες Sykes-Picot). Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία συζητούν για ένα νέο σχέδιο διχοτόμησης σε σφαίρες επιρροής που θα τους επιτρέψει να εκδιώξουν προς όφελος τους τα κέρδη της γαλλο-βρετανικής επιρροής.


Σε άρθρο που δημοσιεύτηκε στις 26 Ιανουαρίου στη Ρωσία, ο Τιερί Μεϊσάν αποκαλύπτει το νέο σχέδιο μοιράσματος στη Μέση Ανατολή που επεξεργάζεται από το Λευκό Οίκο και το Κρεμλίνο. 

Ο συγγραφέας αποκαλύπτει τα κύρια δεδομένα των εν εξελίξει διαπραγματεύσεων χωρίς να προεξοφλήσει  τη τελική συμφωνία ή την εφαρμογή της. Το ενδιαφέρον του άρθρου είναι ότι επιτρέπει να κατανοήσουμε τις διφορούμενες θέσεις της Ουάσινγκτον η οποία πιέζει τους συμμάχους της σε αδιέξοδο, έτσι ώστε να μπορέσει να επιβάλει προσεχώς μια νέα τάξη πραγμάτων από την οποία θα αποκλειστούν.


Τα δεδομένα είναι απλά. Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρόκειται να γίνουν ενεργειακά ανεξάρτητες χάρη στην ταχεία εκμετάλλευση του φυσικού αερίου και του πετρελαίου των σχιστόλιθων άμμων.
Συνεπώς το δόγμα του Κάρτερ (1980) ότι η εξασφάλιση της πρόσβασης στο πετρέλαιο του Κόλπου αποτελεί εθνική επιτακτική ανάγκη για την ασφάλεια είναι νεκρό. Όπως και η συμφωνία του Quincy (1945) σύμφωνα με την οποία η Ουάσιγκτον δεσμευόταν για την προστασία της δυναστείας Σαούντ, αν η τελευταία εγγυούταν την πρόσβασή στο πετρέλαιο της Αραβικής Χερσονήσου. Ήρθε ο καιρός για μαζική απόσυρση των ΗΠΑ που θα επιτρέπει την μεταφορά των GI’s στην Άπω Ανατολή για την συγκράτηση της  κινεζικής επιρροής.


Από την άλλη πλευρά, τα πάντα πρέπει να γίνουν για να αποφευχθεί μια σινο-ρωσική στρατιωτική συμμαχία. Πρέπει ως εκ τούτου να προσφερθούν ευκαιρίες στη Ρωσία για να εκτραπεί από την Άπω Ανατολή.

Τέλος, η Ουάσιγκτον καταπνίγει τη υπερβολικά στενή σχέση της με το Ισραήλ.
Αυτή η σχέση είναι εξαιρετικά δαπανηρή, διεθνώς αδικαιολόγητη και στρέφει ενάντια στις ΗΠΑ το σύνολο των μουσουλμανικών πληθυσμών.  Περαιτέρω, πρέπει να τιμωρηθεί η Τελ Αβίβ η οποία παρενέβη με τόσο απίστευτο τρόπο στην αμερικανική  προεδρική προεκλογική εκστρατεία, περισσότερο δε αφού ποντάρισε εναντίον του υποψήφιου που κέρδισε τις εκλογές.

Αυτά τα τρία στοιχεία οδήγησαν τον Μπαράκ Ομπάμα και τους συμβούλους του να προτείνουν ένα σύμφωνο στον Βλαντιμίρ Πούτιν: η Ουάσιγκτον, η οποία αναγνωρίζει έμμεσα ότι απέτυχε στη Συρία, είναι έτοιμη να αφήσει τη Ρωσία να εγκατασταθεί στη Μέση Ανατολή, χωρίς αντάλλαγμα, και να μοιράσει μαζί της τον έλεγχο της περιοχής.

Με αυτό το πνεύμα, ο Κόφι Ανάν σύνταξε το Ανακοινωθέν της Γενεύης της 30ης Ιουνίου 2012.  Εκείνη την εποχή, ήταν μόνο για να βρεθεί μια λύση για το θέμα της Συρίας.  Αλλά αυτή η συμφωνία υπονομεύτηκε αμέσως από εσωτερικούς παράγοντες της διοίκησης Ομπάμα. Άφησαν να διαρρεύσουν προς το ευρωπαϊκό τύπο  διάφορα στοιχεία του μυστικού πολέμου στη Συρία, συμπεριλαμβανομένης της ύπαρξης μιας Προεδρικής Εκτελεστικής Εντολής 


(Presidential Executive Order) που έδινε εντολή στη CIA να αναπτύξει  τους άνδρες και μισθοφόρους της στο έδαφος της Συρίας.  Παγιδευμένος, ο Κόφι Ανάν παραιτήθηκε από τη θέση του ως μεσολαβητή. Από την πλευρά του, ο Λευκός Οίκος εφάρμοσε ένα χαμηλό προφίλ, έτσι ώστε να μην εκτεθούν οι εσωτερικές διαιρέσεις του στη μέση της εκστρατείας για την επανεκλογή του Μπαράκ Ομπάμα.

Στη σκιά, τρεις ομάδες αντιτίθονταν στο Ανακοινωθέν της Γενεύης:
• Οι παράγοντες που εμπλέκονταν στο μυστικό πόλεμο
• Οι στρατιωτικές μονάδες για την αντιμετώπιση της Ρωσίας
• Οι ρελέδες (ηλεκτρονόμοι) του Ισραήλ.

Τη μεθαύριο της εκλογής του, ο Μπαράκ Ομπάμα ξεκίνησε τη μεγάλη εκκαθάριση.  Το πρώτο θύμα ήταν ο στρατηγός Ντέιβιντ Πετρέους, σχεδιαστής του μυστικού πολέμου στη Συρία. Παγιδευμένος σε σεξουαλικό σκάνδαλο που στήθηκε από μια υπάλληλο της Στρατιωτικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, ο διευθυντής της CIA αναγκάστηκε να παραιτηθεί. Στη συνέχεια, μια ντουζίνα ανώτερων αξιωματικών τέθηκαν υπό έρευνα για διαφθορά. Ανάμεσα τους, ο Ανώτατος Διοικητής του ΝΑΤΟ (Ναύαρχος James G. Stravidis) και ο ήδη διορισμένος διάδοχός του (Στρατηγός  John R. Allen), καθώς και ο διοικητής της Υπηρεσίας Πυραυλικής  Άμυνας  -ήτοι της «Πυραυλικής Ασπίδας»-  (Στρατηγός Patrick J. O’Reilly).  Τέλος, η Σούζαν Ράις και η Χίλαρι Κλίντον ήταν το αντικείμενο έντονων επιθέσεων επειδή έκρυψαν στο Κογκρέσο τα  κρυμμένα στοιχεία για το θάνατο του Πρέσβη Chris Stevens στη Βεγγάζη, που δολοφονήθηκε από ισλαμιστική ομάδα, πιθανότατα υπό την αιγίδα της Μοσάντ.

Έχοντας εξουδετερώσει η παραλύσει αυτές τις εσωτερικές αντιστάσεις, ο Μπαράκ Ομπάμα ανακοίνωσε την ανανέωση σε βάθος της ομάδας του.  Κατ ‘αρχάς, τον Τζον Κέρι στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Ο άνθρωπος είναι δεδηλωμένος υποστηρικτής της συνεργασίας με τη Μόσχα σε θέματα κοινού ενδιαφέροντος. Είναι επίσης προσωπικός φίλος του Μπασάρ αλ-Άσαντ. Μετά, τον Chuck Hagel στο Υπουργείο Άμυνας. 

Πρόκειται για έναν από τους πυλώνες του ΝΑΤΟ, αλλά ρεαλιστής. Κατήγγειλε πάντα τη μεγαλομανία των νεοσυντηρητικών και το όνειρό τους για παγκόσμιο ιμπεριαλισμό. Είναι νοσταλγός του Ψυχρού Πολέμου, αυτή η ευλογημένη εποχή όταν η Ουάσιγκτον και η Μόσχα μοιράζονταν τον κόσμο με ελάχιστα έξοδα. Μαζί με τον φίλο του τον Κέρι, ο Χάγκελ είχε οργανώσει το 2008 μια προσπάθεια διαπραγμάτευσης για την επιστροφή από το Ισραήλ των Υψωμάτων του Γκολάν στη Συρία. 

Τέλος, τον John Brennan στη CIA.  Αυτός ο εν ψυχρώ δολοφόνος είναι πεπεισμένος ότι η πρώτη αδυναμία των Ηνωμένων Πολιτειών είναι ότι δημιούργησαν και ανάπτυξαν το διεθνές τζιχάντ. Η εμμονή του είναι να εξαλείψει τον σαλαφισμό και τη Σαουδική Αραβία, γεγονότα που θα βοηθούσαν τη Ρωσία στο Βόρειο Καύκασο.
Παράλληλα, ο Λευκός Οίκος συνέχισε τις διαπραγματεύσεις του με το Κρεμλίνο.  Αυτό που έπρεπε να ήταν μια απλή λύση για τη Συρία έγινε ένα πολύ μεγαλύτερο σχέδιο αναδιοργάνωσης και κατανομής της Μέσης Ανατολής.

Υπενθυμίσουμε ότι το 1916, μετά από οκτώ μήνες διαπραγματεύσεων, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία μοιράστηκαν μυστικά τη Μέση Ανατολή (Συμφωνίες Sykes-Picot). Το περιεχόμενο των συμφωνιών αυτών είχε αποκαλυφθεί στον κόσμο από τους Μπολσεβίκους, μόλις ανέλαβαν την εξουσία. Συνέχισε για σχεδόν έναν αιώνα.  Η κυβέρνηση Ομπάμα εξετάζει το ενδεχόμενο αναδιαμόρφωσης της Μέσης Ανατολής για το εικοστό πρώτο αιώνα, υπό την αιγίδα των ΗΠΑ και της Ρωσίας.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, παρότι ο Ομπάμα διαδέχτηκε τον εαυτό του, δεν του επιτρέπεται κατά την τρέχουσα περίοδο (σμτ. Ιανουάριος 2013) παρά να τρέξει τις τρέχουσες υποθέσεις. Θα αναλάβει τα πλήρη καθήκοντά του μετά τον όρκο του στις 21 Ιανουαρίου. Μέσα στις επόμενες μέρες, η Γερουσία θα ακούσει τη Χίλαρι Κλίντον για το μυστήριο της δολοφονίας του πρέσβη στη Λιβύη (23 Ιανουαρίου), μετά θα ακούσει τον Τζον Κέρι για να επιβεβαιωθεί ο διορισμός του (24 Ιανουαρίου). Αμέσως μετά, τα 5 μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας θα συναντηθούν στη Νέα Υόρκη για να συζητήσουν τις προτάσεις Λαβρόφ- Μπερνς για τη Συρία.

Οι τελευταίες  περιλαμβάνουν την καταδίκη κάθε εξωτερικής επέμβασης, και την ανάπτυξη μιας ειρηνευτικής δύναμης των Ηνωμένων Εθνών, μια έκκληση προς τους διάφορους πρωταγωνιστές να σχηματίσουν μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας και να προγραμματίσουν εκλογές. Η Γαλλία αναμένεται να αντιταχθεί χωρίς όμως να χρησιμοποιήσει το βέτο της εναντίον του αμερικανικού επικυρίαρχού της.

Το πρωτότυπο του σχεδίου αποτελεί η πρόταση για τη δύναμη του ΟΓΕ που θα χρησιμοποιήσει στρατιώτες κυρίως από την Οργάνωση της Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας (ΟΣΣΑ).
Ο Πρόεδρος Μπασάρ Αλ-Άσαντ θα παραμείνει στην εξουσία. Θα πρέπει όμως γρήγορα να διαπραγματευτεί έναν εθνικό χάρτη με τους ηγέτες της μη-ένοπλης αντιπολίτευσης επιλεγμένους με την έγκριση της Μόσχας και της Ουάσιγκτον, και ο ίδιος θα πρέπει να οργανώσει δημοψήφισμα για την επικύρωση αυτού του Χάρτη υπό τον έλεγχο παρατηρητών.

Αυτό το πολιτικό πραξικόπημα ετοιμάζεται από πολύ καιρό από τους Στρατηγούς  Χασάν Τουρεκμάνι (δολοφονήθηκε στις 18 Ιουλίου 2012) και Νικολάι Bordyuzha.  Κοινή αποδοχή των υπουργών Εξωτερικών του ΟΣΣΑ υπεγράφη στις 28 Σεπτεμβρίου 2012 και υπεγράφη ένα πρωτόκολλο μεταξύ του Τμήματος των Ηνωμένων Εθνών για τη διατήρηση της ειρήνης και του ΟΣΣΑ. 

Ο τελευταίος απολαμβάνει τώρα τις ίδιες εξουσίες με το ΝΑΤΟ. Κοινές ασκήσεις προσομοίωσης των Ηνωμένων Εθνών / ΟΣΣΑ πραγματοποιήθηκαν στο Καζακστάν με τίτλο «Απαραβίαστη Αδελφότητα» (8 έως 17 Οκτωβρίου 2012). Τέλος, συζητήθηκε ένα σχέδιο ανάπτυξης  των «Γαλάζιων Τραγιασκών» στη Στρατιωτική Επιτροπή του ΟΗΕ (8 Δεκεμβρίου 2012).
Μόλις σταθεροποιηθεί η Συρία, ένα διεθνές συνέδριο πρέπει να πραγματοποιηθεί στη Μόσχα για μια συνολική ειρήνη μεταξύ του Ισραήλ και των γειτόνων του. 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούν ότι δεν είναι δυνατόν να διαπραγματευτεί μια ξεχωριστή ειρήνη μεταξύ του Ισραήλ και της Συρίας, καθώς οι Σύροι απαιτούν πρώτα μια λύση για την Παλαιστίνη στο όνομα του παναραβισμού.  Αλλά δεν είναι ούτε δυνατόν να διαπραγματευτεί η ειρήνη με τους Παλαιστινίους, επειδή οι ίδιοι είναι εξαιρετικά διχασμένοι, εκτός εάν η Συρία εξουσιοδοτηθεί να τους αναγκάσει να συμμορφωθούν με μια πλειοψηφική συμφωνία.

Συνεπώς, κάθε διαπραγμάτευση πρέπει να είναι ολοκληρωμένη στο μοντέλο της Διάσκεψης της Μαδρίτης (1991).  Σε αυτή την περίπτωση, το Ισραήλ θα αποσυρόταν όσο γίνεται  στα σύνορά του 1967. Τα παλαιστινιακά εδάφη και η Ιορδανία θα ενωθούν για να σχηματιστεί το τελικό παλαιστινιακό κράτος.

Η κυβέρνησή του θα ανατεθεί στους Αδελφούς Μουσουλμάνους, γεγονός που έκανε τη συμφωνία πιο  αποδεκτή από τις σημερινές αραβικές κυβερνήσεις. Στη συνέχεια, τα υψώματα του Γκολάν θα επιστραφούν στη Συρία με αντάλλαγμα την εγκατάλειψη της Θάλασσας της Γαλιλαίας, σύμφωνα με τα όσα προβλέπονταν μία φορά και έναν καιρό από τις διαπραγματεύσεις του Shepherdstown (1999).  Η Συρία θα ήταν η εγγυήτρια για το σεβασμό των συνθηκών από το ιορδανο-παλαιστινιακό μέρος.

Όπως και στο παιχνίδι του ντόμινο, θα φτάσουμε τότε στο κουρδικό ζήτημα.  Το Ιράκ θα διαλυθεί για να γεννηθεί  το ανεξάρτητο Κουρδιστάν και η Τουρκία θα προοριστεί να γίνει ομοσπονδιακό κράτος με χορήγηση αυτονομίας στην κουρδική περιοχή της.

Από τη πλευρά των ΗΠΑ, θα ήθελαν να επεκτείνουν την αναδιαμόρφωση στο σημείο να θυσιαστεί η Σαουδική Αραβία που θα τις ήταν άχρηστη.  Η χώρα φέρεται να χωρίζεται σε τρία μέρη, ενώ ορισμένες επαρχίες θα ενώνονται είτε με την ιορδανοπαλαιστινιακή ομοσπονδία ή με το σιιτικό Ιράκ, σύμφωνα με ένα παλιό σχέδιο του Πενταγώνου («Taking Saudi out of Arabia, αφανίζοντας τους Σαούντ από την Αραβία», 10 Ιουλίου 2002).  Η επιλογή αυτή θα επέτρεπε στην Ουάσιγκτον να αφήσει ένα ευρύ πεδίο επιρροής στη Μόσχα, χωρίς να χρειάζεται να θυσιάσει κάποια από τη δική της επιρροή.

Η ίδια συμπεριφορά είχε παρατηρηθεί στο ΔΝΤ όταν η Ουάσινγκτον συμφώνησε να αυξηθούν τα δικαιώματα ψήφου των BRICS. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν παραχώρησαν τίποτα από τη  δύναμή τους και ανάγκασαν τους Ευρωπαίους να εγκαταλείψουν ένα ποσοστό των ψήφων τους για να τις παραχωρήσουν στους BRICS.

Η εν λόγω πολιτικο-στρατιωτική συμφωνία συνοδεύεται με μια οικονομο-ενεργειακή συμφωνία, καθώς το πραγματικό διακύβευμα του πολέμου κατά της Συρίας ήταν για τους περισσότερους πρωταγωνιστές να κατακτήσουν τα αποθέματα φυσικού αερίου της. Μεγάλα αποθέματα βρέθηκαν πράγματι στα νότια της Μεσογείου και στη Συρία.  Με την τοποθέτηση των στρατευμάτων της στη χώρα, η Μόσχα θα εξασφάλιζε έναν ευρύτερο έλεγχο της αγοράς του φυσικού αερίου τα επόμενα χρόνια.

Το δώρο της νέας κυβέρνησης Ομπάμα στον Βλαντιμίρ Πούτιν συνοδεύεται με μερικούς υπολογισμούς.  Όχι μόνο να εκτραπεί η Ρωσία από την Άπω Ανατολή, αλλά επίσης να την χρησιμοποιήσει για να εξουδετερώσει το Ισραήλ.  Αν ένα εκατομμύριο Ισραηλινοί έχουν τη διπλή υπηκοότητα ΗΠΑ-Ισραήλ, ένα άλλο εκατομμύριο είναι ρωσόφωνοι. Εγκατεστημένα στη Συρία, τα ρωσικά στρατεύματα θα μπορούσαν να αποτρέψουν τις επιθέσεις των Ισραηλινών κατά των Αράβων και των Αράβων κατά του Ισραήλ. 

Ως εκ τούτου, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα ήταν πλέον υποχρεωμένες να ξοδεύουν τεράστια ποσά για την ασφάλεια του εβραϊκού αποικισμού.
Η νέα συμφωνία θα απαιτήσει από τις ΗΠΑ να αναγνωρίσουν επιτέλους το περιφερειακό ρόλο του Ιράν. Ωστόσο, η Ουάσιγκτον επιθυμεί να πάρει διαβεβαιώσεις ότι η Τεχεράνη θα αποσυρθεί από τη Λατινική Αμερική, όπου ίδρυσε πολλούς συνδέσμους, μεταξύ άλλων με τη Βενεζουέλα. Αγνοούμε την ιρανική αντίδραση σε αυτήν την πτυχή της διαδικασίας, αλλά ο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ έσπευσε να γνωρίσει στον Μπαράκ Ομπάμα ότι θα κάνει ό, τι μπορεί για να τον βοηθήσει για να πάρει αποστάσεις από το Τελ- Αβίβ.

Το παρόν σχέδιο έχει όμως χαμένους.  Κατ ‘αρχάς, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο των οποίων η επιρροή εξασθενίζεται. Στη συνέχεια, το Ισραήλ, που χάνει την επιρροή του στις Ηνωμένες Πολιτείες και θα επιστρέψει στο μερίδιο που του αναλογεί, ήτοι αυτού ενός μικρού κράτους. Τέλος, το Ιράκ, που θα αποσυναρμολογηθεί.  Και ίσως η Σαουδική Αραβία, η οποία αγωνίζεται τις τελευταίες εβδομάδες να τα βρει με τους μεν και με τους δε για να ξεφύγει από την μοίρα που της επιφυλάσσεται.

Υπάρχουν επίσης νικητές. Πρώτα ο Μπασάρ αλ-Άσαντ, χθες εγκληματίας κατά της ανθρωπότητας σύμφωνα με τη Δύση, και αύριο δοξασμένος ως νικητής των ισλαμιστών.
Και φυσικά, ειδικά ο Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος, με την επιμονή του σε όλη τη διάρκεια της σύγκρουσης, καταφέρνει να βγάλει τη Ρωσία από τη «συγκράτηση της, containment», και να της ανοίξουν εκ νέου τη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή και να αναγνωριστεί η υπεροχή της στην αγορά του φυσικού αερίου.
Πηγή: Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 26 Ιανουαρίου 2013 στην εβδομαδιαία ρωσική επιθεώρηση Odnako το είδαμε στο infognomonpolitics.blogspot.gr

Πηγή : inprecor

Διαβάστε Περισσότερα

Ένα απαρατήρητο εθνικό έγκλημα

Του Περικλή Κοροβέση 

 «Το μεθοδικό σχέδιο καταστροφής της χώρας έχει έναν συγκεκριμένο στόχο: να διαλύσει ολοσχερώς την κοινωνία και να μετατρέψει τους πολίτες της σε ένα πεινασμένο κοπάδι που θα σπαράζεται μεταξύ του για λίγη τροφή.Αριστερίστικες υπερβολές;Αντιευρωπαϊκός φανατισμός;Κρυφό λόμπι δραχμής;Τίποτε από όλα αυτά. Απλά είναι η πρόταση του προέδρου του Συνδέσμου Γερμανών Βιομηχάνων, Χανς Πέτερ Κάιτελ, για τη μετατροπή όλης της Ελλάδας σε «ειδική οικονομική ζώνη»(«Σπίγκελ» 10/9/12). 

Οι ειδικές οικονομικές ζώνες είναι στρατόπεδα εργασίας, δώδεκα ώρες την ημέρα επί τριακόσιες εξήντα πέντε μέρες τον χρόνο με ωρομίσθιο πενήντα λεπτά, χωρίς κανένα δικαίωμα. Ούτε συνδικαλισμός ούτε ασφάλιση ούτε άδειες ούτε φυσικά υπερωρίες. Το μοντέλο αυτό έχει εφαρμοστεί στη Νοτιοανατολική Ασία, σε χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Κεντρικής Ευρώπης. 

Το μοντέλο αυτό θυμίζει τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας του Χίτλερπου χρησιμοποιούσε αιχμαλώτους πολέμου στις ίδιες βιομηχανίες που θα έρθουν αύριο να επενδύσουν στην Ελλάδα. Η μόνη διαφορά που υπάρχει είναι πως τότε οι αιχμάλωτοι δούλευαν καταναγκαστικά, ενώ αύριο θα πηγαίνουν εθελοντικά και θα θεωρούν τον εαυτό τους τυχερό που βρήκαν ένα κομμάτι ξερό ψωμί. Αλλά για να γίνουν όλα αυτά χρειάζεται μια κοινωνία διαλυμένη και ένας λαός νικημένος και απελπισμένος. 

Και από τη σύγκρουση της φασίζουσας κυβέρνησης και της κοινωνίας, η τρόικα εσωτερικού βγαίνει νικήτρια. Ολα τα μέτρα των Μνημονίων πέρασαν. Και αυτό σημαίνει πως το όποιο κίνημα αντίστασης έχει αναπτυχθεί μέχρι σήμερα πρέπει να αναθεωρήσει τις μορφές πάλης που έχει χρησιμοποιήσει. Και εδώ είναι η μεγάλη ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ που δεν κατόρθωσε να μετατρέψει το εκλογικό του ποσοστό σε μαχόμενη κοινωνική δύναμη και να μεταφέρει την αντιπολίτευση της Βουλής στους δρόμους. 

Αντίθετα, ο ΣΥΡΙΖΑ όλο και στρογγυλεύει τις θέσεις του. Οπως παρατηρεί το έμπειρο στέλεχός του, Γιάννης Θεωνάς: «Προεκλογικά δεν μιλήσαμε ποτέ για αναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης. Μιλήσαμε για επανδιαπραγμάτευση του δημόσιου χρέους, με στόχο την οριστική διαγραφή του» («Δρόμος της Αριστεράς» 9/2/13).

 Πριν αναλάβει την κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αποδείξει πως είναι κοινωνική αντιπολίτευση. Στον καταιγισμό των μέτρων για τη διάλυση της κοινωνίας έγινε ένα εθνικό έγκλημα που πέρασε σχεδόν απαρατήρητο. Οι κ. Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης αποφάσισαν την κατάργηση του επαγγέλματος του συγγραφέα. Αυτό δεν έγινε με πράξη νομοθετικού περιεχομένου, αλλά με την επιβολή ενός χαρατσιού που κάνει το γράψιμο μια πολύ ζημιογόνα επιχείρηση. 

Η Εταιρεία Συγγραφέων έστειλε μια έγγραφη διαμαρτυρία στους αρμόδιους υπουργούς, που από ό,τι γνωρίζω δεν έχει ακόμα απαντηθεί μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές. Μεταξύ άλλων τονίζει: «Ενα σημαντικότατο μέρος των συγγραφέων θα σταματήσει να εκδίδει κάθε είδους έργα, καθώς θα είναι απολύτως ασύμφορο να αποδίδουν στα ασφαλιστικά ταμεία το υπερπολλαπλάσιο των αμοιβών τους και των πνευματικών τους δικαιωμάτων». Στα τρία χρόνια των Μνημονίων, σχεδόν κανένας συγγραφέας δεν έχει εισπράξει δικαιώματα.

 Οι περισσότεροι αρκούνται να δουν τη δουλειά τους τυπωμένη και συχνά αποφεύγουν να μιλούν για δικαιώματα (για τον φόβο μην τους πάρουν για αφελείς). Αλλά και άφραγκοι θα κληθούν να πληρώσουν χαράτσι. Κάποιοι συγγραφείς που είχαν και άλλη δουλειά, περίμεναν πώς και πώς τη σύνταξή τους, να βρουν αυτόν τον πολύτιμο χρόνο για να γράψουν. Αλλά αλίμονο αν γράψουν. Τότε θα χάσουν τη σύνταξή τους. Και, αλήθεια, ποιος ορίζει τον δημιουργικό χρόνο ενός συγγραφέα; Πολλοί συγγραφείς γράφουν μέχρι να πεθάνουν. 

Το γράψιμο γι” αυτούς είναι η ίδια η ζωή τους. Και αν υποθέσουμε πως πάψουν να γράφουν οι συγγραφείς, αυτό θα σημάνει και το τέλος της ελληνικής γλώσσας, που θα πάψει να καλλιεργείται και να αναπτύσσεται. Και όπως εύστοχα επισημαίνει ο Φώτης Τερζάκης στην «Αυγή» (3/2/13): «Προοπτικά ιδωμένο, αυτό έχει μόνο μία αντικειμενική συνέπεια: την εξουδετέρωση της ελληνικής πνευματικής παραγωγής και, οριακά, την εξάλειψη της ελληνικής γλώσσας από τον παγκόσμιο διαπολιτιστικό χάρτη. Πρόκειται για ένα είδος εθνοτικής προλεταριοποίησης… 

Μόνο οι ηγεμονικές κεφαλαιοκρατικές δυνάμεις έχουν το δικαίωμα να παράγουν «πολιτισμό»». Μήπως ήρθε ο καιρός να αρχίσουν να μεταναστεύουν και οι συγγραφείς, ακολουθώντας το νέο επιστημονικό δυναμικό αυτής της χώρας; Καλύτερο δώρο η Μέρκελ δεν θα περίμενε. Λαός χωρίς πνευματικούς ταγούς είναι σκλάβος. 

 Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών 17/02/2013  

Διαβάστε Περισσότερα

Τα πτωτικά πρότυπα της διαφήμισης

«Ψιτ! Αγαπούλα, ή ρίχνεις το νοίκι στο γήπεδο ή παίζω μπάλα αλλού...

-Πρόεδρε, εδώ υπάρχουν συμβόλαια.

-Έχω πληρώσει εγώ συμβόλαια...»

Από διαφημιστική καμπάνια εταιρείας κινητής τηλεφωνίας.

Σ' αυτό τον κύκλο διαφημίσεων κεντρική φιγούρα είναι ένας «αγαπούλας» πρόεδρος ποδοσφαιρικής ομάδας.  

Λογάς, αμοραλιστής και αδίστακτος – όποτε μπορεί. Η περίπτωσή του παραπέμπει σε καπάτσο φτωχοδιάβολο που τα κατάφερε. Τον συνοδεύει και τον σημαδεύει το βλέμμα του πορτοφολά, όσο ψηλά κι αν έχει φτάσει στην διατροφική αλυσίδα της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας.

 Ο Έλληνας Κορλεόνε του ποδοσφαίρου και των επιχειρήσεων, σ' αυτή τη διαφήμιση δεν έχει το παγωμένο και σκοτεινά φιλοσοφημένο βλέμμα του βετεράνου δολοφόνου, που κατάκτησε τον Όλυμπο της αβύσσου με αίμα, παραισθησιογόνες σκόνες, προδοσίες, εμπόριο όπλων και λευκής σαρκός και αδιάκοπες πολιτικές δολοπλοκίες. 

 

Ο Έλληνας «αγαπούλας» είναι ένας σαλταδόρος που τόλμησε να γίνει αρκετά επικίνδυνος. Να εκβιάσει, να υπαινιχθεί άσκηση βίας, να μυηθεί σε αυτήν – όπως και σε διάφορους άλλους εκφυλισμούς της σάρκας και του πνεύματος. Δυστυχώς, το μήνυμα που εκπέμπει η εταιρεία κινητής τηλεφωνίας -μιας επιχείρηση που πουλάει «επικοινωνία», δηλαδή- είναι ισχυρό και συνάμα πτωτικό. Εξίσου πτωτικό είναι το μήνυμα ανταγωνιστικής εταιρείας που έκανε ολόκληρη εκστρατεία διατράνωσης της αξίας των «πακέτων» της σε άπταιστα γκρίκλις.  

Ήτοι, στην απόλυτα εκβαρβαρισμένη, σχεδόν ζωώδη απόδοση της ελληνικής με λατινικούς χαρακτήρες. Αυτό έγινε για να προσεγγιστούν τα «νέα» κοινά. Η εφηβική και μετεφηβική ηλικία, στην οποία η αποκολοκώνθωση του εγκεφάλου αποτελεί ύψιστης σημασίας προτεραιότητα για τους αρχιμηχανικούς της Νέας Τάξης.

Σάπια κατανάλωση

Ο εθνικός χαρακτήρας του προς πώλησιν προϊόντος ενίοτε περιλαμβάνεται στους σχεδιασμούς των διαφημιστικών στρατηγείων. Σε κάθε χώρα συμβαίνει το ίδιο και όλες μαζί ομογενοποιούνται μέσω των πολυεθνικών. Συντονίζονται στον βάλτο της παγκοσμιοποίησης και εναρμονίζουν τους λαούς τους με τα σάπια πρότυπα μιας άβουλης καταναλωτικής μάζας. Είσαι κάτι αν έχεις κάτι. Είσαι πολλά αν έχεις περισσότερα. Ό,τι σου λείπει σου χρεώνεται. 

 Φταις, επειδή δεν το έχεις. Στα καθ' ημάς, μια ελληνική σημαία, ένα μουστάκι σε τραχύ πρόσωπο και μια υπενθύμιση του «γηγενούς» χαρακτήρα της εταιρείας αρκούν για να πείσουν. Συχνά λειτουργούν ως «αβανταδόρικα» στοιχεία που επενδύουν το -κατά κανόνα- αρνητικό μήνυμα. Κάποιος βλέπει την πεθερά του να πέφτει σε ανοιχτό υπόνομο και ευφραίνεται. Μια κοπέλα αφήνει οργασμικά βογκητά καταναλώνοντας ένα φαινομενικά «αθώο» προϊόν. Ο νέος άνδρας, στη διαφήμιση, αποτελεί ένα αμάλγαμα αμεριμνησίας, νωθρότητας και ηχηρής ηλιθιότητας. Ιδιοτελείς, βιαστικές, μοχθηρές και πεισματικά υλιστικές είναι οι απομιμήσεις προσωπικοτήτων που φιλοτεχνούν οι «μαρκετινίστες». 

 Όσο μεγαλύτερη κάθοδο προς τα Τάρταρα της τιποτοφροσύνης ανοίγουν οι «δεξαμενές σκέψης» των εταιρειών-ντελάληδων τόσο μεγαλύτερη ευδοκίμηση των εμπορικών στόχων αναμένουν οι μέτοχοι.

Κυβερνώσες μπίζνες

Η συγκέντρωση, η προσήλωση σε έναν στόχο και η αδιάσπαστη προσοχή σ' ένα έργο αντενδείκνυνται στην εκτέλεση της συνταγής του παγκόσμιου πολτού. Που ακούστηκε να συμβαδίζει ο κριτικά σκεπτόμενος πολίτης με την βουλημία της αγοράς; Η βραδύτητα, ο χρόνος για την κατανόηση την ανάπτυξη λογικού ειρμού βλάπτουν! Αποδομούν αντί να συνθέτουν τον εφιάλτη που προωθούν οι κυβερνώσες μπίζνες. Η διαφήμιση οφείλει να πειθαρχεί σ' αυτούς τους νόμους και το κάνει.

 Πλάνα που εναλλάσσονται με αστραπιαία ταχύτητα. Φωνές, λάμψεις, υστερική διατύπωση λόγου. Μουσική επένδυση σκληρή. Το τραγούδι καταντά κακόηχος ορυμαγδός από σκόρπιες νότες. Τα επιχειρήματα σ' αυτό το βιότοπο του κτήνους δεν υπάρχουν.

 Η ισχύς και ο δόλος πήραν τη θέση τους. Η αρετή, οι παραδοσιακές αξίες, εντελώς εκτός πλάνου. Σάτιρα δεν υπάρχει. Μόνο χλεύη, χάχανο, φτήνια. Οι άνθρωποι της ρεκλάμας δεν είναι πρόσωπα αλλά καρικατούρες. Οι ανάγκες οξυμένες, κατεπείγουσες. Η επιτάχυνση της πτώσης δεν πρέπει να είναι τίποτε λιγότερο από φρενήρης. 

 

Οι μοναδικοί που μπορούν να πατήσουν το φρένο στην κατηφόρα της σύγχρονης αγοράς είναι οι ελάχιστοι εναπομείναντες επιχειρηματίες που διαθέτουν αξιοπρέπεια, ήθος και αιδώ αλλά και οι υποψήφιοι αγοραστές των προϊόντων. Χωρίς τη συμμετοχή τους τίποτα δεν μπορεί να γίνει.

Κάθε ημέρα που περνάει, σε όποιο τόπο κι αν σταθούμε, υπάρχει μια κάλπη στην οποία ρίχνουμε την πιο πολύτιμη ψήφο μας: το χρήμα μας, που ολοένα λιγοστεύει. Ας «μαυρίσουμε» τις εταιρείες και τα προϊόντα που κρίνουμε ότι επιταχύνουν την πτώση της κοινωνίας στο βάραθρο του άκρατου, χυδαίου υλισμού. Μπορούμε να καταφέρουμε πολλά περισσότερα απ' όσο νομίζουμε.

Πηγή : http://trelogiannis.blogspot.gr/

Διαβάστε Περισσότερα