Και επειδή ξεχνάμε εύκολα: Πώς τα επιχειρηματικά συμφέροντα ξεσπιτώνουν τους κατοίκους και βαπτίζονται ευεργέτες

ΚΟΥΤΑΛΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑ ΛΙΒΑΔΙ ΣΕΡΙΦΟΥ
Και επειδή θέλουμε να κρατάμε τη μνήμη μας ζωντανή και να θυμόμαστε τι πρόσφεραν οι επιχειρηματίες στο νησί,και πως απέκτησαν και πως νομιμοποίησαν την λεηλατημένη γη της Σερίφου.Θα σας γυρίσουμε αρκετά χρόνια πίσω και θα σας
ενθυμήσουμε πως είχαν και έχουν τα πράγματα και πως νομιμοποιήθηκαν οι λεγόμενοι"ευεργέτες".  Αποκαλυπτική η περίπτωση «εταιρίας» που διεκδικεί εδώ και 25 χρόνια παρθένες εκτάσεις στο νησί, μη διστάζοντας να πετάξει τους νόμιμους ιδιοκτήτες από τα σπίτια τους

Το Διοικητήριο των ορυχείων που η δημοτική αρχή - όπως η ίδια η δήμαρχος παραδέχεται - αποδέχτηκε σαν... δωρεά από τον επιχειρηματία ΑγγελόπουλοΚουταλάς και Μέγα Λιβάδι.

Δύο από τις πιο όμορφες και πολυσύχναστες αμμουδερές παραλίες της Σερίφου το καλοκαίρι. Αναξιοποίητες και παρθένες, βρίσκονται στο νοτιανατολικό κομμάτι του νησιού, με τις τρύπες των παλιών εγκαταλειμμένων ιστορικών ορυχείων στους γύρω ορεινούς όγκους να στέκουν από πάνω. Αυτές τις παραλίες, πραγματικά φιλέτα, έβαλε στο μάτι το μεγάλο κεφάλαιο και στη συγκεκριμένη περίπτωση μια επιχείρηση - φάντασμα, πίσω από την οποία, σύμφωνα με όσα καταγγέλλουν οι κάτοικοι, βρίσκεται γνωστός μεγαλοεπιχειρηματίας

. Η «εταιρεία» ξεκίνησε να πετάει από τα φτωχικά τους παλιούς μεταλλωρύχους της περιοχής, που είναι νόμιμοι ιδιοκτήτες για πάνω από έναν αιώνα.Η ιστορία αποτελεί αν μη τι άλλο σκάνδαλο, καθώς ξαφνικά η «εταιρεία» σήμερα διεκδικεί 180 στρέμματα στον Κουταλά και 280 στο Μέγα Λιβάδι.

 Τέσσερις δικαστικές αποφάσεις που δικαίωναν ιδιοκτήτες αναιρέθηκαν υπέρ της «εταιρείας», με αποτέλεσμα να ξεσπιτώνονται οι κάτοικοι, οι οποίοι αποτελούν θύματα της πολιτικής που εδώ και χρόνια εφαρμόζουν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και διευκολύνει τους διάφορους κάθε φορά εκφραστές του κεφαλαίου να κερδοσκοπούν καταπατώντας τη γη.

Στο στόχαστρο εδώ και 25 χρόνια

Η υπόθεση ξεκινά το 1979 περίπου 16 χρόνια μετά την πτώχευση το 1963 μέσα σε ένα βράδυ της τελευταίας εταιρείας «Μεσογειακός Ομιλος Εμπορίου και Βιομηχανίας» που εκμεταλλευότανε τα ορυχεία, αφήνοντας απλήρωτους τους εργαζόμενους. Ξαφνικά το 1980 και στις δύο περιοχές εμφανίζονται διάφοροι δικηγόροι ως εκπρόσωποι της γαλλικής «Εταιρείας Μεταλλείων Σερίφου και Σπηλιαζέζας», που είχε πάρει την πρώτη άδεια εκμετάλλευσης των ορυχείων το 1867, για να υποστηρίξουν ότι οι περιοχές ανήκουν στην εταιρεία.

Η παρθένα παραλία του Κουταλά, ένα από τα «φιλέτα» που επιχειρεί να βάλει στο χέρι το μεγάλο κεφάλαιο

«Δεν τους έφταναν τα χρόνια που ξεζούμισαν την οικογένειά μου, τώρα έρχονται να μου πάρουν και το ένα κομμάτι γης που έχω και μάλιστα με χαρτιά εδώ και πάνω από έναν αιώνα», λέει στο «Ρ» ο Ζανής Λιβάνιος

Η συγκεκριμένη εταιρεία βέβαια έχει κηρυχτεί εδώ και πολλά χρόνια έκπτωτη από το Ελληνικό δημόσιο, καθώς δε δούλεψε ποτέ τα μεταλλεία και δεν είχε αναπτύξει καμία δραστηριότητα στο νησί.

 Οι διάφοροι δικηγόροι που εμφανίζονται ως εκπρόσωποι της εταιρείας προσπαθούν να πείσουν για την ύπαρξή της και ότι λειτουργεί με έδρα τη Γαλλία.Παρά το γεγονός αυτό, εμφανίστηκε αρχικά ως εκπρόσωπος της εταιρείας και ταυτόχρονα ως διεκδικητής κάποιος Αλέξανδρος Νάτσινας (πρώην αρχηγός της ΚΥΠ). Στη συνέχεια, περίπου από το 1997 τη θέση του παίρνει ο Ευάγγελος Βάββας. Τότε, σύμφωνα με τους κατοίκους, προκύπτει η υποψία πως από πίσω βρίσκεται ο Θ. Αγγελόπουλος, καθώς η διεύθυνση που δήλωνε ήταν τα κεντρικά γραφεία της «Χαλυβουργικής».

Επί 25 χρόνια και με τον ένα ή τον άλλο εκπρόσωπο της εταιρείας, οι κάτοικοι με χαρτιά ιδιοκτησίας από το 1860 ξεκινούν δικαστικούς αγώνες, τους οποίους κέρδισαν όλους, με τελευταία την υπ' αρίθμ. 2/2002 του πολυμελούς Πρωτοδικείου Σύρου. Αυτό που δικαίωνε σε όλες τις δίκες τους κατοίκους ήταν το γεγονός ότι οι δικηγόροι της «εταιρείας» δεν είχαν να προσκομίσουν επίσημα έγγραφα και αποφάσεις του Διοικητικού Συμβουλίου, αφού πολύ απλά δεν υπήρχε. Τα όποια χαρτιά ύπαρξης της εταιρείας προσκόμισαν αποδείχτηκαν από το δικαστήριο ανεπίσημα, χωρίς να στηρίζονται πουθενά και απορρίφθηκαν.

Αναίρεσε ο Αρειος Πάγος

Οταν επιμένοντας όμως οι δικηγόροι πήγαν την υπόθεση του κατοίκου Ζανή Λιβάνιου στον Αρειο Πάγο, εκδόθηκαν δύο αποφάσεις 353/2002 και 1207/2003 οι οποίες αναιρούν τις προηγούμενες δικαστικές αποφάσεις, που απέρριπταν τις διεκδικήσεις.

Ο Αρειος Πάγος προχώρησε στην αναίρεση των δικαστικών αποφάσεων αποδεχόμενος την προσκόμιση διάφορων τουλάχιστον «ύποπτων» πολύ παλιών συμβολαίων παραχώρησης της έκτασης από τους προγόνους του Ζανή Λιβάνιου.

 Και γίνεται λόγος για «ύποπτα» συμβόλαια, καθώς «ανακαλύφτηκαν» ξαφνικά μετά από χρόνια και κυρίως γιατί ο ίδιος ο ιδιοκτήτης έχει συμβόλαιο για την κυριότητα της έκτασής του από το 1860!Να σημειωθεί ότι και στις δύο δίκες του Αρείου Πάγου, μέλος και μάλιστα λόγω αντικατάστασης, ήταν ο γνωστός για τη συμμετοχή του στο παραδικαστικό κύκλωμα δικαστής Αχιλλέας Ζήσης.

Το αποτέλεσμα ήταν όμως με τη συμβολή της δικαιοσύνης να γίνει η αρχή και στις 9 Νοέμβρη 2005 να πετάξουν έξω από το σπίτι του, στο οποίο κατοικούσε για πάνω από έναν αιώνα η οικογένειά του, τον Ζανή Λιβάνιο.

 Με τις αποφάσεις αυτές και τους δικαστικούς κλητήρες «η εταιρεία» τους έβγαλε από τα σπίτια τους και τις καλλιέργειές τους και έστειλε τα νοικοκυριά τους - τα οποία βγήκαν σε πλειστηριασμό τον περασμένο Απρίλη - στη Σύρο.

 Αυτό βέβαια που βγάζει μάτι είναι ότι τα συνολικά 6,5 στρέμματα που βούτηξαν για αρχή από την οικογένεια Λιβάνιου δεν έχουν καμία σχέση με τα ορυχεία, αφού βρίσκονται στην παραλία της περιοχής.

Και... «ευεργέτης» ο επιχειρηματίας 

Ταυτόχρονα όμως με τις δικαστικές διαδικασίες ο Αγγελόπουλος ακολούθησε και έναν άλλο δρόμο μέσω της Τοπικής Αυτοδιοίκησης του νησιού για να νομιμοποιηθεί και το πέτυχε. Εμφανίστηκε ως δωρητής του ιστορικού κτιρίου του διοικητηρίου των ορυχείων στην παραλία Μέγα Λιβάδι, που αποδέχτηκε ο δήμος. Μάλιστα η ίδια η στηριζόμενη από το ΠΑΣΟΚ δήμαρχος Αγγελική Συνοδινού τον ευχαρίστησε σε δημόσια εκδήλωση το 2003. Κίνηση με την οποία ο δήμος ουσιαστικά νομιμοποιεί τις διεκδικήσεις του επιχειρηματία.

Σύμφωνα με την ίδια τη δήμαρχο, με την οποία συνομίλησε ο «Ρ», προχώρησε στην αποδοχή της δωρεάς, καθώς ο Αγγελόπουλος εμφανίστηκε από το πουθενά ως ιδιοκτήτης του κτιρίου και ήθελε να το πουλήσει έναντι 67,5 εκατομμυρίων δραχμών σε ιδιώτη.

 Ο δήμος αποδεχόμενος τον Αγγελόπουλο σαν ιδιοκτήτη θέλησε να το αγοράσει ο ίδιος για να μην χαθεί το ιστορικό κτίριο. Η περιφέρεια όμως απέρριψε το αίτημα, για τον πολύ απλό λόγο ότι τα δικαστήρια είχαν θεωρήσει την εταιρεία ανύπαρκτη.

 Οταν στη συνέχεια ξεκίνησε διαδικασία απαλλοτρίωσης, ο Αγγελόπουλος εμφανίστηκε ξαφνικά στη δήμαρχο ως δωρητής κάτι το οποίο και αποδέχτηκε. Ο δήμος αρκέστηκε σε διαβεβαιώσεις των δικηγόρων ότι βρήκαν σωστούς όλους τους τίτλους ιδιοκτησίας! Και αναρωτιώμαστε γιατί τόσο θέατρο ας μας απαντήσει λοιπόν ο σημερινός δήμαρχος

 Ριζοσπάστης ΡΕΠΟΡΤΑΖ:
Γιώργος ΜΙΧΑΗΛΑΡΗΣ

Πηγή : http://sikamia.blogspot.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Τρεις αλήθειες για τον Κώστα Σακκά

Γράφει ο Θανάσης Καρτερός

 

Επειδή γίνεται μεγάλη συζήτηση για την κράτησή του επί τρία σχεδόν χρόνια, χωρίς να έχει δικαστεί, με αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή να βρίσκεται σε απεργία πείνας, καλό είναι να θυμόμαστε τρεις αλήθειες για τον Κώστα Σακκά.
Πρώτον, ο Κώστας Σακκάς είναι αθώος.
Δεύτερον, ο Κώστας Σακκάς είναι αθώος.
Τρίτον, ο Κώστας Σακκάς είναι αθώος.
Αυτό πρέπει να το χωνέψουν και να το χωνέψουμε όλοι. Διότι μπορεί σε κάποια καφενεία, σε κάποια sites, στα ρετιρέ της ΝΔ ή στα υπόγεια της Κατεχάκη να πιστεύουν ό, τι θέλουν. Ο καθένας μπορεί να πιστεύει ό, τι θέλει -δικαίωμά του. Αν και δεν μπορεί να δημοσιοποιεί την ετυμηγορία του, όπως έκανε η ΝΔ, το κόμμα του νόμου και της τάξης.

Αλλά ότι κι αν πιστεύει, κι αν προπαγανδίζει, κι αν λέει ο καθένας, όσο ισχυρός κι αν είναι αυτός ο καθένας, ο Κώστας Σακκάς παραμένει αθώος μέχρις αποδείξεως του εναντίου σε τίμια δίκη. Αυτό ορίζει το Σύνταγμα, αυτό ορίζουν οι νόμοι, αυτό ορίζει το αποδεκτό σε όλο τον υποτίθεται πολιτισμένο και δημοκρατικό κόσμο τεκμήριο της αθωότητας, που ισχύει και στην Ελλάδα. Κι αυτό το τεκμήριο της αθωότητας επιβάλλει στο Κράτος, στη Δικαιοσύνη, στους αρμόδιους και στους αναρμόδιους ακόμα, να τον μεταχειρίζονται ως αθώο. Μέχρι να επιβεβαιωθούν ή να απορριφθούν οι κατηγορίες που τον βαρύνουν.

Έτσι, για να ξέρουμε τι ακριβώς διακυβεύεται, στις φυλακές επί τόσο καιρό δεν κρατείται ένας τρομοκράτης, ένας αναρχικός, ένας πήξε και δείξε. Κρατείται άδικα, παράνομα, με ευθύνη της κυβέρνησης και της Δικαιοσύνης, ένας ΑΘΩΟΣ πολίτης.

Δυστυχώς αυτό δεν το βλέπουμε μόνο στην υπόθεση του Σακκά, το έχουμε δει και σε άλλες παρόμοιες. Υποτίθεται ότι η δικαιοσύνη είναι τυφλή και πρέπει να είναι τυφλή, αλλά όπως φαίνεται κάποιοι τουλάχιστον εντεταλμένοι λειτουργοί της έχουν το μάτι γαρίδα. Άλλη μεταχείριση επιφυλάσσουν στους νεοναζί, παραδείγματος χάρη, και άλλη σε αναρχικούς, ανήσυχους δημοσιογράφους, ανυπάκουους πολίτες και ανυπεράσπιστους μετανάστες. Ο Σακκάς είναι το τελευταίο και ακραίο παράδειγμα.

Συνεπώς ας μην κοροϊδευόμαστε. Η ΝΔ το είπε σχεδόν ανοιχτά όταν απάντησε στο ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηρίζοντας τον Σακκά αναρχικό και τρομοκράτη. Δεν πρόκειται για λάθος. Τον έχουν κηρύξει ένοχο πριν καν δικαστεί και τον τιμωρούν ως ένοχο πριν καν δικαστεί. Γι” αυτό τον κρατάνε πέρα από κάθε νόμιμο όριο στη φυλακή, ως δήθεν προφυλακισμένο: Για να τιμωρήσουν τον ίδιο και να φρονηματίσουν τους υπόλοιπους. Καταπατώντας τα δικαιώματά του και θέτοντας σε κίνδυνο την υγεία και τη ζωή του.


Και κάτι τελευταίο: Να διασύρονται ως στηρίγματα της τρομοκρατίας όσοι υποστηρίζουν ότι ο Σακκάς πρέπει τώρα, χτες, να αποφυλακιστεί, δεν είναι παρά απόπειρα φίμωσης και τρομοκράτησής τους. Γιατί δεν χρειάζεται να συμφωνεί κανείς με τις απόψεις του Σακκά για να υπερασπίζεται το δικαίωμά του να είναι ελεύθερος. Από την άποψη αυτή η ελευθερία του είναι ελευθερία όλων μας…

Πηγή seisaxthia.wordpress.: 

Διαβάστε Περισσότερα

Οι θυρωροί των πολυεθνικών

Άρης Χατζηστεφάνου

Οι επιχειρηματίες της πάλαι ποτέ «ισχυρής Ελλάδας», από τον Μυτιληναίο και τον Βγενόπουλο μέχρι και τον κραταιό Μπόμπολα, μετατρέπονται σταδιακά σε «ορντινάτσες» των ξένων κολοσσών που θέλουν να εξαγοράσουν όλη τη χώρα.

 

Πόσο διαφορετικός πρέπει να φάνταζε ο παγωμένος αέρας της Μόσχας στον Τζέφρι Σακς. Η προηγούμενη μεγάλη αποστολή, για το αγαπημένο παιδί του πανεπιστημίου του Χάρβαρντ το 1985, τον είχε φέρει αντιμέτωπο με τη μολυσμένη ατμόσφαιρα και την έλλειψη οξυγόνου στην Λα Παζ της Βολιβίας.

Τότε όμως τα είχε καταφέρει. Εφάρμοσε σε πειραματικό επίπεδο τη θεραπεία σοκ την οποία αργότερα θα δοκίμαζε το ΔΝΤ σε όλο τον κόσμο: Μαζικό ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίαςσε συνδυασμό με απάνθρωπα μέτρα «δημοσιονομικής προσαρμογής» που μετριούνται σε χιλιάδες ανθρώπινες ζωές.

Στη Μόσχα όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Το ταξίδι, που πραγματοποίησε με χρήματα του Τζορτζ Σόρος, αμέσως μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, πέτυχε θεωρητικά τον στόχο του αλλά στοίχισε μερικά δισεκατομμύρια δολάρια στους πάτρονές του. Ο Σακς κατάφερε να στήσει τον μηχανισμό ξεπουλήματος της χώρας αλλά δεν έλαβε τα κατάλληλα μέτρα ώστε η μερίδα του λέοντος να περάσει απευθείας στα χέρια των ξένων πολυεθνικών.

Αντιθέτως οι μαζικές ιδιωτικοποιήσεις που επέβαλε ο τότε πρόεδρος Μπόρις Γιέλτσιν, αφού πρώτα βομβάρδισε το κοινοβούλιο, οδήγησαν στη δημιουργία των περίφημων Ρώσων Ολιγαρχών οι οποίοι μπορούσαν να διαπραγματευτούν από θέση ισχύος με τους γύπες των διεθνών αγορών – πάντα σε βάρος των Ρώσων πολιτών.

Η σχετική αυτή αποτυχία έγινε έκτοτε μάθημα για το ΔΝΤ αλλά και τα επιχειρηματικά μεγαθήρια που επιχειρούν να υφαρπάξουν τις υποδομές μιας χώρας για ένα κομμάτι ψωμί. Ενω προσέχουν να μην χάσουν τον έλεγχο της κατάστασης, από τοπικές επιχειρήσεις που συχνά λειτουργούν με όρους μαφίας, γνωρίζουν πολύ καλά ότι χρειάζονται τις πολιτικές διασυνδέσεις αλλά και τα δίκτυα προπαγάνδας που έχουν στήσει με υπομονή και κόπο οι «ντόπιοι».

Πως θα μπορούσε να κινηθεί η καναδική Eldorado στην Ελλάδα εάν δεν είχε τη στρατιά δημοσιογράφων στα μέσα ενημέρωσης του Μπόμπολα να προετοιμάζουν το έδαφος και να εξισώνουν τους κατοίκους της Χαλκιδικής με τρομοκράτες. Πόσο κενή θα ήταν η σκηνοθετημένη συγκέντρωση των «αγανακτισμένων» κατοίκων στην περιοχή εάν η Νέα Δημοκρατία δεν έστελνε τον Άδωνη Γεργιάδη να διαλαλεί τα προτερήματα της καναδικής επένδυσης.

Και λίγο νωρίτερα, πόσο άχαρη θα ήταν η παρουσία του Γερμανού τοποτηρητή Χανς Γιοακίμ Φούχτελ, ο οποίος ήρθε να επιβάλλει τις γερμανικές εταιρείες διαχείρισης απορριμμάτων, εάν το σύνολο των νυχτερινών δελτίων δεν τον αντιμετώπιζε σαν μεσσία – και ο Άδωνις (ναι, πάλι αυτός) δεν σερνόταν από κανάλι σε κανάλι για να εξηγεί πόσο «συμπαθητικός» είναι ο Γερμανός υπουργός. Αντίστοιχα πόση ευγνωμοσύνη χρωστά η κινεζική Cosco στις τηλεοπτικές εκπομπές προώθησης ξένων εταιρειών που παρουσιάζει κάθε Κυριακή βράδυ ο ΑΝΤ1.

Αυτού του είδους τα δίκτυα προπαγάνδας και πολιτικού χαμαιλοντισμού χρειάζονται δεκαετίες για να στηθούν και είναι αναντικατάστατης σημασίας για κάθε σοβαρό επενδυτή ή… κατακτητή. Προφανώς αρκετές οικονομικές υπερδυνάμεις φροντίζουν να «φυτεύουν» δικούς τους ανθρώπους με όσο το δυνατόν λιγότερες παρεμβάσεις. Η αποκάλυψη λόγου χάρη μέσω του Wikileaks ότι η αμερικανική πρεσβεία παρεμβαίνει σε ελληνικές σχολές δημοσιογραφίας προετοιμάζοντας νέες γενιές δημοσιογράφων ήταν ένα χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα.

 Επίσης, η δημιουργία των λεγόμενωνΕιδικών Οικονομικών Ζωνών θα περιορίσει περαιτέρω την αξία χρήσης των θυρωρών καθώς ολόκληρες περιοχές της χώρας θα μετατραπούν σε αυτοδιαχειριζόμενες αποικίες εταιρειών όπου δεν θα ισχύει κανένας εργασιακός και περιβαλλοντικός περιορισμός.
Ακόμη και σε αυτές τις περιπτώσεις όμως ο «θυρωρός» μπορεί να ανοίξει πόρτες, να λαδώσει μηχανισμούς και να κλείσει στόματα με πολύ χαμηλότερο κόστος και σε πολύ συντομότερο χρονικό διάστημα.

Η πλειονότητα λοιπόν των μεγάλων ιδιωτικοποιήσεων που αφορούν τις υποδομές της χώρας σχεδιάζεται από ξένα μεγαθήρια που συστήνουν κοινοπραξίες με ελληνικές επιχειρήσεις. Ήδη από την πρώτη στιγμή που παρουσιάστηκε ο κατάλογος του ξεπουλήματος εμφανίστηκαν κονσόρτσιουμ ελληνικών και ξένων επιχειρήσεων να διεκδικούν τα φιλέτα της δημόσιας περιουσίας.

Οι συμμαχίες αυτές αν και τροποποιούνται διαρκώς είναι ενδεικτικές του κλίματος: Στο φυσικό Αεριο (ΔΕΠΑ -ΔΕΣΦΑ) είδαμε τον τσεχικο όμιλο PPF να καταθέτει προσφορά σε συνεργασία με την ΓΕΚ Τέρνα του Γιώργου Περιστέρη. Αντίθετα η Προμηθέας Gas του ομίλου Κοπελούζου έκανε τότε «στην άκρη» προσδοκώντας μελλοντικά οφέλη από την επικράτηση ρωσικών συμφερόντων.

«Μήπως ο όμιλος Κοπελούζου είναι το παρατσούκλι της Gazprom» αναρωτιόταν παλαιότερα η αμερικανική πρεσβεία σε ένα από τα τηλεγραφήματα της προς το Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Αργότερα τα ονόματα του Κοπελούζου και της Gazprom ακούστηκαν και για τα Ελληνικά Πετρέλαια (ΕΛΠΕ) ως ανταγωνιστές του Βαρδή Βαρδινογιάννη και του Ευάγγελου Μυτιληναίου που κατέβαιναν στο παιχνίδι μέσω της κοινής τους εταιρείας M&M Gas.

Παρόμοιο ήταν το σκηνικό και για το ξεπούλημα της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ όπου οι γαλλικοί κολοσσοί της Suez και της Veolia έστηναν τις πρώτες συμμαχίες τους με τον Μπόμπολα και τον όμιλο MIG του Βγενόπουλου, αντίστοιχα.

 Στη συνέχεια η δεύτερη συμμαχία αντικαταστάθηκε από την ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ του Γ. Αποστολόπουλου με την ισραηλινή εταιρεία ύδρευσης Mekorot.
Στο χώρο της διαχείρισης απορριμμάτων διέρρευσαν από πολύ νωρίς τα ονόματα Ελλήνων εργολάβων που φέρονται να εξέφρασαν ενδιαφέρον, όπως ο Μπόμπολας, ο Περιστέρης, ο Λάτσης, ο Κοπελούζος και ο Μυτιληναίος αλλά δεν αποκαλύφθηκαν άμεσα οι ξένες εταιρείες – πιθανότατα γιατί το Βερολίνο συντονίζει κεντρικά το φαγοπότι στη συγκεκριμένη πίτα των 3 δισεκατομμυρίων ευρώ μέσω του Φούχτελ.

Σημαίνουν μήπως όλα αυτά ότι το ελληνικό κεφάλαιο, αφού παρέλαβε τα τριάντα αργύρια της προδοσίας μετατρέπεται αν μη τι άλλο σε ισότιμο εταίρο των γερακιών που εποφθαλμιούν τη δημόσια περιουσία;

 Η αλήθεια δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από μια τέτοια αντίληψη.
Ίσως η πιο χαρακτηριστική περίπτωση συνεργασίας που μας επιτρέπει να καταλάβουμε τα λεόντεια χαρακτηριστικά των κοινοπραξιών ήταν οι συμφωνίες της καναδικής Eldorado με τον Μπόμπολα. Όπως είχε αποκαλύψει από πολύ νωρίς το Unfollow, στο ρεπορτάζ της Μαρινίκης Αλεβιζοπούλου, η εταιρεία του Μπόμπολα συμμετέχει μόλις με το 5% στην εταιρεία που θέλει να δραστηριοποιηθεί στην περιοχή ενώ η Eldorado ελέγχει το υπόλοιπο 95%.

 Ο Μπόμπολας λειτούργησε απλώς σαν μεσάζοντας χρησιμοποιώντας τις διασυνδέσεις του σε διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις για την εξαγορά και μεταβίβαση της TVX Hellas με το μικρότερο δυνατό πολιτικό και οικονομικό κόστος.
Ανάλογο παιχνίδι είχε παίξει στο παρελθόν ο Ανδρέας Βγενόπουλος της MIG o οποίος βρέθηκε να κατέχει μετοχές του ΟΤΕ πριν αυτές καταλήξουν στα χέρια της Deutsche Telekom – γεγονός που έκαμψε τις αντιδράσεις για το ξεπούλημα των εθνικών δικτύων τηλεπικοινωνίας στους Γερμανούς.

Παλιοί και νέοι νεροκουβαλητές

Η οικονομική κρίση μπορεί να έχει επιδεινώσει τη θέση του ελληνικού κεφαλαίου στο λεγόμενο διεθνή καταμερισμό εργασίας αλλά στην πραγματικότητα οι έλληνες επιχειρηματίες ανήκαν σχεδόν πάντα στην κατηγορία του παρασιτικού καπιταλιστή δεύτερης κατηγορίας. Στην πραγματικότητα, όπως εξηγούσε παλαιότερα ο καθηγητής Β. Φούσκας από το Richmond American International University ήταν πάντα εξαρτημένη από τη Δύση αφού δημιουργήθηκε «σαν ένα τεχνητό κατασκεύασμα Βρετανών και Γάλλων ιμπεριαλιστών που ήθελαν έτσι να μπλοκάρουν τη ρωσική επιρροή στη Μεσόγειο».

Η μετέπειτα μικρασιατική καταστροφή στέρησε από τον ελληνικό πληθυσμό και τα ελάχιστα τμήματα της αστικής τάξης που είχε δημιουργηθεί στη Μικρά Ασία. Ήδη από την εποχή της κατοχής τα «τζάκια» που δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα όφειλαν περισσότερο στον ακραίο δωσιλογισμό τους παρά στις επιχειρηματικές τους ικανότητες.

Η χώρα βυθισμένη στον εμφύλιο και αργότερα στη δικτατορία ακολουθούσε με καθυστέρηση τουλάχιστον δυο δεκαετιών τις εξελίξεις στην παγκόσμια οικονομία και οι επιχειρηματίες της περίμεναν πάντα σαν φτωχοί συγγενείς να επωφεληθούν από τα ψίχουλα που άφηναν πίσω τους τα πακέτα βοήθειας σαν το σχέδιο Μάρσαλ, το πακέτο Ντελόρ κ.ο.κ. Το μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας κατέληγε πάντα σε ξένες κατασκευαστικές ή άλλες εταιρείες που επιβάλλονταν ως όρος για την ξένη βοήθεια.

Ειδικά μετά την ένταξη στην ΕΟΚ και πολύ περισσότερο στην ευρωζώνη οι ισχυρές χώρες της Ευρώπης κατάφεραν να αποδιαρθρώσουν πλήρως το παραγωγικό μοντέλο της χώρας και να αναλάβουν όλα τα σημαντικά εργαλεία άσκησης οικονομικής πολιτικής. Παρόλα αυτά η παροχή ρευστότητας από την πολιτική χαμηλών επιτοκίων δημιούργησε μια επίπλαστη εικόνα του ελληνικού κεφαλαίου σαν του νέου «ιμπεριαλιστή» των Βαλκανίων.

Παραδόξως οι πρώτοι που φάνηκε να πείθονται από την εθνική διήγηση της μεγάλης επιχειρηματικής Ελλάδας, δεν ήταν ούτε επιχειρηματίες ούτε νεοφώτιστοι απόφοιτοι του London School of Economics – ήταν σημαντικά τμήματα της ελληνικής Αριστεράς τα οποία (απολύτως καλοπροαίρετα) θέλησαν να προστατεύσουν τους λαούς των Βαλκανίων από την αγριότητα των Ελλήνων… ιμπεριαλιστών.

Η αγριότητα ήταν πράγματι παρούσα και έχει καταγραφεί σε αρκετά ρεπορτάζ της εποχής για τις δεκάδες «Μανωλάδες» που έστηναν Έλληνες επιχειρηματίες στα Βαλκάνια, καταπατώντας όχι μόνο εργασιακά αλλά και στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα των βορείων γειτόνων μας.

 Ο «ιμπεριαλισμός» όμως είναι και πάλι βαριά κουβέντα – ο Ελληνικός καπιταλισμός έδρασε και τότε σαν νεροκουβαλητής μεγάλων επιχειρήσεων από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη.

Προφανώς οι Έλληνες βιομήχανοι είχαν όλη την… κακή πρόθεση να δράσουν σαν αιμοδιψείς εργοδότες. Όπως συμβαίνει όμως και σήμερα στο Μπαγκλαντές είναι σαν να κατηγορείς μόνο τους τοπικούς βιοτέχνες για το θάνατο εκατοντάδων εργαζομένων χωρίς να συνειδητοποιείς ότι πίσω από αυτούς κρύβονται ορισμένες από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές του πλανήτη, που κινούν τα νήματα.
Αρκετά πιο προσγειωμένη στις εκτιμήσεις της η εφημερίδα το ΒΗΜΑ με ρεπορτάζ της το Σεπτέμβριο του 1999 εξηγούσε πως η Μεγάλη Ελλάδα μετατρεπόταν σε «γέφυρα» για τις «μεγάλες μπίζνες στα Βαλκάνια».

 Οι «Μπίζνες» στις οποίες αναφερόταν βέβαια η εφημερίδα ήταν το ολοκληρωτικό ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας, της Αλβανίας και των Σκοπίων, μια διαδικασία που διέλυσε τις τοπικές οικονομίες και δείχνει ακόμη και σήμερα τις καταστροφικές τις συνέπειες (με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το ξεπούλημα της Βουλγαρικής ΔΕΗ που οδήγησε σε εξέγερση).

Προφανώς αυτό το βαλκανικό «Ελντοράντο» διέκοψε για λίγο την πτώση του ποσοστού κέρδους των μεγάλων ελληνικών επιχειρήσεων. Μόλις εξάντλησε τα καύσιμά του όμως το «ελληνικό θαύμα» συνετρίβη χωρίς ποτέ τα σωστικά συνεργεία να εντοπίσουν επιζώντες.

Σαν θυρωροί λοιπόν των πολυεθνικών (ή για να χρησιμοποιήσουμε τη δημοσιογραφική ορολογία σαν fixer) οι Έλληνες μεγαλοεπιχειρηματίες φαίνεται να βρίσκουν μια μικρή αξία χρήσης. Οι σχέσεις βέβαια των «θυρωρών» με τους ενοίκους της πολυκατοικίας δεν είναι πάντα ασυννέφιαστες.

Πριν από μερικούς μήνες ένα μπαράζ δημοσιευμάτων ευρωπαϊκών μέσων ενημέρωσης έδειξε ότι οι ξένοι οικονομικοί ηγέτες της χώρας δεν θα ανεχθούν και πολλά πολλά από τους Έλληνες μεσάζοντες. Με «ολιγάρχες» που ελέγχουν την οικονομία της χώρας με πρακτικές «μαφίας» συνέκρινε την επιχειρηματική ελίτ της χώρας το γερμανικό περιοδικό Stern.

To Spiegel παρουσίαζε φωτογραφικά αφιερώματα για τους εφοπλιστές που δεν πληρώνουν ούτε ευρώ στο κράτος ενώ το Reuters ξετίναζε κατά διαστήματα τους θεσμικούς νταβατζήδες τραπεζών και άλλων ευγενών ιδρυμάτων. Όλα τα ρεπορτάζ αποτελούσαν φυσικά δημοσιογραφικά διαμάντια και περιείχαν αδιάψευστα στοιχεία τα οποία κανένα από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης στην Ελλάδα δεν θα τολμούσε να παρουσιάσει. Η συγχορδία όμως των ξένων μέσων ενημέρωσης έδειχνε ότι το ευρωπαϊκό κεφάλαιο ήθελε να τραβήξει το αυτί του Έλληνα θυρωρού.

Σαν τον μικρό ρουφιάνο, που κάθε πολυκατοικία είχε στα χρόνια της δικτατορίας, ή ακόμη καλύτερα σαν τον χασάπη από την ταινία Ντελικατέσεν του Ζαν Πιερ Ζενέτ, το ελληνικό κεφάλαιο είναι εδώ για να υπηρετεί τους πραγματικούς ενοίκους της πολυκατοικίας και να εξοντώνει όσους έχουν την τύχη να ζουν κάτω από το έδαφος.

Unfollow Ιούνιος 2013

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Ο Δήμος Αβδελιώδης σκηνοθετεί την Όλια Λαζαρίδου στη «Γυναίκα της Ζάκυθος»

Αθήνα

Ο Δήμος Αβδελιώδης, στην πρώτη του συμμετοχή στο Φεστιβάλ Αθηνών, καταπιάνεται με ένα από τα πιο αινιγματικά κείμενα του Σολωμού.

Ο λόγος για τη «Γυναίκα της Ζάκυθος» που ανεβαίνει στις 27 και 28 Ιουνίου στην Πειραιώς 260 και αποτελεί την πρώτη συνεργασία του σκηνοθέτη με την ηθοποιό Όλια Λαζαρίδου.

Στη «Γυναίκα της Ζάκυθος» ο ποιητής αφήνει το φως και ανιχνεύει το σκοτάδι. Ενδύεται το προσωπείο του ιερομόναχου και κοιτάζει στα μάτια το Κακό, χωρίς να το φοβάται. Το Κακό εδώ δεν είναι ο απέναντι, είναι ανάμεσά μας, μέσα μας.

Η παράσταση με την ανάδειξη του λόγου του Σολωμού, όπως ενσαρκώνεται από την ερμηνεία της Όλιας Λαζαρίδου, ανασύρει στην επιφάνεια κρυμμένες πτυχές του έργου.

Το κείμενο της παράστασης στηρίχθηκε στην εκδοτική πρόταση του Δημήτρη Δημηρούλη Η Γυναίκα της Ζάκυθος (Εκδ. Μεταίχμιο, 2008) και στο έργο Διονυσίου Σολωμού Άπαντα, Πρόλογος-Αναλύσεις Έλλης Αλεξίου (Εκδ. Μέρμηγκας).

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Σολωμός εργαζόταν ως το τέλος της ζωής του πάνω σε αυτό το αινιγματικό κείμενο, το οποίο έμελλε να μείνει ημιτελές.

Την μουσική έχει αναλάβει ο Βαγγέλης Γιαννάκης, ενώ τα ενδύματα και την εικαστική παρέμβαση ο Αριστείδης Πατσόγλου.

Newsroom ΔΟΛ

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Αστυνομική διάταξη για την κάπαρη,ρίγανη,τσάι,θυμάρι,φασκόμηλο κα αρωματικά φυτά

Αστυνομική διάταξη για την αλισφακιά, την ρίγανη, την κάππαρη, το θυμάρι και άλλα αρωματικά φυτά, εκδόθηκε από το
δασαρχείο Δωδεκανήσου!

Σύμφωνα με την διάταξη, οι κάτοικοι των νησιών μας μπορούν να μαζεύουν αυτά τα φυτά, μόνο για δική τους χρήση.

Για εμπορικούς λόγους, επιτρέπεται μόνο μετά από έγγραφη άδεια της διεύθυνσης Δασών Δωδεκανήσου.

Η ίδια διάταξη προβλέπει ότι οι κάτοικοι των νησιών μας επιτρέπεται να μαζεύουν μέχρι
δύο κιλά μανιτάρια ενώ για την μεταφορά φυλλοχώματος από τα δάση, απαιτείται πρώτα άδεια.
Ειδικότερα, στην απόφαση του δασαρχείου αναφέρονται τα εξής:


«Ι. Απαγορεύουμε

α) Την εκρίζωση, κοπή, συλλογή και μεταφορά παντός είδους αρωματικού, φαρμακευτικού, βαφικού, αρτυματικού, μελισσοκομικού, ανθοκομικού και διακοσμητικού φυτού, δενδρυλλίου, θάμνου, φρυγάνου ή πόας, από δημόσια ή ιδιωτικά δάση και δασικές εκτάσεις καθώς και από δημόσιες χορτολιβαδικές-βραχώδεις εκτάσεις, χωρίς την προηγούμενη άδεια της Διεύθυνσης Δασών Δωδεκανήσου. Εξαιρούνται της απαγόρευσης τα είδη που αναφέρονται στην παρακάτω παρ. ΙΙ της παρούσας, με τους όρους αυτής.

β) Την εκρίζωση, την συλλογή ανθέων, βολβών ή την αποκοπή βλαστών, συνολικά και χωρίς εξαίρεση φυτών της οικογένειας των Oρχεοειδών (Orchidaceae), της οικογένειας των Κρινοειδών (Liliaceae) και της οικογενείας των Παιωνιιδών (Paeoniaceae).

ΙΙ. Επιτρέπουμε

α) αποκλειστικά και μόνο για κάλυψη των ατομικών αναγκών, τη συλλογή μετά την εποχή της ανθοφορίας, με κοπή του στελέχους (απαγορευμένης αυστηρά της εκρίζωσης) ειδών των φυτών τα οποία δεν προστατεύονται από διεθνείς Συμβάσεις ή την Εθνική Νομοθεσία, όπως, Ρίγανη (Origanum sp.), Φασκόμηλο ή Αλιφασκιά (Salvia.sp.), Θρούμπι (Satureja sp.), Θυμάρι (Thymus sp.), Μέντα (Mentha sp.), Ασφάκα ή Παπουλιά (Phlomis sp.). Καθώς και των ειδών Κάππαρη (Capparis sp.) και Κρίταμο (Crithmum sp.) κατά το κατάλληλο ανά είδος στάδιο συλλογής. Η επιτρεπόμενη ποσότητα συλλογής των παραπάνω ειδών ανέρχεται μέχρι του ποσού του μισού (½) κιλού κατ’ άτομο την ημέρα.

β) για εμπορική χρήση και μόνο μετά από έγγραφη άδεια της Διεύθυνσης Δασών Δωδεκανήσου, τη συλλογή και μεταφορά των παραπάνω ειδών σε μεγαλύτερες ποσότητες, η οποία θα εκδίδεται κατόπιν αιτήσεως από τον ενδιαφερόμενο και στην οποία θα καθορίζονται επακριβώς η ποσότητα, η περιοχή και το χρονικό διάστημα συλλογής ανά είδος.

Σημειώνεται ότι δεν ικανοποιούνται αιτήματα όταν οι περιοχές συλλογής εμπίπτουν σε ειδικό καθεστώς προστασίας βάσει συγκεκριμένων διατάξεων (περιοχές απόλυτης προστασίας, Natura, κ.α.) οι οποίες απαγορεύουν τη συλλογή όλων ή κάποιων ειδών της αυτοφυούς χλωρίδας ή όπου υπάρχει κίνδυνος υποβάθμισης της βιοποικιλότητας και της λειτουργίας του οικοσυστήματος.
ΙΙΙ. Επιτρέπουμε καθ ́ όλο το έτος, τη συλλογή μανιταριών (μυκήτων), μέχρι του ποσού των δύο (2) κιλών κατ ́ άτομο και ανά ημέρα και μόνο με κοπή του υπέργειου τμήματος του μανιταριού.
Απαγορεύεται η συλλογή με εκρίζωση καθώς και η συλλογή ποσού μεγαλύτερου των δύο (2) κιλών χωρίς προηγούμενη άδεια της δ/νσης δασών δωδεκανήσου.

Τονίζεται ότι η εδωδιμότητα και η επιλογή των συλλεγόμενων μανιταριών γίνεται με απόλυτη και αποκλειστική ευθύνη του συλλέκτη.

ΙV. Επιτρέπουμε την απόληψη και μεταφορά φυτοχώματος (φυλλόχωμα), από δημόσια και ιδιωτικά δάση και δασικές εν γένει εκτάσεις, μόνο μετά από έγκριση της δ/νσης δασών δωδεκανήσου.

ΙV. Επιτρέπουμε καθ ́ όλο το έτος τη συλλογή άγριων εδώδιμων καρπών ή καρπών για φαρμακευτική χρήση, απαγορευμένης της κλάδευσης των θάμνων και δένδρων, μέχρι του ποσού των δύο (2) κιλών κατ’ άτομο και ημέρα.

Απαγορεύεται η συλλογή ποσοτήτων πέραν των παραπάνω χωρίς την άδεια της δ/νσης δασών δωδεκανήσου.

Γενικοί όροι:

Η παρούσα ΔΑΔ ρυθμίζει τις δευτερεύουσες καρπώσεις σε δάση που:


α. δεν υπάρχουν εγκεκριμένες διαχειριστικές μελέτες ή πίνακες υλοτομίας,
β. υπάρχουν εγκεκριμένες διαχειριστικές μελέτες ή πίνακες υλοτομίας χωρίς πρόβλεψη δευτερευουσών καρπώσεων,
γ. αιτείται η συλλογή ειδών της αυτοφυούς χλωρίδας που δεν περιλαμβάνονται στις δευτερεύουσες καρπώσεις της διαχειριστικής μελέτης ή του πίνακος υλοτομίας, δεν είναι δυνατόν να ικανοποιηθούν αιτήματα για συλλογή ειδών τα οποία:

α. περιλαμβάνονται στον πίνακα Α του Π.δ.67/1980 (ΦΕΚ Α ́ 23) και είναι απόλυτης προστασίας

β. δεν περιλαμβάνονται στον πίνακα διατίμησης δασικών προϊόντων του τρέχοντος έτους και συνεπώς δεν υπάρχει καθορισμένο μίσθωμα

1. Δεν ικανοποιούνται αιτήματα όταν οι περιοχές συλλογής εμπίπτουν σε ειδικό καθεστώς προστασίας βάσει συγκεκριμένων διατάξεων (περιοχές απόλυτης προστασίας, Natura κ.α.) οι οποίες απαγορεύουν τη συλλογή όλων ή κάποιων ειδών της αυτοφυούς χλωρίδας ή όπου υπάρχει κίνδυνος υποβάθμισης της βιοποικιλότητας και προστασίας του οικοσυστήματος.

2. Η παρούσα ΔΑΔ ισχύει για τις εκτάσεις της περιοχής αρμοδιότητας της δ/νσης δασών δωδεκανήσου για τα είδη και τις περιοχές συλλογής που δεν εμπίπτουν στους περιορισμούς που τίθενται στην παρ. 2 και 3 των γενικών όρων.

3. Η χρονική διάρκεια ισχύος των εγκρίσεων της Υπηρεσίας μας θα καθορίζεται κατά περίπτωση.
Σημειώνεται ότι όπου στην παρούσα αναφέρεται η έκφραση «άδεια της Δ/νσης Δασών Δωδεκανήσου», αυτή εκδίδεται μετά από αίτηση του ενδιαφερόμενου και όπου απαιτείται καταβάλλεται το αντίστοιχο μίσθωμα του ισχύοντος πίνακα διατίμησης δασικών προϊόντων. Στις περιπτώσεις που απαιτείται άδεια, προτεραιότητα έχουν οι μόνιμοι κάτοικοι της περιοχής συλλογής και του νομού Δωδεκανήσου.

Τα δασικά προϊόντα της παρούσας, των οποίων η συλλογή επιτρέπεται χωρίς την προηγούμενη άδεια της δασικής αρχής, προορίζονται μόνο για τη κάλυψη ατομικών αναγκών, απαγορευμένης της χρήσης τους για εμπορικούς σκοπούς.

Οι παραβάτες της παρούσας και εκείνοι κατ’ εντολή των οποίων ενεργούν, διώκονται και τιμωρούνται σύμφωνα με τις διατάξεις της δασικής Νομοθεσίας, άρθρο 268 §3 και άρθρο 287 §22 του Ν.δ. 86/1969 όπως ισχύουν καθώς και με το άρθρο 28 του Ν.1650/86 όπως τροποποιήθηκε και ισχύει με το Ν. 4042/12. Τα δε παρανόμως συλλεγμένα προϊόντα κατάσχονται σύμφωνα με το άρθρο 271 του Ν.δ.86/1969 όπως τροποποιήθηκε και ισχύει με το Ν. 4138/2013.

Η ισχύς της παρούσας αρχίζει από τη δημοσίευσή της και ισχύει μέχρι της ανακλήσεώς ή τροποποιήσεώς της και καταργεί κάθε προηγούμενη που ρυθμίζει τα ίδια θέματα, η δε τήρησή της ανατίθεται στα όργανα της δ/νσης δασών δωδεκανήσου, της Ελληνικής Αστυνομίας, της δημοτικής Αστυνομίας και σε κάθε φιλόνομο πολίτη.
Η Δ/ντρια Δασών Δωδ/σου
Μπαλατσούκα Αικατερίνη
δασολόγος MSc  
Πηγή : http://sikamia.blogspot.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Οι Κυκλάδες «θάμπωσαν» Αυστριακούς δημοσιογράφους

Τη μοναδικότητα της λάμψης και του φωτός των Κυκλάδων, εκθειάζουν οι Αυστριακοί δημοσιογράφοι, εκπρόσωποι των σημαντικότερων αυστριακών ημερήσιων εφημερίδων, ειδικών εντύπων και της δημόσιας Αυστριακής Τηλεόρασης, οι οποίοι επισκέφθηκαν μέσα στις προηγούμενες ημέρες τη Σαντορίνη, τη Νάξο και τη Σχοινούσα, στο πλαίσιο αποστολής που διοργάνωσε το Γραφείο Αυστρίας του ΕΟΤ σε συνεργασία με το Δήμο Νάξου και δύο ταξιδιωτικούς οργανισμούς.

Απο τη Σαντορίνη και το ηλιοβάσιλεμα στην Οία, τη Νάξο με τις απέραντες παραλίες και τα παραδοσιακά χωριά έως τις Μικρές Κυκλάδες, είχαν την ευκαιρία να θαυμάσουν οι συμμετέχοντες στην αποστολή, στο πλαίσιο της οποίας ο δήμος Νάξου τίμησε την ιδιοκτήτρια του αυστριακού ταξιδιωτικού οργανισμού Springer Reisen, για την επί 20 χρόνια παρουσία του στο νησί και τη συμβολή του στην ανάπτυξη του τουρισμού της Νάξου.

Πρόκειται, όπως τονίστηκε για το μόνο διοργανωτή ταξιδίων που συνδέει την Αυστρία και συγκεκριμένα την πόλη Γκρατς με τη Νάξο με πτήση που πραγματοποιείται με μικρό αεροσκάφος το οποίο, λόγω της ζήτησης και απήχησης που έχει η Νάξος ως προορισμός, είναι πάντα πλήρες, κάτι που επισήμανε ως ιδιαίτερης σημασίας γεγονός για το νησί, ο αντιδήμαρχος Νάξου στην τελετή απονομής τιμητικής πλακέτας.

Στο πλαίσιο της εκδήλωσης συζητήθηκε το θέμα αύξησης της συχνότητας των πτήσεων, το οποίο όμως προσκρούει στην απουσία μικρών αεροσκαφών από την ευρωπαϊκή αγορά, ενώ το πρόβλημα των μικρών αεροδρομίων θα αναδειχθεί στο μέλλον σε μείζονα ανασταλτικό για τον τουρισμό παράγοντα, λόγω της απουσίας κατάλληλων αεροσκαφών.

Ο διευθυντής της αεροπορικής εταιρείας Air Berlin – Fly Niki, Κρίστιαν Λέσγιακ, ο οποίος συμμετείχε στην αποστολή – που συνόδευε εκ μέρους του Γραφείου Αυστρίας του ΕΟΤ ο Γιάννης Ραφαλιάς — εξήγησε την κατάσταση των αερομεταφορών και τόνισε ότι τα μικρά νησιά θα έπρεπε να αναζητήσουν τρόπους, όπως για παράδειγμα τη ναύλωση μικρού αεροσκάφους, για την εξυπηρέτηση και σύνδεση τους με ευρωπαϊκούς προορισμούς.

Όπως χαρακτηριστικά επισήμανε ο ίδιος, «ο ανταγωνισμός είναι πλέον μεγάλος, τα συμφέροντα μεγάλων διοργανωτών προσανατολίζονται στη μεγιστοποίηση του κέρδους, κάτι που θα επηρεάσει στο μέλλον τα δεδομένα».

Αξίζει να σημειωθεί, πως κατά μέσο όρο πάνω από 500.000 Αυστριακοί επισκέπτονται κάθε χρόνο την Ελλάδα, ενώ η Αυστρία, σε αναλογία με τον πληθυσμό της – 8,4 εκατομμύρια κάτοικοι – βρίσκεται, εδώ και χρόνια, στην πρώτη θέση, από πλευράς αφίξεων ξένων τουριστών στην Ελλάδα.

Στην εντυπωσιακή αύξηση εφέτος των κρατήσεων από Αυστρία, για διακοπές στην Ελλάδα, αύξηση που φθάνει ακόμη και στο 25%, αναφέρονται και τα δεκάδες σχετικά δημοσιεύματα και αφιερώματα για τον ελληνικό τουρισμό στον αυστριακό Τύπο μέσα στους τελευταίους μήνες.

Πηγές: AMΠE-kathimerini.gr 
Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Έχεις μαγαζί; Θα πληρώσεις!... video...

Γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης

Την δική του οπτική στο θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων μου έδωσε ο ιδιοκτήτης μικρού ξενοδοχείου, προσπαθώντας να μου αποδείξει ότι έχει περισσότερους συνεταίρους απ’ ό,τι νομίζουμε. Κάθε μέρα και ανεξάρτητα από το αν τα δωμάτια του είναι ανοικτά ή κλειστά, ο ίδιος καλείται να πληρώσει φόρους υπέρ των κληρονόμων του Ελβις και υπέρ των πρωταγωνιστών της Πολυκατοικίας. Όχι της δεξιάς πολυκατοικίας, που έλεγε ο Καρατζαφέρης, αλλά του σήριαλ του Mega.

Εχει μία μονάδα σαράντα δωματίων και γι’ αυτά καλείται να πληρώσει κάθε χρόνο περισσότερα από 12.000 ευρώ σε πνευματικά δικαιώματα στην ΑΕΠΙ και στους Έλληνες ηθοποιούς. Στην ΑΕΠΙ πληρώνουν όλοι όσοι έχουν κατάστημα στο οποίο παίζει μουσική, ακόμη κι αν αυτή είναι από το ραδιόφωνο. Το ραδιόφωνο πληρώνει πνευματικά δικαιώματα, αλλά το ίδιο καλείται να κάνει και το καφενείο του χωριού που έχει ανοικτό ένα τρανζίστορ.

Εδώ και λίγο καιρό πνευματικά δικαιώματα εισπράττουν και οι Έλληνες ηθοποιοί. Έχουν το δικαίωμα να απαιτήσουν χρήματα, αρκεί να υπάρχει σε μαγαζί ή ξενοδοχείο τηλεόραση.

 Ένα μέρος των χρημάτων δίδεται σε όσους ηθοποιούς συμμετείχαν σε σήριαλ που προβάλλονται από την τηλεόραση, ανεξάρτητα αν προβάλλονται πρώτη ή τριακοστή φορά. Επίσης, είναι ανεξάρτητο αν στο μέρος που είναι η τηλεόραση υπάρχει σήμα ή όχι. Μπορεί να πληρώνει κανείς την nova για να βλέπουν οι πελάτες του στο ξενοδοχείο το fox, αλλά οι ηθοποιοί απαιτούν το δικό τους μερτικό. Πάλι καλά που δεν έχουν ακόμη πάρει χαμπάρι την φάμπρικα τα σωματεία ηθοποιών της αλλοδαπής.

Ποιό είναι το σκεπτικό; Ότι οι πελάτες των ξενοδοχείων τα διαλέγουν επειδή έχουν τηλεόραση και επειδή η τηλεόραση δείχνει τα αγαπημένα τους σήριαλ. Δηλαδή, ξεκινάει ο άλλος να κάνει 100 ή 200 χιλιόμετρα να πάει σε ένα βουνό για δύο μέρες και θα κλειδωθεί στο δωμάτιο να δει την Λάμψη του Φώσκολου!

Υπάρχει κι ένα θέμα δημοκρατίας, όπως θα έλεγαν αρκετοί φίλοι. Ειδικά η ΑΕΠΙ, μία ιδιωτική εταιρεία, έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί την αστυνομία για να φέρει σε πέρας το έργο της. Εχει στην υπηρεσία της δημοσίους υπαλλήλους σαν να πρόκειται για δικούς της υπαλλήλους. Σε αρκετές περιοχές της χώρας η αστυνομία ασχολείται κυρίως με τις εισπράξεις της ΑΕΠΙ.

Υπάρχουν πολλά ερωτήματα. Όπως το αν οι κληρονόμοι του Έλβις παίρνουν πράγματι τα χρήματα που εισπράττει ο υπάλληλος της ΑΕΠΙ από τον καφενέ της Άνω Παναγιάς και μάλιστα με την συνδρομή των επίλεκτων δυνάμεων της αστυνομίας. Από την άλλη, η αντίθεση στις υπερβολές δεν μπορεί να αποτελέσει παράθυρο για να μην πληρώνονται πνευματικά δικαιώματα. 

Μόνο που κάποιος θα πρέπει να το κάνει. Να κοιτάξει τι πραγματικά συμβαίνει και τι θα πρέπει να διορθωθεί. Διότι όπως πάει θα εμφανιστούν σε λίγο και οι παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές για να διεκδικήσουν μερτικό από τα άδεια δωμάτια του ξενοδοχείου του φίλου μας. Γιατί όχι; 

Στην Ελλάδα είναι αρκετό να νομίζει κανείς ότι μία επιχείρηση δουλεύει. Όλοι θα ζητήσουν από αυτή την επιχείρηση το δικό τους ... μερτικό. 

 Δείτε το βίντεο Του έκλεισαν το μαγαζί
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=oOHVnPTkCY0#at=94

Πηγή:capital

Διαβάστε Περισσότερα

Πώς το ελληνικό δράμα έγινε παγκόσμια τραγωδία

του Mainly Macro*
Ίσως αυτός ο τίτλος να είναι πολύ σκληρός , αλλά υπάρχει μια εικασία ότι αυτό που συνέβη στην Ελλάδα το 2010 ήταν ζωτικής σημασίας για τη μετάβαση στην λιτότητα όχι μόνο της Ευρωζώνης, αλλά και του Ηνωμένου Βασιλείου και των ΗΠΑ .


Δεδομένου ότι οι περισσότεροι λογικοί άνθρωποι αναγνωρίζουν τώρα ότι η παγκόσμια επιλογή της λιτότητας ( ως λύσης) ήταν ένα τρομερό λάθος, το να κατανοήσουμε τι πήγε στραβά στην Ελλάδα είναι σημαντικό. Με αυτό δεν εννοώ το πως η Ελλάδα κατέληξε να συμπεριφέρεται δημοσιονομικά με ανεύθυνο τρόπο, όσο ενδιαφέρον και σημαντικό και αν είναι αυτό. Αυτά τα πράγματα συμβαίνουν μερικές φορές, αλλά δεν έχουν συνήθως παγκόσμιες συνέπειες. Αυτό που είναι πιο σημαντικό είναι το πώς η Ευρωζώνη και το ΔΝΤ χειρίστηκαν στη συνέχεια τα γεγονότα και μετέτρεψαν την ελληνική κρίση σε κρίση της Ευρωζώνης και όχι μόνο.
Αυτά τα γεγονότα έχουν πρόσφατα αναλυθεί από το ΔΝΤ. (Μεταγενέστερες αναφορές στις αριθμημένες παραγράφους ). Συγχαρητήρια σε αυτούς που δημοσιοποίησαν και ανέλυσαν αυτοκριτικά το ρόλο τους στην υπόθεση αυτή. Όσον αφορά στην ουσία, τα πραγματικά στοιχεία δεν αμφισβητούνται.
Υπήρχαν δύο δυνατές απαντήσεις απέναντι στα στοιχεία που άρχισαν να αποκαλύπτονται από την ελληνική κυβέρνηση. [1]
Η πρώτη θα ήταν η συγνώμη , με τη μορφή μια μεγάλης οικονομικής υποστήριξης από άλλες κυβερνήσεις της Ευρωζώνης. Αυτές οι κυβερνήσεις θα μπορούσαν να επισημάνουν ότι ο ελληνικός λαός μέσω των προηγούμενων κυβερνήσεών του , δεν είχε την πρόθεση να συνεργήσει με δόλο σε μια τέτοια τέτοια σπατάλη , και ότι η Ευρωζώνη δεν θέσπισε τα αναγκαία θεσμικά όργανα προκειμένου να αποφευχθούν τέτοιου είδους δυσάρεστες συνέπειες . Ως εκ τούτου θα μπορούσαν να πληρώσουν (με κάποιο τρόπο) ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού χρέους ως δώρο. Αυτό δεν θα ήταν ποτέ πιθανό να συμβεί, και αυτό δεν συνέβη. [2]
Η δεύτερη εφικτή επιλογή θα ήταν η αθέτηση πληρωμών . Όπως επίσης αναφέρει η έκθεση (παρ. 55), ορισμένα από τα προγράμματα του Ταμείου μετά το 2000 είχαν ξεκινήσει με κάποια «συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα». Ωστόσο, αρχικά η Ευρωζώνη απέκλεισε αυτή την πιθανότητα , όπως η έκθεση καθιστά σαφές. Γιατί όμως αυτό αποκλείστηκε από την Ευρωζώνη; Η φιλάνθρωπη εξήγηση ήταν η ανησυχία ότι εφόσον δοθεί έστω μια φορά η δυνατότητα της αθέτησης πληρωμών   , οι αγορές θα στραφούν σε άλλες ευάλωτες κυβερνήσεις. Όπως ήταν αναμενόμενο, το έκαναν ούτως ή άλλως. Μια άλλη εξήγηση ήταν ότι με την αθέτηση πληρωμών οι τράπεζες σε άλλες χώρες της Ευρωζώνης θα μπορούσαν να χάσουν πολλά χρήματα, και να γίνουν ακόμη πιο ευάλωτες . Ενδέχεται επίσης η εκδοχή της ύπαρξης ψηγμάτων υπερηφάνειας.
Έτσι, το αποτέλεσμα ήταν η μεταβίβαση της κυριότητας ενός μεγάλου μέρους του ελληνικού χρέους από τον ιδιωτικό τομέα σε άλλες κυβερνήσεις της Ευρωζώνης, και η επιβολή παραλυτικής λιτότητας για την Ελλάδα. Αυτή η λύση ήταν αναποτελεσματική: Η αθέτηση πληρωμών απλά αναβλήθηκε , και έγινε μια επί μέρους αθέτηση για το υπόλοιπο του ιδιωτικού χρέους. Νέα μέτρα λιτότητας επιβλήθηκαν, και οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης ορκίστηκαν ότι δεν θα επαναληφθεί το ίδιο φαινόμενο αθέτησης του χρέους που τώρα κατέχουν. Και πάει λέγοντας…
Γιατί, λοιπόν, το ΔΝΤ δεν επεσήμανε ότι το αρχικό σχέδιο δεν ήταν εφικτό, και δεν αρνήθηκε να συμμετέχει; Αυτό θα ήταν μια σκληρή πολιτική απόφαση αλλά το ΔΝΤ ασκείται στη λήψη τέτοιων αποφάσεων όταν η οικονομία το υπαγορεύει. Η έκθεση καταδεικνύει τις αποτυχίες της εφαρμογής του ελληνικού προγράμματος αλλά αναγνωρίζει επίσης ότι η μετέπειτα μεταστροφή   της δημοσιονομικής αναδιάρθρωσης στην Ελλάδα ήταν δραματική, οπότε δεν είναι εύκολο να πιστέψουμε ότι τα στοιχεία τα έλαβαν σοβαρά υπόψη. Το πραγματικό πρόβλημα, όπως ανέφερα εδώ ήταν ότι οι προβλέψεις για την ελληνική οικονομία ήταν απελπιστικά αισιόδοξες.
Γιατί ήταν τόσο αισιόδοξες; Δεδομένου ότι το ΔΝΤ το γνώριζε (παρ. 41) και το είχε αναγνωρίσει και πριν, υποτίμησε τον αντίκτυπο που θα είχε η οικονομία της λιτότητας. Χρησιμοποίησε λανθασμένους πολλαπλασιαστές . [3] Ωστόσο, ενώ η έκθεση καταλήγει στο σύνολό της σε ορισμένα συμπεράσματα , δεν μπορώ να καταλάβω καμία ανάλυση για το πώς έγινε αυτό το θεμελιώδες, και αναμφισβήτητα κρίσιμο λάθος . [4] Εάν μιλήσετε με ανθρώπους που γνωρίζουν στοιχειωδώς την οικονομική θεωρία θα σας πουν ότι όταν καθορίζονται ονομαστικά επιτόκια, το σημείο εκκίνησης για τον πολλαπλασιαστή των δημοσίων δαπανών θα πρέπει να είναι το ένα. [5] Σε μια οικονομικά ανάπηρη οικονομία είναι πιθανό να υπάρξουν πολλές περιορισμένες ιδιωτικές πιστώσεις, οπότε ο πολλαπλασιαστής φόρου ή μεταβίβασης είναι επίσης πιθανό να είναι πολύ μεγαλύτερος από το κανονικό. Έτσι, οι αριθμοί που βασίζονται στην μελέτη παρελθόντων στοιχείων που αφορούν σε περιόδους που η νομισματική πολιτική ήταν σε θέση να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις της φορολογικής προσαρμογής, ήταν και θα είναι πάντα σοβαρό λάθος. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς κάτοχος του βραβείου Νόμπελ για να λύσει το ζήτημα , το μόνο που χρειάζεται είναι να ζητήσει την βοήθεια από τους ανθρώπους που έχουν εργαστεί και μελετήσει την θεωρία των δημοσιονομικών πολλαπλασιαστών. [6] Γνωρίζοντας λίγα πράγματα για το ΔΝΤ, θα ήθελα πολύ να μάθω πώς έγινε αυτό το λάθος. [7] [8]
Το έγγραφο του ΔΝΤ δεν είναι χρήσιμο μόνο για να αντλούμε διδάγματα από το παρελθόν. Επίσης, αναφέρεται σε ένα πραγματικό ζήτημα που πρέπει να αρχίσει να συζητείται στην Ευρωζώνη, και αυτό αφορά στο ποιες είναι οι καλύτερες θεσμικές ρυθμίσεις για τον ύστατο δανειστή προς τα κράτη της Ευρωζώνης (εφεξής ΥΔ); Όπως έχει επισημάνει ο PaulDeGrauwe, τα τελευταία χρόνια λένε ότι θα πρέπει να υπάρξει ένας ΥΔ για να αποφευχθεί μια κακή ισορροπία σε αναπόφευκτες κρίσεις χρέους. Αλλά γιατί θα πρέπει ο ΥΔ να είναι η κεντρική τράπεζα, άλλες κυβερνήσεις της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ;
Αυτό που η έκθεση του ΔΝΤ δείχνει ξεκάθαρα είναι ότι δεν θα πρέπει να είναι άλλες κυβερνήσεις της Ευρωζώνης. Ένας καλός ΥΔ πρέπει να είναι αποτελεσματικός (να έχει τη δύναμη για να αποτρέψει τυχόν αποσταθεροποίηση ), αλλά θα πρέπει επίσης να είναι σε θέση να γνωρίζει πότε δεν πρέπει να επέμβει   ώστε αντίθετα να επιτρέψει να συμβεί μια αθέτηση πληρωμών. Οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης απέτυχαν και στις δύο δοκιμασίες: ποτέ δεν ήταν πρόθυμοι να διαθέσουν επαρκείς πόρους για την εξασφάλιση της αποτελεσματικότητάς τους, αλλά και με την Ελλάδα απέτυχαν να δουν ότι η αθέτηση πληρωμών ήταν αναπόφευκτη. Διαθέτουν τα λάθος κίνητρα για να πάρουν τη σωστή απόφαση.
Μπορείτε να σκεφτείτε ότι το ελληνικό συμβάν και το ΔΝΤ βρίσκονται στο ίδιο τσουβάλι . Αλλά, όπως επισημαίνει , ο KarlWhelan, η ΕΚΤ δεν είναι άμοιρη ευθυνών για το ελληνική κατάσταση. Και είναι αρκετά ανησυχητικό γιατί η δυνατότητα αγοράς κρατικών ομολόγων από την ΕΚΤ(OoutrightMonetaryTransaction)   και η ίδια η ΕΚΤ είναι τώρα ο ΥΔ. Προβλέπεται σωτηρία , αλλά από εκείνες τις κυβερνήσεις που ήδη έκαναν λάθος στην περίπτωση της Ελλάδας. Έτσι, σε μια μελλοντική κρίση, η ΕΚΤ θα έχει τους κατάλληλους μηχανισμούς ώστε να είναι σε θέση να γνωρίζει πότε θα πρέπει να αγοράσει το δημόσιο χρέος και πότε δεν θα πρέπει να κάνει τίποτα για να αποτρέψει μια αθέτηση πληρωμών; Ενώ το ΔΝΤ αξίζει τα εύσημα για τη δημόσια αυτοκριτική του , δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ πόσο καιρό θα πρέπει να περιμένουμε για μια παρόμοια αυτοκριτική του ρόλου της ΕΚΤ σε αυτήν την υπόθεση;
————————————————
[1]. Όπως σημειώνει το ΔΝΤ, τον Οκτώβριο του 2009 η νέα κυβέρνηση αναθεώρησε προς τα πάνω τις προβλέψεις της για το έλλειμμα του 2009, από 4% σε 12,5% του ΑΕΠ, και ακόμη και αυτό ήταν 3% κάτω από την τελική εκτίμηση.
[2] Από τεχνική άποψη, αυτό θα βασιζόταν σε μια σειρά δημοσιονομικών λογαριασμών της Ευρωζώνης. Αν μια κυβέρνηση βάζει τους ανθρώπους της σε μπελάδες, οι άλλες κυβερνήσεις θα αυξήσουν τους φόρους ή θα περικόψουν τις δαπάνες για την πρόληψη της αθέτησης πληρωμών . Όταν έγραφα αυτή την εργασία με τον CampbellLeith, αποκλείσαμε αυτή τη δυνατότητα ως μη ρεαλιστική, αλλά ποτέ δεν φανταζόμουν ότι η απόφαση θα πρέπει να ξανασυζητηθεί τόσο γρήγορα .
[3] Υποθέτοντας έναν πολλαπλασιαστή 0,5 και όχι 1 δεν λαμβάνονται υπόψη όλες οι παράμετροι της πρόβλεψης σφάλματος. Το συμπέρασμα που βγαίνει ακούγεται λίγο σαν να «περιμέναμε τη νεράιδα της εμπιστοσύνης, αλλά δεν εμφανίστηκε». Για παράδειγμα, τα λάθη “αντανακλούν την απουσία εκκίνησης της ανάπτυξης του ιδιωτικού τομέα εξ αιτίας της αύξησης της παραγωγικότητας και της βελτίωσης του επενδυτικού κλίματος που το πρόγραμμα είχε την ελπίδα ότι θα προέκυπταν από τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.”
[4] Δίνω υπερβολική έμφαση σε αυτό το σημείο; Ας το συζητήσουμε. Χρησιμοποιώντας τους σωστούς πολλαπλασιαστές, το ΔΝΤ απλά δεν μπορούσε να αποδείξει ότι η μη -αθέτηση πληρωμών θα είχε θετικό αποτέλεσμα. (Όπως διευκρινίζει η έκθεση , οι πραγματικές προβλέψεις μόλις το έπραξαν.) Το ΔΝΤ λέει στην υπόλοιπη Τρόικα ότι δεν μπορούν να συμμετέχουν χωρίς κάποια αρχική αθέτηση πληρωμών . Φοβούμενοι τις συνέπειες που μπορεί να έχουν τέτοιες ειδήσεις, οι Ευρωπαίοι αναγνωρίζουν ότι απαιτείται κάποια αθέτηση πληρωμών. Αντί δαπανών το επόμενο έτος και απωθώντας έτσι το αναπόφευκτο, η τρόικα επικεντρώνεται στη διαπίστωση ότι η Ελλάδα είναι μια ειδική περίπτωση, και διαβεβαιώνει ότι θα υπάρχει επαρκής υποστήριξη για άλλες χώρες της περιφέρειας με ευνοϊκούς όρους, χωρίς αυστηρά μέτρα λιτότητας (χρησιμοποιώντας τους σωστούς πολλαπλασιαστές). Ο υπόλοιπος κόσμος αντιμετωπίζει όλο και περισσότερο την Ελλάδα ως μεμονωμένο περιστατικό και όχι ως αρχή μιας παγκόσμιας κρίσης χρέους. Η άλλη δυνατότητα, που διερευνήθηκε από τον BarryEichengreen (HTBradDeLong), είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να είχε επιμείνει στην αθέτηση πληρωμών.
[5] Σε μια κλειστή οικονομία σε χαμηλά ή μηδενικά επίπεδα ο πολλαπλασιαστής είναι σχεδόν βέβαιο ότι είναι πάνω από ένα. Σε μια νομισματική ένωση, έστω και αν οι δαπάνες της κυβέρνησης είναι εξ ολοκλήρου από την εγχώρια αγορά, σε ένα μοντέλο χωρίς περιορισμούς στην κατανάλωση θα είναι κάτω από το ένα, αλλά και με καταναλώσεις πιστωτικής στενότητας μπορεί να είναι πάνω από το ένα (δείτε αυτή τη μελέτη από τους Fahri και Werning, και μια υπό έκδοση μετά). Στην ιδανική περίπτωση, από μακροοικονομική άποψη, θα επιλεγεί η μείωση των δημόσιων για αγαθά που παράγονται στο εξωτερικό, όπου οι πολλαπλασιαστές μπορεί να είναι αρνητικοί. Το ποσό που η Ελλάδα δαπανά για όπλα, ο βαθμός στον οποίο αποτελεί   μέρος του προγράμματος δημοσιονομικής εξυγίανσης, καθώς και το γεγονός ότι πολλά από αυτά τα όπλα προέρχονται από άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις είναι εξαιρετικά αμφιλεγόμενο.
[6] Αυτό που έχει σημασία είναι να γίνει η ανάλυση .Στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν έχετε παρά να ρωτήσετε ένα πολύ γνωστό Νομπελίστα που είχε κάνει επίσης την ανάλυση. Ωστόσο, ρωτώντας μόνο έναν ακαδημαϊκό ο οποίος έχει κερδίσει ένα βραβείο Νόμπελ στη μακροοικονομία, αλλά που δεν είχε κάνει την ανάλυση θα μπορούσε να σας βάλει σε μπελάδες.
[7] Παρόλο που η έκθεση επισημαίνει ότι οι υποτιθέμενοι πολλαπλασιαστές ήταν πολύ χαμηλά, τα σχόλια (παρ. 46) λένε ότι «Ο συνδυασμός προσαρμογής φαίνεται βαρύς ως προς τα έσοδα , δεδομένου ότι πρόκειται για κρίση δημοσιονομικών δαπανών “. Ωστόσο, αν θέλετε να προστατεύσετε τη ζήτηση, θα πρέπει ( βραχυπρόθεσμα επικεντρωθείτε στην αύξηση των φόρων και όχι την δημόσια κατανάλωση ή τις επενδύσεις. Έτσι, ακόμη και σε αυτό το έγγραφο, η βασική μακροοικονομική θεωρία πίσω από τη δημοσιονομική εξυγίανση δεν έχει ακόμη εκτιμηθεί πλήρως.
[8] Φυσικά μπορείτε να πείτε ότι οι αριθμοί επιλέχθηκαν για να χωρέσουν την πολιτική, και το πραγματικό δίδαγμα είναι ότι ο επικεφαλής του ΔΝΤ δεν έπρεπε και δεν πρέπει ποτέ να είναι υποψήφιος Γάλλος πολιτικός. Αλλά όσοι βρίσκονται στην καρδιά μιας οργάνωσης όπως το ΔΝΤ δεν θα πρέπει να διευκολύνουν την πολιτική σε βάρος της οικονομίας.

*Πηγή : http://mainlymacro.blogspot.co.il/2013/06/how-greek-drama-became-global-tragedy.html
Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ Η ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΡΑΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ Η ΑΛΒΑΝΙΑ

Του Γ.ΔΕΛΑΣΤΙΚ*
 
Επίσημα αποτελέσματα μπορεί να μην είχαμε μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές για τις αλβανικές βουλευτικές εκλογές - τρεις ολόκληρες μέρες αφότου έκλεισαν οι κάλπες! – αλλά ήταν βέβαιο ότι ο κατ’ όνομα σοσιαλιστής Εντι Ράμα σάρωσε. Εκτιμάται ότι το ποσοστό του θα κυμανθεί γύρω στο 58% της λαϊκής ψήφου και έτσι θα πάρει τις 84 περίπου από τις 140 έδρες του αλβανικού κοινοβουλίου.



Ολα δείχνουν ότι η εποχή του δεξιού πρωθυπουργού Σαλί Μπερίσα, ο οποίος κυριάρχησε στην πολιτική ζωή της Αλβανίας τα τελευταία είκοσι χρόνια, τελείωσε οριστικά και αμετάκλητα, αν και τέτοιου είδους πολιτικές εκτιμήσεις είναι άκρως παρακινδυνευμένες αναφορικά με τη γειτονική μας χώρα. Ο Εντι Ράμα π.χ. όχι μόνο έχασε από τον Μπερίσα τις εκλογές του 2009 – οπότε βάσει του καταστατικού του Σοσιαλιστικού Κόμματος έπρεπε να παραιτηθεί αμέσως από αρχηγός του κόμματος – αλλά το 2011 έχασε και τις δημοτικές εκλογές στα Τίρανα και εκθρονίστηκε από δήμαρχος της αλβανικής πρωτεύουσας, μια θέση που κατείχε επί έντεκα (!) συνεχή χρόνια, από το 2000.

Ολοι τον θεωρούσαν ξεγραμμένο, αλλά από «ξεγραμμένος» ο Ράμα θα γίνει με το σπαθί του… πρωθυπουργός! Η αλήθεια βέβαια είναι πως ο Εντι Ράμα δεν είναι ούτε σοσιαλιστής ούτε επίδοξος ανανεωτής της αλβανικής κοινωνίας, παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα. Μπορεί να έσπευσε στα Τίρανα ο γενικός γραμματέας της Σοσιαλιστικής Διεθνούς – αλήθεια, απορούμε γιατί δεν πήγε ο πρόεδρός της, ο Γιώργος Παπανδρέου! – ο Χιλιανός Λουίς Αγιάλα και να δήλωσε κατενθουσιασμένος ότι η νίκη του Ράμα συνιστά «μια ιστορική νίκη και μια εξαιρετική είδηση για την Αλβανία, την Ευρώπη και την οικογένεια της διεθνούς Αριστεράς», αλλά αυτοί οι ισχυρισμοί είναι αβάσιμοι.

Τι σχέση έχει ο Ράμα με την «οικογένεια της Διεθνούς Αριστεράς» όταν π.χ. τρεις μέρες πριν τις εκλογές δήλωσε σε Ευρωπαίους δημοσιογράφους στα Τίρανα ότι «το πραγματικό πρόβλημα της Αλβανίας είναι ο μετασχηματισμός του κράτους σε ιδιωτική επιχείρηση (!)» όπως έγραψε το Σάββατο ο απεσταλμένος της στην αλβανική πρωτεύουσα;

 Είναι αλήθεια ότι το 2009 ο Ράμα είχε το προφίλ του «εξευρωπαϊστή» της Αλβανίας, αλλά αυτό μάλλον συνέτεινε στην ήττα του. Για να κερδίσει αυτές τις εκλογές, ο Εντι Ράμα ενσωματώθηκε πλήρως στο αλβανικό πολιτικό σύστημα και έδρασε βάσει των κανόνων του. Αυτό τον βοήθησε να πάρει τις εκλογές, γιατί «εδώ είναι Βαλκάνια», ως γνωστόν.

Με δεδομένο ότι είναι επιπλέον και κεντροαριστερός, ο δεξιός γερμανικός Τύπος δεν έχασε την ευκαιρία να εκφράσει δημόσια την απογοήτευσή του από τη μετεξέλιξη του Ράμα, ομολογώντας όμως ταυτόχρονα πράγματα και καταστάσεις για το πολιτικό σύστημα της Αλβανίας που απέφευγε να θίξει ευθέως όσο ο Σαλί Μπερίσα, ο δεξιός ομοϊδεάτης τους, βρισκόταν στην εξουσία. Είναι πολύ χαρακτηριστικό και αποκαλυπτικό το χθεσινό κύριο άρθρο της συντηρητικής εφημερίδας «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» και μάλιστα στην πρώτη της σελίδα.

«Στη θέση των δημοκρατών μπαίνουν τώρα οι σοσιαλιστές, αλλά είναι ισχνή η ελπίδα ότι το σύστημα θα μπορούσε να αλλάξει. Η διαφθορά ανήκει στην καθημερινότητα, αξιώματα και τίτλοι αγοράζονται, η νομιμοφροσύνη εκβιάζεται» γράφει και συνεχίζει: «Η πολιτική θεωρείται αναπότρεπτο κακό, με το οποίο πρέπει να συμβιβαστεί κανείς. Το ότι τα κόμματα επί της ουσίας αποτελούν αρπακτικές συμμορίες (!) γίνεται σιωπηρά αποδεκτό».

Αναφερόμενη δε προσωπικά στον νέο Αλβανό πρωθυπουργό, η γερμανική εφημερίδα τόνιζε ότι «ο πρόεδρος του Σοσιαλιστικού Κόμματος Εντι Ράμα, άλλοτε δήμαρχος των Τιράνων, τον οποίο πριν από λίγα χρόνια συνόδευε η φήμη ενός σύγχρονου σοσιαλδημοκράτη μεταρρυθμιστή, έχει συμβιβαστεί με αυτό το σύστημα». Οχι φυσικά ότι ο Μπερίσα ήταν διαφορετικός.


Κάθε άλλο. Τρεις μέρες πριν τις εκλογές ο Μπερίσα έδινε συγχαρητήρια δημοσίως στον… εαυτό του γιατί εισήγαγε στην Αλβανία «το καλύτερο σύστημα καταμέτρησης ψήφων που υπάρχει» και δήλωνε με κάθε επισημότητα ότι «αποκλείεται εντελώς» να αμφισβητήσει τα εκλογικά αποτελέσματα σε περίπτωση ήττας του.

Παρόλο όμως που συνετρίβη με διαφορά άνω των… 20 (!) εκατοστιαίων μονάδων, τρεις ολόκληρες μέρες τις εκλογές δεν είχε βγει να κάνει μια δήλωση παραδοχής της ήττας του, παρά τις εκκλήσεις του Ράμα και τις ασφυκτικές πιέσεις της ΕΕ! Φαντάζεται εύκολα κανείς τι θα είχε γίνει αν ο Μπερίσα είχε χάσει οριακά τις εκλογές, με μία – δύο εκατοστιαίες μονάδες διαφορά!

Εδώ ο Εντι Ράμα δεν αναγνώριζε το αποτέλεσμα των εκλογών του 2009 επί… τρία χρόνια και απείχαν οι σοσιαλιστές από τις εργασίες του κοινοβουλίου όλο αυτό το διάστημα! Ποτάμι θα κυλούσε το αίμα…

Σίγουρα η Αλβανία εκσυγχρονίζεται βραδέως, αλλά έχει ακόμη πάρα πολύ δρόμο να διανύσει προκειμένου να γίνονται κανονικά ακόμη και οι εκλογές με δημοκρατικό τρόπο ως προς τους τύπους, χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει και πολλά πράγματα επί της ουσίας.
*Δημοσιεύθηκε στο «ΕΘΝΟΣ» την Πέμπτη 27  Ιουνίου 2013
Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Κυβέρνηση … ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΦΑΓΗΣ

 

Του Γ. Δελαστίκ

Ακραία μνημονιακή κυβέρνηση σφαγιασμού εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων και ταυτόχρονα κυβέρνηση   παραγκωνισμού των εσωκομματικών πολιτικών τους αντιπάλων είναι αυτή που συγκρότησαν το βράδυ της Δευτέρας ο Αντώνης Σαμαράς και ο Βαγγέλης Βενιζέλος.

 

 Οι πρόεδροι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ «πούλησαν»επίσης αδίστακτα στενούς κομματικούς τους φίλους στους οποίους χρωστούν πάρα πολλά σε προσωπικό πολιτικό επίπεδο, αποδεικνύοντας για πολλοστή φορά ότι ποτέ κανένας ηγέτης δεν είναι πιστός φίλος. Δύο είναι οι υπουργοί-σύμβολα της νέας κυβέρνησης και του εξτρεμιστικά αντιλαϊκού της χαρακτήρα: ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Άδωνις Γεωργιάδης!

Ο πρωθυπουργός τοποθέτησε τον πιο ακραίο νεοφιλελεύθερο, τον Κυριάκο Μητσοτάκη, υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης με μία και μόνη αποστολή: να κάνει εκατοντάδες χιλιάδες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων! 
Για να συγκρουστεί με τους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό και τελικά να προκαλέσει καταστροφικό χάος στο δημόσιο σύστημα υγείας τοποθέτησε ο Αντώνης Σαμαράς και τον Άδωνι Γεωργιάδη στη θέση του υπουργού Υγείας.

Από κοινού με το σφαγέα των εργασιακών δικαιωμάτων, τον υπουργό Εργασίας, Γιάννη Βρούτση, που αφέθηκε στο πόστο του για να συνεχίσει το ολέθριο έργο του, αυτοί οι τρεις υπουργοί θα πρωταγωνιστήσουν στο κυβερνητικό έργο το επόμενο διάστημα. Καθώς, μάλιστα, πρόκειται για πολιτικά ασήμαντες προσωπικότητες που μπορούν άνετα να «θυσιαστούν» στο βωμό τηςκοινωνικής αγριότητας και κανείς να μην τους κλάψει όταν θα πεταχτούν στην πολιτική χωματερή των απορριμμάτων, πρέπει να περιμένει κανείς τα χειρότερα.

Είναι βέβαιο ότι την πολιτική τους μηδαμινότητα θα προσπαθήσουν να την καλύψουν με την επίδειξη υπέρμετρου ζήλου στην εφαρμογή των εντολών της τρόικας των ξένων επικυρίαρχων της πατρίδας μας.

Αποδυνάμωση Σαμαρά

 

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι η νέα κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ είναι πολύ πιο ασταθής και αδύναμη από την προηγούμενη τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη. Οι περί του αντιθέτου ισχυρισμοί των κυβερνητικών φερέφωνων είναι εντελώς αυθαίρετοι και απευθύνονται σεπολιτικά ηλίθιο ακροατήριο.

Ένα μόλις χρόνο μετά τη συγκρότηση της άθλιας συγκυβερνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ που ξεκίνησε με 179 βουλευτές συνολικά, η νέα κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου δεν έχει παρά μόνο 153 δικούς της βουλευτές – και μεταξύ αυτών πολλούς δυσαρεστημένους, που ενδεχομένως να καιροφυλακτούν για να προκαλέσουν ζημιά στους ηγέτες τους, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι ούτως ή άλλως δεν πρόκειται να επανεκλεγούν.

Το μόνο για το οποίο μπορεί να είναι απολύτως βέβαιος ο πρωθυπουργός είναι ότι όλοι οι βουλευτές που αρχικά εξελέγησαν με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ δεν θέλουν με τίποτα εκλογές. Από εκεί και πέρα όμως είναι άκρως αμφίβολο αν θα βρίσκονται κάθε φορά 151 από αυτούς για να ψηφίζουν κάθε νομοσχέδιο που θα προωθούν για επικύρωση στη Βουλή οι κατοχικές δυνάμεις και οι πολιτικά δωσίλογοι συνεργάτες τους - ιδίως αν υπάρχει κόσμος στους δρόμους και πλησιάζει η πολιτική γκιλοτίνα των εκλογών!

Ακόμη και ο πλέον αφελής αντιλαμβάνεται ότι ο Σαμαράς των 153 βουλευτών είναι πολύ πιο αποδυναμωμένος από τον Σαμαρά των 179 αρχικών βουλευτών που τον στήριζαν προ έτους, όταν σχηματίστηκε η άθλια συγκυβέρνηση.

Παρά τους κομπασμούς, η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου μοιάζει όλο και περισσότερο με την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου λίγους μήνες πριν ανατραπεί.

 

«Λιώνει η κυβέρνηση»

Αυτή, άλλωστε, την εικόνα μεταδίδουν στο εξωτερικό για την κυβέρνηση της Αθήνας τα μεγαλύτερα ευρωπαϊκά και αμερικάνικα έντυπα. «Λιώνει ο υπό τον Σαμαρά ελληνικός κυβερνητικός συνασπισμός» έγραφε π.χ., το Σάββατο στους τίτλους της η γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine «Ο (κυβερνητικός) συνασπισμός γίνεται κομμάτια στην Ελλάδα» έγραφαν στον τίτλο της δικής τους ανταπόκρισης οι αμερικανικοί

Τhe New York Times.
Δεν είχε άλλη άποψη η γαλλική Le Monde.  «Στο χείλος της διάλυσης ο ελληνικός (κυβερνητικός) συνασπισμός» έγραφε και αυτή στους τίτλους της την ίδια ημέρα.
Παρόμοιο πνεύμα και στην απέναντι ακτή της Μάγχης.

«Ο Σαμαράς υφίσταται πλήγμα στον κυβερνητικό συνασπισμό» τιτλοφορούσαν τη δική τους ανάλυση οι Financioal Times του Λονδίνου. «Η απροσδόκητη απόφαση του Σαμαρά να κλείσει την κρατική τηλεόραση της ΕΡΤ ανανέωσε την εσωτερική πολιτική αστάθεια που πολλοί στις Βρυξέλλες και στην Αθήνα είχαν ελπίσει ότι διαζόταν», πρόσθετε η βρετανική εφημερίδα.

«Συνεχίζει παραπαίοντας η ελληνική κυβέρνηση» ήταν ο τίτλος του βρετανικού συντηρητικού The Economist. Το λονδρέζικο περιοδικό, το οποίο αποκαλεί «πολιτικά ανδρείκελα» τους παρουσιαστές των ειδήσεων της ΕΡΤ, τονίζει ότι «αν γίνονταν πρόωρες εκλογές, το ΠΑΣΟΚ μπορεί να μην έπιανε το αναγκαίο για την είσοδο στο Κοινοβούλιο 3%, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, και ο αρχηγός της ΔΗΜΑΡ μπορεί να έχανε τη θέση του».

Πολιτική ανθρωποφαγία

 

Ό,τι και να λένε οι Έλληνες, οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί, ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος είναι πανευτυχείς. Ο πρώτος γιατί χάρη στο ΠΑΣΟΚ συνεχίζει να είναι πρωθυπουργός• ο δεύτερος γιατί ελπίζει ότι με τη συμμετοχή του κόμματος του στην κυβέρνηση θα μπορέσει, μέσω ενός οργίου «εξυπηρετήσεων» και διορισμών ή μοιράσματος κονδυλίων, να ανακάμψει εκλογικά και να μηνδιαλυθεί το ΠΑΣΟΚ τη νύχτα των εκλογών εξαιτίας του κακού εκλογικού αποτελέσματος που αναμένεται να σημειώσει.

Παράλληλα, αξιοποίησαν και οι δύο την κυβερνητική συνεργασία τους για να εξουδετερώσουν τουςεσωκομματικούς τους αντιπάλους. Όλοι γνωρίζουν, π.χ., ότι ο Αντώνης Σαμαράς οφείλει την εκλογή του στην ηγεσία της ΝΔ στον Δημήτρη Αβραμόπουλο.

 Επειδή όμως στη διάρκεια της προηγούμενης εβδομάδας ακούστηκε ότι μπορεί να προωθείτο ο Αβραμόπουλος στη θέση του πρωθυπουργού, ο Σαμαράς κανόνισε με τον Βενιζέλο την τοποθέτηση του τελευταίου στο υπουργείο Εξωτερικών για ναυποβαθμίσει τον Αβραμόπουλο, πράγμα που τελικά έκανε!

Οι πάντες έχουν επίσης επίγνωση του γεγονότος ότι ο Πάρις Κουκουλόπουλος ήταν ο πιο πιστός -ίσως και ο μοναδικός!- πολιτικός φίλος του Βαγγέλη Βενιζέλου μέσα στο ΠΑΣΟΚ σε επίπεδο στελεχών κάποιου υποτυπώδους βάρους. Κι όμως ο Βενιζέλος δεν απαίτησε να γίνει ο Κουκουλόπουλος υπουργός Εσωτερικών, όπως ο τελευταίος διακαώς επιθυμούσε.

 Εκχώρησε το υπουργείο αυτό στη ΝΔ, με αποτέλεσμα ο Κουκουλόπουλος να μείνει εκτός κυβέρνησης!
Προσωπικά δεν τρέφουμε καμιά εκτίμηση στις πολιτικές ικανότητες ή την πολιτική προσωπικότητα του Αβραμόπουλου ή του Κουκουλόπουλου, αλλά αυτό είναι άσχετο και δεν έχει σημασία. Αναφέραμε τις περιπτώσεις τους για να δείξουμε την «πολιτική ανθρωποφαγία» και τον αδίστακτο, χωρίς ηθικούς φραγμούς, χαρακτήρα των Σαμαρά και Βενιζέλου, τον απίστευτο κυνισμό τους για οτιδήποτε δεν εξυπηρετεί το στενό προσωπικό τους συμφέρον κάθε δεδομένη στιγμή.

 

Νέα φάση

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι αυτός ο ανασχηματισμός και η συγκρότηση της δικομματικής κυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ έχουν σημασία πολύ μεγαλύτερη από το ποια είναι τα έτσι κι αλλιώςασήμαντα πολιτικά πρόσωπα που την απαρτίζουν.

Η πρώτη κυβέρνηση Σαμαρά ήταν μια κυβέρνηση της ΝΔ, την οποία στήριζαν το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ, αλλά ουσιαστικά δεν συμμετείχαν στην καθημερινή χάραξη της πολιτικής που ασκούσε. Μόνο είχανδιορίσει κάποιους δικούς τους ανθρώπους και από καιρό σε καιρό αποφάσιζαν για κάποιο θέμα σε επίπεδο αρχηγών, εγκρίνοντας πάντα αυτό που έλεγαν ο Σαμαράς και η τρόικα.
Τώρα τα πράγματα άλλαξαν. Θα έχουμε μια «πλήρους πολιτικής ευθύνης» συγκυβέρνηση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Και τα δύο κόμματα εξουσίας της μεταπολιτευτικής περιόδου θα λειτουργήσουν ως πολιτικοί συνεργάτες των δυνάμεων κατοχής και θα υποστούν τις συνέπειες αυτής της θεμελιώδους επιλογής τους.

 

Το τέλος του ΠΑΣΟΚ

Η απόφαση του Βαγγέλη Βενιζέλου να μετατρέψει τα απομεινάρια του ΠΑΣΟΚ σε «κυβερνητική τσόντα» της ΝΔ σηματοδοτεί το επερχόμενο τέλος του ως κόμματος.
Καθώς οι μνημονιακές επιλογές του Γιώργου Παπανδρέου αρχικά και του Βαγγέλη Βενιζέλου στη συνέχεια καταβαράθρωσαν την εκλογική απήχηση του ΠΑΣΟΚ, έπαψε πλέον το κόμμα αυτό να είναιχρήσιμο για την οικονομική ελίτ της χώρας ως αυτοτελές κόμμα εξουσίας.


Η περαιτέρω αποτυχία του Βαγγέλη Βενιζέλου να συνενώσει το ΠΑΣΟΚ με τη ΔΗΜΑΡ, ώστε να δοκιμαστεί αν μπορεί να γεννηθεί ένας νέος «κεντροαριστερός» πόλος που να υπηρετεί το σύστημα,σφράγισε τη μοίρα του κόμματος. Δεν απέμενε άλλη επιλογή στους ηγεμονικούς επιχειρηματικούς κύκλους πέρα από τη μετατροπή του ΠΑΣΟΚ σε συνιστώσα της ΝΔ μέσω της συμμετοχής του στην κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου.

Διαδικαστικές είναι πλέον οι λεπτομέρειες εξαφάνισης και του ονόματος του ΠΑΣΟΚ. Αυτό θα κριθεί από το πολιτικό κλίμα που θα επικρατεί όταν θα γίνουν οι επόμενες εκλογές.

“Επίκαιρα”

Βαθύ Κόκκινο

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Ραφαηλίδης: Περί αναρχίας

«Στη φύση δεν υπάρχει εξουσία, υπάρχει ηγεσία», «Η διαφορά μεταξύ αναρχίας και αναρχοαυτονομίας» και άλλα, σ’ ένα διαχρονικό κείμενο του Βασίλη Ραφαηλίδη

Η αναρχία είναι μια κατάσταση φυσική. Κάθε φυσιολογικός άνθρωπος δε μπορεί παρά να νιώθει άσχημα όταν κάποιος ή κάποιοι προσπαθούν να περιορίσουν τη φυσική για κάθε άνθρωπο τάση να φέρεται φυσικά. Η εξουσία είναι κάτι το παρά φύση. Στη φύση δεν υπάρχει εξουσία, υπάρχει ηγεσία. Ηγέτης είναι αυτός που ηγείται, που προηγείται και δείχνει το δρόμο στους άλλους για να μη χαθούν. Το κριάρι δεν ασκεί εξουσία στο κοπάδι, απλώς ηγείται του κοπαδιού.

Μια μικρή ή μεγάλη ομάδα ανθρώπων εύκολα δέχεται ως φυσικό ηγέτη αυτόν που αναδεικνύεται φυσικά, μέσα από φυσικές, μη καταναγκαστικές, αυτόματες διαδικασίες. Οι άνθρωποι, ακόμα κι όταν δεν το δείχνουν, πάντα δυσφορούν όταν ο ηγέτης έρχεται έτοιμος απέξω ή πέφτει με αλεξίπτωτο από πάνω.

Αναρχία, λοιπόν, είναι η άρνηση κάθε μορφής εξουσίας που δεν είναι φυσική και κοινά αποδεκτή από όλους και όχι μόνον από την πλειοψηφία. Η αναρχία πάει σταθερά κόντρα σε κάθε είδους αρχή, σε κάθε μορφή εξουσίας, θρησκευτική, πολιτική, κομματική.

Η αναρχία και η ελευθερία είναι σχεδόν συνώνυμα. Οι προσπάθειες των φιλοσόφων να τοποθετήσουν τα όρια της ατομικής ελευθερίας ενός ανθρώπου δίπλα στα όρια της ατομικής ελευθερίας του κάθε ανθρώπου, δεν είναι παρά μια θεωρητική επιβεβαίωση του κύριου αιτήματος του αναρχισμού για σεβασμό της ατομικότητας και της προσωπικότητας του καθένα.

Αρκεί, βέβαια, τούτη η προσωπικότητα να μην είναι χονδροειδώς ετεροκαθορισμένη, και με τον ψυχολογικό μηχανισμό της «ψευδούς συνειδήσεως» να γίνεται αντιληπτή από το άτομο σαν αβίαστα αυτοκαθορισμένη. Δεν είναι δυνατόν κάποιος να πιστεύει πως είναι άνθρωπος με προσωπικότητα, όταν είναι καταφάνερο πως το συνειδησιακό περιεχόμενο της προσωπικότητάς του δε δημιουργήθηκε κάτω από μια πολύ μεγάλη δέσμη ανεμπόδιστων επιδράσεων, αλλά μπήκε στη συνείδηση με «μετάγγιση» από μια κοινή δεξαμενή, ας πούμε από τον Θεό, από την κομματική ιδεολογία, από τη συλλογική «εθνική ψυχή», από τον Αρχηγό.

Το αναρχικό κίνημα, με τις πολλές και ποικίλες παραλλαγές του, αποσκοπεί στην εγκαθίδρυση στην κοινωνία καθεστώτος πραγματικής ισότητας, πραγματικής αδελφοσύνης, πραγματικής δικαιοσύνης, έξω και πέρα από κάθε καταναγκασμό που βάζει όρια και στην ισότητα, και στην αδελφοσύνη, και στη δικαιοσύνη. Ο αναρχισμός, η απόρριψη της Αρχής, της εξουσίας σε όλες της τις μορφές, είναι ένα ιδανικό για την αβίαστα και ελεύθερα αυτορυθμιζόμενη προσωπικότητα.

Μια συγκεκριμένη «κοινωνία ζώων» δεν αλληλοσπαράσσεται. Τα μέλη της ανακαλύπτουν την αξία της φυσικής κοινωνικότητας μόνα τους, με βάση το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Το φυσικό δίκαιο δεν είναι το δίκαιο της ζούγκλας. Γίνεται, όμως, δίκαιο της ζούγκλας όσον αφορά στις «εξωτερικές σχέσεις». Μια ομάδα ζώων του ίδιου είδους μπορεί να βρίσκεται σε σταθερά εχθρικές σχέσεις με μια άλλη ομάδα ζώων διαφορετικού είδους.

Αν αντιμετωπίζουμε τις ανθρώπινες φυλές σαν διαφορετικά ζωικά είδη που αλληλοσπαράσσονται μέχρι εξοντώσεως, τότε δεν είμαστε μόνο ρατσιστές, είμαστε ζώα, αφού ξέρουμε πως όλοι οι άνθρωποι, ασχέτως φυλής, ανήκουν στο ίδιο βιολογικό είδος.

Κανένας άνθρωπος δε διαφέρει από τον άλλο όσον αφορά στις βιολογικές λειτουργίες. Κάθε διαφορά στην εξωτερική εμφάνιση έχει σχέση μάλλον με το περιβάλλον παρά με τη βιολογία. Όταν ζεις στη διακεκαυμένη ζώνη είναι σαν να κάνεις μια διαρκή, καταναγκαστική ηλιοθεραπεία. Το δέρμα σου μαυρίζει και το επίκτητο χαρακτηριστικό γίνεται κληρονομικό με την εγγραφή του στο DNA. Κάθε λευκός θα μαυρίσει ύστερα από χίλιες γενιές απογόνων, αν εγκατασταθεί σήμερα στη Νιγηρία, για παράδειγμα. Κάθε διαφορά, λοιπόν, ανάμεσα σε φυλές είναι διαφορά ανάμεσα σε συμφέροντα και όχι σε αίματα.

Ο εθνικισμός είναι πολιτιστικό δεδομένο. Στηρίζεται στη διαφορετικότητα των πολιτισμών ή μάλλον στην ιεράρχηση των πολιτισμών, αν δεχτούμε πως θα ήταν δυνατό να υπάρξει μια τέτοια ιεράρχηση, πράγμα που ο μεγάλος εθνολόγος και δημιουργός του δομισμού (στρουχτουραλισμού) Λεβί-Στρός το απορρίπτει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο.

Δεν υπάρχει ανώτερος και κατώτερος πολιτισμός, λέει ο Λεβί-Στρος. Κάθε πολιτισμός υπάρχει «καθ’ εαυτόν και διά τον εαυτό του», όπως θα έλεγαν οι υπαρξιστές. Μόνο η τερατώδης αλαζονεία του αποικιοκράτη ευρωπαίου θα κάνει τον ευρωπαϊκό πολιτισμό μέτρο σύγκρισης για όλους τους άλλους.

Γιατί οι ινδιάνοι της Αμερικής να μη βλέπουν σαν κατώτερο του δικού τους τον εξοντωτικό ευρωπαϊκό πολιτισμό που τους καθυπόταξε; Και τι θα μπορούσε να σημαίνει η νοσταλγία του «πολιτισμένου» για το «χαμένο παράδεισο», αν όχι μια αναγνώριση της αξίας πολιτισμών που δε μοιάζουν με το δικό του; Ο αναρχισμός πριν απ’ όλα είναι μια αποδοχή της ετερότητας, ένας σεβασμός του διαφορετικού, μια συνεργασία με το «όλως άλλο», όπως θα έλεγε ο Κροπότκιν.

Ο αναρχισμός, δίνοντας έμφαση στην αυτοκαθοριζόμενη προσωπικότητα, είναι φυσικό να απεχθάνεται κάθε αγελαία συμπεριφορά ακόμα και την εθνικιστική, πολύ περισσότερο τη ρατσιστική. Ωστόσο, κάθε τόσο εμφανίζονται αγέλες «αναρχικών».

Βέβαια, δεν πρόκειται για κλασικού τύπου αναρχικούς, αλλά για «αναρχοαυτόνομους», που είναι το ακριβώς αντίθετο των αναρχικών. Οι αναρχικοί είναι εξόχως κοινωνικοποιημένα άτομα. Κύριος στόχος τους είναι η δημιουργία μιας όσο το δυνατόν πιο φυσικής κοινωνίας, χωρίς καταναγκασμούς και καταπίεση. Οι αναρχοαυτόνομοι, αντίθετα, είναι τέρατα εγωισμού, επιδεικτικά εχθρικοί όχι μόνο προς τον αντιφρονούντα, αλλά και προς τον ομοϊδεάτη τους. Είναι αυτοί ακριβώς που γελοιοποιούν σταθερά και μόνιμα το αναρχικό κίνημα, με την ίδια περίπου έννοια που οι γραφειοκράτες κομμουνιστές γελοιοποιούν σταθερά και μόνιμα το κομμουνιστικό κίνημα.

Βασίλης Ραφαηλίδης, Η μεγάλη περιπέτεια του Μαρξισμού

Πηγή: Αιχμή

Διαβάστε Περισσότερα

Υπερασπίσου το παιδί

Τελείωσα ένα προηγούμενο κείμενο (Το σύμπλεγμα της Μέδουσας στην ελληνική κοινωνία) με τη φράση «μετά θα έρθει η σφαγή των παιδιών».
Κάποιος φίλος με μάλωσε για αυτήν τη «σφαγή», λέγοντας μου ότι είμαι υπερβολικός και ότι «προσπαθώ να παρασύρω τους αναγνώστες σε συναισθηματικούς δρόμους», όπως οι εφημερίδες που δημοσιεύουν φωτογραφίες από νεκρά παιδιά στη Συρία, για να πουλήσουν περισσότερα φύλλα, λες και ο πόλεμος από μόνος του δεν είναι φρικιαστικός.
Δεν μπόρεσα να του απαντήσω, γιατί δεν είμαι ετοιμόλογος (μάλλον προς το αργόστροφος τείνω).
Το ίδιο βράδυ, καθώς σκεφτόμουν όσα μου είπε, μου ήρθε στο μυαλό μια φράση κάποιου Έλληνα (από τους αρχαίους).
«Ο πόλεμος είναι το χείριστο των κακών, γιατί σε αυτόν οι γονείς θάβουν τα παιδιά τους.»
Και μετά, καθώς έπινα λίγο κρασί και συνέχιζα να σκέφτομαι (Τι κακό κι αυτό; Η σκέψη, εννοώ…) κατάλαβα ότι πράγματι είχα κάνει ένα λάθος σε εκείνο το κείμενο.

Η σφαγή των παιδιών δεν θα έρθει μετά. Η σφαγή –μεταφορική, αλλά και κυριολεκτική- έχει αρχίσει.

200 σχολεία θα κλείσουν φέτος, 9.000 λιγότεροι εκπαιδευτικοί θα διδάξουν. Οι τάξεις θα απαρτίζονται από 25+ μαθητές.
Αυτά τα παιδιά, τα «παιδιά του λαού», αν τελειώσουν το σχολείο κάποτε, θα βρεθούν σε πανεπιστήμια μόνο κατ’ όνομα. Αν υπάρχουν, γιατί αρκεί μια πράξη νομοθετικού περιεχομένου και ξαφνικά καταλαβαίνεις ότι το παιδί σου δεν μπορεί να σπουδάσει.
 Αν δεν σπουδάσουν –ή ακόμα κι αν τα καταφέρουν- θα μάθουν ότι η εργασία τους αξίζει 400 ευρώ το μήνα. Χρήματα που δεν θα τους φτάνουν, όχι μόνο για να ζήσουν αξιοπρεπώς, αλλά ούτε για να επιβιώσουν.
Θα είναι άνθρωποι χωρίς μέλλον, χωρίς παρόν, υποχείρια της «πολιτικής αστάθειας» και της «οικονομικής κρίσης».

Η πνευματική σφαγή των παιδιών έχει αρχίσει.
Παιδιά αυτόχειρων που αναρωτιούνται γιατί ο μπαμπάς πήδηξε από το μπαλκόνι.
Παιδιά ανέργων που αναρωτιούνται γιατί η μαμά δεν τα καλοπιάνει.
Παιδιά μεταναστών (Ελλήνων μεταναστών, ηλίθιε χρυσαυγίτη) που περιμένουν το καλοκαίρι στις υπερβόρειες χώρες –αλλά εκείνο ποτέ δεν έρχεται.

Η πνευματική σφαγή των παιδιών έχει αρχίσει.
Παιδιά που δεν θα ακούσουν ποτέ στο ραδιόφωνο κλασική ή ελληνική μουσική, μόνο κορεάτικη ραπ και εγχώρια τσιφτελοπόπ.
Παιδιά που θα νομίζουν ότι η ελληνική κουλτούρα είναι τα Jumbo και η Στανίση.
Παιδιά που δεν θα δουν ντοκιμαντέρ, παρά μόνο τούρκικα σίριαλ.
Παιδιά χωρίς κρατικά ωδεία, αλλά με άφθονα talent show και reality games, όπου θα αλληλοσπαράσσονται για να μεγιστοποιήσουν την τηλεθέαση.
Παιδιά κλειδωμένα μέσα στο σπίτι για να αποφύγουν τον τρόμο που περιγράφουν οι φυλλάδες στα πρωτοθέματα τους.

Αυτή η σφαγή κάποιους δεν τους πειράζει.
Γιατί ποτέ δεν άκουσαν κάτι άλλο από σκυλάδικα, ποτέ δεν είδαν κάτι άλλο από σίριαλ, ποτέ δεν πήγαν στα ωδεία ούτε έμαθαν να μιλάνε τη γλώσσα που τους έδωσαν.
«Και τι πάθαμε;» ρωτάνε, γιατί η αυτοπεποίθηση συχνά συνάδει με την αποκτήνωση.
Αλλά η άλλη σφαγή θα τους πειράξει, γιατί η άλλη δεν θα είναι μεταφορική.

Όλοι αυτοί που αποδέχονται το ναζισμό και τον νεοφιλελευθερισμό (σχέση εντός εκτός και επί τα αυτά), όλοι αυτοί που κλείνουν τα μάτια τους, σιωπούν και συνεχίζουν να πιστεύουν ότι η «ευτυχία είναι επιλογή», τι θα κάνουν όταν θα μαχαιρώσουν τα παιδιά τους οι νεοναζί (τύπου Μπρέιβικ) ή όταν μια αστυνομική σφαίρα (τύπου Κορκονέα) θα εποστρακιστεί «τυχαία» στο στέρνο του παιδιού τους;

Τι θα κάνουν όταν το παιδί τους ή το εγγόνι τους, θα δολοφονηθεί επειδή ήταν πιο μελαψό απ’ ό,τι είθισται;
Όταν θα ξυλοκοπηθεί επειδή ήταν πιο θηλυπρεπές –παρότι αγόρι- απ’ ό,τι είθισται;
Όταν θα το βιάσουν επειδή τόλμησε να διαπράξει την ύβρη της διαφυλετικής σχέσης;
Όταν θα στειρωθεί ή θα περιθωριοποιηθεί επειδή ήταν πιο αυτιστικό απ’ ό,τι είθισται;
Όταν θα δολοφονηθεί επειδή ήταν πιο αναρχοαυτόνομο απ’ ό,τι επιτρέπεται;
Όταν θα γίνει πόρνη –αρσενική ή θηλυκή- για να εξασφαλίσει τον άρτον ημών τον επιούσιο;


Θα πουν τότε, ο παππούς και η γιαγιά που ψήφιζαν για να σώσουν τις συντάξεις και το «μέλλον» τους, θα πουν τότε, ο πατέρας και η μητέρα που ψήφιζαν για να ξεβρωμίσει ο τόπος ή κάθονταν στα σπίτια τους περιμένοντας να τους λυπηθούν οι τραπεζίτες και οι πρωθυπουργοί, θα πουν «καλά να πάθουν τα παιδιά μας»;
Καλά να πάθουν, επειδή ήταν πούστηδες, επειδή ήταν αναρχικοί, επειδή ήταν μαυριδεροί, επειδή έγιναν πουτάνες, επειδή ήταν φτωχοί;

Δεν το πιστεύω. Όσο πορωμένοι κι αν είναι θα κλάψουν μπροστά στο νεκρό κορμί του παιδιού τους, του εγγονού τους, και θα ζητήσουν από το Θεό να λυπηθεί την ψυχή του, την ψυχή τους.
Όμως ο Θεός δεν ψηφίζει, ο Θεός δεν κατεβαίνει σε διαμαρτυρίες, ο Θεός δεν διαδηλώνει.
Μια φορά έκανε το λάθος να στείλει τον γιο του να μιλήσει για αγάπη και τον σταυρώσανε.
(Κι αυτό μπορείτε να το δείτε ως πραγματικότητα οι ένθεοι, ως αλληγορία οι άθεοι. Ούτως ή άλλως φανερώνει πολλά για τους ανθρώπους.)

Η σφαγή των παιδιών, η κυριολεκτική, έχει αρχίσει.
Κάνω μια αναφορά σε αυτήν, έτσι όπως την άκουσα, στο «Παιδικό πάρτι στην Ουγκάντα».
Αλλά ίσως κάποιοι να νομίσουν ότι αυτές είναι ονειροφαντασίες ενός ανθρώπου που δεν φημίζεται για τη σχέση του με την πραγματικότητα.
Ας το δούμε κι αλλιώς.
Οι Έλληνες Γιατροί του Κόσμου ανακοίνωσαν ότι αποσύρουν όλες τις αποστολές τους από τις τριτοκοσμικές χώρες για να αφοσιωθούν στην τριτοκοσμική Ελλάδα.
Έφυγαν από την Ουγκάντα για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στα παιδιά του Πειραιά. Που δεν είναι ένα και δύο και τρία, αλλά χίλια δεκατρία. Χιλιάδες παιδιά χωρίς ιατρική περίθαλψη, χωρίς φάρμακα, χωρίς παρόν.
Και η σφαγή συνεχίζεται:

Πέντε νοσοκομεία θα κλείσουν μέσα στον Ιούλιο. Τα υπόλοιπα υπολειτουργούν –μέχρι να κλείσουν κι αυτά, θυσία για ούριους ανέμους στην ελληνική οικονομία, την αναπτυγμένη ελληνική οικονομία, την νεοφιλελεύθερη ελληνική οικονομία, που καλπάζει προς την ανάπτυξη.
Αυτό, βεβαίως, ενδιαφέρει μόνο όσους έχουν ακόμα ιατρική ασφάλιση (και σύντομα θα έχουν πολύ λιγότεροι -ή και κανείς, αφού ο ΕΟΠΥΥ είναι η πιο βολική «Ιφιγένεια»).
Και θέλω να σε δω, φίλτατε συμπολίτη, που βλέπεις μόνο τη θετική πλευρά της ζωής και συνεχίζεις να πιστεύεις ότι η ευτυχία είναι ένα φρούτο που σου προσφέρουν επειδή συνεχίζεις να χαμογελάς και να υπακούς, τι θα κάνεις όταν το παιδί σου θα χρειαστεί να εγχειριστεί ή να κάνει μια μεταμόσχευση, και θα βρεις τα νοσοκομεία κλειστά.

Δεν στο εύχομαι, από τα βάθη της ψυχής μου το απεύχομαι, όχι για σένα, γιατί εσύ παίρνεις ότι σου αξίζει, αλλά για εκείνο το άτυχο παιδί σου, που δεν διάλεξε ποιοι γονείς θα το μεγαλώσουν ούτε σε ποια χώρα θα μεγαλώσει, που δεν ξέρει καν τι είναι το ΔΝΤ και τι ο πρωθυπουργός.

Γιατί εκείνο το παιδί δεν αξίζει να πεθάνει επειδή εσύ είσαι φασίστας ή/και κοντόφθαλμος, επειδή επιλέγεις ως καταλληλότερο τον μονόφθαλμο, επειδή σε νοιάζει να σωθούν μόνο τα δικά σου, τα «γαλάζια» παιδιά.
Δεν υπάρχουν «γαλάζια», «πράσινα» και «κόκκινα» παιδιά. Τα παιδιά ξέρουν ότι γαλάζιο είναι το χρώμα του ουρανού, πράσινο είναι το χορτάρι και κόκκινες είναι οι παπαρούνες.
Τα παιδιά είναι αθώα. Κανείς άλλος δεν είναι. Κανείς άλλος δεν είναι άμοιρος ευθυνών.

Το αίμα των παιδιών μας θα πέσει στα κεφάλια μας, και τότε θα είναι πολύ αργά για να κάτσουμε
και να κλάψουμε επί των ποταμών Βαβυλώνος.

Πάνω από τις ιδεολογίες και τα δόγματα, πάνω από τις θρησκείες και τις καταβολές, πάνω από τα έθνη και τις φυλές, πάνω από τα χρήματα και τη δόξα, βρίσκονται μόνο τα παιδιά.


Μόνο γι’ αυτά αξίζει να πεθάνει κανείς. Γιατί αν γλιτώσει το παιδί… Υπάρχει ελπίδα.
Πηγή : http://sanejoker.info/

Διαβάστε Περισσότερα