Ένα κακόβουλο τρίγωνο

DAVID GORDON*
Την περασμένη εβδομάδα, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν ήταν στην Κίνα, επιδιώκοντας να εμβαθύνει τους δεσμούς μεταξύ τής χώρας του και του νότιου γείτονά της. Το ταξίδι θα μπορούσε να σηματοδοτήσει την έναρξη μιας νέας εποχής στην σχέση ΗΠΑ-Ρωσίας-Κίνας, την τριμερή σχέση που κυριάρχησε τις τελευταίες δεκαετίες τού Ψυχρού Πολέμου και κάνει τώρα μια επιστροφή. Μετά την επίθεση της Ρωσίας στην Κριμαία, η Μόσχα και η Ουάσιγκτον είναι κλειδωμένες σε αντιπαλότητα.
Έτσι, το Πεκίνο έχει γίνει το νέο υπομόχλιο, η δύναμη που είναι πλέον σε θέση να παίξει με την μια πλευρά απέναντι στην άλλη.Είναι δύσκολο να υπερεκτιμηθεί το πόσο σημαντική θα μπορούσε να είναι αυτή η αλλαγή. Κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες κεφαλαιοποιούσαν την συνεχή, μερικές φορές ακραία, σινο-σοβιετική ένταση. Χάρη στην σύσφιξη των σχέσεων των Ηνωμένων Πολιτειών με την Κίνα, που πρωτοφάνηκε στην περίφημη επίσκεψη το 1972 του προέδρου των ΗΠΑ, Ρίτσαρντ Νίξον, στο Πεκίνο, η Σοβιετική Ένωση φοβόταν ότι θα απομονωθεί πλήρως. Τούτο είχε ως συνέπεια να γίνει πιο πρόθυμη να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των ΗΠΑ. Η αμερικανική μόχλευση αυξήθηκε, και εκδηλώθηκε στην πρώτη αμερικανο-σοβιετική συμφωνία για τον Περιορισμό των Στρατηγικών Όπλων μόλις τρεις μήνες μετά από το ταξίδι τού Νίξον, καθώς και στις συμφωνίες τού Ελσίνκι, τρία χρόνια αργότερα. Σε αντάλλαγμα για την υποστήριξη της Κίνας, η Ουάσιγκτον ομαλοποίησε σταδιακά τις σχέσεις της με το Πεκίνο, με αποκορύφωμα το 1979 την αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων, οι οποίες είχαν ανασταλεί μετά την άνοδο των κομμουνιστών στην εξουσία.
Η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και το σοκ από την πλατεία Tiananmen σηματοδότησαν το τέλος τής πρώτης εποχής τού «τριγωνισμού». Στη μονοπολική εποχή μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν χρειάστηκαν να χρησιμοποιήσουν τα προβλήματα της Ρωσίας απέναντι σε μια εσωστρεφή Κίνα για να επιτύχουν τους στόχους τους. Όμως, χάρη στην ανάδυση της Κίνας ως μεγάλης δύναμης και στην νεοαποκτηθείσα αυτοπεποίθηση της Ρωσίας, η τριμερής δυναμική έχει μείνει πίσω. Αυτή την φορά, όμως, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι ο κυρίαρχος παίκτης.
Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ
Αν η εχθρότητα μεταξύ της Κίνας και της Σοβιετικής Ένωσης όριζε τις τριμερείς σχέσεις κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, σήμερα είναι οι εντάσεις μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας που καθοδηγούν την δυναμική τής τριάδας. Αντικρουόμενα συμφέροντα, ένα πραγματικό ιδεολογικό χάσμα, και η πιθανή κλιμάκωση των αμερικανικών κυρώσεων, θα προσθέσουν στην ένταση. Σε αντίθεση με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, κατά την έναρξη της πρώτης θητείας του, όμως, ο επόμενος πρόεδρος πιθανώς δεν θα επιχειρήσει μια «επανεκκίνηση» με την Ρωσία, έστω και μόνο για να αποφύγει το πολιτικό κόστος. Ομοίως, ο Πούτιν έχει τους δικούς του λόγους υπέρ τής διατήρησης υψηλών εντάσεων. Θα ήθελε να ξεσηκώσει τον εθνικισμό για να διατηρήσει την δημοτικότητά του εγχωρίως, ιδιαίτερα εν όψει της συνεχιζόμενης οικονομικής ύφεσης.
Μεταξύ αυτών των δύο συγκρουόμενων δυνάμεων βρίσκεται Κίνα. Ως το έθνος στην τριάδα με τις ευρύτερες επιλογές πολιτικής, η Κίνα είναι τοποθετημένη καλά για να παίζει την Ρωσία και τις Ηνωμένες Πολιτείες την μια εναντίον της άλλης, περίπου όπως έκαναν οι Ηνωμένες Πολιτείες με την Κίνα και την Ρωσία στην διάρκεια των προηγούμενων ετών.
Ο Πούτιν ήλπιζε να πείσει την Κίνα να χρησιμοποιήσει την επιρροή της για να παράσχει στην Ρωσία σημαντική οικονομική και πολιτική υποστήριξη. Σ’ αυτό, είναι πιθανό να απογοητευθεί. Κατ’ αρχήν, οι δύο πλευρές δεν έχουν τους ίδιους στρατηγικούς στόχους. Η Κίνα θέλει παγκόσμιο σεβασμό για την ειρηνική άνοδό της στο επίπεδο της υπερδύναμης. Η Ρωσία θέλει να αμφισβητήσει και να υπονομεύσει την Δύση με κάθε ευκαιρία. Περαιτέρω, η Κίνα βλέπει τις Ηνωμένες Πολιτείες ως τον σημαντικότερο εταίρο της, λόγω της οικονομικής αλληλεξάρτησης των δύο εθνών. Με άλλα λόγια, ακόμα και καθώς η Κίνας ισορροπεί μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας, δεν θα διακινδυνεύσει να προκαλέσει μια πραγματική ρήξη με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ωστόσο, θα κάνει σκληρά παζάρια και θα αποσπάσει παραχωρήσεις και από τις δύο πλευρές, και ιδιαίτερα από την Ρωσία.
Για παράδειγμα, ο Πούτιν θα ήθελε την Κίνα να νομιμοποιήσει την επιθετική περιφερειακή στάση τής Ρωσίας. Σε αυτό η Κίνα δεν θα πει «όχι», αλλά ούτε θα πει «ναι». Το τελευταίο πράγμα που η χώρα θα θελήσει να κάνει είναι να προσφέρει δημόσια στήριξη στο αξίωμα ότι τα ζητήματα της κυριαρχίας μπορούν να αποφασίζονται μέσω δημοψηφίσματος. Οι δευτερογενείς επιδράσεις στο Χονγκ Κονγκ, την εσωτερική Μογγολία, την Ταϊβάν, το Θιβέτ και την Xinjiang θα είναι πάρα πολύ σοβαρές. Αυτό που η Ρωσία μπορεί ευλόγως να αναμένει, όμως, είναι ότι οι ηγέτες τής Κίνας θα διατηρήσουν την καλοπροαίρετη αδιαφορία τους, συνεχίζοντας να απέχουν από τις ψηφοφορίες των Ηνωμένων Εθνών κατά της Ρωσίας και να υπονομεύουν τις Δυτικές κυρώσεις.
Ο Πούτιν έχει επίσης επιδιώξει να επεκτείνει δραματικά τον ρόλο τής Ρωσίας ως προμηθευτή ενέργειας στο Πεκίνο, κάτι που θα μπορούσε να δημιουργήσει μόχλευση υπέρ τής Ρωσίας στις ενεργειακές της συμφωνίες με την Ευρώπη. Και, μετά από μια δεκαετία κακών εκκινήσεων, κατά το πρώτο μέρος τού ταξιδιού τού Πούτιν στην Κίνα, η Μόσχα και το Πεκίνο όντως υπέγραψαν μια συμφωνία για τον αγωγό «Power of Siberia», προμηνύοντας μια νέα φάση στις διμερείς ενεργειακές σχέσεις. Επί του θέματος αυτού, η επιθυμία τής Μόσχας να επεκτείνει τις εξαγωγές ενέργειας διασταυρώνεται με την επιδίωξη του Πεκίνου για μεγαλύτερη ασφάλεια στον ενεργειακό εφοδιασμό. Και παρ’ όλο που η Ρωσία εξασφάλισε περίπου 25 δισ. δολάρια σε προκαταβολές για την χρηματοδότηση του αγωγού – κάτι πολύ σημαντικό εν όψει των δυτικών κυρώσεων – η Κίνα πήρε κάτι καλύτερο από την συμφωνία: Η Ρωσία θα της παρέχει φυσικό αέριο σε τιμές σημαντικά χαμηλότερες από εκείνες της αγοράς, εξοικονομώντας στην Κίνα δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια και σπρώχνοντας προς τα κάτω την τιμή τού φυσικού αερίου σε όλη την Ασία.
Εκτός από την ενέργεια, η Κίνα επιθυμεί από την Μόσχα να καταστήσει ευκολότερο στις κινεζικές εταιρείες να επενδύσουν στην Ρωσία και να πωλούν προϊόντα στους Ρώσους. Για την Κίνα, η οικονομία τής μεσαίας τάξης τής Ρωσίας είναι μια αγορά με τεράστιες ευκαιρίες, ειδικά τώρα που οι δυτικές επιχειρήσεις έχουν αρχίσει να αναβάλουν τις επενδύσεις εκεί. Η Ρωσία, φοβούμενη τον ανταγωνισμό, έχει την τάση να περιορίζει την πρόσβαση των κινεζικών εταιρειών στην ρωσική αγορά. Αλλά στο νέο γεωπολιτικό τρίγωνο, τα ρωσικά και τα κινέζικα οικονομικά συμφέροντα θα συγκλίνουν. Η Μόσχα ήδη χαλάρωσε τους περιορισμούς για τις κινεζικές επενδύσεις και κατά πάσα πιθανότητα θα επιταχύνει την διαδικασία.
Η Κίνα μπορεί επίσης να ζητήσει από την Ρωσία πρόσβαση στην πιο προηγμένη ρωσική στρατιωτική τεχνολογία. Η Μόσχα έχει διστάσει να πουλήσει στο Πεκίνο υψηλής τεχνολογίας υλικό της, εν μέρει φοβούμενη ότι η Κίνα θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κάποια μέρα αυτά τα όπλα εναντίον τής Ρωσίας. Η Ρωσία θα μπορούσε τώρα να είναι πιο πρόθυμη να μοιραστεί κάποια τεχνολογία ως αντάλλαγμα για στρατηγικές παραχωρήσεις, αλλά μια τέτοια αλλαγή πολιτικής θα είναι σταδιακή. Και ίσως να έχει επιπτώσεις εκτός του τριγώνου, για παράδειγμα να οδηγήσει την Ινδία στην αγκαλιά των Αμερικανών κατασκευαστών όπλων στην προσπάθειά της να προσεγγίσει τις αυξημένες στρατιωτικές δυνατότητες της Κίνας.
ΤΡΙΠΛΕΤΑ
Ακριβώς όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες έπαιρναν θάρρος από την ηγετική θέση τους στην τριάδα ΗΠΑ-Ρωσίας-Κίνας κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, έτσι και η αποφασιστικότητα της Κίνας αυξάνεται όσο η Ρωσία επιδιώκει την εύνοιά της. Για παράδειγμα, η Κίνα θα μπορούσε να γίνει λιγότερο πρόθυμη να φιλελευθεροποιήσει την πολιτική της για τις ξένες επενδύσεις, κάτι που οι Ηνωμένες Πολιτείες από καιρό επιζητούν ως έναν τρόπο για να μειώσουν το διμερές εμπορικό έλλειμμα. Με τις νέες οικονομικές ευκαιρίες στα βόρεια της, η Κίνα απλά δεν θα είναι τόσο απελπισμένη για τα αμερικανικά χρήματα. Και όσο περισσότερο η Ρωσία ανοίγει την τεχνολογική αποθήκη της, τόσο πιο πρόθυμη θα γίνεται η Κίνα στο να πιέζει για τα συμφέροντά της στη Νότια και την Ανατολική Θάλασσα της Κίνας.
Αντίθετα με ό,τι συνέβαινε κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, όμως, όταν η προσέγγιση της Ουάσιγκτον με το Πεκίνο πίεσε τη Μόσχα να αλλάξει πολλές πτυχές τής παγκόσμιας πολιτικής της, η στενότερη ρωσο-κινεζική σχέση είναι απίθανο να αλλάξει τους υπολογισμούς των Αμερικανών πολιτικών στα περισσότερα μεγάλα αμερικανο-κινεζικά ζητήματα. Έτσι, οι δυναμικές στο νέο τρίγωνο δεν θα μιμούνται ακριβώς το παλιό.
Μια αναδυόμενη Κίνα υποστηριζόμενη από μια απελπισμένη Ρωσία θα κάνουν ένα τρομερό γεωπολιτικό ζευγάρι. Ακόμα κι έτσι, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα αποδυναμώσουν τις δεσμεύσεις τους προς τους συμμάχους τους, όπως προς την Ιαπωνία και τις Φιλιππίνες, απέναντι στην αυξημένη κινεζική αυτοπεποίθηση. Θα συνεχίσουν να επιδιώκουν την περιφερειακή εμπορική συμφωνία (Trans-Pacific Partnership) που αποτελεί την αιχμή τής πολιτικής τους στην περιοχή. Και θα πιέσουν την Κίνα για την κρατικά υποστηριζόμενη κινεζική εμπορική κατασκοπεία με αυξημένο σθένος. Σε αντίθεση με την Σοβιετική Ένωση, που ήταν το παράξενο έθνος στην αρχική τριγωνική σχέση, οι Ηνωμένες Πολιτείες σήμερα κατέχουν στρατιωτική, οικονομική και πολιτική ισχύ – σε συνδυασμό με ένα παγκόσμιο δίκτυο συμμαχιών – ώστε να μπορούν να στέκονται από μόνες τους. Αλλά ένα ενθαρρυμένο Πεκίνο θα κάνει σε κάθε περίπτωση πιο δύσκολο για τις Ηνωμένες Πολιτείες το να διατηρήσουν την τρέχουσα θέση τους ως εξισορροπιστή στην περιφέρεια του Ειρηνικού.
Copyright © 2002-2012 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.
Στα αγγλικά: http://www.foreignaffairs.com/articles/141450/david-gordon-and-jordan-sc…
*πρόεδρος και επικεφαλής ερευνών στο Eurasia Group και πρώην διευθυντής Πολιτικού Σχεδιασμού στο αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών. JORDAN SCHNEIDER: ερευνητής στο Eurasia Group για τις μακροσκοπικές αμερικανικές και παγκόσμιες πρακτικές.
Πηγή: foreignaffairs.gr
 

Διαβάστε Περισσότερα

Εργασιακή ζούγκλα η Ελλάδα

28/5/2014
ΚώσταςΚαλλωνιάτης
Στην προτελευταία και δεύτερη χειρότερη κατηγορία (πέμπτη στις έξι) κατατάσσεται η Ελλάδα με βάση τον Παγκόσμιο Δείκτη Δικαιωμάτων που καταρτίζει η Διεθνής Συνδικαλιστική Συνομοσπονδία (ITUC) στον αγώνα δρόμου που κάνει προκειμένου να προστατεύσει τα εργασιακά δικαιώματα σε όλο τον κόσμο.
Η κατηγορία 5 στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα σημαίνει πως δεν υφίσταται καμία εγγύηση εργασιακών δικαιωμάτων στην Ελλάδα. Οι χώρες αυτής της κατηγορίας είναι οι χειρότερες στον κόσμο για να εργάζεται κανείς.
Μολονότι η νομοθεσία μπορεί να κατοχυρώνει ορισμένα εργασιακά δικαιώματα, οι εργαζόμενοι στην πραγματικότητα δεν έχουν καμία πρόσβαση στα δικαιώματα αυτά κι είναι συνεπώς εκτεθειμένοι σε αυταρχικά καθεστώτα και αθέμιτες εργασιακές πρακτικές.
Χώρες με βαθμολογία 5 εκτός της Ελλάδας είναι οι: Αλγερία, Μπανγκλαντές, Λευκορωσία, Καμπότζη, Κίνα, Κολομβία, Ακτή Ελεφαντοστούν, Αίγυπτος, Γουατεμάλα, Ινδία, Λάος, Μαλαισία, Νιγηρία, Φιλιππίνες, Κατάρ, Κορέα, Σ. Αραβία, Σουαζιλάνδη, Τουρκία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ζάμπια, Ζιμπάμπουε.
139 χώρες
Ο σχετικός πίνακας κατάταξης που δημοσιεύτηκε την περασμένη εβδομάδα στο Παγκόσμιο Συνέδριο της ITUC στο Βερολίνο αξιολογεί την κατάσταση των εργασιακών δικαιωμάτων και το βαθμό προστασίας τους (νομικά και πρακτικά) σε 139 χώρες με βάση 97 διεθνώς αναγνωρισμένους δείκτες. «Χώρες όπως η Δανία και η Ουρουγουάη ηγούνται της κατάταξης χάρις στους ισχυρούς εργατικούς νόμους τους, αλλά ίσως προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι χώρες όπως η Ελλάδα, οι ΗΠΑ και το Χονγκ Κονγκ είναι ουραγοί», δήλωσε ο γενικός γραμματέας της ITUC Sharan Burrow. «Το επίπεδο ανάπτυξης μιας χώρας αποδείχθηκε πολύ ανεπαρκής δείκτης όσον αφορά το σεβασμό των βασικών δικαιωμάτων εργασίας για συλλογικές διαπραγματεύσεις, αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας ή απλώς τη δυνατότητα συμμετοχής στο συνδικάτο».
Σημειώνεται πως η Διεθνής Συνδικαλιστική Συνομοσπονδία συλλέγει στοιχεία απ” όλο τον κόσμο σχετικά με την καταπάτηση των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων τα τελευταία 30 χρόνια. Τώρα, δε, για πρώτη φορά ο Παγκόσμιος Δείκτης Δικαιωμάτων παρουσιάζει προσεκτικά εξακριβωμένη πληροφόρηση για το τελευταίο 12μηνο σε μία εύχρηστη φόρμα, ώστε κάθε κυβέρνηση και επιχείρηση να μπορούν να διακρίνουν πώς και πόσο εναρμονίζονται οι νόμοι με τις αλυσίδες προσφοράς τους. Τα βασικά ευρήματα της έκθεσης της ITUC είναι:
* Πέρυσι, οι κυβερνήσεις τουλάχιστον 35 χωρών συνέλαβαν ή φυλάκισαν εργαζομένους ως μία τακτική άρνησης αιτημάτων για δημοκρατικά δικαιώματα, αξιοπρεπείς μισθούς, ασφαλείς συνθήκες εργασίας και κατοχύρωσης θέσεων εργασίας.
* Σε τουλάχιστον 9 χώρες δολοφονίες και εξαφανίσεις εργαζομένων αποτέλεσαν κοινή πρακτική για τον εκφοβισμό των εργαζομένων.
* Σε τουλάχιστον 53 χώρες εργαζόμενοι απολύθηκαν επειδή προσπάθησαν να διαπραγματευτούν καλύτερες συνθήκες εργασίας.
* Σε τουλάχιστον 87 χώρες νόμοι και πρακτικές απαγορεύουν σε ορισμένες κατηγορίες εργαζομένων το δικαίωμα της απεργίας.
Σε μία εποχή κατά την οποία η ισχύς των εταιρειών δεν ήταν ποτέ μεγαλύτερη, τα αποτελέσματα αυτά δείχνουν πως σχεδόν κάθε χώρα μπορεί να βελτιώσει τον τρόπο που μεταχειρίζεται τους εργαζομένους της. Η έκθεση της ITUC (Global Poll 2014) βρήκε πως τα 2/3 των ανθρώπων θέλουν οι κυβερνήσεις τους να κάνουν περισσότερα για να ελέγξουν τη χωρίς όρια ισχύ των επιχειρήσεων. Η μόνη χώρα που έλαβε το τέλειο σκορ (μηδέν) επειδή σεβάστηκε και τους 97 δείκτες θεμελιωδών δικαιωμάτων των εργαζομένων ήταν η Δανία.
«Η Παγκόσμια Τράπεζα, στην πρόσφατη έκθεσή της «Doing Business», υιοθέτησε την άποψη πως η συρρίκνωση των εργασιακών δικαιωμάτων είναι κάτι που οι κυβερνήσεις πρέπει να επιδιώκουν», δήλωσε ο Sharan Burrow. «Αυτός όμως ο Δείκτης Δικαιωμάτων προειδοποιεί κυβερνήσεις και εργοδότες πως τα συνδικάτα σε όλο τον κόσμο θα σταθούν ενωμένα και αλληλέγγυα προκειμένου να διασφαλίσουν τα βασικά δικαιώματα στην εργασία

Πηγή: εφημερίδα Ελευθεροτυπία

Διαβάστε Περισσότερα

Μας “προειδοποιούν” για τον εφιάλτη της χρεωκοπίας και ζούμε την χρεωκοπία του Ευρωπαϊκού εφιάλτη!

Nίκος Κασσίμης
Η εκλογική πρό(σ)κληση της επόμενης Κυριακής μπορεί και πρέπει να σηματοδοτήσει ανατρεπτικά μηνύματα και να ταράξει “βαλτωμένα” μυαλά!
Να ξεκαθαρίσουμε όμως τι πάμε να ψηφίσουμε!
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα του τελευταίου Ευρωβαρόμετρου (μιας πανευρωπαϊκής δημοσκόπησης η οποία αποτυπώνει τις τάσεις στις κοινωνίες των χωρών-μελών της ΕΕ) το 59% των Ευρωπαίων δεν έχουν πλέον εμπιστοσύνη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ κάτι αντίστοιχο συμβαίνει με το 54% όσον αφορά την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το 53% για την Ευρωβουλή.
Τα μεγαλύτερα ποσοστά απαξίωσης της ΕΕ είναι στον Ευρωπαϊκό Νότο με την Ελλάδα να φιγουράρει στο 81%, την Κύπρο στο 74%, την Πορτογαλία στο 70% και την Ισπανία στο 67%. Ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί ότι αρνητική γνώμη εκφράζουν επίσης το 63% των Γάλλων, αλλά και το 59% των Γερμανών! Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός ότι το 75% ΔΕΝ ταυτίζουν την ΕΕ με την έννοια της Ειρήνης όπως και το 81% ΔΕΝ την ταυτίζουν με την έννοια της Δημοκρατίας!
Εξάλλου, σύμφωνα με την κοινοτική δημοσκόπηση (που δημοσιεύουν ΤΑ ΝΕΑ), το 97% των Ελλήνων και το 65% των πολιτών στην ΕΕ θεωρούν ότι η κατάσταση της οικονομίας της χώρας τους είναι κακή.
Στην ίδια δημοσίευση τo 53% των νέων στην Ελλάδα και το 64% των νέων στην ΕΕ προτίθεται να ψηφίσει στις Ευρωεκλογές του 2014. Αναφορικά με όσους δεν προτίθενται να ψηφίσουν, το 74% των νέων στην Ελλάδα και το 64% των νέων στην ΕΕ αναφέρουν ότι «η ψήφος τους δεν θα αλλάξει τίποτα».
Αυτή είναι η πιο πρόσφατη “αποτύπωση” της … εμπιστοσύνης (!) των λαών της ΕΕ για την ΕΕ.
Δεν πρέπει να λησμονούμε και κάποιους επιπρόσθετους παράγοντες που επηρεάζουν το Ευρωπαϊκό “γίγνεσθαι”.

• Η άσκηση κρατικής εξουσίας δεν εφαρμόζεται από το Κράτος αλλά από τους Δανειστές-Επιτρόπους με συνακόλουθο αποτέλεσμα την απώλεια της Εθνικής κυριαρχίας.
• Απώλεια Εθνικής κυριαρχίας με συνεχή μνημόνια και λεηλασία του εθνικού πλούτου.
• Ακόμα και αυτή η εξωτερική Ευρωπαϊκή πολιτική ασκείται καθ’ υπαγόρευση Αμερικανικών κέντρων και επιταγών.
• Μέχρι και “μεταξύ” τους τρώγονται καθώς ο πρώην Ιταλός πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι δεν διστάζει να δηλώνει καθαρά ότι θα ταχθεί υπέρ της εξόδου της Ιταλίας από την «ενωμένη Ευρώπη» εάν δεν γίνουν δεκτοί οι όροι της από τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο.
• Οι πολιτικές επιλογές κάποιων ισχυρών κρατών-προπύργια της οικονομικής ολιγαρχίας, όπως η Γερμανία, επέβαλαν “λύσεις” λιτότητας που εξαθλίωσαν, κυρίως, τα κράτη του Ευρωπαϊκού Νότου. Οι συγκεκριμένες πολιτικές στην Ελλάδα δημιούργησαν “ουρές” αναμονής για μια δωρεάν σακούλα τροφίμων, εξαθλίωσαν χιλιάδες νοικοκυριά και ανάγκασαν πολύ κόσμο να ψάχνει τροφή στα σκουπίδια και στα συσσίτια.
• Οι ίδιες πολιτικές μας κατάντησαν “φιλοξενούμενους” μισθωτές στα ίδια μας τα σπίτια, πολλές φορές χωρίς ρεύμα και νερό!
• Η Ομοσπονδοποίηση της ΕΕ τι θα σημάνει; Την ισοπέδωση της πολιτιστικής και ιστορικής κληρονομιάς των κρατών-μελών; Την τυφλή υποταγή στις οικονομικές προσταγές της κεντρικής Ομόσπονδης Τράπεζας του Ευρωπαϊκού Κεφαλαίου σε συνάρτηση με το Παγκόσμιο; Σημαίνει επιπρόσθετα και την κατάλυση του Συντάγματος; Αυτός είναι ο δρόμος της παγκοσμιοποίησης;
• Πόσες “Λαμπεντούζες” έχουμε αντιμετωπίσει και πόσες ακόμα θ’ αντιμετωπίσουμε; Σε πόσες εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές αποτιμάει η ΕΕ την λήψη μέτρων για την αξιοπρέπεια των μεταναστών;
• Μέσα σ’ όλο αυτό το πολιτικοοικονομικό αλλαλούμ της καπιταλιστικής κρίσης οφελημένο βγαίνει το παρένθετο τέκνο της: Ο Φασισμός και τα μορφώματά του. Κοινωνικές δυνάμεις εγκλωβίζονται στις ονειρικές εθνικιστικές εξαγγελίες και στις υποκριτικές δράσεις αλληλεγγύης ρατσισμού και “πατριωτικής” βίας.
• Στην προ-ενταξιακή μας περίοδο στην, τότε, ΕΟΚ επικρατούσε η ατάκα-προτροπή: η αγορά των 300 εκ.!        Αυτή η “αγορά” κατάντησε η … “μητέρα” της ανεργίας, της μετανάστευσης, του ρατσισμού και του φασισμού, της εκμετάλλευσης, της βίας και των παρεμβάσεών της σε Εθνικές διαφορές υποστηρίζοντας φασιστικές κυβερνήσεις.
• Μας “προειδοποιούν” για τον εφιάλτη της χρεωκοπίας και ζούμε την χρεωκοπία του Ευρωπαϊκού εφιάλτη!

Όλο αυτό το προαναφερόμενο Ευρωπαϊκό … τοπίο απέχει “έτη φωτός” από την Ευρώπη των λαών και έχει προσδιορίσει το … κολαστήριό τους.
Εάν λοιπόν θέλουμε να δώσουμε ένα μήνυμα την ερχόμενη Κυριακή πρέπει να δυναμώσουμε τις φωνές “εξόδου” από το κολαστήριο και τον εφιάλτη. Να καταδικάσουμε ψευτοδιλήμματα και πολώσεις και να καταστήσουμε σαφές ότι “αυτή” η Ευρώπη του Κεφαλαίου και των τοκογλύφων δανειστών δεν παίρνει “γιατρειά”!
Δεν θα βάλουμε το λύκο να φυλάξει τα πρόβατα!
Πηγή: αριστερό blog

Διαβάστε Περισσότερα

Β. Πισσίας: «Απαγορεύουν το ψάρεμα στη Μεσόγειο για να φέρουν τα χημικά» (Ηχητικό)

Εξελίξεις στο θέμα της καταστροφής του χημικού οπλοστασίου της Συρίας

Για τις εξελίξεις στο θέμα της καταστροφής των χημικών της Συρίας μίλησε στον CandiaNews ο Βαγγέλης Πισσίας, μέλος της πρωτοβουλίας «Ένα καράβι για τη Γάζα». Όπως αποκάλυψε, δύομέρες πριν τις ευρωεκλογές εκδόθηκε υπουργική απόφαση με την οποία αναστέλλεται για δύο μήνες η αλιεία στην περιοχή της Μεσογείου, όπου αναμένεται να ξεκινήσει η υδρόλυση των χημικών της Συρίας.
Σύμφωνα με την απόφαση αυτή, η αλιεία απαγορεύεται νοτιοδυτικά της Κρήτης και νότια της Πελοποννήσου και των Ιονίων Νήσων, τουλάχιστον μέχρι τις 22 Ιουλίου. Είναι ακριβώς το διάστημα κατά το οποίο, σύμφωνα με το σχεδιασμό, θα ξεκινήσει η καταστροφή των χημικών της Συρίας πάνω στο πλοίο Cape Ray.
Όπως ανέφερε ο κ. Πισσίας, η ομάδα των ακτιβιστών που θα βρεθεί όσο γίνεται πιο κοντά στο Cape Ray είναι έτοιμη και αυτή τη φορά θα έχουν μαζί τους και τους αλιείς της περιοχής,  πραγματώνοντας την ιδέα του «κοινωνικού ακτιβισμού»

πηγηhttp://www.candianews.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Ας μιλήσουμε για τη ΔΗΜΑΡ

Δεν μου αρέσει να χτυπάω πεσμένο άνθρωπο, γι’ αυτό θα μιλήσω σήμερα με συμπάθεια για τους δημαρίτες. Τα σκληρά λόγια τούς τα ’πα όταν ήταν στα πάνω τους, τον Ιανουάριο του 2013, σε ένα «ερωτικό γράμμα προς παλιούς συντρόφους».

 «Ουαί τοις ηττημένοις». Είχα την ακλόνητη πεποίθηση ότι πρόκειται για ρήση του Ευαγγελίου, αλλά το δημοσιογραφικό ένστικτο δεν με άφηνε ήσυχο και έσπευσα πριν το γράψω να διασταυρώσω την πηγή.

Δεν πρόκειται, λοιπόν, για ευαγγελική ρήση αλλά για τη φράση αρχηγού των Γαλατών έπειτα από νικηφόρα μάχη με τους Ρωμαίους, όπως καταγράφηκε από τον Ρωμαίο ιστορικό Τίτο Λίβιο.

Αλλά εδώ που έχουμε φτάσει με την πολιτική και μιντιακή κρίση το ποιος είπε τι έχει χάσει πια τη σημασία του.

Εδώ έχει χάσει τη σημασία του το ποιος είναι ο νικητής και ποιος ο ηττημένος των εκλογών, τι να λέμε τώρα. Όλοι ωστόσο συμφωνούν ότι η ΔΗΜΑΡ συγκαταλέγεται στους ηττημένους – ο μεγαλύτερος όλων.

Δεν μου αρέσει να χτυπάω πεσμένο άνθρωπο, γι’ αυτό θα μιλήσω σήμερα με συμπάθεια για τους δημαρίτες. Τα σκληρά λόγια τούς τα ’πα όταν ήταν στα πάνω τους, τον Ιανουάριο του 2013, πρόσωπο με πρόσωπο, σε ένα ερωτικό γράμμα προς παλιούς συντρόφους.

 Είναι πράγματι παλιοί μου σύντροφοι, πολλοί παραμένουν ακόμα καλοί φίλοι, έπειτα από τόσα χρόνια, όσοι δηλαδή απ’ αυτούς παρέμειναν δημαρίτες, γιατί πολλοί λάκισαν τον τελευταίο χρόνο από δω κι από κει.

 Δεν άκουσαν τίποτα τότε, μ’ εκείνη την επιστολή, είναι δύσκολο να κάτσεις ν’ ακούσεις τη σκληρή κριτική όταν είσαι στα πάνω σου, κι όταν τελικά βρεθείς αποκάτω είναι πια αργά για ν’ ακούσεις.

 Σήμερα, λοιπόν, θα πω λίγα και απλά. Παρότι δεν μου ’πεφτε λόγος, καθώς δεν συμμετέχω σε κομματικούς μηχανισμούς, απ’ την αρχή είδα με κακό μάτι την επιλογή του Φώτη Κουβέλη και της ανανεωτικής πτέρυγας να αποχωρήσουν από τον Συνασπισμό.

Για να μη θεωρηθώ προκατειλημμένος, οφείλω να πω ότι η διαφωνία μου αυτή ήταν ανάλογη με την αντίθεσή μου σε μια ακριβώς αντίστροφη διαδικασία, τη διάσπαση του ΚΚΕ εσωτερικού, το 1987. Καμία από τις δύο αυτές αποσχιστικές κινήσεις δεν δικαιώθηκε. Έφυγε λοιπόν η ανανεωτική πτέρυγα από τον Συνασπισμό, κι ο καθένας τους τράβηξε το δρόμο του.

Και όμως, μέχρι τις εκλογές του 2012, στη ΔΗΜΑΡ δεν θα μπορούσε κανείς να καταμαρτυρήσει και πολλά. Σε όλες τις σημαντικές μάχες μέσα στη Βουλή συμπορεύθηκε σχεδόν απολύτως με τον ΣΥΡΙΖΑ και με την υπόλοιπη Αριστερά.

Το μόνο που θα μπορούσε κανείς να τους καταλογίσει είναι πως αν επρόκειτο να πολιτεύονται με τον ίδιο τρόπο, έμενε έωλος ο λόγος της αποχώρησής τους. Όλα άλλαξαν μετά τις εκλογές του Ιουνίου.

Ενώ η αριθμητική του εκλογικού αποτελέσματος επέτρεπε στη ΔΗΜΑΡ να μείνει έξω από την κυβέρνηση, η ηγεσία της επέλεξε να συμμετάσχει με το ασθενές επιχείρημα ότι αν δεν έμπαινε εκείνη δεν θα ’μπαινε και το ΠΑΣΟΚ.

Η συνέχεια απέδειξε ότι ο συλλογισμός ήταν αβάσιμος – νομίζω δε πως ήταν και προσχηματικός. Όταν έφτασε η ώρα της αποχώρησης της ΔΗΜΑΡ, το ΠΑΣΟΚ με ανακούφιση επωφελήθηκε, παίρνοντας την αντιπροεδρία της κυβέρνησης αλλά και τη μερίδα του λέοντος από τα ιμάτια του πρώην εταίρου. Αυτό το μπες-βγες είναι νομίζω που στοίχισε στη ΔΗΜΑΡ τη δεινή πολιτική ήττα της στις ευρωεκλογές.

Η μεγάλη ζημιά όμως έγινε με την είσοδο της στην κυβέρνηση και όχι με την έξοδό της, όπως ισχυρίζεται η μειοψηφική της τάση.

 Η μειοψηφία, η οποία πατούσε ούτως ή άλλως με το ένα πόδι στους 58 και αργότερα στην Ελιά, υποστηρίζει ότι το καθοριστικό λάθος της ηγεσίας του κόμματος ήταν η άρνησή της να συμμετάσχει στις διεργασίες για τη δημιουργία του πόλου της κεντροαριστεράς.

Οι πιο προχωρημένοι επεκτείνουν τον συλλογισμό τους και ενοχοποιούν την αποχώρηση από την κυβέρνηση. Προφανώς πάντως αυτά τα δύο συνδέονται - δεν μπορεί να συγκροτήσουν κοινό πόλο ένα κόμμα που συμμετέχει στην κυβέρνηση μαζί με ένα κόμμα που την αντιπολιτεύεται. Αυτά ούτε στην κεντροαριστερά δεν γίνονται… Εδώ είναι νομίζω η ουσία του προβλήματος.

Η ΔΗΜΑΡ αρνήθηκε από πολύ νωρίς να διακρίνει την κύρια διαχωριστική γραμμή που διαπερνά το πολιτικό σύστημα και την κοινωνία, η οποία κατά τη γνώμη μου συγκροτείται από δύο βασικούς άξονες: Ο ένας αφορά τη διαχείριση της κρίσης, την αποδοχή ή όχι των μνημονιακών πολιτικών. Ενώ λοιπόν η ΔΗΜΑΡ μέχρι το 2012 άντεξε, ήδη από την προεκλογική εκστρατεία του 2012 η θέση της γίνεται θολή.

Επαναδιαπραγμάτευση, ισοδύναμα μέτρα, αλλά πάνω απ’ όλα συναινετικές διαδικασίες με τους δανειστές και καιροσκοπική προσχώρηση στην ιδέα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί αντιευρωπαϊκή δύναμη που θέτει τη χώρα σε κίνδυνο, και γι’ αυτό πρέπει να ηττηθεί. Ο άλλος αφορά τη στάση τους απέναντι στο πολιτικό σύστημα, το οποίο είναι υπόλογο για την πορεία του τόπου μέχρι εδώ και το οποίο τώρα καταρρέει – η στάση τους απέναντι στο τρίγωνο της διαπλοκής. Εδώ η θέση της ΔΗΜΑΡ δεν ήταν θολή, ήταν ευθέως καταστροφική.

Επιζήτησε πάση θυσία να μπει μέσα στο κάδρο του συστήματος εξουσίας, επέλεξε να το στηρίξει, ακόμα και τη στιγμή που -χωρίς να μπορέσει να εξηγήσει επαρκώς το πώς και το γιατί και, κυρίως, χωρίς να διατυπώσει ίχνος αυτοκριτικής για την προηγούμενη καθοριστική επιλογή της- αποφάσιζε να αποχωρήσει από την κυβέρνηση.

 (Αφήνω για λόγους απλούστευσης έξω απ’ αυτή την ανάλυση το μεγάλο θέμα που αφορά την αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής, στο οποίο πάντως η τακτική της ΔΗΜΑΡ δεν δικαιώνεται. Αν είχε παραιτηθεί με αφορμή το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο ίσως και να δικαιωνόταν, αλλά παρότι είχε κάθε λόγο να το κάνει δεν το επέλεξε). Επειδή τους ξέρω καλά, θεωρώ ότι κληρονόμησαν από το Λεωνίδα Κύρκο εκείνη την αλαζονική εμμονή στη δύναμη της πολιτικής τακτικής ανεξαρτήτως των πραγματικών συνθηκών, του συσχετισμού των δυνάμεων και της κοινωνικής δυναμικής.

Μια αγωνία στροφής στο ευρύ εθνικό ακροατήριο, που όμως στα μυαλά τους παίρνει τη στρεβλή μορφή συνδιαλλαγής με αντίπαλες πολιτικές δυνάμεις, ερήμην του κοινωνικού γίγνεσθαι, το οποίο άλλωστε κατά κάποιον τρόπο τους διαφεύγει. (Κι όταν ξαφνικά ανακάλυψαν ότι δίπλα τους ο ΣΥΡΙΖΑ, σε πείσμα της κριτικής τους, διαμόρφωνε με επιτυχία μια πολιτική ευρύτατου εθνικού ακροατηρίου, χωρίς αυτούς, τότε μίλησαν για λαϊκισμό)

 Και μια αυτοπεποίθηση -πριγκηπική θα την ονόμαζα-, μια νοοτροπία περιούσιου κόμματος που θεωρεί περίπου αυτοδίκαιη τη συμμετοχή του στη νομή της εξουσίας και ιστορικό ατύχημα την αδυναμία τους να την εξασφαλίσουν.

 Η πιο κακή πλευρά της πολιτικής της ΔΗΜΑΡ, χειρότερη και από την εθελοτυφλία της στην προφανή (και αυτονόητη) αθέτηση της τριμερούς προγραμματικής συμφωνίας, ήταν η σύμπραξή της στη γνωστή φόρμουλα 4-2-1 όσον αφορά τη στελέχωση του κρατικού μηχανισμού.

 Όχι μόνο σε περιπτώσεις θέσεων αμιγώς πολιτικών, αλλά και στις διοικήσεις κρατικών και ημικρατικών οργανισμών, τραπεζών κ.λπ.

 Το μέγεθος αυτού του πολιτικού ολισθήματος έγκειται στο γεγονός ότι ακόμα και μετά την αποχώρησή της από την κυβέρνηση, οι περισσότεροι από τους ευεργετηθέντες από τη φόρμουλα της συγκυβέρνησης αποδέχτηκαν -αν δεν επιδίωξαν κιόλας- να παραμείνουν στις θέσεις τους, κατάσταση που έθεσε μεγάλο μέρος του στελεχικού της δυναμικού σε καθεστώς πλήρους πολιτικής ομηρίας.

 Όλ’ αυτά, βέβαια, έχουν πλέον κυρίως ιστορικό ενδιαφέρον. Η κατάσταση της ΔΗΜΑΡ μοιάζει μη αναστρέψιμη. Ακόμα κι αν βρουν τρόπο να τοποθετηθούν απέναντι στο κρίσιμο ερώτημα της εποχής -μ’ εμάς ή μ’ αυτούς- νομίζω ότι είναι πλέον πολύ αργά. Ούτως ή άλλως, το πιθανότερο είναι πως ακόμα κι αν μπορέσουν τελικά να διακρίνουν με σαφήνεια τη διαχωριστική γραμμή, δεν θα ’ναι παρά για να αποφασίσουν ποιοι θα τοποθετηθούν από τη μία και ποιοι από την άλλη πλευρά της. Χριστόφορος Κάσδαγλης
Πηγή : http://www.thepressproject.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Να κρατηθούμε, να δούμε το τέλος τους

Sofia Lampiki

"Μου λέει σήμερα μια βαθιά θρησκευόμενη,και το λέω με την καλή την έννοια,γυναίκα που ξέρω και συμπαθώ. "Βοήθησε με Σοφία,δώσε μου μια στήριξη ψυχής,δεν αντέχω να ανταπεξέλθω,δεν μπορώ" Της λέω, στα σοβαρά μιας και έχω μελετήσει καλά το Χριστιανορθόδοξο Δόγμα:"Βρε κόρη μου,εσύ έχεις την Πίστη σου,μέγα πράγμα να πιστεύεις και να ελπίζεις σε κάτι ανώτερο που στέκεται δίπλα σου στις κρίσιμες στιγμές,μεγάλο πράγμα η ελπίδα που σου δίνει ο Θεός σου,εγώ,μια άθεη τί να σου δώσω; Εγώ δεν ελπίζω σε τίποτα,ούτε στον άνθρωπο πια" Μου απαντά σχεδόν βουρκωμένη:"Φαίνεται λιγοψύχησα,την έχασα την πίστη μου,δεν νιώθω ελπίδα,δεν νιώθω τη ζεστασιά της Πίστης να με σκεπάζει,δεν νιώθω χαρά,δεν νιώθω τίποτα,τί να κάνω;" Την αγκάλιασα και της είπα :"Πάλεψε να επιζήσεις για να δεις το τέλος τους,κάνε κουράγιο και ζήσε για να δεις το δίκιο,ζήσε μόνο από περιέργεια" Ποιος θα μας στηρίξει όλους; Έχουμε όλοι συντριβεί. Και έχουμε και τους άλλους να μας αποκαλούν "αντιπαραγωγικούς ψυχάκηδες"..."
Πηγή :www.anemos

Διαβάστε Περισσότερα

Ο εμετός του Πειραιά και το “έγκλημα” του Βόλου

Σε δύο από τα μεγαλύτερα λιμάνια της χώρας καθρεφτίστηκε η σκατοψυχιά, το οπαδιλίκι, κι ένας εγκληματικός εκδικητικός μικροκομματισμός που έγραψε ιστορία. Στον Πειραιά ο πραγματικός δήμαρχος Βαγγέλης Μαρινάκης διόρισε τον υπάλληλό του, Γιάννη Μώραλη, στη θέση του για να ξεκλέβει λίγο από το χρόνο που μοιράζει μεταξύ των καραβιών με σημαίες Λιβερίας και του Ολυμπιακού.

 Τη βραδιά των εκλογών ήταν ιδιαιτέρως συγκινητική η παρουσία των ούγκανων της θύρας 7 στο εκλογικό κέντρο του Μώραλη, οι οποίοι έβαλαν τα δυνατά τους για να πάρουν το πρωτάθλημα του δήμου υπό το σύνθημα «είναι τρελός ο πρόεδρος». Είναι τα ίδια ούγκανα που μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, κι όταν σε όλα σχεδόν τα γήπεδα της Ελλάδας σηκώνονταν αντιφασιστικά πανό, εκείνοι έκαναν σύνθημα το No Politica.

Τελικά αυτό το No Politica εξελίχθηκε σε μια γαβροκαμπάνια από την οποία δε γλίτωσαν ούτε οι παίκτες και οι προπονητές του Ολυμπιακού – καλοί υπάλληλοι κι αυτοί. Τελικά ο απολιτίκ οπαδισμός έπιασε, και ο Πειραιάς θα έχει για τα επόμενα πέντε χρόνια έναν δήμαρχο ο οποίος εξελέγη με το σύνθημα «ο Πειραιάς έχει καταντήσει σαν τον Παναθηναϊκό».

Ο Βόλος από την άλλη κρύβει μια ερμηνεία η οποία δεν προέκυψε μόνο από τους αριθμούς, αλλά κι από το έγκλημα που πιθανότατα διέπραξε το ΚΚΕ. Νέος δήμαρχος εξελέγη ο Αχιλλέας Μπέος· ένα υπόδικος, με κατηγορίες για ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς (στήσιμο αγώνων, εκβιασμοί, προστασία), που έκανε μάλιστα και φυλακή και που στην πρώτη του μετεκλογική ομιλία υποσχέθηκε ότι θα εκδικηθεί όσους “κουλτουριάρηδες τραγουδιστές” τού την είπαν, και θα κάνει την πόλη μια απέραντη πίστα γεμάτη Πάολα και Παντελίδη.

 Το “έγκλημα” του Βόλου έχει να κάνει με τη γραμμή του ΚΚΕ να μη στηρίξει κανέναν άλλον υποψήφιο εκτός των δικών του, ρίχνοντας λευκό και άκυρο στον δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών. Η παρακάτω ανάλυση βασίζεται σε αριθμούς και συλλογισμούς. Τα συμπεράσματα δικά σας: Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του υπουργείου Εσωτερικών, η συμμετοχή των ψηφοφόρων στον Βόλο κινήθηκε στα ίδια σχεδόν επίπεδα και τις δύο Κυριακές – στον πρώτο γύρο ψήφισε το 63,52% και στον δεύτερο το 63,41% (70.405 και 70.290).

 Τα έγκυρα και τα άκυρα/λευκά παρουσίασαν χτυπητή αλλαγή από τη μια Κυριακή στην άλλη. Στον πρώτο γύρο τα έγκυρα ψηφοδέλτια ήταν 66.757 (94,82%) και στον δεύτερο γύρο 63.849 (90,84%). Καθαρή διαφορά 4% δηλαδή. Από αυτά, τα άκυρα αυξήθηκαν μεταξύ του Α’ και Β’ γύρου κατά 1,13% (2.474 στον Α’ και 3.263 στον Β’) και τα λευκά κατά 2,85% (1.174 στον Α’ και 3.178 στον Β’). Ο υποψήφιος του ΚΚΕ στον Βόλο, Απόστολος Νάνος, έλαβε στον Α’ γύρο 5.589 ψήφους – 1.588 περισσότερους από τη διαφορά του Αχιλλέα Μπέου με τον υποψήφιο της αριστεράς, Μαργαρίτη Πατσιαντά, στον Β’ γύρο. Ο Μπέος έλαβε στις 25 Μαΐου 33.925 ψήφους και ο Πατσιαντάς 29.924.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι ένας ψηφοφόρος του ΚΚΕ δεν είναι δυνατόν να ρίξει ψήφο στον Μπέο, βλέποντας τα νούμερα Α’ και Β’ γύρου, αλλά και ακούγοντας τον σύντροφο Κουτσούμπα να καλεί για λευκό και άκυρο όλους τους ψηφοφόρους του ΚΚΕ, οι συνειρμοί δεν είναι άκυροι και το έγκλημα –ίσως- είναι προφανές. Ίσως κι όχι.
 Αν όμως πραγματικά συνέβη κάτι τέτοιο, τότε θα πρόκειται για μια από τις πιο μαύρες σελίδες του κόμματος από το 1989 και μετά. (Είναι πάρα πολλοί οι φίλοι του ΚΚΕ που δεν τους αρέσουν αυτά που γράφω για το κόμμα, ενώ αντίθετα θαυμάζουν ό,τι κάνει. Όσο κακό κι αν τους προκάλεσε η διάσπαση οφείλουν να γνωρίζουν πως όταν στηρίζουν δια της απουσίας τους Μπέους, τόσο πιο πολύ πέφτουν στα μάτια του κόσμου).
Πηγή : http://anemosantistasis.blogspot.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Θεμωνιές: Το «Πετράδι» της κληρονομιάς

Θεμωνιές: Το «Πετράδι» της κληρονομιάς

Με αφορμή τα χωροταξικά, τουριστικά και άλλα τεκταινόμενα επιτρέψτε μου να εκφράσω μερικές σκέψεις, μια ευχή και μια πρόταση. Συχνά όταν μιλάμε για τη νεότερη αρχιτεκτονική κληρονομιά αναφερόμαστε κυρίως στα αστικά, οικιστικά ή δημόσια κτίσματα, αμελώντας την αγροτική αρχιτεκτονική κληρονομιά η οποία στο νησί μας αντιπροσωπεύεται κυρίως από τις πανέμορφες αγροικίες που στέκουν αγέρωχα σε όλο το σιφναϊκό τοπίο και αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του, τις θεμωνιές.

Δυστυχώς η αγροτική κληρονομιά παρότι σαφέστατα προστατεύεται από διεθνείς συμβάσεις που συνυπογράφει η χώρα μας δεν έχει τύχει της δέουσας προσοχής ενώ ταυτόχρονα απειλείται από εγκληματικά νομοσχέδια στο βωμό μιας στρεβλής αντίληψης περί οικονομικής ανάπτυξης.

Οι σιφνιοί ξεχωρίζουν τις αγροτικές εργασίες τους απ΄ τις οικιστικές τους ανάγκες αναπτύσσοντας οικισμούς εκτός των αγροτικών περιοχών, στις οποίες κυριαρχούν οι θεμωνιές. Σε αντίθεση με τη σιφνέικη οικεία που χαρακτηρίζεται από δογματική ομοιομορφία στην ανάπτυξη των χώρων και την επιλογή των υλικών, οι θεμωνιές παρουσιάζουν εκπληκτική ποικιλία τόσο στη φόρμα όσο και στα διακοσμητικά στοιχεία, τα υλικά και τις τεχνικές λύσεις καθώς και μοναδική προσαρμοστικότητα στον περιβάλλοντα χώρο. Πιθανότατα η δυσκολία δόμησης και μεταφοράς των υλικών, η έλλειψη πόρων αλλά και οι διαφορετικές ανάγκες του κάθε κτηνοτρόφου - αγρότη ευθύνονται για τον αρχιτεκτονικό αυτό πλούτο.

Πρόκειται για ένα πλούτο «φτωχό». Ακόμα και αυτό το «ελάχιστα περιττό», η μικρή πολυτέλεια που βρίσκουμε στη σιφνέικη οικεία, εδώ εξαλείφεται πλήρως επιτρέποντας στη «χρήση» να επιβάλει την απόλυτη λιτότητα. Παρατηρούμε θιδύρες σε διάφορα σχήματα και μεγέθη που ερριμένες με παιδική αφέλεια σπάνε τη μονοτονία των τοίχων, εντοιχισμένα σκαλοπάτια που αψηφώντας τη βαρύτητα τείνουν αέρινα προς τον γαλάζιο φως, λειτουργικές πυροστιές καμωμένες με δυο μονάχα πλάκες, σπασμένα πιθάρια από προηγούμενη χρήση που ξαναζωντανεύουν σαν ταπεινοί φλάροι, υδροροές, γούρνες, λίθινα υπέρυθρα, στέψεις και λαμπάδες σε κάθε λογής μορφή και διάταξη. Όλα υπακούουν στη πλαστική κυκλαδίτικη φόρμα χωρίς όμως να λείπουν και οι εντάσεις με τις απότομες εναλλαγές καμπύλης και ευθείας, κονιάματος και πέτρας, φωτός και σκιάς. Οι τεχνίτες αναγκάζονται να  λύσουν περίπλοκες εξισώσεις τοποθετώντας τη κάθε πολύτιμη πέτρα, που με κόπο έβγαλαν απ’ τη γη, στη θέση ακριβώς που της ταιριάζει. Εξισώσεις που λύνουν χωρίς πράξεις και υπολογιστικά προγράμματα, χρησιμοποιώντας μόνο την παιδεμένη αισθητική τους αντίληψη, καταλήγοντας σε σύνολα που θα ζήλευαν και οι μεγάλοι δάσκαλοι της αφαίρεσης.

Η οξυδέρκεια των μαστόρων δε τελειώνει στο αισθητικό αποτέλεσμα. Παρατηρούμε απίστευτες τεχνικές λύσεις που προκαλούν το σύγχρονο στατικό για τη ευρηματικότητα και την εκτέλεση, στέγες με γιγάντιους σχιστόλιθους χωρίς δοκάρια, βόλτες που αιωρούνται χωρίς ενίσχυση, αριστοτεχνική αγκύρωση κάθετων στοιχείων στις πυροστιές και τις ταΐστρες, εξαιρετικές θεμελιώσεις στο φυσικό βράχο, υδατοστεγή επιχρίσματα με κεραμάλευρο, εν ξηρώ λιθοδομές που όσο φθείρονται και καμπυλώνουν τόσο ενισχύονται και στεριώνουν. Παρατηρούμε επίσης λύσεις εξαερισμού και κλιματισμού που παίζουν με τα υλικά δόμησης και τη γεωμετρία, τον προσανατολισμό, το μέγεθος των τοίχων, τη μόνωση της στέγης με τον αδιαπέρατο σιφνέικο πηλό, τις κάθετες σχισμές και τα διαγώνια ανοίγματα που ρουφάνε τον αέρα, την ανακύκλωση των υλικών, στοιχεία που αναγορεύουν τον ανώνυμο λαϊκό κατασκευαστή σε πρωτοπόρο της βιοκλιματικής δόμησης και τις θεμωνιές «in situ» εκπαιδευτικά εγχειρίδια. Μαζί με τα κυλινδρικά κτίσματα, τις υπόσκαφες κατασκευές, τα αλωνάκια, τις πεζούλες, τις αναβαθμίδες και τα αλλά περιβάλλοντα στοιχεία οι θεμωνιές συνθέτουν ένα ετερόκλητο αλλά  σαφώς ορισμένο και μοναδικό αρχιτεκτονικό σύνολο· και ως τέτοιο πρέπει να το βλέπουμε αν επιλέξουμε τη διατήρηση του στο μέλλον.

Σήμερα το πλείστον των αναστηλωμένων θεμωνιών εξυπηρετεί παραθεριστικές οικιστικές ανάγκες των φίλων της Σίφνου. Οι άδειες ανακατασκευής κατ’ ουσίαν δεν υπαγορεύουν το ύφος ούτε την έκταση της επέμβασης. Ως εκ τούτου κανείς νόμος ή αρχή δε προστατεύει αυτά τα υπέροχα μνημεία της αγροτικής δραστηριότητας του τόπου παρά το μεράκι και η καλαισθησία των ιδιοκτητών τους. Αλλά και η καλή τους θέληση, καθώς απαιτούνται πολλαπλάσια έξοδα, χρόνος και κόπος ώστε να διατηρηθούν όλα τα αυθεντικά τους στοιχεία (αντί να αντικατασταθούν από εύκολες και φθηνότερες λύσεις), σε βάρος συνήθως του λειτουργικού χώρου και της άνεσης. Απ’ την άλλη κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί τις ανάγκες ηλεκτροδότησης, ύδρευσης και αποχέτευσης. Η πράξη έχει αποδείξει ότι λύσεις υπάρχουν. Από την εμπειρία μου η Σίφνος είναι γεμάτη πανέμορφες επεμβάσεις που όχι μόνο σέβονται την ιδιαιτερότητα αυτών των κτισμάτων και το περιβάλλον τους αλλά και τα αναδεικνύουν. Τα εύσημα βέβαια ανήκουν επιπροσθέτως στη μαστοριά και την οξυδέρκεια των σίφνιων τεχνιτών που με χαρά παιδεύονται να προσαρμόσουν τις σύγχρονες οικιστές ανάγκες στη παραδοσιακή λιτότητα και τις ιδιοτροπίες του σχιστόλιθου,  συνεχίζοντας μια παράδοση αιώνων.

Κανένα όμως κτίσμα δεν έχει νόημα χωρίς το ζωτικό του περιβάλλον. Τι νόημα έχει η θεμωνιά απογυμνωμένη από τις ελιές της, τα αμπέλια, τις κάπαρες, τα μποστάνια? Η διεθνής κοινότητα της Συντήρησης πρεσβεύει εδώ και δεκαετίες τον άρρηκτο δεσμό της διατήρησης της πολιτιστικής κληρονομιάς με τη προστασία του φυσικού περιβάλλοντος. Και μάλιστα σήμερα κάνουμε ένα βήμα ακόμα παρά πέρα, θέτοντας το θέμα της προστασίας όχι μόνο του άμεσου περιβάλλοντος  αλλά και του τοπίου ή της θέας ως προέκτασης των μνημείων, ακόμα και της αύρας (Geniusloci), της αίσθησης όπως λέμε ενός χώρου που προκύπτει από την αυθεντικότητα του (τις υφιστάμενες και παλαιότερες χρήσεις, τους δεσμούς με ανθρώπους και ιδέες, τα νοήματα που προκύπτουν) συνδυάζοντας έτσι τη προστασία της υλικής και της άυλης κληρονομιάς, της «πέτρας» και της παράδοσης (Burra Charter, Nara document)

Δεν είναι λοιπόν μόνο η δογματική προστασία της κληρονομιάς, ούτε η λατρεία της ύλης που υπαγορεύουν τη διατήρηση της θεμωνιάς. Μην ξεχνάμε ότι εν προκειμένω μιλάμε για μια ζωντανή παράδοση. Οι θεμωνιές χρησιμοποιούνται ακόμη για τις αγροτικές και κτηνοτροφικές εργασίες οι οποίες από γενιά σε γενιά εκτελούνται με το παραδοσιακό τρόπο και αποτελούν επίσης αντικείμενο προστασίας. Εύκολα μπορεί να αναλογιστεί κανείς τα οφέλη από τη διατήρηση αυτής της ζωντανής παράδοσης. Να αναφέρω μερικά? Εναλλακτικός τουρισμός, εμπόριο παραδοσιακών προϊόντων, σεμινάρια-συνέδρια παραδοσιακής τυροκομίας. Να αναφερθώ επίσης έμμεσα στη προσέλκυση ενδιαφέροντος παραθεριστικής κατοικίας με σύγχρονα μέσα αλλά πραγματικά παραδοσιακή αίσθηση και αισθητική απέναντι στα κακέκτυπα άσπρα κουτάκια που έπαψαν πια να ελκύουν το μέσο παραθεριστή. Σήμερα κανείς πια δεν αμφιβάλει για την αναπτυξιακή υπεραξία της προστασίας της κληρονομιάς. Η φροντίδα της θεμωνιάς αποτελεί κατά τη γνώμη μου μοναδική ευκαιρία καινοτόμου  «επιχειρείν» αλλά και διασφάλιση του τουριστικού μέλλοντος του νησιού, της αεοφορίας και της ανάπτυξης και πρέπει ταχύτατα να βρεθεί στο κέντρο του ενδιαφέροντος της τοπικής κοινωνίας και των τοπικών αρχών. Ευχή η Σίφνος να συνεχίσει να προσελκύει παραθεριστές με παιδεία, αισθητική αντίληψη και αγάπη για το νησί αλλά και να μη χαθεί η τέχνη της «Πέτρας» απ τους ντόπιους μάστορες.

Και για μην μείνουμε στα ευχολόγια επιτρέψτε μου να κλείσω με μια πρόταση. Στο τομέα της προστασίας της  πολιτιστικής κληρονομιάς τηρούμε ευλαβικά ένα κανόνα: η συντήρηση ξεκινάει από τη τεκμηρίωση. Ας αρχίσουμε λοιπόν κι εμείς από εκεί. Ας συγκεντρώσουμε ότι υλικό υπάρχει, φωτογραφικό, σχεδιαστικό ή αρχειακό. Ας τεκμηριώσουμε εκ νέου με κάθε λεπτομέρεια τόσο τις εγκαταλελειμμένες όσο και τις αναστυλωμένες θεμωνιές, τους περιβάλλοντες χώρους, τις κατασκευαστικές λύσεις για τη μετατροπή τους. Τεκμηριώνοντας τις θεμωνιές σαν αρχιτεκτονικό σύνολο και όχι μεμονωμένα στοχεύουμε στη δημιουργία μιας βάσης δεδομένων η οποία μπορεί να λειτουργήσει σαν εφαλτήριο για τη διατήρηση τους αλλά και σαν εγχειρίδιο καλής πρακτικής για μελλοντικές επεμβάσεις (δομικές ή περιβαλλοντικές).  Να θυμίσω (ψιθυρίζοντας στο αυτί των τοπικών αρχών) το ενδιαφέρον των ευρωπαϊκών προγραμμάτων για τη ψηφιακή τεκμηρίωση. Να θυμίσω επίσης ότι η πολιτιστική κληρονομιά και η λαϊκή παράδοση κερδίζουν ολοένα έδαφος στην ευρωπαϊκή συνείδηση ως μοχλοί οικονομικής ανάπτυξης και εγγυητές αειφορίας (Charts project). Με κέντρο τη θεμωνιά ως βασική παραγωγική μονάδα της αγροτικής δραστηριότητας ξετυλίγονται αμέτρητες προεκτάσεις: μαγειρική, λαογραφία, οικολογία, εθελοντισμός κλπ. Δε θέλει πολύ φαντασία για να συνειδητοποιήσει κανείς ότι με συστηματική δουλεία, συνεργασία και καλή θέληση θα μπορούσαμε να μετατρέψουμε τούτο το νησί σε πρότυπο αειφόρου ανάπτυξης και καλής πρακτικής με ανυπολόγιστα οφέλη.

Έχουμε τη τύχη, λόγω μιας μαγικής συνομωσίας του χρόνου και των ανθρώπινων επιλογών, να παραλάβουμε αυτή τη κληρονομιά ακέραια. Αυτή η λέξη, «ακεραιότητα», συγκεντρώνει όλους τους χαρακτηρισμούς για το ύφος του νησιού και τη φιλοσοφία των κατοίκων του όπως προκύπτουν από κάθε περιγραφή που μπορεί να βρει κανείς σε τουριστικούς οδηγούς, ιστολόγια και αναφορές. Αυτή η λέξη μας επιτρέπει να κοιτάζουμε το μέλλον, τουριστικό η άλλο, με αισιοδοξία αλλά και συνάμα μεγεθύνει την ευθύνη μας. Ευθύνη πρωτίστως απέναντι στα σιφνάκια, που σήμερα πλατσουρίζουν ανέμελα στις Καμάρες, χωρίς επίγνωση της κληρονομιάς τους. Να τους τη παραδώσουμε  όπως τη παραλάβαμε, ΑΚΕΡΑΙΑ.

Υ.Γ. και φυσικά να μη ξεχάσουμε τους ελάσσονες εκπροσώπους της αγροτικής αρχιτεκτονικής κληρονομιάς, τους περιστεριώνες, τα αλώνια, τις σιταποθήκες καθώς και τη βιομηχανική αρχιτεκτονική κληρονομιά που εκπροσωπείται μοναδικά στο νησί μας από τα  παραθαλάσσια κεραμοποιία.

(δημοσιευμένο τμηματικά στα «Σιφναϊκά Νέα» φ.282 Φεβρουάριος 2014)

Δρ Πέτρος ΠρόκοςΣυντηρητής Αρχαιοτήτων
Διεύθυνση Συντήρησης Αρχαίων και Νεοτέρων Μνημείων
Υπουργείο Πολιτισμού
pprokos@culture.gr

«Χαρακτηριστική αγροικία της Σίφνου. Κωνσταντινίδης Α., Στοιχεία Αυτογνωσίας
Για μιαν αληθινή αρχιτεκτονική (1975).
Η εμπνευσμένη αναφορά στις παραθεριστικές του κατοικίες είναι πασιφανής.»

Πηγή : http://www.sifnaiko-fos.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Η ΘΡΑΚΗ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΑΠΟ ΕΝΑ ΝΕΟ ΔΑΣΚΑΛΟ

Η ΘΡΑΚΗ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΑΠΟ ΕΝΑ ΝΕΟ ΔΑΣΚΑΛΟ (προωθήστε το)

Προς: Τους Έλληνες συμπολίτες μας Είναι γνωστό σε όλους πως το κράτος μας κάνει εδώ και χρόνια τα πάντα για να σώσει την αγαπημένη μας πατρίδα. Για να το επιτύχει αυτό έχει επιλέξει την οδό της οικονομικής μας εξαθλίωσης και παράλληλα της ψυχολογικής και ηθικής. Κάνει δηλαδή τα πάντα, για να μην κάνει τίποτα.

Την ίδια ώρα λοιπόν ,που στην ίδια χώρα οι περισσότεροι απογυμνώνονται οικονομικά (χάνοντας όλο και περισσότερα στηρίγματα), σε κάποιους άλλους χαρίζονται απλόχερα (με σχετική αμοιβαιότητα πάντα) χρηματικά πακέτα διόλου ευκαταφρόνητα τη σήμερον ημέρα. Τώρα πολύ εύλογα θα αναρωτιέστε, ποιοι μπορεί να είναι αυτοί που καρπώνονται αυτά τα απλόχερα χαρισμένα δώρα. Κοιτάζοντας όμως κανείς για λίγο πια το δέντρο και όχι το δάκτυλο, τότε χωρίς μεγάλη δυσκολία ξεκινά να αναζητά τον χρηματοδότη και όχι τον παραλήπτη. Συνάδελφοι!

Μπορεί για κάποιους από εσάς να είναι πολύ σημαντικό, το ποια παράταξη θα κερδίσει τις εκλογές ή το ποιος συνάδελφος θα μας αντιπροσωπεύσει στα εκπαιδευτικά συμβούλια. Για μένα όμως σημαντικότερο όλων αυτών είναι το κάτω από ποια σημαία θα ξυπνήσει αύριο η οικογένειά μου και κάτω από ποια σημαία θα αναπαύονται οι παππούδες μου.

 Κύριοι και κυρίες, κατάγομαι από την Θράκη, από την πόλη της Κομοτηνής. Εκεί από την 14 Μαΐου του 1920 τιμούμε και γιορτάζουμε κάθε χρόνο την απελευθέρωσή μας από τον τουρκικό ζυγό. Ξέρετε, μετά από τα παρακάτω , δεν θα 'ναι υπερβολή να δηλώσω πως ακόμη και μέχρι σήμερα ,το έτος 2013, ο τόπος μου διέπεται από κάποιας μορφής τουρκοκρατία.

 Η Θράκη κατοικείται σήμερα από περίπου 350.000 ανθρώπους, Έλληνες, πολίτες. Γύρω στους 120.000 από αυτούς είναι μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα. Αυτοί λοιπόν αποτελούν και τη γνωστή ελληνική μουσουλμανική μειονότητα. Οι 60.000 από τους 120.000 είναι οι τουρκοφανείς (κοινωνική ομάδα που διασπάται σε αρκετές μικρότερες υποομάδες).

Γύρω στους 20.000 είναι οι Ρομά και 40.000 οι Πομάκοι. Εδώ και πολλές δεκαετίες η τουρκική αλυτρωτική πολιτική, με την κρατική ανοχή-προδοσία, στα πλαίσια μιας ανύπαρκτης (κυρίως από την απέναντι πλευρά) ελληνοτουρκικής φιλίας, θέτει τις βάσεις και σπέρνει τους σπόρους της πολύ μεθοδικά, έτσι ώστε την στιγμή του θέρους να μαζέψει ευκολότερα πολύ περισσότερους καρπούς.

Έτσι λοιπόν ακόμα και η πιο καλόβουλη προσπάθεια ερμηνείας των κινήσεων της Τουρκίας στη Θράκη, είναι αδύνατον και ουτοπικό να μην καταλήξει στις προ πολλών ετών μελετημένες και σταδιακά υλοποιημένες και υλοποιούμενες βλέπεις των γειτόνων.

 Το σχέδιο έχει ως εξής. Τουρκοποίηση του συνόλου του μουσουλμανικού πληθυσμού, δημιουργία θρακικού ζητήματος ( καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως του αυτοπροσδιορισμού), αίτημα για συνδιοίκηση, ανεξαρτητοποίηση και τελικά προσάρτηση. Και όλα αυτά, χωρίς να ανοίξει ρουθούνι, μόνο με την χρήση δημοψηφισμάτων.

 Ποιο είναι λοιπόν το μέσο για να επιτευχθεί το σχέδιο; Η μη τουρκοφανής μουσουλμανική μειονότητα, η οποία ανέκαθεν και συστηματικά κακοποιείται από σύσσωμο το ελληνικό κράτος και αντιμετωπίζεται σαν κάτι ξένο, προβληματικό και εχθρικό.

 Η λυσσαλέα και απρόσκοπτη γειτονική προπαγάνδα για την εμφύτευση τουρκικής συνείδησης στη μειονότητα και η παράλληλη και συστηματική αδιαφορία-κακοποίηση- προδοσία από μέρους της ελληνικής πολιτείας, σπρώχνουν όλο και πιο επικίνδυνα κοντά τη μειονότητα στην αγκαλιά της «μητέρας» Τουρκίας. Επειδή είμαι λοιπόν και του επαγγέλματος γνωρίζω πως τα παραδείγματα είναι αυτά που μένουν.

Παραπάνω μίλησα για χαρισμένα πακέτα χρημάτων από κάποιους σε κάποιους άλλους και μάλιστα σας προκάλεσα να αναζητήσετε τον πομπό και όχι τον δέκτη. 500 ευρώ μηνιαίως είναι το ποσό που παρέχει ο ζάμπλουτος Τούρκος επιχειρηματίας Ομάρ Μπαμπά για κάθε παιδί που εγκαταλείπει το ελληνικό σχολείο για να φοιτήσει σε ιδιωτικό μουσουλμανικό ιεροσπουδαστήριο, χάριν της ορθότερης εκμάθησης του Ισλάμ κάτω από τη σκέπη βέβαια της τουρκικής κυβέρνησης. 1000 ευρώ ετησίως για κάθε κεφάλι ανήλικου κοριτσιού που θα φορά την παραδοσιακήτούρκικη μαντίλα (η οποία θεωρείται χρόνια τώρα παρωχημένη στην γείτονα) παρέχει άτυπα το τουρκικό προξενείο.

 Το πομακόπουλο που ουδεμία σχέση έχει με την τούρκικη κουλτούρα και γλώσσα καλείται να μάθει δίχως άλλη επιλογή τρείς άγνωστες προς αυτό γλώσσες, από την πρώτη κιόλας δημοτικού.

Και αυτό γιατί η ελληνική πολιτεία δείχνει να μην αναγνωρίζει το πομάκικο κομμάτι της μουσουλμανικής μειονότητας και με τη βία σπρώχνει το μικρό παιδί στην σύγχυση, στην αμάθεια και έπειτα στην τουρκοποίηση καθώς μέσα στα μειονοτικά σχολεία οι γλώσσες που διδάσκονται είναι τα τούρκικα, τα αραβικά και τα ελληνικά( καμία αναφορά στα πομάκικα). Εδώ και χρόνια προσφέρονται δωρεάν δορυφορικά πιάτα (συνδεδεμένα άμεσα με τα τούρκικα ραδιοτηλεοπτικά μέσα) κυρίως στα ορεινά χωριά της Θράκης (πομακοχώρια) όπου μέχρι σήμερα το σήμα των ελληνικών δικτύων δεν έχει φτάσει ή είναι ανεπαρκές.

 Στο κέντρο της Κομοτηνής εδώ και κάποια χρόνια δεσπόζει ,κάτω από τη σκέπη ενός νεόκτιστου και πολυτελούς κτηρίου, η μεγαλοπρεπής τούρκικη τράπεζα Ζιράατ Μπανκ η οποία δανείζει, επιλεκτικά σε μουσουλμάνους αλλά και συλλόγους που φωνάζουν ότι είναι τούρκικοι, με χαμηλά επιτόκια 3% ενώ οι ελληνικές με 14%.

Αποτέλεσμα αυτών είναι ο χριστιανός να πουλά και ο μουσουλμάνος (η τράπεζα στην ουσία) να αγοράζει γη. Ο εγκληματικός (όχι μόνο για τη Θράκη) Καλλικράτης μετέτρεψε τους δήμους της Κομοτηνής σε τέσσερις, με αποτέλεσμα να μην ισχύει πλέον η κοινωνική ισορροπία στους πληθυσμούς των νέων δήμων και έτσι δυο από τους τέσσερις δήμους να έχουν για άρχοντα μουσουλμάνο, εκλεκτό εννοείται του τουρκικού προξενείου και έτοιμο να λειτουργήσει προς όφελος του.

Η επίσης εγκληματική κομματική λίστα έφερε επικίνδυνα αποτελέσματα στην περιοχή. Τα κόμματα που είχαν αξιώσεις στην περιοχή είχαν ως πρώτο όνομα στη λίστα μουσουλμάνο ( εκλεκτό του προξενείου) με αποτέλεσμα δύο από τους τρείς βο«υ»λευτές του νομού Ροδόπης να είναι τελικά από τους παραπάνω «εκλεκτούς».

 Όπως φαίνεται τα παραδείγματα είναι πολλά και τα συναντά κανείς καθημερινά και σε όλα τα κομμάτια της κοινωνίας της Θράκης. Το ζήτημα είναι ότι εφόσον το επίσημο κράτος εδώ και δεκαετίες κάνει τα πάντα για να μην κάνει τίποτα, ο κλήρος πέφτει μόνο σε εμάς τους πολίτες.

 Εύλογα θα διερωτάται κανείς τι μπορεί να κάνει για να βοηθήσει. Το λιγότερο αλλά συνάμα σημαντικότατο που μπορεί να κάνει κάποιος από εδώ είναι αρχικά να ενημερωθεί για το ζήτημα και έπειτα να μεταλαμπαδεύσει το ζήτημα ως «ιεραπόστολος» και να το γνωστοποιήσει σε όσο το δυνατό περισσότερους συμπολίτες μας. Στόχος δεν είναι η ελληνοποίηση των Πομάκων.

Στόχος είναι η συνειδησιακή τους αφύπνιση. Όταν ο Πομάκος νιώσει Πομάκος τότε αυτόματα θα νιώσει και θα είναι Έλληνας! Για περισσότερες πληροφορίες για το ζήτημα επισκεφθείτε την σελίδα των Πομάκων
zagalisa.gr Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Ο Γιώργος Χατζημάρκος νέος Περιφερειάρχης Νοτίου Αιγαίου

27/5/2014
Ο Γιώργος Χατζημάρκος είναι ο νικητής της εκλογικής αναμέτρησης για την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου με μεγάλη διαφορά που αναμένεται να κλείσει στις 10 μονάδες. Στο 73,59 της ενσωμάτωσης των εκλογικών τμημάτων ο Γιώργος Χατζημάρκος συγκεντρώνει το ποσοστό 56,71 και ο Γιάννης Μαχαιρίδης 43,29.

 Ο απερχόμενος Περιφερειάρχης Νοτίου Αιγαίου Γιάννης Μαχαιρίδης, από νωρίς τηλεφώνησε στον κ. Χατζημάρκο και τον συνεχάρη για τη νίκη του. Παράλληλα ο κ. Μαχαιρίδης δήλωσε ότι το μήνυμα των πολιτών ήταν ξεκάθαρο, θα είναι στη διάθεση του νέου Περιφερειάρχη για να τον ενημερώσει για ό,τι χρειάζεται και πως ήρθε η ώρα ο ίδιος να αφιερώσει χρόνο στην οικογένεια του και να επιστρέψει στο επάγγελμα του.

 Ο Γιώργος Χατζημάρκος στη σελίδα της παράταξης του δήλωσε: «Σήμερα είναι μια μεγάλη ημέρα για το Αιγαίο! Το αποτέλεσμα μας γεμίζει ευθύνη που αναλαμβάνουμε με χαρά & περηφάνια! Θα δουλέψουμε ενώνοντας & συνθέτοντας ! Στόχος μας είναι ένας: να ξανακάνουμε το Αιγαίο μια θάλασσα δημιουργίας » .

 Το τελικό αποτέλεσμα των Περιφερειακών Εκλογών αναμένεται να κλείσει στο 55% – 45%, ενώ μέχρι στιγμής σαφές προβάδισμα έχει ο Γιώργος Χατζημάρκος και τόσο στην Περιφερειακή Ενότητα Κυκλάδων όσο και στην Περιφερειακή Ενότητα Δωδεκανήσου.
Πηγή : http://www.tinostoday.gr

Διαβάστε Περισσότερα

Ένας Σύρος, Δήμαρχος στη Μανωλάδα

Ο Ναμπίλ Μοράντ κατάγεται από τη Συρία και σήμερα κατάφερε να εκλεγεί Δήμαρχος στον Δήμο Ανδραβίδας Κυλλήνης Πηγή: www.lifo.gr

Ο Ναμπίλ Μοράντ κατάγεται από τη Συρία και σήμερα κατάφερε να γίνει Δήμαρχος στον Δήμο Ανδραβίδας Κυλλήνης.

Μπορεί η Μανωλάδα -που ανήκει στον Καλλικρατικό Δήμο- να απασχόλησε την επικαιρότητα το περασμένο καλοκαίρι με τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και την εκμετάλλευση των μεταναστών-εργατών από το Μπαγκλαντές στα φραουλοχώραφα, ωστόσο σήμερα η νίκη του Μοράντ, έρχεται να δώσει ένα ηχηρό μήνυμα αλλαγής και ενότητας.

Ο Ναμπίλ Μοράντ είναι ενεργό μέλος της κοινωνίας στην περιοχή, εδώ και 23 χρόνια. Γιατρός στο επάγγελμα και Δημοτικός σύμβουλος για 3 τετραετίες, κέρδισε την εμπιστοσύνη και την εκτίμηση των συμπολιτών του και πλέον αναλαμβάνει τα καθήκοντά του Δημάρχου.
 Πηγή: www.lifo.gr  

Διαβάστε Περισσότερα

Όπου υπάρχει “κατάρρευση του κράτους”, ανθίζουν οι μαφιόζοι και οι συμμορίες

26/5/2014

Από το -ελαφρώς υπερτιμημένο- έργο του Σκορτσέζε “Οι συμμορίες της Νέας Υόρκης”

Με αφορμή ένα πρόσφατο περιστατικό  στην Πάτρα, μερικές γενικότερες παρατηρήσεις:

Πριν λίγες μέρες λοιπόν, στην Πάτρα είχαμε ένα δολοφονικό χτύπημα – ξεκαθάρισμα λογαριασμών ανάμεσα σε αντίπαλες συμμορίες “της νύχτας”. Ο ένας μάλιστα από τους δύο που σκοτώθηκαν ήταν απ’ ότι φαίνεται άσχετος, που απλά βρέθηκε “στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή”, και το θέμα πήρε διαστάσεις (εντάξει, τα κυρίαρχα ΜΜΕ λατρεύουν αυτές τις ειδήσεις, που τις πασπαλίζουν με μπόλικη τρομολαγνική προπαγάνδα, και μετά “εισπράττουν” πολλούς αναγνώστες/τηλεθεατές).

Ποιοι και γιατί σκοτώνουν στον “πόλεμο” της Πάτρας

Η σφαγή στην Πάτρα γίνεται κυρίως για την εκμετάλλευση των χρημάτων που αφήνουν στην πόλη περίπου 50.000 φοιτητές. Στο κέντρο της πόλης, μετά και τις πεζοδρομήσεις, όπως και στα Ψηλά Αλώνια, στα Βραχνέικα αλλά και στο Ρίο, υπάρχουν περίπου 2.000 καφετέριες, εστιατόρια, μπαρ και κέντρα διασκέδασης, πολλά από τα οποία στοχεύουν τα κυκλώματα της νύχτας. Κάποιοι κατηγορήθηκαν ότι εκβίασαν ως και γκρουπ καρναβαλιστών!

Πίσω από τις αιματηρές συγκρούσεις κρύβονται και τα συμφέροντα «νονών» της Αττικής και οι οποίοι μέσω ποινικών της Πάτρας επιθυμούν να ελέγχουν το λαθρεμπόριο ναρκωτικών, τσιγάρων και καυσίμων, όπως και τα δίκτυα της λαθρομετανάστευσης στο Νότιο Ιόνιο αλλά και στο τόξο του Πατραϊκού Κόλπου.

Η αναφορά αυτή υψηλόβαθμου αξιωματικού της ΕΛ.ΑΣ. προς «Το Βήμα της Κυριακής» καταγράφει τις αιτίες και το παρασκήνιο της αιματηρής βεντέτας στην Πάτρα με πρωταγωνιστές άτομα του υποκόσμου και όχι μόνο. Στο παρελθόν μάλιστα για ορισμένους ανώτατους αξιωματικούς της ΕΛ.ΑΣ. που υπηρετούσαν στην περιοχή είχαν διατυπωθεί υπόνοιες για διαφθορά και σχέσεις με αυτά τα κυκλώματα.

Οι δύο τελευταίες πράξεις του πολέμου των «νονών» παίχτηκαν με τις δολοφονίες – αρχικώς έξω από κλαμπ στην οδό Σταχτούρη και ύστερα καταμεσής στην οδό Ανθείας- τριών ατόμων και τον τραυματισμό δύο άλλων.

Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι “κυκλώματα της νύχτας”, μαφιόζοι, κτλ υπήρχαν πάντα. Δε νομίζω ότι λείπουν και ποτέ από μια καπιταλιστική κοινωνία. Ωστόσο έχω την εντύπωση ότι θα μεγαλώσουν αρκετά τα επόμενα χρόνια – η ανοδική αυτή τάση έχει αρχίσει ήδη να φαίνεται (το παρατηρώ και από τον κόσμο, διότι αυτές τις μέρες παρατήρησα πολλούς φίλους, και κυρίως φίλες, να μη θέλουν να περπατήσουν μόνοι τους στο δρόμο το βράδυ, ενώ πριν μερικούς μήνες δεν υπήρχε αυτός ο φόβος. Κυρίως βέβαια φοβούνται τους λούμπεν προλετάριους των δρόμων, και όχι τόσο το “οργανωμένο έγκλημα”, αλλά πάντως υπάρχει φόβος, σε αντίθεση με παλιότερα).

Θυμάμαι πριν κάμποσα χρόνια είχαμε τον παππού μου κατάκοιτο στο κρεβάτι του μετά από ένα εγκεφαλικό που είχε πάθει (ήταν 90 χρονών ο άνθρωπος). Επειδή λοιπόν ήθελε βοήθεια, οι γονείς μου είχαν προσλάβει μια γυναίκα από τη Βουλγαρία, ώστε να τον φροντίζει και να τον προσέχει.

Δεν επισκεπτόμουν συχνά το σπίτι του παππού, εξάλλου ήμουν και εντελώς πιτσιρικάς, στο λύκειο ακόμα. Πάντως, επειδή η συγκεκριμένη γυναίκα ήταν πολύ καλή και με τον παππού και γενικότερα ως χαρακτήρας, είχαμε καλή σχέση, και μου έλεγε και διάφορες ιστορίες από τη Βουλγαρία.

Μου έλεγε λοιπόν για την ανεργία, τη φτώχεια, το ότι σε πολλά σπίτια δεν υπήρχε καν ηλεκτρικό ρεύμα λόγω έλλειψης χρημάτων, κτλ. Όλα αυτά τότε βέβαια ήταν “εκτός πραγματικότητας” για την Ελλάδα, άσχετα αν τώρα έρχονται και εδώ.

Πέρα όμως απ’ όλα αυτά, μου έλεγε και κάτι ακόμα που θυμάμαι για την κατάσταση στη χώρα: Μου έλεγε ότι υπήρχε μεγάλη εγκληματικότητα, με το 90% του πληθυσμού να είναι φτωχό, και το 10% να κυκλοφορεί σε λιμουζίνες και να ελέγχει τα πάντα, είτε μιλάμε για “νόμιμους” πολιτικούς, βιομήχανους, τραπεζίτες, κτλ, είτε μιλάμε για μέλη “παράνομων” συμμοριών, μαφίες, κτλ.

Στη Βουλγαρία βέβαια, όλα αυτά ήταν σε “ακραίο” βαθμό μετά την κατάρρευση του “υπαρκτού σοσιαλισμού”, μιλάμε για καταστάσεις όπου στους δρόμους έβλεπες μόνο τα αυτοκίνητα των πλούσιων και των μαφιόζων, δηλαδή της νόμιμης και της παράνομης άρχουσας τάξης της χώρας. Όλοι οι υπόλοιποι απλά…δεν είχαν αυτοκίνητο (εδώ δεν είχαν ηλεκτρικό ρεύμα, σιγά μην είχαν και αυτοκίνητο). Και εννοείται ότι οι συμμορίες και οι μαφιόζοι ήταν εξαπλωμένοι σε πολύ μεγάλο βαθμό, και είχαν υπό τον έλεγχο τους περιοχές, εστιατόρια, καζίνο, μαγαζιά, κτλ, κτλ, κτλ, με τις μεταξύ τους συμπλοκές για το ποιος θα ελέγχει τι να είναι “καθημερινό φαινόμενο”.

Μιλάμε δηλαδή για καταστάσεις του στιλ “Συμμορίες της Νέας Υόρκης” (εντάξει, μερικά από αυτά που μου έλεγε μη σας πω ότι μου φαίνονταν για καταστάσεις “Mad Max”, αλλά δε ξέρω, ίσως αυτή να υπερέβαλλε, ίσως εγώ να ήμουν πιτσιρικάς, οπότε ας μην ξεφύγουμε και εντελώς).

Στην Ελλάδα δεν έχουμε φτάσει σε τόσο “ακραίες” καταστάσεις, και δεν υπάρχει λόγος να σπέρνουμε τρομολαγνεία. Ωστόσο, όσο μια χώρα καταρρέει, ή έστω όταν κρατιέται τεχνητά στο χείλος της χρεωκοπίας ώστε αυτό να εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντα της ντόπιας και της ξένης άρχουσας τάξης, τόσο θα ανεβαίνει το “οργανωμένο έγκλημα”. Δείτε αυτή τη φωτογραφία, και επανερχόμαστε:

Με μια πρώτη ματιά, η εικόνα αυτή δεν δείχνει τίποτα το “περίεργο’ ή το “ασυνήθιστο”. Στην πραγματικότητα όμως, η φωτογραφία είναι από την είσοδο μιας “Gated Community”, μιας “οχυρωμένης κοινότητας”: 

Εκεί, οι άνθρωποι πληρώνουν για να ζήσουν σε κάποιο από τα κτίρια που βρίσκονται μέσα στο φράχτη της, υπάρχει security 24 ώρες το 24ωρο, και όποιος μπαίνει ή βγαίνει από το τείχος πρέπει να δείξει υποχρεωτικά την ταυτότητα του στο φύλακα της πύλης (η φωτογραφία δείχνει μια τέτοια πύλη, που μοιάζει λιγάκι με τις πύλες των στρατιωτικών στρατοπέδων).

Αυτού του είδους οι “οχυρωμένες κοινότητες” είναι αρκετά δημοφιλής ανάμεσα στους πλούσιους της Αμερικής, αλλά και σε χώρες όπως το Μεξικό ή η Αργεντινή, όπου υπάρχει αυξημένη εγκληματικότητα λόγω της φτώχειας. Οπότε οι πλούσιοι επιλέγουν να πληρώσουν κάτι παραπάνω, ώστε να ζήσουν προστατευμένοι – υπάρχουν μάλιστα και διάφορες “εκδόσεις” των οχυρωμένων αυτών κοινοτήτων (για παράδειγμα, υπάρχουν μερικές που είναι “υπερ-λουξ”, και απευθύνονται στους πολύ πλούσιους, υπάρχουν και κάποιες “μέτριας ποιότητας”, που απευθύνονται στα μεσαία-προς-ανώτερα κοινωνικά στρώματα, κτλ).

Εδώ και μια μικρή περιγραφή από άρθρο της wikipedia (εντάξει, η wikipedia δεν είναι και ότι καλύτερο, αλλά πάντως για μια απλή παρουσίαση ενός τέτοιου θέματος κάνει μια χαρά):

Gated community

In Brazil, the most widespread form of gated community is called “condomínio fechado” (closed housing estate) and is the object of desire of the upper classes. The purpose of such a community is to protect its residents from outside violence.

In Argentina, they are called “barrios privados” (literal translation “private neighborhoods”) or just “countries” and are often seen as a symbol of wealth. However, gated communities enjoy dubious social prestige (many members of the middle and middle upper class regard gated community dwellers as nouveaux riches or snobs). While most gated communities have only houses, some bigger ones, such as Nordelta, have their own hospital, school, shopping mall, and more. Gated communities are an important way through which people – particularly middle and upper classes – cope with the high levels of violent criminal activity in Greater Buenos Aires.

 In post-apartheid South Africa, gated communities have mushroomed in response to high levels of violent crime.

Mexico has both the largest population of gated community dwellers in the world and the largest number of gated community dwellers as a percentage of national population. It is estimated that there are 56.8 million Mexicans living in gated communities as of 2010. Gated communities in Mexico are a result of the huge income gap existing in the country.

Most gated communities in the U.S. are unincorporated—some, like Indiana’s Briar Ridge, may even span more than one incorporated municipality—but uniquely, there are several incorporated gated cities in Southern California, namely Bradbury, Canyon Lake, Hidden Hills, Laguna Woods and Rolling Hills. To meet legal requirements, the city halls and municipal facilities are public, and private corporations own parks and other facilities within the gates. By 1997, an estimated 20,000 gated communities had been built across the country.

Θα μπορούσαμε να βγάλουμε ένα σωρό “κοινωνιολογικά’ συμπεράσματα από όλα αυτά τα στοιχεία, για το πως η απόσταση ανάμεσα στην άρχουσα τάξη και τους εργάτες είναι τόσο μεγάλη σε κάποια μέρη, που πλέον οι πλούσιοι έχουν χτίσει περιφρουρούμενα τείχη, και ζει “στον δικό της κόσμο”, μακρυά και προστατευμένοι από όλους τους άλλους, που πεινάνε, είναι άνεργοι, φτωχοί, και “λουμπενοποιούνται”, γίνονται δηλαδή μικροί (ή και μεγάλοι) κλέφτες, σε μια κοινωνία με μεγάλη εγκληματικότητα. Από τη μία δηλαδή έχουμε τα γκέτο των φτωχών, και από την άλλη…τα “γκέτο” των πλουσίων, που τρώνε και πίνουν εις βάρος μας σε έναν “όμορφο κόσμο αγγελικά πλασμένο”, που όμως έχει απομυζήσει τον πλούτο από την υπόλοιπη κοινωνία για να χτιστεί και να συντηρηθεί.
Την ίδια ώρα, έξω από τα προστατευόμενα τείχη των πλουσίων, υπάρχει μεγάλη φτώχεια και εγκληματικότητα. Η “βασική” βέβαια εγκληματικότητα στις κοινωνίες δεν είναι ποτέ η παράνομη, αλλά η νόμιμη: Η βασική κλοπή είναι το σύστημα ατομικής ιδιοκτησίας, που επιτρέπει σε όσους είναι κάτοχοι των μέσων παραγωγής να αποσπούν υπεραξία από τους εργάτες. Από εκεί ξεκινούν, και εκεί καταλήγουν όλα.
Ωστόσο, παρατηρούμε ότι σε κράτη που έχουν περάσει μια “κατάρρευση”, ή βρίσκονται στα πρόθυρα μιας τέτοιας “κατάρρευσης”, οι κοινωνικές ανισότητες σπάνε κάθε ρεκόρ, και όπου υπάρχει εγκληματικότητα, υπάρχει και φτώχεια.
Εμείς όμως θα ασχοληθούμε λίγο παραπάνω με το “οργανωμένο έγκλημα”, που ανθεί σε τέτοιες καταστάσεις:
Από τη μία, η φτώχεια και η ανεργία ωθεί ολοένα και περισσότερους στο έγκλημα. Από την άλλη, το κράτος κατά μία έννοια “υποχωρεί”, διότι δε θέλει/δε μπορεί να ελέγξει τα πάντα, δημιουργώντας ένα “κενό εξουσίας”, όπως θα έλεγαν οι αστοί αναλυτές. Βέβαια, το κράτος είναι πάντα κυρίαρχο, και όταν πραγματικά θέλει και χρειάζεται, πάντα βρίσκει έναν τρόπο να συντηρεί πχ ένα σωρό διμοιρίες των ΜΑΤ, δακρυγόνα, γκλομπ, κτλ, προκειμένου να χτυπήσει διαδηλωτές.
Όμως, η παντοκρατορία του “επίσημου” κράτους μειώνεται, και όντως δημιουργείται ένα ‘κενό εξουσίας”, που σπεύδουν να το καλύψουν το παρακράτος, αλλά και διάφοροι ‘ιδιωτικοί στρατοί”.
Τέτοιους “ιδιωτικούς στρατούς” έχουν κάποιες μεγάλες εταιρίες, ενώ υπάρχουν και εταιρίες που παρέχουν αυτές ιδιωτικούς στρατούς σε όσους τους πληρώσουν (δηλαδή στους “πλούσιους”). Εννοείται επίσης ότι “ιδιωτικοί στρατοί’ που παίρνουν και αυτοί ένα μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας και γίνονται και αυτοί “κράτος εν κράτη” είναι και οι στρατοί του “οργανωμένου εγκλήματος”. Άλλωστε, όλοι θα έχετε ακούσει ιστορίες για τη Μαφία στη Σικελία που ελέγχει πόλεις, ή μπορεί να έχετε δει έστω τον κινηματογραφικό “Νονό”, με την εξουσία του μαφιόζου να υποκαθιστά σε μεγάλο βαθμό το κράτος, σε ότι αφορά τουλάχιστον τα σύνορα της “περιοχής του”.
Αν δείτε πάντως τις “συμμορίες της Νέας Υόρκης”, θα δείτε και κάτι ακόμα: Η ταινία προσπαθεί να περιγράψει μια περίοδο όπου ακόμα το “επίσημο” Αμερικανικό Κράτος δεν είναι 100% κυρίαρχο, διότι η χώρα βρίσκεται ακόμα στην “εφηβεία” της, ακόμα αναπτύσσεται, μεγαλώνει, και ο κρατικός μηχανισμός δεν μπορεί να ελέγξει πλήρως τα πάντα. Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, υπάρχουν πολλές συμμορίες, που κάνουν κουμάντο και παλεύουν μεταξύ τους για τη λεία.
Καθώς ο καπιταλισμός αναπτύσσεται, κάποια στιγμή “ωριμάζει”, και θέλει να δημιουργήσει ένα “σταθερό επιχειρηματικό περιβάλλον”, ώστε να υπάρχει ένα κοινό νομικό πλαίσιο, που να επιτρέπει τη μέγιστη δυνατή παραγωγή πλούτου. Για να φτάσει σε αυτό το σημείο, πρέπει η κρατική εξουσία να επιβληθεί και να κυριαρχήσει σε όλους, είτε μέσω της κρατικής βίας, είτε μέσω της ιδεολογικής βίας (πχ το κράτος μπορεί να χρησιμοποιήσει ένα σωρό ιδεολογικούς μηχανισμούς όπως το σχολείο, τα ΜΜΕ, κτλ προκειμένου να πείσει τους “πολίτες του” να υπακούουν στους νόμους του, κτλ).
Η αλήθεια είναι πως ποτέ το κράτος δε μπορεί να κυριαρχήσει 100%, και πάντα υπάρχουν και “ιδιωτικές συμμορίες” που δρουν πέρα και πάνω από αυτό, είτε οι “νόμιμες” συμμορίες πχ μιας πολυεθνικής εταιρίας που συχνά πυκνά παραβιάζει ένα σωρό νόμους και κλέβει τον κόσμο ή το επίσημο κράτος, κτλ, είτε οι παράνομες συμμορίες που πάντα υπάρχουν και λειτουργούν παρανόμως, χωρίς να δίνουν φόρους στο κράτος, ή κάνοντας δραστηριότητες που έχουν ζήτηση στη αγορά, αλλά έχουν κηρυχθεί παράνομες, ή κάνοντας δραστηριότητες που το κράτος έχει αποφασίσει ότι θα τις κάνει αυτό και μόνο αυτό με μονοπωλιακό τρόπο (πχ τζόγος)).
Έστω κι έτσι, για να γίνει πιο οργανωμένη η εκμετάλλευση του εργάτη, ώστε να αποδώσει τα μέγιστα, χρειάζεται μια κεντρική αρχή, μία “επίσημη μαφία” δηλαδή που θα ελέγχει τα πράγματα, θα βγάζει νόμους, θα έχει αν γίνεται το μονοπώλιο των όπλων, θα εισπράττει φόρους, κτλ, παρέχοντας όμως ένα κεντρικό σύνολο νόμων και κανόνων, αλλά και θα έχει και διαιτητικό ρόλο, προκειμένου να διασφαλίσει κάποιο μίνιμουμ επίπεδο τήρησης τους )εντάξει, εννοείται ότι στην πράξη οι κρατικοί αξιωματούχοι παραβιάζουν σωρηδόν τους νόμους τους, ώστε να τσεπώσουν οι ίδιοι λεφτά, σε βάρος του κεντρικού κρατικού μηχανισμού(“διαφθορά”). Και όσο πιο κοντά στην κατάρρευση είμαστε, τόσο μεγαλύτερο είναι αυτό το τελευταίο φαινόμενο).
Τέλος πάντων, η κατάσταση στη Δύση είχε “ωριμάσει”, με την έννοια ότι τα κράτη είχαν κυριαρχήσει σε ικανοποιητικό βαθμό έναντι των επί μέρους συμμοριών.
Πλέον, αυτό αλλάζει, εξ ου και η επανεμφάνιση των “Συμμοριών της Νέας Υόρκης”, είτε των “νόμιμων” συμμοριών (ιδιωτικοί στρατοί των πλουσίων), είτε των “παράνομων” συμμοριών, με μερικούς ηγέτες να μαζεύουν από τους δρόμους αυτούς που άλλοτε θα έβρισκαν μια δουλειά και θα ενσωματώνονταν πιο εύκολα στον επίσημο κρατικό μηχανισμό, και να δημιουργούν μαφίες που ελέγχουν περιοχές, καταστήματα, κτλ.
Επαναλαμβάνουμε ότι αυτού του είδους οι “συμμορίες” πάντα υπήρχαν – απλά σήμερα ξαναεμφανίζονται ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ, δηλαδή πλέον διεκδικούν ένα μεγαλύτερο κομμάτι της εξουσίας, “συμπληρώνοντας” με έναν ανεπίσημο τρόπο την κρατική εξουσία όπου αυτή δε θέλει ή δε μπορεί να ελέγξει μόνη της τα πράγματα.
Δυστυχώς η κατάσταση οδηγείται προς μια τέτοια κατεύθυνση – δε γνωρίζω τη σφοδρότητα της “κατάρρευσης”, αλλά πάντως προς μια τέτοιου τύπου κοινωνία βαδίζουμε.
Για να δώσω πάντως και μια νότα αισιοδοξίας, θα βάλω -περιληπτικά- κάτι από Μαρξ και Παρισινή Κομμούνα, μπας και εμπνευστεί κανένας από μια αριστερά που όντως είχε κάτι να πει και να προτείνει, πέρα από μεγάλα λόγια και άπειρους συναισθηματισμούς:

***

Ηταν, αλήθεια, θαυμάσια η αλλαγή που είχε φέρει στο Παρίσι η  Κομμούνα! Ούτε ίχνος πια από το ακόλαστο Παρίσι της δεύτερης  αυτοκρατορίας. Δεν ήταν πια το Παρίσι τόπος συνάντησης για τους  Βρετανούς τσιφλικάδες, τους Ιρλανδούς άμπσεντιρς, τους Αμερικάνους πρώην  δουλοχτήτες και νεόπλουτους, τους Ρώσους πρώην φεουδάρχες και τους  μπογιάρους της Βλαχίας. Δεν εκθέτανε πια πτώματα στα νεκροτομεία για  αναγνώριση, δε γίνονταν πια νυχτερινές διαρρήξεις και σταμάτησαν σχεδόν  ολότελα οι κλοπές. Για πρώτη φορά από τις μέρες του Φλεβάρη του 1848  οι δρόμοι του Παρισιού ήτανε πάλι πραγματικά ασφαλείς, κι αυτό χωρίς  κανενός είδους αστυνομία. “Δεν ακούμε πια να γίνεται λόγος – είπε ένα  μέλος της Κομμούνας – για φόνους, ληστείες και επιθέσεις σε πρόσωπα.  Φαίνεται πραγματικά σαν να τράβηξε μαζί της η αστυνομία στις Βερσαλίες  όλους τους συντηρητικούς φίλους της”. Οι κοκότες ξαναβρήκαν τα ίχνη  των προστατών τους που το είχαν σκάσει, τους ανθρώπους της οικογένειας,  της θρησκείας και πάνω απ’ όλα της ιδιοχτησίας. Στη θέση τους ξαναβγήκαν  στην επιφάνεια οι πραγματικές γυναίκες του Παρισιού – ηρωικές,  ανοιχτόκαρδες και αφοσιωμένες σαν τις γυναίκες της αρχαιότητας. Ηταν το  Παρίσι που εργαζόταν, που σκεφτόταν, που μαχόταν, που μάτωνε, που  αφοσιωμένο όπως ήταν στη δημιουργία μιας νέας κοινωνίας, ξεχνούσε σχεδόν  τους κανίβαλους που βρίσκονταν έξω από τις πύλες του, που αχτινοβολούσε  μέσα στον ενθουσιασμό της ιστορικής του πρωτοβουλίας».

Ιδού και τα μέτρα που είχε εφαρμόσει η Κομμούνα ώστε να φτάσει σε αυτό το αποτέλεσμα, αλλά και σε πολλά ακόμα:

1) Κατάργηση του μόνιμου στρατού και αντικατάσταση του από τον ένοπλο λαό – ναι, όσο και σας φαίνεται απίστευτο και αν δε το χωρά ο νους σας, θα πρέπει να αναλάβετε εσείς τα όπλα, αλλιώς μοιραία θα οδηγηθούμε σε μια κατάσταση όπου τα όπλα θα τα έχει μια μειοψηφία, και άντε μετά να της πας κόντρα

«Το πρώτο διάταγμα της Κομμούνας ήταν η κατάργηση του μόνιμου στρατού και η αντικατάσταση του από το ένοπλο έθνος». (Καρλ Μαρξ «Ο Εμφύλιος Πόλεμος στη Γαλλία»

2) Έλεγχος της αστυνομίας από το λαό

«Η αστυνομία που έως τότε ήταν μάλλον ένα όργανο της Κυβέρνησης αποστερήθηκε αμέσως από όλες της τις πολιτικές λειτουργίες και έγινε ένα υπεύθυνο και ανακαλούμενο όργανο της Κομμούνας» (Μαρξ, ο.π.π.)

3) Λογοδοσία όλων των κρατικών αξιωματούχων στο λαό και αμοιβή τους με το μισθό ενός ειδικευμένου εργάτη με κατάργηση κάθε άλλου ειδικού προνομίου.

«Το ίδιο εφαρμόσθηκε και για τους αξιωματούχους όλων των άλλων διοικητικών κλάδων. Από τα μέλη του Συμβουλίου της Κομμούνας, έως τον τελευταίο εργάτη, όλοι στις δημόσιες υπηρεσίες πληρώνονταν με τον ίδιο μισθό ως απλοί εργάτες. Όλα τα προνόμια και οι ιδιαίτερες επιχορηγήσείς που προσφέρονταν στις υψηλές θέσεις του Κράτους εξηφανίσθησαν μαζί με τις θέσεις αυτές» . (Μαρξ, ο.π.π.)

4) Αντικατάσταση της ακριβής και σπάταλης γραφειοκρατικής κρατικής μηχανής με ένα φτηνό εργατικό κράτος

«Η Κομμούνα πραγματοποίησε το σύνθημα αυτό όλων των αστικών επαναστάσεων, να αποκτήσει δηλαδή μια Κυβέρνηση με μικρά έξοδα καταργώντας δυο από τα σπουδαιότερα ελαττώματα της-τον στρατό και τη γραφειοκρατία». (Μαρξ, ο.π.π.)

5) Συγκέντρωση της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας στα όργανα της λαϊκής θέλησης- τα εργατικά και λαϊκά συμβούλια

«Η Κομμούνα (έγραφε ο Μαρξ) δεν ήταν κοινοβουλευτικός, αλλά εργατικός οργανισμός, νομοθετικός και εκτελεστικός συγχρόνως. Ενώ πρώτα αποφάσιζε κάθε τρία ή κάθε έξι χρόνια το ποιο από τα μέλη της κυρίαρχης τάξης θα «αντιπροσώπευε» και θα «καταπίεζε τον λαό μέσα στο Κοινοβούλιο, η καθολική ψηφοφορία χρησιμεύει τώρα στον λαό, που ήταν οργανωμένος σε κομμούνες, ως μέσο για την εξεύρεση των απαιτούμενων εργατών, ελεγκτών και λειτουργών για τις ανάγκες του, όπως ακριβώς ένα άτομο εκλέγει τους ατομικούς υπαλλήλους για τις δικές του ανάγκες». (Λένιν, «Κράτος και Επανάσταση»)

6) Ανακλητότητα όλων των κρατικών αξιωματούχων και των λαικών αντιπροσώπων

«Ο έλεγχος όλων των αρχόντων, χωρίς εξαίρεση, με την γενική εφαρμογή της αρχής της εκλογής και της ανάκλησης σε κάθε στιγμή καθώς και η ελάττωση των μισθών τους στο κοινό εργατικό ημερομίσθιο, όλα αυτά είναι απλά και «επιβεβλημένα» δημοκρατικά μέτρα, που εναρμονίζουν τελείως τα συμφέροντα των εργατών και της πλειοψηφίας των χωρικών, και συγχρόνως χρησιμεύουν ως γέφυρα που φέρνει από τον Καπιταλισμό στον Σοσιαλισμό.» (Λένιν, ό.π.π.)

ciaoant1

Πηγή : 

Διαβάστε Περισσότερα

Ο «βασιλιάς της σοκολάτας» νέος ισχυρός άνδρας της Ουκρανίας

Γνωστός για τις αλλεπάλληλες «εναλλαγές» και ελιγμούς του σε πολιτικό επίπεδο, ο Πέτρο Ποροσένκο
 καλείται ν’ αναλάβει τα ηνία μιας χώρας υπό οικονομική κατάρρευση και εδαφικό κατακερματισμό έχοντας, ο ίδιος, συμμαχήσει, κατά καιρούς, με όλους τους εμπλεκομένους στο τωρινό χάος

Μάρκο Πόλο

 Το «βασιλιά της σοκολάτας», το δισεκατομμυριούχο Πέτρο Ποροσένκο, φέρνουν στην πρώτη θέση της διεκδίκησης της προεδρίας, τα exit polls στην Ουκρανία.

 Μάλιστα, σύμφωνα με αυτά, φαίνεται να εξασφαλίζει την προεδρία από την πρώτη αυτή Κυριακή συγκεντρώνοντας 55,9% επί των ψηφισάντων και αφήνοντας πολύ πίσω του την «ηγέρια» της πορτοκαλί επανάστασης Γιούλα Τιμοσένκο, που εμφανίζεται να συγκεντρώνει το πολύ 13% στη δεύτερη θέση, μεταξύ των 19 υποψηφίων.

Μέχρι τις 3 το μεσημέρι τοπική ώρα, οι ουκρανικές αρχές υποστήριζαν ότι είχε ψηφίσει το 40% των εκλογέων και εκτιμούσαν ότι η συμμετοχή θα κινηθεί σε υψηλά επίπεδα.

Αυτό δεν ισχύει για τις ανατολικές περιοχές της χώρας, όπου λειτούργησαν ελάχιστα εκλογικά τμήματα με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την πόλη του Ντονέτσκ όπου δεν λειτούργησε κανένα εκλογικό τμήμα και σε όλη την περιφέρεια μέχρι τις 3 το μεσημέρι η συμμετοχή καταγραφόταν στο 11,9%.

 Το Κίεβο κατηγορεί τους φιλορώσους αυτονομιστές ότι δεν επέτρεψαν τη διεξαγωγή των εκλογών δια της βίας και ότι η στάση τους αυτή δεν εκφράζει την πλειοψηφία του ντόπιου πληθυσμού. Αυτοί, από την πλευρά τους, απαντούν ότι μετά τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος κατά το οποίο αποφασίστηκε η περαιτέρω αυτονόμηση των επαρχιών Ντονέτσκ και Λουγκάντσκ από την Ουκρανία δεν υπάρχει λόγος συμμετοχής στις προεδρικές εκλογές.

Στην περιοχή η ένταση είναι εξαιρετικά μεγάλη μετά τις αιματηρότατες και πολύνεκρες συγκρούσεις των τελευταίων 24ωρων οι οποίες χαρακτηρίζονται από ιδιαίτερη σκληρότητα (καταγράφηκαν εκτελέσεις φιλορώσων ενόπλων σε περιοχές του Λουγκάντσκ αφού είχαν παραδώσει τα όπλα τους) καθώς και εκτελέσεις Ουκρανών στρατιωτών από παραστρατιωτικές ομάδες –πιθανότατα μέλη της εθνοφυλακής- έξω από το Ντόνετσκ επειδή αρνούνταν να εκτελέσουν εντολές επίθεσης κατά των φιλορώσων.

Ο «όπου πάνε τα πράγματα» 

Ποροσένκο Με περιουσία που αποτιμάται από το περιοδικό Forbes στο 1,3 δισεκατομμύρια δολάρια, ο Ποροσένκο έχει καλλιεργήσει την εικόνα του «αυτοδημιούργητου». Προέρχεται από φτωχή οικογένεια της Οδησσού, και σπούδασε οικονομικά και διεθνές δίκαιο.

 Οι επιχειρηματικές του δραστηριότητες καλύπτουν μια ευρεία γκάμα τομέων από την κατασκευή πλοίων, τις κατασκευές, τα ΜΜΕ μέχρι τη βιομηχανία παραγωγής γλυκών, η οποία και τον έχει κάνει διάσημο.

Η Roshen παράγει περισσότερα από 300 είδη γλυκισμάτων. Ο Ποροσένκοκ υπήρξε ιδρυτικό μέλος του φιλορωσικού κόμματος των Περιοχών, το 2001, στο πλευρό του Βίκτορ Γιανουκόβιτς, και διατηρούσε (αν δεν διατηρεί ακόμη) στενές σχέσεις με αρκετούς Ρώσους αξιωματούχους.

Αυτό δεν τον εμπόδισε να στηρίξει τόσο την πορτοκαλί επανάσταση, κατά του Γιανουκόβιτς, όσο και τους διαδηλωτές της πλατείας Μαϊντάν, πρόσφατα, αν και στο ενδιάμεσο τα «είχε ξαναβρεί» με τον Γιανουκόβιτς, αποδεικνύοντας ότι πρόκειται για έναν ικανότατο άνθρωπο στους ελιγμούς, αν όχι στις κωλοτούμπες. Υπό την έννοια αυτή, του έχει αποδοθεί και το παρατσούκλι «γλιστερός», επειδή «γλιστρά» από την μία θέση στην άλλη.

 Η εκλογή του Ποροσένκο, εφόσον επιβεβαιωθεί και από τα πραγματικά αποτελέσματα, ανοίγει μια νέα συζήτηση στην Ουκρανία ως προς το τι κατεύθυνση θα ακολουθήσει η χώρα μετά τις πολύμηνες αιματηρές ταραχές που κορυφώθηκαν με την ανατροπή από τις δυνάμεις που στήριξαν τους διαδηλωτές της Μαϊντάν του προέδρου Γιανουκόβιτς και ακολουθήθηκαν από την απόσχιση της Κριμαίας και την προσάρτησή της από τη Ρωσία.

 Ο Ποροσένκο έχει εμφανιστεί, μέχρι στιγμής, ως φιλο-ΕΕ στηρίζοντας τις στενότερες σχέσεις της Ουκρανίας με την ΕΕ αλλά έχει δηλώσει ενάντια στην προοπτική ένταξης της χώρας στο ΝΑΤΟ.

 Επίσης, έχει καταδικάσει τις ενέργειες των φιλορώσων αυτονομιστών στα ανατολικά της χώρας, έχει στηρίξει τη στρατιωτική επιχείρηση εναντίον τους και έχει απορρίψει την προοπτική «ομοσπονδιοποίησης», που τμήμα των φιλορώσων έθεταν και στήριζε η Μόσχα, προκρίνοντας την αναγκαιότητα «μεγαλύτερης αποκέντρωσης», όπως λέει ο ίδιος.

Ανοιχτά «μέτωπα» 

 Ο πρόεδρος Πούτιν δήλωνε την Παρασκευή ότι η Μόσχα θα σεβαστεί το αποτέλεσμα των ουκρανικών εκλογών, όποιο και αν είναι, και ότι θα συνεργαστεί με την νέα ηγεσία, αν και έθιξε την αναγκαιότητα να τερματιστούν άμεσα οι βιαιοπραγίες.

 Παρά το ότι οι αιματηρές συγκρούσεις αυξάνονταν στα ανατολικά, τα ρωσικά στρατεύματα, όπως έστω και με καθυστέρηση παραδέχτηκε και το ΝΑΤΟ, βρίσκονται σε διαδικασία απόσυρσης από τα σύνορα με την Ουκρανία. Από μόνη της η ρωσική αυτή κίνηση ερμηνεύτηκε από αναλυτές ως προσπάθειας «χαμηλώματος» των τόνων. Εντούτοις, το ίδιο δεν συμβαίνει στις ίδιες τις ανατολικές περιοχές.

Μία μέρα πριν από τις προεδρικές κάλπες, αντιπρόσωποι από τις περιοχές Οδησσό, Ντνεπροπετρόβσκ, Ζαποροζίγια, Χάρκοβο, Κχέρσον, Νικολάεβ, Ντόνετσκ και Λουγκάντσκ προχωρούσαν στη σύσταση μιας κοινωνικο-πολιτικής συμμαχίας υπό την επωνυμία Λαϊκό Μέτωπο, που έθετε ως στόχο να «εντείνει τις προσπάθειες για αντίσταση απέναντι στην παράνομη κυβέρνηση του Κιέβου που κήρυξε πόλεμο στο λαό της χώρας και τις φασιστικές δυνάμεις που την στηρίζουν». Επίσης, οι επαρχίες Ντονέτσκ και Λουγκάντσκ ανακοίνωσαν την σύσταση της Ένωσης Νοβοροσίγια.

 Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί επί του εδάφους δεν αφήνει πολλά περιθώρια ελπίδων ότι θα μπορούσε να επανέλθει η όλη ατμόσφαιρα στα, προς των αιματηρών συγκρούσεων, δεδομένα. Αυτό είναι κάτι που, ως ένα βαθμό, έχει γίνει αντιληπτό και από τους ιθύνοντες στο Κίεβο οι οποίοι πριν τις εκλογές φρόντισαν να προχωρήσουν σε συνταγματική αλλαγή εξπρές πριν από λίγες ημέρες και να υιοθετήσουν πρόβλεψη ότι πρόεδρος μπορεί να εκλεγεί ακόμη και αν μια ολόκληρη σειρά από επαρχίες δεν συμμετάσχουν στην εκλογική διαδικασία.

Αυτό αυτομάτως σημαίνει ότι και στο Κίεβο αντιλαμβάνονται ότι στις ανατολικές περιοχές τα πράγματα έχουν αλλάξει και πρέπει να βρεθεί ένας νέο modus vivendi. Τώρα ποιο θα είναι αυτό μένει να φανεί.

 Ο Ποροσένκο, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, είχε υποστηρίξει ότι οι εκλογές θα γίνουν κανονικά και στις ανατολικές περιοχές ακόμη και αν χρειαστεί να επιβληθεί αυτό δια της στρατιωτικής οδού.

Όπως φαίνεται μια τέτοια προσπάθεια έγινε, αλλά εκτός από τις πολύνεκρες συγκρούσεις, δεν είχε άλλα αποτελέσματα. Επιπλέον η δραστηριότητα, στο πλαίσιο της εκστρατείας αυτής, νεοναζιστικών και φασιστικών μορφωμάτων όπως το κόμμα Σβόμποντα και ο Δεξιός Τομέας, φαίνεται ότι δεν άρεσε ιδιαίτερα στους Ουκρανούς, που σύμφωνα πάντα με τα exitpolls, έδιναν μηδαμινά ποσοστά στους προεδρικούς υποψηφίους τους.

Αναμένεται λοιπόν να φανεί ποιο τρόπο αντιμετώπισης της κατάστασης θα επιλέξει ο νέος ισχυρός άνδρας της Ουκρανίας και να θα επιδοθεί στις τόσο προσφιλείς του πολιτικές «κωλοτούμπες» ενθυμούμενος τις, πάλαι ποτέ, καλές του σχέσεις και με την Μόσχα.

 Πηγές: bbc, reuters, Russia today, voice of Russia

Διαβάστε Περισσότερα